‍ نقد فیلم سینمایی «مرد ایرلندی»(۲۰۱۹)

🖋نویسنده: رضی الدین طبیب
قسمت دوم
@renaissancetranslate



پیش از هر چیز باید گفت که فیلم سینمائی «آیریشمن» از جهتی خاص با دیگر آثار مارتین اسکورسیزی در ژانر فیلم¬های گانگستری متفاوت است. در حقیقت کارِ اسکورسیزی، نوعی تاریخ نگاری وقایع اجتماعی و سیاسی آمریکای معاصر(به سبب واقعی بودن اشخاص و اتفاقات) و روایت دراماتیک آن از مدیوم سینما است و دقیقاً به همین دلیل است که این فیلم به اثری متفاوت و قابل تأمل در میان دیگر آثار این کارگردان باتجربه مبدل می شود. تیم نویسنده/کارگردان نه تنها از نزدیک و با وسواسِ خاص اسکورسیزی به چگونگی روابط میان خانواده¬های مشهور و قدرتمند مافیای ایتالیائی_آمریکائی کشور آمریکا در نیمه دوم قرن بیستم می پردازند(آن هم در خلال پنج دهه)، بلکه به شکلی کوتاه و دقیق، به زد و بندهای سیاسی پشت پرده کاخ سفید با سران مافیا و سرمایه داران آمریکایی، ظهور «فیدل کاسترو و انقلاب کوبا»، «افتضاح نظامی خلیج خوک¬ها»، «ریاست جمهوری و مرگ جان.اف کندی» در بحبوحه¬ی جنگ سرد و حتی رسوائی ریچارد نیکسون در قضیه «واترگیت» و دستهای پنهان و دخیل در این ماجراها هم اشاراتی ظریف و مبهم دارند؛ اشارات و نشانه هائی که گاه ردپایشان در برخی دیالوگهای کلیدی فیلم کاملاً مشهود است. (برای مثال ر.ک به دیالوگ میان راسل و فرانک درباره وضعیت شغلی جیمی هافا در جشن بزرگداشت فرانک شیرٙن و اشاره غیرمستقیم راسل به دلایل ترور جان.اف کندی). حتی به نظر می رسد که انتخاب نام عجیب آیریشمن(مرد ایرلندی) برای این فیلم پیش از آنکه دلالت بر تبار ایرلندی فرانک شیرن داشته باشد، اشاره¬ای ظریف و پیچیده به تبار ایرلندی جان.اف کندی و همچنین حمایت و ارتباطات دو جانبه میان خانواده کندی و سران مافیا در خلال دهه¬های پنجاه و شصت میلادی است، چنانکه در بخشی از فیلم خودِ راوی(رابرت دنیرو) از جان.اف کندی با لقب «آیریشمن» یاد می کند. علاوه بر این برخی ارجاعات جالب توجه اسکورسیزی در فیلم و ارتباط آن با برخی آثار قبلی وی همچون «دار و دسته نیورکی ها»(۲۰۰۲) عملاً به تاریخ اجتماعی_سیاسی ایالات متحده و شکل¬گیری جامعه آمریکائی اشاره دارد، بدین دلیل که نباید فراموش کرد «ایتالیائی» تبارها و «ایرلندی» تبارها جزو بزرگترین اقلیت های اروپائی کشور آمریکا هستند و ریشه¬های نژادی و خانوادگی بسیاری از اتباع کنونی کشور آمریکا به یک یا هر دوی این ملیت¬ها باز می گردد.(همچون خود رابرت دنیرو که از طرف پدر ایتالیائی و از طرف مادر ایرلندی است). اما آنچه که بر ما روشن می گردد این است که از حدود دو سده قبل تا دوران معاصر در میان این دو اقلیت قدرت¬طلب، پیوسته دوگانه¬ی «روابط دوستانه/جنگ قدرت» در جریان بوده است؛ دقیقاً همانند آنچه که در سکانس آغازین فیلم و صحنه نبرد خونین و هولناک «دار و دسته نیویورکی¬ها» می توان دید و البته جملات جالب و عجیب اسکورسیزی بر روی پوستر این فیلم که می گوید:

"آمریکا در قلب خیابان¬ها زاده شد...
America was born in the streets..."

"آنها آمریکای واقعی را ساختند...
The made the real America..."

