🍀«ایوان کلیما» نویسنده بزرگ چک، یکی از بهترین داستانهای کوتاهش با عنوان «توطئه کریسمسی» را با توصیف درخشانی از خیابانهای شهر محبوبش «پراگ» در زمان سلطه کمونیستها ، آغاز می کند:
"هوا تاریک ، سرد ، کثیف، و پر از بوی گوگرد است و خشم..."
اروپای شرقی کمونیستی یکی از آلوده ترین مناطق جهان بود و رژیم های استبدادی این کشورها بزرگترین آلوده کنندگان آب و خاک و هوا بودند.
چکسلواکی اوایل دهه هشتاد بنا به آمار خود رژیم ، چهل و پنج درصد آبهای روی زمینی و هشتاد درصد آبهای زیرزمینی اش آلوده بودند.
یک سوم جنگل های چکسلواکی در زمان کمونیستها از بین رفت.
@renaissancetranslate
مجارستان به دلیل سوخت زغال سنگ با گوگرد بالا آلوده ترین هوا در بین کشورهای اروپایی را داشت.
آلمان شرقی به دلیل آلودگی هوا بیشترین آمار مبتلایان به سرطان را در قاره اروپا داشت.
کلیما به درستی می گوید که نظام توتالیتر با نوید بهبودبخشی به جامعه و زندگی شهروندانش به قدرت می رسد و با ویران کردن شیوه معقول سازماندهی جامعه قدرتش را از دست میدهد و در نتیجه زندگی اکثر مردم را بدتر می کند.
بحران های این نوع رژیم ها سریعا از حوزه های فکری و اعتقادی به سایر حوزه های زندگی سرایت پیدا می کند و انواع بحران ها گریبان اقتصاد، روابط انسانی و اخلاقیات را می گیرد و نهایتا در موضوعاتی مثل آلودگی آب و هوا انعکاس می یابد.
رژیم های استبدادی چون برآمده از آرای مردم و خرد جمعی نیستند اساسا ناکارآمد و در اداره امور مردم درمانده اند.
با این حال، کلیما معتقد است که گرچه آلودگی آب و هوا مهم است اما آلودگی های فکری به مراتب خطرناکتر است چون جان و روح را مسموم می کند و انسان هایی با روح و جان مسموم می توانند مرتکب بزرگترین جنایت ها شوند.
بیژن اشتری؛ مترجم و نویسنده
@renaissancetranslate
"هوا تاریک ، سرد ، کثیف، و پر از بوی گوگرد است و خشم..."
اروپای شرقی کمونیستی یکی از آلوده ترین مناطق جهان بود و رژیم های استبدادی این کشورها بزرگترین آلوده کنندگان آب و خاک و هوا بودند.
چکسلواکی اوایل دهه هشتاد بنا به آمار خود رژیم ، چهل و پنج درصد آبهای روی زمینی و هشتاد درصد آبهای زیرزمینی اش آلوده بودند.
یک سوم جنگل های چکسلواکی در زمان کمونیستها از بین رفت.
@renaissancetranslate
مجارستان به دلیل سوخت زغال سنگ با گوگرد بالا آلوده ترین هوا در بین کشورهای اروپایی را داشت.
آلمان شرقی به دلیل آلودگی هوا بیشترین آمار مبتلایان به سرطان را در قاره اروپا داشت.
کلیما به درستی می گوید که نظام توتالیتر با نوید بهبودبخشی به جامعه و زندگی شهروندانش به قدرت می رسد و با ویران کردن شیوه معقول سازماندهی جامعه قدرتش را از دست میدهد و در نتیجه زندگی اکثر مردم را بدتر می کند.
بحران های این نوع رژیم ها سریعا از حوزه های فکری و اعتقادی به سایر حوزه های زندگی سرایت پیدا می کند و انواع بحران ها گریبان اقتصاد، روابط انسانی و اخلاقیات را می گیرد و نهایتا در موضوعاتی مثل آلودگی آب و هوا انعکاس می یابد.
رژیم های استبدادی چون برآمده از آرای مردم و خرد جمعی نیستند اساسا ناکارآمد و در اداره امور مردم درمانده اند.
با این حال، کلیما معتقد است که گرچه آلودگی آب و هوا مهم است اما آلودگی های فکری به مراتب خطرناکتر است چون جان و روح را مسموم می کند و انسان هایی با روح و جان مسموم می توانند مرتکب بزرگترین جنایت ها شوند.