ما را مطمئن می سازد که از دیرباز میان ایتالیائی¬ها و ایرلندی¬های کاتولیک روابط خاصی برقرار بوده است، همان قاعده ای که مشخصاً آیریشمن هم از آن تبعیت می کند و نشانه های آن در فیلم بسیارند: حمایت ایتالیایی ها از جان.اف کندی، تعمید فرزندان شیرٙن در کلیسای کاتولیک و یا افتخارِ «پدرخواندگی» فرزند شیرن توسط راسل بوفالینو که این سنت در میان ایتالیائی ها(خاصه رؤسای خانواده های مافیا؛ همانند آنچه که در سه گانه پدرخوانده دیده ایم) تقریباً امری مرسوم است.
@renaissancetranslate

‍ نقد فیلم سینمایی «مرد ایرلندی»(۲۰۱۹)

🖋نویسنده: رضی الدین طبیب
قسمت سوم
@renaissancetranslate




بازیهای قدرتمند و باورپذیر بازیگران این اثر سینمائی بدون شک جزو نقاط قوتش محسوب می گردد. «آل پاچینو» پس از سال¬ها بازی کردن در نقش¬ها و فیلم¬های ضعیف¬¬(آن هم بعد از درخشش در فیلم «بی¬خوابی» کریستوفر نولان)که به گفته خودش تنها دلیل حضورش بهتر شدن آن فیلمها بوده! در آیریشمن خوش درخشیده است. بازی برونگرا و احساساتی او مشخصاً یادآور روزهای اوجش در فیلم¬هایی چون «صورت زخمی»، «بعد از ظهر سگی»، «پدرخوانده: قسمت سوم»٬ «دیک تریسی» و «وکیل مدافع شیطان» است(چون بازی او در آیریشمن دقیقاً ملغمه ای از تمامی این فیلم¬ها است!) باعث می شود تا مخاطب با شخصیت گرم،باهوش، طعنه زن اما لجباز او به خوبی ارتباط بگیرد. «رابرت دنیرو» تقریباً مانند همیشه در این فیلم هم بسیار خوب ظاهر شده و با ایفای نقش قاتلی خونسرد، باهوش و حسابگر، کماکان تسلط و تجربه مثال زدنی خودش در عرصه‌ بازیگری را به رخ منتقدان و تماشاچیان می کشاند؛ «هاروی کایتل» با وجود آنکه در دقایقی کوتاه در فیلم حضور یافته، اما بازی قدرتمند او کاملاً به چشم می آید و باید گفت که نقش او در فیلم با وجود حضور کمرنگش حقیقتاً زیبا و فراموش ناشدنی است و شخصیتی باورپذیر و ترسناک بر روی پرده نقره ای خلق کرده است؛ اما برگ برنده اسکورسیزی در این فیلم کسی نیست به جز «جو پِشی» که در عالی ترین وجه خود در این فیلم ظاهر گشته است. پشی با وجود اینکه حدود ۲۰ سال از عرصه بازیگری به دور بوده است، اما بازگشت او در قالب رئیس یک خانواده مافیائی به غایت خیره کننده و درخشان است: راسل بوفالینوئی که جو پِشی خلق کرده، رهبری کاریزماتیک است که نگاهی نافذ و گیرا دارد و در عین حال تیزهوشی، خونسردی و کم حرفی او در ترکیب با آراستگی ظاهری اش به او ابهت یک «پدرخوانده» واقعی را بخشیده است.
از دیگر ویژگی های خوب این فیلم می توان به موسیقی شنیدنی و زیبای آن اشاره کرد. پیوستگی زمانی در مورد موسیقی فیلم بسیار خوب رعایت شده است. بر اساس گفته‌های روبی روبرتسون آهنگساز این فیلم، اسکورسیزی دست او را در ساخت موسیقی کاملاً باز گذاشته است و در این فیلم با طیف متنوعی از سبکهای موسیقی چهار دهه گوناگون در آمریکا برخورد می کنیم. در حقیقت هر سکانس فیلم بسته به حال و هوا و روزگاری که ماجرا در آن روایت می شود، یک سبک موسیقی را به خود اختصاص داده و همین به جذابیت اثر افزوده است.

از منظر فیلمبرداری، مرد ایرلندی توأمان به آثار پیشین کارگردان به ویژه «رفقای خوب» و «کازینو» و «گرگ وال استریت» شباهت بسیاری دارد، گرچه به شکلی ظریف و غیرمستقیم در برخی سکانس¬های آن ردپای آثاری مشابه در این ژانر چون «پدرخوانده» فرانسیس فورد کاپولا و «تقاطع میلر» برادران کوئن را هم می توان تشخیص داد که البته میزانسن¬ها، پوشش بازیگران، دیالوگهای کمیک و طنز سیاه مستتر در فیلم و همچنین بخشی از دورانِ تاریخی که داستان در بستر آن روایت می شود این شباهت¬ها را بیشتر به ذهن مخاطب متبادر می سازند.
با همه این تفاسیر اما به نظر می رسد که «آیریشمن» در واقع نوعی بزرگداشت، ادای احترام و ادای دینِ متقابلی است از سوی همه بزرگان این مجموعه به پیشینه، افتخارات و خاطرات مشترک آنها یکدیگر و بی تردید پیش از همه چیز ادای احترام به ژانر پرطرفداری است که کم¬کم در میان فیلم¬های اَبَرقهرمانی و دنیای جلوه های ویژه عصر ما در حال محو شدن و فراموشی است.