بیژن اشتری؛ مترجم و نویسنده
@renaissancetranslate
#تلنگر
تمام «هنر زندگی» در این است که آن هنگام که «جهان» در گذر است،
در «من» چه می‌گذرد؟
«رنگ»ها محو می‌شوند،
«معبد»ها فرومی‌ریزند،
«امپراطوری»ها سقوط میکنند، اما «مهربانی» جاودانه است؛
بدون چشم‌داشت «مهربان» بودن
بی منظور «سخن» گفتن،
بی‌دلیل «بخشیدن»
و بدون «توقع» مراقبت کردن؛
بی‌شک روح «عشق» حقیقی است.
@renaissancetranslate
تمام «هنر زندگی» در این است که آن هنگام که «جهان» در گذر است،
در «من» چه می‌گذرد؟
«رنگ»ها محو می‌شوند،
«معبد»ها فرومی‌ریزند،
«امپراطوری»ها سقوط میکنند، اما «مهربانی» جاودانه است؛
بدون چشم‌داشت «مهربان» بودن
بی منظور «سخن» گفتن،
بی‌دلیل «بخشیدن»
و بدون «توقع» مراقبت کردن؛
بی‌شک روح «عشق» حقیقی است.
@renaissancetranslate
#تلنگر_مثبت
ده عادتی که شما را از ثروتمند شدن باز می دارد:
۱. زیاد می خوابید
⭕️ اکثر افراد «موفق» زودتر از همه ی افراد خانواده از خواب بر می خیزند تا وقت بیشتری برای انجام کارهایشان داشته باشند.
۲. به سلامتی تان اهمیت نمی دهید
⭕️ وقتی شما قوی نباشید: زود خسته می شوید
۳. مطالعه نمی کنید.
⭕️ مطالعه شما را ترغیب می کند که به رویاهای بزرگتری دل ببندید.
۴. فقط یک منبع درآمد دارید
⭕️ شما می توانید یک کسب و کار در کنار شغل اصلی خود داشته باشید و از این راه درآمد بیشتری کسب کنید.
۵.حساب پول هایی که خرج می کنید را ندارید.
⭕️ از خرج های اضافی صرف نظر کنید و از یک مشاور مالی کمک بخواهید.
۶. با منفی باف ها در ارتباط هستید.
⭕️ بهتر است هر چه زودتر ارتباط خود را با افراد ناامید قطع کنید.
۷. کار را به تعویق می اندازید
⭕️ هر چه زودتر از ناله و شکایت دست بکشید و شروع به پول درآوردن کنید.
۸. محدوده ی امن خود را رها نمی کنید
⭕️ پذیرفتن ریسک و رها کردن وضعیت راه فعلی خیلی سخت است. اما موفق شدن و پولدار شدن به تمام این سختی ها می ارزد.
۹. اهداف کوتاه مدت روزانه ندارید
⭕️ لیست فعالیت ها و اهداف روزانه تان را اول صبح بنویسید.
۱۰. منفی بافی می کنید.
⭕️ کولی_رویتز می گوید:"دستیابی به موفقیت بلند مدت در گرو داشتن ذهنی مثبت اندیش است."
@renaissancetranslate
ده عادتی که شما را از ثروتمند شدن باز می دارد:
۱. زیاد می خوابید
⭕️ اکثر افراد «موفق» زودتر از همه ی افراد خانواده از خواب بر می خیزند تا وقت بیشتری برای انجام کارهایشان داشته باشند.
۲. به سلامتی تان اهمیت نمی دهید
⭕️ وقتی شما قوی نباشید: زود خسته می شوید
۳. مطالعه نمی کنید.
⭕️ مطالعه شما را ترغیب می کند که به رویاهای بزرگتری دل ببندید.
۴. فقط یک منبع درآمد دارید
⭕️ شما می توانید یک کسب و کار در کنار شغل اصلی خود داشته باشید و از این راه درآمد بیشتری کسب کنید.
۵.حساب پول هایی که خرج می کنید را ندارید.
⭕️ از خرج های اضافی صرف نظر کنید و از یک مشاور مالی کمک بخواهید.
۶. با منفی باف ها در ارتباط هستید.
⭕️ بهتر است هر چه زودتر ارتباط خود را با افراد ناامید قطع کنید.
۷. کار را به تعویق می اندازید
⭕️ هر چه زودتر از ناله و شکایت دست بکشید و شروع به پول درآوردن کنید.
۸. محدوده ی امن خود را رها نمی کنید
⭕️ پذیرفتن ریسک و رها کردن وضعیت راه فعلی خیلی سخت است. اما موفق شدن و پولدار شدن به تمام این سختی ها می ارزد.
۹. اهداف کوتاه مدت روزانه ندارید
⭕️ لیست فعالیت ها و اهداف روزانه تان را اول صبح بنویسید.
۱۰. منفی بافی می کنید.