آیریشمن با وجود آنکه همچون دیگر آثار حماسی مارتین اسکوریزی سبک روائی قدرتمند و بهم پیوسته ای دارد و از بازی ستارگان بزرگ و بسیار باتجربه ای بهره برده است، در قیاس با آثار پیشین فیلمساز، اثری متوسط اما جذاب و عامه پسند است. این فیلم با ۲۱۰ دقیقه زمان_که به نظر من تقریباً حدود سی تا چهل دقیقه آن غیر ضروری و به راحتی قابل حذف شدن است!_ برای اکران در سینماها بیش از حد طولانی و ملالت‌بار است و این خود از نقاط ضعف آن به شمار می رود، اما برای تنها دیدن در خانه یا تماشا کردنش همراه با دوستان اثری دیدنی و مهیج است. در هر حال تصور می کنم که این فیلم در میان بهترین آثار سینمایی سال ۲۰۱۹ جای خواهد داشت و باید منتظر جوایز متعددی برای آن در مراسم اسکار باشیم.
@renaissancetranslate

در دنیای مدرن و با بالا رفتن سطح آموزش در سایهٔ این تفکر نادرست که سواد و آگاهی، الزلماً رفاه و فرهنگ عمومی را در پی خواهد داشت بیشعورهای بیشتری تولید و به بهره برداری رسیده‌اند. تنها کافیست نگاهی گذرا به ایدئولوگ‌ها و نظریه پردازان و حتی آدمکش‌هایی که از بطن دانشگاه‌های معتبر جهان رشد یافته‌اند و آمار قربانیان آن‌ها بیندازیم تا صدق این مدعا ثابت شود. بله … دنیا به کام بیشعورهاست و گویی سالهاست که بیشعورهای جهان متحد شده‌اند!



«بیشعوری»
خاویر کرمنت
@renaissancetranslate

#شعر_واپسین_شب


"با توام
ای لنگر تسکین!
ای تکان‌های دل!
ای آرامش ساحل!
با توام
ای نور!
ای منشور!
ای تمام طیف های آفتابی!
ای کبود ارغوانی!
ای بنفشابی!
با توام
ای شادی غمگین!
با توام
ای غم!
غم مبهم!
ای نمیدانم!
هر چه هستی باش!
ای کاش...
نه, جز اینم آرزویی نیست!
هر چه هستی باش!
اما باش!"



«قیصر امین پور»
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه بسیار زیبا و شنیدنی «سفرنامه»

خواننده: شهیار قنبری

آلبوم: سفرنامه(۱۳۷۳)

سبک: پاپ، سافت راک
@renaissancetranslate

شکی نیست که وقتی گستاخی به تو اهانت می‌کند با خود می گویی چه بهتر می بود اگر از تو ستایش می‌کرد، و به ویژه وقتی از زنی که دوست می‌داری خیانت می‌بینی چقدر آرزو می کنی که کاش چنین نبود! اما در این صورت, حس توهین و خیانت دیدگی برایت سرزمین هایی ناشناخته باقی می‌ماند، در حالی که کشف‌شان، هر چقدر هم که برای آدم دردناک باشد برای نویسنده گرانبهاست. از همین رو بدسگالان و حق ناشناسان به‌رغم نویسنده و به رغم خودشان در اثر او حضور دارند.......در هر اثر هنری می‌توان کسانی را که هنرمند از همه بیشتر از ایشان نفرت داشته و افسوس، زنانی را هم که او بیش از همه دوست می‌داشته بازشناخت. تنها کاری که این زنان کرده‌اند این بوده که درست در زمانی که نویسنده را به رغم میل خودش، بیش از همه رنج می‌داده‌اند مدل او بوده‌اند. زمانی که آلبرتین را دوست می‌داشتم خوب می‌دانستم که او دوستم ندارد، و مجبور شده بودم به همین رضا بدهم که او فقط نشانم دهد که احساس درد و عشق، و در آغاز آشنایی مان حتی احساس شادمانی، چه مفهومی دارد...





( در جستجوی زمان از دست رفته | نویسنده: مارسل پروست | ترجمه: مهدی سحابی؛ نشر مرکز)
@renaissancetranslate

زمانی که مردم آن اندازه آزادی به دست بیاورند که دیگر نتوان آنها را به بردگی برد و یا اعدام و سرکوب کرد، به طور طبیعی روش های جدید کنترل شکل میگیرند که سعی در تحمیل انواعی از بردگی ذهنی دارند. بدین ترتیب مردم چارچوبی از شستشوی مغزی را می پذیرند و نظام را مورد سؤال قرار نمیدهند. اگر مردم را به گونه ای گیر بیندازید که به دکترینها حتی توجه نداشته باشند، چه برسد به اینکه آنها را مورد سؤال قرار دهند، از آنها برده ساخته اید. آنها اساساً از دستورها پیروی میکنند، گویی هفت تیری به سمتشان نشانه رفته باشید.




( نظام های سلطه: مصاحبه‌هایی با نوام چامسکی | ترجمه‌: امیرحسین مدبرنیا؛ نشر دنیای نو)
@renaissancetranslate

در دل شب عاشقان را عیش هاست
خوشتر است از روزها شب های عشق
روزهای تیره بر شبها فُزود
عمر من شد یک شب یلدای عشق


«فیض کاشانی»



شب یلدایی درخشان و سرشار از مِهر و سرور و شادکامی را برای همه شما عزیزان آرزومندیم.


کانال هنری رنسانس
@renaissancetranslate

🍀«ایوان کلیما» نویسنده بزرگ چک، یکی از بهترین داستانهای کوتاهش با عنوان «توطئه کریسمسی» را با توصیف درخشانی از خیابانهای شهر محبوبش «پراگ» در زمان سلطه کمونیستها ، آغاز می کند:

"هوا تاریک ، سرد ، کثیف، و پر از بوی گوگرد است و خشم..."

اروپای شرقی کمونیستی یکی از آلوده ترین مناطق جهان بود و رژیم های استبدادی این کشورها بزرگترین آلوده کنندگان آب و خاک و هوا بودند.

چکسلواکی اوایل دهه هشتاد بنا به آمار خود رژیم ، چهل و پنج درصد آبهای روی زمینی و هشتاد درصد آبهای زیرزمینی اش آلوده بودند.

یک سوم جنگل های چکسلواکی در زمان کمونیستها از بین رفت.
@renaissancetranslate
مجارستان به دلیل سوخت زغال سنگ با گوگرد بالا آلوده ترین هوا در بین کشورهای اروپایی را داشت.

آلمان شرقی به دلیل آلودگی هوا بیشترین آمار مبتلایان به سرطان را در قاره اروپا داشت.

کلیما به درستی می گوید که نظام توتالیتر با نوید بهبودبخشی به جامعه و زندگی شهروندانش به قدرت می رسد و با ویران کردن شیوه معقول سازماندهی جامعه قدرتش را از دست میدهد و در نتیجه زندگی اکثر مردم را بدتر می کند.
بحران های این نوع رژیم ها سریعا از حوزه های فکری و اعتقادی به سایر حوزه های زندگی سرایت پیدا می کند و انواع بحران ها گریبان اقتصاد، روابط انسانی و اخلاقیات را می گیرد و نهایتا در موضوعاتی مثل آلودگی آب و هوا انعکاس می یابد.
رژیم های استبدادی چون برآمده از آرای مردم و خرد جمعی نیستند اساسا ناکارآمد و در اداره امور مردم درمانده اند.
با این حال، کلیما معتقد است که گرچه آلودگی آب و هوا مهم است اما آلودگی های فکری به مراتب خطرناکتر است چون جان و روح را مسموم می کند و انسان هایی با روح و جان مسموم می توانند مرتکب بزرگترین جنایت ها شوند.



بیژن اشتری؛ مترجم و نویسنده
@renaissancetranslate

#تلنگر


تمام «هنر زندگی» در این است که آن هنگام که «جهان» در گذر است،
در «من» چه می‌گذرد؟
«رنگ»ها محو می‌شوند،
«معبد»ها فرومی‌ریزند،
«امپراطوری»‌ها سقوط میکنند، اما «مهربانی» جاودانه است؛
بدون چشم‌داشت «مهربان» بودن
بی‌ منظور «سخن» گفتن،
بی‌دلیل «بخشیدن»
و بدون «توقع» مراقبت کردن؛
بی‌شک روح «عشق» حقیقی است.
@renaissancetranslate

#تلنگر_مثبت

ده عادتی که شما را از ثروتمند شدن باز می دارد:


۱. زیاد می خوابید
⭕️ اکثر افراد «موفق» زودتر از همه ی افراد خانواده از خواب بر می خیزند تا وقت بیشتری برای انجام کارهایشان داشته باشند.

۲. به سلامتی تان اهمیت نمی دهید
⭕️ وقتی شما قوی نباشید: زود خسته می شوید

۳. مطالعه نمی کنید.
⭕️ مطالعه شما را ترغیب می کند که به رویاهای بزرگتری دل ببندید.

۴. فقط یک منبع درآمد دارید
⭕️ شما می توانید یک کسب و کار در کنار شغل اصلی خود داشته باشید و از این راه درآمد بیشتری کسب کنید.

۵.حساب پول هایی که خرج می کنید را ندارید.
⭕️ از خرج های اضافی صرف نظر کنید و از یک مشاور مالی کمک بخواهید.

۶. با منفی باف ها در ارتباط هستید.
⭕️ بهتر است هر چه زودتر ارتباط خود را با افراد ناامید قطع کنید.

۷. کار را به تعویق می اندازید
⭕️ هر چه زودتر از ناله و شکایت دست بکشید و شروع به پول درآوردن کنید.

۸. محدوده ی امن خود را رها نمی کنید
⭕️ پذیرفتن ریسک و رها کردن وضعیت راه فعلی خیلی سخت است. اما موفق شدن و پولدار شدن به تمام این سختی ها می ارزد.