⭕️ کولی_رویتز می گوید:"دستیابی به موفقیت بلند مدت در گرو داشتن ذهنی مثبت اندیش است."
@renaissancetranslate
Forwarded from اتچ بات
ایران و «سرودِ کریسمس» چارلز دیکنز: داستان همیشگی «جهالت» و «نیاز»
🖋 رضی الدین طبیب
قسمت اول
@renaissancetranslate
چارلز دیکنز نویسنده نامدار انگلیسی در قرن نوزدهم، داستانِ کوتاه زیبا و تأمل برانگیزی به نام «سرود کریسمس» دارد که بخش‌هایی از آن به وضعیت فعلی جامعه ایران شباهت بسیاری دارد؛ «سرود کریسمس» همان داستان معروفی است که اغلب متولدین دهه شصت و پنجاه شمسی، نسخه‌ی انیمیشنی آن را با نام «اسکروج اُردک» می شناسند.
«ابنیبزر اسکروج» تاجر به غایت خسیس و سنگدلی است که نه تنها جز پول و کسب درآمد بیشتر به چیزی فکر نمی‌کند، بلکه همین علاقه غریبش به مال اندوزی ریشه های عواطف انسانی را در او خشکانده است، اما در یک شبهای کریسمس(شب سال نو؛ اتفاق خوشایند و شادی آوری که او ابدا به آن اعتقادی ندارد و به شکلی غیرقابل درک از آن متنفر است!) واقعه عجیب و ترسناکی برای او رخ میدهد که بعد از آن شخصیت و مسیر زندگی وی را برای همیشه تغییر میدهد.
در شب کریسمس و ناگهان پیش از ساعت دوازده نیمه شب، چهار روح بر او ظاهر می شوند؛ نخستین روح، متعلق به «جِیکوب مارلی» شریک متوفای اوست که در زمان حیات خود در خساست و بی عاطفگی گوی سبقت را از اسکروج هم ربوده بود! مارلی به او می گوید که پس از مرگ هرگز آرامشی نداشته و روحش در عذاب است؛ او آرزو دارد که اکنون زنده بود و می توانست با کمک به فقرا و مهرورزی نسبت به همنوعانش رفتار بد و زشت خود را جبران کند، اما کیفرش آن است که تا ابد در غل و زنجیر دوزخ خودساخته اش(طمع و آزمندی) گرفتار باقی بماند؛ روح دوم که در هیئت شمعی فروزان و ناطق بر اسکروج ظاهر شده، نمادی از کریسمس های گذشته و روزگار شیرین کودکی و جوانی او است و توأمان خاطرات زیبا و اشتباهات مهلک او را در جوانی به یادش می آورد؛ سومین روح، متعلق به نیکلاس قدیس(بابانوئل) است؛ او سمبل کریسمس فعلی است و لذت داشتن خانواده، ثروت، شادکامی، سلامتی و «عاطفه به همنوع» را به اسکروج یادآور می سازد. روح چهارم که همان «فرشته مرگ است»، نمادی از شب(های) کریسمس آتی و آینده نزدیکی است که می تواند حتی زودتر از موعد مقرر فرا رسد و او را در جهانی دیگر به سرنوشتی شوم تر از عقوبت جِیکوب مارلی دچار سازد.
چارلز دیکنز داستان «سرود کریسمس» را که در واقع می توان آن را برشی از زندگی زیسته و شخصی اش دانست، در سال ۱۸۴۳ و در اوج جوانی و شهرت به رشته تحریر درآورد؛ اما آنچه که نبوغ «دیکنز» جوان در این داستان را بر ما آشکار می سازد و او را از معاصرینش متمایز می سازد، مداقه و رصد نمودن سبک رفتاری طبقات گوناگون اجتماعی و احوالات سیاسی_اقتصادی روزگار خویش و بیان آنها در نقش یک «راوی/ناظر» حساس و هوشمند است.
دیکنز در «سرود کریسمس» به بهترین نحو وضعیت اجتماعی اسفبار روزگار خود و عوامل سازنده و دخیل در آن را به ما نشان می دهد و با درهم‌آمیزی واقعیت و خیال، داستانی بسیار جذاب و خیالی، اما تکان دهنده خلق می کند که بی تردید اکنون برای ما به تمثیلی اخلاقی مبدل گشته است.
«سرود کریسمس» پیش از آنکه خواننده عام خود را درگیر پیچیدگی های و ریزه کاری هایش نماید، مخاطب خاص خود را توأمان مورد خطاب و عتاب قرار می دهند. در واقع این داستان نمادی از زندگی و شخصیت بسیاری از رهبران و ثروتمندان جامعه ای طبقاتی(فقیر/غنی)، منحط و بی اخلاق است؛ توانگران و صاحب منصبانی که خود نیز زاده و پرورش یافته همان جامعه اند و در دل همان مردم رشد یافته اند، اما اینک به سبب بی عدالتی، غرق شدن در ثروتهای افسانه ای و بادآورده، غرور، جاه طلبی و کامجویی های گوناگون آرام آرام «مسخ» می‌شوند و به قدر سر سوزن توجهی به مشکلات و اوضاع نابسامان نزدیکان، افراد پیرامون و جامعه رو به زوالشان ندارند؛ درک ایشان از مسائل و مشکلات روز افزون همنوعان خویش به سبب از دست دادن عواطف انسانی پیوسته کم و کمتر می شود و به جای همدردی و کمک، مدام تهدید و خشونت کلامی و عملی آنها نسبت به رنج و مصیبت دیگران افزایش می یابد.
شاه بیت این داستان زیبا از زبان روح سوم برای ما قرائت می‌شود؛ جایی که سنت نیکلاس برای آگاه کردن پیرمرد طماع نسبت به مشکلات جامعه ی او که غرق در فقر، جنایت و تبهکاری است، با خشم و طعنه اسکروج پیر را مورد خطاب خویش قرار می دهد:
"اٙبِنیزر! به یاد داشته باش که ریشه تمامی مشکلات بشر در دو عامل «نیاز» و «جهالت»_که تمثیل وار در قالب یک دختر و پسر آسیب دیده در این نقاشی دیده می شوند_قرار دارد؛ پس برای خلق دنیایی بهتر باید پیش از هرچیز این دو را ریشه کن کرد..."
@renaissancetranslate
🖋 رضی الدین طبیب
قسمت اول
@renaissancetranslate
چارلز دیکنز نویسنده نامدار انگلیسی در قرن نوزدهم، داستانِ کوتاه زیبا و تأمل برانگیزی به نام «سرود کریسمس» دارد که بخش‌هایی از آن به وضعیت فعلی جامعه ایران شباهت بسیاری دارد؛ «سرود کریسمس» همان داستان معروفی است که اغلب متولدین دهه شصت و پنجاه شمسی، نسخه‌ی انیمیشنی آن را با نام «اسکروج اُردک» می شناسند.
«ابنیبزر اسکروج» تاجر به غایت خسیس و سنگدلی است که نه تنها جز پول و کسب درآمد بیشتر به چیزی فکر نمی‌کند، بلکه همین علاقه غریبش به مال اندوزی ریشه های عواطف انسانی را در او خشکانده است، اما در یک شبهای کریسمس(شب سال نو؛ اتفاق خوشایند و شادی آوری که او ابدا به آن اعتقادی ندارد و به شکلی غیرقابل درک از آن متنفر است!) واقعه عجیب و ترسناکی برای او رخ میدهد که بعد از آن شخصیت و مسیر زندگی وی را برای همیشه تغییر میدهد.
در شب کریسمس و ناگهان پیش از ساعت دوازده نیمه شب، چهار روح بر او ظاهر می شوند؛ نخستین روح، متعلق به «جِیکوب مارلی» شریک متوفای اوست که در زمان حیات خود در خساست و بی عاطفگی گوی سبقت را از اسکروج هم ربوده بود! مارلی به او می گوید که پس از مرگ هرگز آرامشی نداشته و روحش در عذاب است؛ او آرزو دارد که اکنون زنده بود و می توانست با کمک به فقرا و مهرورزی نسبت به همنوعانش رفتار بد و زشت خود را جبران کند، اما کیفرش آن است که تا ابد در غل و زنجیر دوزخ خودساخته اش(طمع و آزمندی) گرفتار باقی بماند؛ روح دوم که در هیئت شمعی فروزان و ناطق بر اسکروج ظاهر شده، نمادی از کریسمس های گذشته و روزگار شیرین کودکی و جوانی او است و توأمان خاطرات زیبا و اشتباهات مهلک او را در جوانی به یادش می آورد؛ سومین روح، متعلق به نیکلاس قدیس(بابانوئل) است؛ او سمبل کریسمس فعلی است و لذت داشتن خانواده، ثروت، شادکامی، سلامتی و «عاطفه به همنوع» را به اسکروج یادآور می سازد. روح چهارم که همان «فرشته مرگ است»، نمادی از شب(های) کریسمس آتی و آینده نزدیکی است که می تواند حتی زودتر از موعد مقرر فرا رسد و او را در جهانی دیگر به سرنوشتی شوم تر از عقوبت جِیکوب مارلی دچار سازد.