۹. اهداف کوتاه مدت روزانه ندارید
⭕️ لیست فعالیت ها و اهداف روزانه تان را اول صبح بنویسید.

۱۰. منفی بافی می کنید.
⭕️ کولی_رویتز می گوید:"دستیابی به موفقیت بلند مدت در گرو داشتن ذهنی مثبت اندیش است."
@renaissancetranslate

‍ ایران و «سرودِ کریسمس» چارلز دیکنز: داستان همیشگی «جهالت» و «نیاز»

🖋 رضی الدین طبیب
قسمت اول

@renaissancetranslate

چارلز دیکنز نویسنده نامدار انگلیسی در قرن نوزدهم، داستانِ کوتاه زیبا و تأمل برانگیزی به نام «سرود کریسمس» دارد که بخش‌هایی از آن به وضعیت فعلی جامعه ایران شباهت بسیاری دارد؛ «سرود کریسمس» همان داستان معروفی است که اغلب‌ متولدین دهه شصت و پنجاه شمسی، نسخه‌ی انیمیشنی آن را با نام «اسکروج اُردک» می شناسند.
«ابنیبزر اسکروج» تاجر به غایت خسیس و سنگدلی است که نه تنها جز پول و کسب درآمد بیشتر به چیزی فکر نمی‌کند، بلکه همین علاقه غریبش به مال اندوزی ریشه های عواطف انسانی را در او خشکانده است، اما در یک شبهای کریسمس(شب سال نو؛ اتفاق خوشایند و شادی آوری که او ابدا به آن اعتقادی ندارد و به شکلی غیرقابل درک از آن متنفر است!) واقعه عجیب و ترسناکی برای او‌ رخ می‌دهد که بعد از آن شخصیت و مسیر زندگی وی را برای همیشه تغییر می‌دهد.

در شب کریسمس و ناگهان پیش از ساعت دوازده نیمه شب، چهار روح بر او ظاهر می شوند؛ نخستین‌ روح، متعلق به «جِیکوب مارلی» شریک متوفای اوست که در زمان حیات خود در خساست و بی عاطفگی گوی سبقت را از اسکروج هم ربوده بود! مارلی به او می گوید که پس از مرگ هرگز آرامشی نداشته و روحش در عذاب است؛ او آرزو دارد که اکنون زنده بود و می توانست با کمک به فقرا و مهرورزی نسبت به همنوعانش رفتار بد و زشت خود را جبران کند، اما کیفرش آن است که تا ابد در غل و‌ زنجیر دوزخ خودساخته اش(طمع و آزمندی) گرفتار باقی بماند؛ روح دوم که در هیئت شمعی فروزان و ناطق بر اسکروج ظاهر شده، نمادی از کریسمس های گذشته و روزگار شیرین کودکی و جوانی او است و توأمان خاطرات زیبا و اشتباهات مهلک او را در جوانی به یادش می آورد؛ سومین روح، متعلق به نیکلاس قدیس(بابانوئل) است؛ او سمبل کریسمس فعلی است و لذت داشتن خانواده، ثروت، شادکامی، سلامتی و «عاطفه به همنوع» را به اسکروج یادآور می سازد. روح چهارم که همان «فرشته مرگ است»، نمادی از شب(های) کریسمس آتی و آینده نزدیکی است که می تواند حتی زودتر از موعد مقرر فرا رسد و او را در جهانی دیگر به سرنوشتی شوم تر از عقوبت جِیکوب مارلی دچار سازد.

چارلز دیکنز داستان «سرود کریسمس» را که در واقع می توان آن را برشی از زندگی زیسته و شخصی اش دانست، در سال ۱۸۴۳ و‌ در اوج جوانی و شهرت به رشته تحریر درآورد؛ اما آنچه که نبوغ «دیکنز» جوان در این داستان را بر ما آشکار می سازد و او را از معاصرینش متمایز می سازد، مداقه و رصد نمودن سبک رفتاری طبقات گوناگون اجتماعی و احوالات سیاسی_اقتصادی روزگار خویش و بیان آنها در نقش یک «راوی/ناظر» حساس و هوشمند است.

دیکنز در «سرود کریسمس» به بهترین نحو وضعیت اجتماعی اسفبار روزگار خود و عوامل سازنده و دخیل در آن را به ما نشان می دهد و با درهم‌آمیزی واقعیت و خیال، داستانی بسیار جذاب و خیالی، اما تکان دهنده خلق می کند که بی تردید اکنون برای ما به تمثیلی اخلاقی مبدل گشته است.