چارلز دیکنز داستان «سرود کریسمس» را که در واقع می توان آن را برشی از زندگی زیسته و شخصی اش دانست، در سال ۱۸۴۳ و در اوج جوانی و شهرت به رشته تحریر درآورد؛ اما آنچه که نبوغ «دیکنز» جوان در این داستان را بر ما آشکار می سازد و او را از معاصرینش متمایز می سازد، مداقه و رصد نمودن سبک رفتاری طبقات گوناگون اجتماعی و احوالات سیاسی_اقتصادی روزگار خویش و بیان آنها در نقش یک «راوی/ناظر» حساس و هوشمند است.
دیکنز در «سرود کریسمس» به بهترین نحو وضعیت اجتماعی اسفبار روزگار خود و عوامل سازنده و دخیل در آن را به ما نشان می دهد و با درهم‌آمیزی واقعیت و خیال، داستانی بسیار جذاب و خیالی، اما تکان دهنده خلق می کند که بی تردید اکنون برای ما به تمثیلی اخلاقی مبدل گشته است.
«سرود کریسمس» پیش از آنکه خواننده عام خود را درگیر پیچیدگی های و ریزه کاری هایش نماید، مخاطب خاص خود را توأمان مورد خطاب و عتاب قرار می دهند. در واقع این داستان نمادی از زندگی و شخصیت بسیاری از رهبران و ثروتمندان جامعه ای طبقاتی(فقیر/غنی)، منحط و بی اخلاق است؛ توانگران و صاحب منصبانی که خود نیز زاده و پرورش یافته همان جامعه اند و در دل همان مردم رشد یافته اند، اما اینک به سبب بی عدالتی، غرق شدن در ثروتهای افسانه ای و بادآورده، غرور، جاه طلبی و کامجویی های گوناگون آرام آرام «مسخ» می‌شوند و به قدر سر سوزن توجهی به مشکلات و اوضاع نابسامان نزدیکان، افراد پیرامون و جامعه رو به زوالشان ندارند؛ درک ایشان از مسائل و مشکلات روز افزون همنوعان خویش به سبب از دست دادن عواطف انسانی پیوسته کم و کمتر می شود و به جای همدردی و کمک، مدام تهدید و خشونت کلامی و عملی آنها نسبت به رنج و مصیبت دیگران افزایش می یابد.
شاه بیت این داستان زیبا از زبان روح سوم برای ما قرائت می‌شود؛ جایی که سنت نیکلاس برای آگاه کردن پیرمرد طماع نسبت به مشکلات جامعه ی او که غرق در فقر، جنایت و تبهکاری است، با خشم و طعنه اسکروج پیر را مورد خطاب خویش قرار می دهد:
"اٙبِنیزر! به یاد داشته باش که ریشه تمامی مشکلات بشر در دو عامل «نیاز» و «جهالت»_که تمثیل وار در قالب یک دختر و پسر آسیب دیده در این نقاشی دیده می شوند_قرار دارد؛ پس برای خلق دنیایی بهتر باید پیش از هرچیز این دو را ریشه کن کرد..."
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
Forwarded from اتچ بات
ایران و «سرودِ کریسمس» چارلز دیکنز: داستان همیشگی «جهالت» و «نیاز»
🖋 رضی الدین طبیب
قسمت دوم
@renaissancetranslate
بنابراین می توان گفت که دقیقاً خصائل «نیاز» و «جهالت» همان دوگانه شومی است که جامعه ی ما در این روزگار به نكبتش گرفتار آمده است و شوربختانه آنچه که مسلم به نظر می رسد، تداوم و ترویج بیش از پیش هر دوی این ویژگی ها در متن اجتماع است؛ نکبتی که وجود و باززایی هر روزه اش بیش از پیش قلبمان را به درد می‌آورد.
با همه ی این تفاسیر، می توان بر اساس برخی از نشانه ها و اشتراکات پررنگ میان این دو، برای جامعه ایرانی نیز همچون اثر چارلز دیکنز، نوعی طبقه بندی کلی اجتماعی قائل شد؛ اگرچه در نگاه نخست طبقه بندی افراد بر اساس نگرش اجتماعی_سیاسی آنها در کشوری که اختلافات «فرهنگی/قومی/مذهبی/ فکری» عمیق و «تشتت آرا» شدید از ویژگی های بارز آن به شمار می‌آید، عملی فاقد مبنای علمی، ساده اندیشانه و سطحی به نظر می رسد، اما به صورت ضمنی و بر اساس وجود برخی شباهت های تأمل برانگیز میان این دو موضوع_ایران قرن بیست و یکم و انگلستان قرن نوزدهم_ و تجربیات بی شمار عینی و مستند بسیاری از ایرانیان می‌توان افراد جامعه کنونی ایران را به سه گروه متمایز تقسیم‌بندی نمود:
در اولین گروه «طبقه حاکم» و وابستگان ایشان٬ ثروتمندان همیشه بی تفاوت و «نوکیسگانی» جای دارند که تقریباً اغلب آنها به واسطه ایجاد تغییرات ناگهانی و ایجاد موج‌های ناگهانی سیاسی و اقتصادی یک شبه به ثروت های افسانه ای دست یافته اند و در واقع به نظر می رسد که از تداوم یا ایجاد شرایطی اینچنین خوشنودند و از آن نفع و بهره بسیار می برند و نظام دوگانه «استثماری/استحماری» ایشان بر پایه همان دو اصل پیشین بنا شده است و می توان گفت تکلیف ایشان با خود و دیگران کاملآ معلوم است.
اما در سویی دیگر ما با توده مردم مواجهیم که خود در دو طبقه جدا از هم و تقریباً مخالف با یکدیگر قرار می گیرند:
«اکثریتی» که مابین دو ورطه شوم «نیاز» و «جهالت» گرفتار آمده اند و برای بهبود اوضاع و رهایی از چنگ فقر و فلاکت اقتصادی تلاش فراوان می کند؛ اما آنچه که در این میان عجیب می نماید، آگاهی کامل آنها به حضور همیشگی اولی(نیاز) و تقلای بسیار برای رهایی از چنگال مرگبار آن و ساختن حاشیه ای امن، اما ناآگاهی٬ عدم پذیرش و نادیده گرفتنِ_گاه عامدانه_ تام و تمام ِ اغلب ایشان نسبت به وجود و حضور دومین(جهالت) در درون خود و جامعه پیرامونش است! و جالبتر آنکه کماکان بسیاری از مردمان جوامعی این چنین، نمی‌دانند و نمی‌خواهند بپذیرند که «نخستین» زاده ی «دومین» است وگرنه پر واضح است که در سرزمینی سرشار از نعمت و فرصت، تداوم چنین وضعیت اسفباری احمقانه و نشان از جهلی عمیق دارد؛ هنوز هم بسیارند کسانی که علت انحطاط، بی اخلاقی، سقوط و فلاکت اقتصادی این جامعه را به درستی در نیافته اند و آن را به عوامل گوناگون آسمانی و زمینی نسبت می دهند. آنچه که می توان آن را فصل مشترک افراد این طبقه دانست، بی ارادگی و ترس عجیب ایشان برای رهایی از دام مشکلات اجتماعی_اقتصادی است که با اندکی «آگاهی» و «فهم صحیحِ» شرایط و موقعیت ها تا حد زیادی برطرف می گردند.
@renaissancetranslate
🖋 رضی الدین طبیب
قسمت دوم
@renaissancetranslate
بنابراین می توان گفت که دقیقاً خصائل «نیاز» و «جهالت» همان دوگانه شومی است که جامعه ی ما در این روزگار به نكبتش گرفتار آمده است و شوربختانه آنچه که مسلم به نظر می رسد، تداوم و ترویج بیش از پیش هر دوی این ویژگی ها در متن اجتماع است؛ نکبتی که وجود و باززایی هر روزه اش بیش از پیش قلبمان را به درد می‌آورد.
با همه ی این تفاسیر، می توان بر اساس برخی از نشانه ها و اشتراکات پررنگ میان این دو، برای جامعه ایرانی نیز همچون اثر چارلز دیکنز، نوعی طبقه بندی کلی اجتماعی قائل شد؛ اگرچه در نگاه نخست طبقه بندی افراد بر اساس نگرش اجتماعی_سیاسی آنها در کشوری که اختلافات «فرهنگی/قومی/مذهبی/ فکری» عمیق و «تشتت آرا» شدید از ویژگی های بارز آن به شمار می‌آید، عملی فاقد مبنای علمی، ساده اندیشانه و سطحی به نظر می رسد، اما به صورت ضمنی و بر اساس وجود برخی شباهت های تأمل برانگیز میان این دو موضوع_ایران قرن بیست و یکم و انگلستان قرن نوزدهم_ و تجربیات بی شمار عینی و مستند بسیاری از ایرانیان می‌توان افراد جامعه کنونی ایران را به سه گروه متمایز تقسیم‌بندی نمود:
در اولین گروه «طبقه حاکم» و وابستگان ایشان٬ ثروتمندان همیشه بی تفاوت و «نوکیسگانی» جای دارند که تقریباً اغلب آنها به واسطه ایجاد تغییرات ناگهانی و ایجاد موج‌های ناگهانی سیاسی و اقتصادی یک شبه به ثروت های افسانه ای دست یافته اند و در واقع به نظر می رسد که از تداوم یا ایجاد شرایطی اینچنین خوشنودند و از آن نفع و بهره بسیار می برند و نظام دوگانه «استثماری/استحماری» ایشان بر پایه همان دو اصل پیشین بنا شده است و می توان گفت تکلیف ایشان با خود و دیگران کاملآ معلوم است.