«سرود کریسمس» پیش از آنکه خواننده عام خود را درگیر پیچیدگی های و ریزه کاری هایش نماید، مخاطب خاص خود را توأمان مورد خطاب و عتاب قرار می دهند. در واقع این داستان نمادی از زندگی و شخصیت بسیاری از رهبران و ثروتمندان جامعه ای طبقاتی(فقیر/غنی)، منحط و بی اخلاق است؛ توانگران و صاحب منصبانی که خود نیز زاده و پرورش یافته همان جامعه اند و در دل همان مردم رشد یافته اند، اما اینک به سبب بی عدالتی، غرق شدن در ثروتهای افسانه ای و بادآورده، غرور، جاه طلبی و کامجویی های گوناگون آرام آرام «مسخ» می‌شوند و به قدر سر سوزن توجهی به مشکلات و اوضاع نابسامان نزدیکان، افراد پیرامون و جامعه رو به زوالشان ندارند؛ درک ایشان از مسائل و مشکلات روز افزون همنوعان خویش به سبب از دست دادن عواطف انسانی پیوسته کم و کمتر می شود و به جای همدردی و کمک، مدام تهدید و خشونت کلامی و عملی آنها نسبت به رنج و مصیبت دیگران افزایش می یابد.
شاه بیت این داستان زیبا از زبان روح سوم برای ما قرائت می‌شود؛ جایی که سنت نیکلاس برای آگاه کردن پیرمرد طماع نسبت به مشکلات جامعه ی او که غرق در فقر، جنایت و تبهکاری است، با خشم و طعنه اسکروج پیر را مورد خطاب خویش قرار می دهد:

"اٙبِنیزر! به یاد داشته باش که ریشه تمامی مشکلات بشر در دو عامل «نیاز» و «جهالت»_که تمثیل وار در قالب یک دختر و پسر آسیب دیده در این نقاشی دیده می شوند_قرار دارد؛ پس برای خلق دنیایی بهتر باید پیش از هرچیز این دو را ریشه کن کرد..."
@renaissancetranslate

‍ ‍ ایران و «سرودِ کریسمس» چارلز دیکنز: داستان همیشگی «جهالت» و «نیاز»

🖋 رضی الدین طبیب
قسمت دوم
@renaissancetranslate



بنابراین می توان گفت که دقیقاً خصائل «نیاز» و «جهالت» همان دوگانه شومی است که جامعه ی ما در این روزگار به نكبتش گرفتار آمده است و شوربختانه آنچه که مسلم به نظر می رسد، تداوم و ترویج بیش از پیش هر دوی این ویژگی ها در متن اجتماع است؛ نکبتی که وجود و باززایی هر روزه اش بیش از پیش قلبمان را به درد می‌آورد.

با همه ی این تفاسیر، می توان بر اساس برخی از نشانه ها و اشتراکات پررنگ میان این دو،‌ برای جامعه‌ ایرانی نیز همچون اثر چارلز دیکنز، نوعی طبقه بندی کلی اجتماعی قائل شد؛ اگرچه در نگاه نخست طبقه بندی افراد بر اساس نگرش اجتماعی_سیاسی آنها در کشوری که اختلافات «فرهنگی/قومی/مذهبی/ فکری» عمیق و «تشتت آرا» شدید از ویژگی های بارز آن به شمار می‌آید، عملی فاقد مبنای علمی، ساده اندیشانه و سطحی به نظر می رسد، اما به صورت ضمنی و بر اساس وجود برخی شباهت های تأمل برانگیز میان این دو موضوع_ایران قرن بیست و یکم و انگلستان قرن نوزدهم_ و تجربیات بی شمار عینی و مستند بسیاری از ایرانیان می‌توان افراد جامعه کنونی ایران را به سه گروه متمایز تقسیم‌بندی نمود:

در اولین گروه «طبقه حاکم» و وابستگان ایشان٬ ثروتمندان همیشه بی تفاوت و «نوکیسگانی» جای دارند که تقریباً اغلب آنها به واسطه ایجاد تغییرات ناگهانی و ایجاد موج‌های ناگهانی سیاسی و اقتصادی یک شبه به ثروت های افسانه ای دست یافته اند و در واقع به نظر می رسد که از تداوم یا ایجاد شرایطی اینچنین خوشنودند و از آن نفع و بهره بسیار می برند و نظام دوگانه «استثماری/استحماری» ایشان بر پایه همان دو اصل پیشین بنا شده است و می توان گفت تکلیف ایشان با خود و دیگران کاملآ معلوم است.


اما در سویی دیگر ما با توده مردم مواجهیم که خود در دو طبقه جدا از هم و تقریباً مخالف با یکدیگر قرار می گیرند:

«اکثریتی» که مابین دو ورطه شوم «نیاز» و «جهالت» گرفتار آمده اند و برای بهبود اوضاع و رهایی‌ از چنگ فقر و فلاکت اقتصادی تلاش فراوان می کند؛ اما آنچه که‌ در این میان عجیب می نماید، آگاهی کامل آنها به حضور همیشگی اولی(نیاز) و تقلای بسیار برای رهایی از چنگال مرگبار آن و ساختن حاشیه ای امن، اما ناآگاهی٬ عدم پذیرش و نادیده گرفتنِ_گاه عامدانه_ تام و تمام ِ اغلب ایشان نسبت به وجود و حضور دومین(جهالت) در درون خود و جامعه پیرامونش است! و جالبتر آنکه کماکان بسیاری از مردمان جوامعی این چنین، نمی‌دانند و نمی‌خواهند بپذیرند که «نخستین» زاده ی «دومین» است وگرنه پر واضح است که در سرزمینی سرشار از نعمت و فرصت، تداوم چنین وضعیت اسفباری احمقانه و نشان از جهلی عمیق دارد؛ هنوز هم بسیارند کسانی که علت انحطاط، بی اخلاقی، سقوط و فلاکت اقتصادی این جامعه را به درستی در نیافته اند و آن را به عوامل گوناگون آسمانی و زمینی نسبت می دهند. آنچه که می توان آن را فصل مشترک افراد این طبقه دانست، بی ارادگی و ترس عجیب ایشان برای رهایی از دام مشکلات اجتماعی_اقتصادی است که با اندکی «آگاهی» و «فهم صحیحِ» شرایط و موقعیت ها تا حد زیادی برطرف می گردند.
@renaissancetranslate

‍ ‍ ‍ ‍ ایران و «سرودِ کریسمس» چارلز دیکنز: داستان همیشگی «جهالت» و «نیاز»

🖋 رضی الدین طبیب
قسمت سوم
@renaissancetranslate




آنها(گروه دوم) هر روز عافیت طلبی نادانی، بی ارادگی و تنبلی خود را با بهانه های عجیب و غریب توجیه می کنند و بر «ندانستن» و «نفهمیدن» خود با جملات کلیشه ای مثل:

«من سیاسی نیستم»

«اصلا از سیاست خوشم نمیاد!»

«کله ات بوی قرمه سبزی میده!»

«بازم که شروع کردی به نالیدن!»

«حرفش رو نزن، آخرش شر میشه برامون»

«ای بابا بازم که شروع کردی به گفتن این حرفای بی ربط؟!»

« اصلأ من و تو سر پیازیم یا ته پیاز؟»

و...

به شکلی بیمارگون اصرار می ورزند و از زیر بار مسئولیت اجتماعی خود شانه خالی می کنند؛ غافل از اینکه رفتار و نگرش ایشان خود یکی از مهمترین دلایل تداوم شرایط موجود است.

گروه سوم دربرگیرنده «اقلیتی» آگاه/نیمه آگاه، هوشیار و بعضاً و نه الزاماً نظریه پرداز و چاره سازی است که بسیاری از ایشان هم در مثلث «اهانت»٬ «عدم درک» و «نادیده گرفته شدن» عامدانه اکثریت جامعه/ «توطئه»٬ «تهدید» و «دشمنی» علنی بخش‌های افراطی حاکمیت/ و «انفعال» ٬ «استیصال» و «برج عاج نشینی» به واسطه آگاهی و دانش بیشتر گرفتار شده اند؛ و بدین شکل است که ما امروز در جامعه ترسناک، بیرحم و هیولاواری زیست می کنیم که روز به روز بر گره های کور و بغرنج آن افزوده می گردد و احساس انزجار از آن و غیرقابل تحمل بودنش در وجودمان بیش از پیش قوت می یابد و کماکان راه برون رفتی عاقلانه، مسالمت آمیز و بی آسیب از دل این شرایط نمی یابیم.
@renaissancetranslate

🔴پی نوشت نویسنده: به نظر می رسد که چارلز دیکنز با انتخاب نام «ابنیزِر/ Abenezer» برای شخصیت اصلی داستان خود، تلویحا و‌ با زیرکی خاص خود به موضوع خاصی اشاره می‌کند؛ این نام که اکنون هم در فرهنگ آنگلوساکسونی و لاتینی بسیار کمیاب است، در واقع نامی است که ریشه عبرانی دارد و اصل آن در زبان عبری به معنای «سنگِ کمک»، «صخره ی یاری رسان» یا همان «تکیه گاه» است؛ از نگاه نگارنده این متن، علت و مقصود چارلز دیکنز برای برگزیدن این نام عجیب در ابتدا و انتهای داستان بر ما آشکار می گردد: ابنیزری(تکیه گاهی) قدرتمند اما غیرقابل اعتماد و ترسناک در ابتدای داستان و ابنیزری قدرتمند، حامی و مهربان در پایان داستان.


🔴پی نوشت۲: در کتاب مقدس آمده است که اسماعیل(ع) به چندین سنگ که او به نشانه برتری بر کفار و تکریم نمودن یاری خداوند به او در این نبرد بر روی هم نهاده بود، نام «اِبن حاذِر/ Abenezer» گذاشت که به معنای «سنگِ یاری» است.
@renaissancetranslate

صبح که از خواب بیدار می شوی،
در نظر بیاور چه سعادتی است زنده بودن، فکر کردن، لذت بردن و دوست داشتن...