اما در سویی دیگر ما با توده مردم مواجهیم که خود در دو طبقه جدا از هم و تقریباً مخالف با یکدیگر قرار می گیرند:
«اکثریتی» که مابین دو ورطه شوم «نیاز» و «جهالت» گرفتار آمده اند و برای بهبود اوضاع و رهایی از چنگ فقر و فلاکت اقتصادی تلاش فراوان می کند؛ اما آنچه که در این میان عجیب می نماید، آگاهی کامل آنها به حضور همیشگی اولی(نیاز) و تقلای بسیار برای رهایی از چنگال مرگبار آن و ساختن حاشیه ای امن، اما ناآگاهی٬ عدم پذیرش و نادیده گرفتنِ_گاه عامدانه_ تام و تمام ِ اغلب ایشان نسبت به وجود و حضور دومین(جهالت) در درون خود و جامعه پیرامونش است! و جالبتر آنکه کماکان بسیاری از مردمان جوامعی این چنین، نمی‌دانند و نمی‌خواهند بپذیرند که «نخستین» زاده ی «دومین» است وگرنه پر واضح است که در سرزمینی سرشار از نعمت و فرصت، تداوم چنین وضعیت اسفباری احمقانه و نشان از جهلی عمیق دارد؛ هنوز هم بسیارند کسانی که علت انحطاط، بی اخلاقی، سقوط و فلاکت اقتصادی این جامعه را به درستی در نیافته اند و آن را به عوامل گوناگون آسمانی و زمینی نسبت می دهند. آنچه که می توان آن را فصل مشترک افراد این طبقه دانست، بی ارادگی و ترس عجیب ایشان برای رهایی از دام مشکلات اجتماعی_اقتصادی است که با اندکی «آگاهی» و «فهم صحیحِ» شرایط و موقعیت ها تا حد زیادی برطرف می گردند.
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
Forwarded from اتچ بات
ایران و «سرودِ کریسمس» چارلز دیکنز: داستان همیشگی «جهالت» و «نیاز»
🖋 رضی الدین طبیب
قسمت سوم
@renaissancetranslate
آنها(گروه دوم) هر روز عافیت طلبی نادانی، بی ارادگی و تنبلی خود را با بهانه های عجیب و غریب توجیه می کنند و بر «ندانستن» و «نفهمیدن» خود با جملات کلیشه ای مثل:
«من سیاسی نیستم»
«اصلا از سیاست خوشم نمیاد!»
«کله ات بوی قرمه سبزی میده!»
«بازم که شروع کردی به نالیدن!»
«حرفش رو نزن، آخرش شر میشه برامون»
«ای بابا بازم که شروع کردی به گفتن این حرفای بی ربط؟!»
« اصلأ من و تو سر پیازیم یا ته پیاز؟»
و...
به شکلی بیمارگون اصرار می ورزند و از زیر بار مسئولیت اجتماعی خود شانه خالی می کنند؛ غافل از اینکه رفتار و نگرش ایشان خود یکی از مهمترین دلایل تداوم شرایط موجود است.
گروه سوم دربرگیرنده «اقلیتی» آگاه/نیمه آگاه، هوشیار و بعضاً و نه الزاماً نظریه پرداز و چاره سازی است که بسیاری از ایشان هم در مثلث «اهانت»٬ «عدم درک» و «نادیده گرفته شدن» عامدانه اکثریت جامعه/ «توطئه»٬ «تهدید» و «دشمنی» علنی بخش‌های افراطی حاکمیت/ و «انفعال» ٬ «استیصال» و «برج عاج نشینی» به واسطه آگاهی و دانش بیشتر گرفتار شده اند؛ و بدین شکل است که ما امروز در جامعه ترسناک، بیرحم و هیولاواری زیست می کنیم که روز به روز بر گره های کور و بغرنج آن افزوده می گردد و احساس انزجار از آن و غیرقابل تحمل بودنش در وجودمان بیش از پیش قوت می یابد و کماکان راه برون رفتی عاقلانه، مسالمت آمیز و بی آسیب از دل این شرایط نمی یابیم.