«مارکوس اورلیوس»
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب



ترانه بسیار زیبا و محزون
«برف می‌بارد.. »

خواننده: سالواتوره آدامو

آلبوم : «بهترین های آدامو»(۲۰۰۵)

سبک : شانسون،پاپ
@renaissancetranslate

بهرام بیضایی : زادروزم را با هیچ مراسمی، سرپوشی بر واقعیت پیش چشم‌هایمان نکنید

بهرام بیضایی کارگردان بزرگ سینمای ایران، طی نامه‌ای به "کانون کارگردانان سینما هنر و تجربه، موزه‌ی سینما" درخواست کرد که به دلیل همزمانی زادروز او با چهلم جانباختگان اعتراضات سراسری آبان ۹۸، هیچ مراسمی برای بزرگداشت او برگزار نکنند.

متن نامه‌ی بهرام بیضایی به شرح زیر است:

كانون كارگردانان سينما، هنر و تجربه، موزه‌ى سينما

تولد اتفّاقى من در پنجم دى سالها پيش با مرگ اكبر رادى نمايشنامه نويس سياه شد و سپس با فاجعه ى قربانيان زلزله ى بم سياه تر، و در همزمانى با چهلم قربانيان وقايع خونبار و باورنكردنى اخير جايى براى سياه تر شدن در آن نمانده است. آن را با هيچ مراسمى به نام من سرپوشى بر واقعيّت پيش چشم هايمان نكنيد - من اين روزها هيچ شركتى در هيچ جشن و آيينى ندارم!


بهرام بيضايى
سوم ديماه ١٣٩٨

#بهرام_بیضایی


@renaissancetranslate

نباید خود را از دنیا جدا کرد. اگر زندگی مان در نور خورشید بگذرد، حرامش نکرده ایم. همه ی تلاش من در هر موقعیتی، در هر بدبختی، در هر سرخوردگی، از نو برقرار کردن رابطه هاست. و حتی در این غم خویش چه عطشی برای دوست داشتن دارم. و چه نشئه ای از نظر کردن به تپه ای در تاریکی شب به من دست می دهد. بر قرار کردن رابطه با حقیقت، در وهله ی اول با طبیعت، و بعد با هنر کسانی که درک کرده اند، و با هنر خودم اگر توانایی داشته باشم. در غیر این صورت، نور خورشید و دریا و مستی هنوز پیش روی من اند...
نومیدی متبسم. مفری نیست، اما بی وقفه سعی دارم بر خود تسلط یابم، که می دانم بی ثمر است. مسئله ی اساسی: خود را نباید نابود کرد، و آن بخش از خود را که در جهان در خواب است.



«یادداشت ها»
آلبر کامو
@Renaissancetranslate

در شب کریسمس، داستایفسکی و دوستان محکومش را غل و زنجیر کردند و سفر دو هزار مایلی شان به سمت توبولسک در غرب سیبری آغاز شد. پس از رسیدن به زندان موقت در توبولسک، باز داستایفسکی را پانصد میل دیگر آن طرف تر به زندان اومسک منتقل کردند. در آنجا چهار سال را در کنار دزدها و قاتل های عادی به اعمال شاقه گذراند. در زندان این زندانیان عادی و نگهبانان زندان به او که آدمی تحصیل کرده و از اشراف بود حسد می ورزیدند. اما داستایفسکی طبق قولی که به برادرش داده بود توانست در آنجا چیزهای تازه ای را ببیند و دریابد و مواد و مصالح بسیاری برای رمان های بعدی اش فراهم آورد.

«خاطرات خانه ی مردگان» محصول مستقیم این سالها بود که در آن می نویسد : "آنچه کمکم کرد این سال‌های وحشتناک را از سر بگذرانم فقط میلی سوزان به رستاخیز، به تجدید زندگی، به ازسر گرفتن یک زندگی تازه بود." بزرگترین سختی زندان برای او محرومیت از نوشتن و محرومیت از خواندن بود. تنها کتابی که در دوران زندان در اومسک مجاز بود و در اختیار داشت نسخه ای از عهد جدید بود.




«فلسفه داستایفسکی»
سوزان لی اندرسون
@renaissancetranslate

Merry Christmas!
Feliz navidad!
Buon Natale!
joyeux Noël
Fröhliche Weihnachten!
Շնորհավոր Սուրբ Ծնունդ!

کریسمس مبارک!



فرخنده زادروز حضرت عیسی مسیح(ع) را به تمامی دوستان و همراهان ارجمند کانال رنسانس، به ویژه ارامنه و مسیحیان عزیز ایران زمین و سراسر جهان شادباش می گوییم.


با آرزوی موفقیت، سلامتی و بهروزی در سال نو میلادی🌹🍀


+نقاشی: بشارت تولد حضرت عیسی مسیح(ع) به مریم باکره؛ اثر کارلو کِریوِللی٬ ۱۴۸۶
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب



قطعه بیکلام نوستالژیک و خاطره انگیز «در چشمان جولی»

کاری از گروه مشهور:
"Tangerine Dream"

آلبوم: بالای شهر(۱۹۸۹)

سبک: آمبینت، الکترونیک، نیو ایج
@renaissancetranslate