@renaissancetranslate
🔴پی نوشت نویسنده: به نظر می رسد که چارلز دیکنز با انتخاب نام «ابنیزِر/ Abenezer» برای شخصیت اصلی داستان خود، تلویحا و با زیرکی خاص خود به موضوع خاصی اشاره می‌کند؛ این نام که اکنون هم در فرهنگ آنگلوساکسونی و لاتینی بسیار کمیاب است، در واقع نامی است که ریشه عبرانی دارد و اصل آن در زبان عبری به معنای «سنگِ کمک»، «صخره ی یاری رسان» یا همان «تکیه گاه» است؛ از نگاه نگارنده این متن، علت و مقصود چارلز دیکنز برای برگزیدن این نام عجیب در ابتدا و انتهای داستان بر ما آشکار می گردد: ابنیزری(تکیه گاهی) قدرتمند اما غیرقابل اعتماد و ترسناک در ابتدای داستان و ابنیزری قدرتمند، حامی و مهربان در پایان داستان.
🔴پی نوشت۲: در کتاب مقدس آمده است که اسماعیل(ع) به چندین سنگ که او به نشانه برتری بر کفار و تکریم نمودن یاری خداوند به او در این نبرد بر روی هم نهاده بود، نام «اِبن حاذِر/ Abenezer» گذاشت که به معنای «سنگِ یاری» است.
@renaissancetranslate
🖋 رضی الدین طبیب
قسمت سوم
@renaissancetranslate
آنها(گروه دوم) هر روز عافیت طلبی نادانی، بی ارادگی و تنبلی خود را با بهانه های عجیب و غریب توجیه می کنند و بر «ندانستن» و «نفهمیدن» خود با جملات کلیشه ای مثل:
«من سیاسی نیستم»
«اصلا از سیاست خوشم نمیاد!»
«کله ات بوی قرمه سبزی میده!»
«بازم که شروع کردی به نالیدن!»
«حرفش رو نزن، آخرش شر میشه برامون»
«ای بابا بازم که شروع کردی به گفتن این حرفای بی ربط؟!»
« اصلأ من و تو سر پیازیم یا ته پیاز؟»
و...
به شکلی بیمارگون اصرار می ورزند و از زیر بار مسئولیت اجتماعی خود شانه خالی می کنند؛ غافل از اینکه رفتار و نگرش ایشان خود یکی از مهمترین دلایل تداوم شرایط موجود است.
گروه سوم دربرگیرنده «اقلیتی» آگاه/نیمه آگاه، هوشیار و بعضاً و نه الزاماً نظریه پرداز و چاره سازی است که بسیاری از ایشان هم در مثلث «اهانت»٬ «عدم درک» و «نادیده گرفته شدن» عامدانه اکثریت جامعه/ «توطئه»٬ «تهدید» و «دشمنی» علنی بخش‌های افراطی حاکمیت/ و «انفعال» ٬ «استیصال» و «برج عاج نشینی» به واسطه آگاهی و دانش بیشتر گرفتار شده اند؛ و بدین شکل است که ما امروز در جامعه ترسناک، بیرحم و هیولاواری زیست می کنیم که روز به روز بر گره های کور و بغرنج آن افزوده می گردد و احساس انزجار از آن و غیرقابل تحمل بودنش در وجودمان بیش از پیش قوت می یابد و کماکان راه برون رفتی عاقلانه، مسالمت آمیز و بی آسیب از دل این شرایط نمی یابیم.
@renaissancetranslate
🔴پی نوشت نویسنده: به نظر می رسد که چارلز دیکنز با انتخاب نام «ابنیزِر/ Abenezer» برای شخصیت اصلی داستان خود، تلویحا و با زیرکی خاص خود به موضوع خاصی اشاره می‌کند؛ این نام که اکنون هم در فرهنگ آنگلوساکسونی و لاتینی بسیار کمیاب است، در واقع نامی است که ریشه عبرانی دارد و اصل آن در زبان عبری به معنای «سنگِ کمک»، «صخره ی یاری رسان» یا همان «تکیه گاه» است؛ از نگاه نگارنده این متن، علت و مقصود چارلز دیکنز برای برگزیدن این نام عجیب در ابتدا و انتهای داستان بر ما آشکار می گردد: ابنیزری(تکیه گاهی) قدرتمند اما غیرقابل اعتماد و ترسناک در ابتدای داستان و ابنیزری قدرتمند، حامی و مهربان در پایان داستان.
🔴پی نوشت۲: در کتاب مقدس آمده است که اسماعیل(ع) به چندین سنگ که او به نشانه برتری بر کفار و تکریم نمودن یاری خداوند به او در این نبرد بر روی هم نهاده بود، نام «اِبن حاذِر/ Abenezer» گذاشت که به معنای «سنگِ یاری» است.
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
صبح که از خواب بیدار می شوی،
در نظر بیاور چه سعادتی است زنده بودن، فکر کردن، لذت بردن و دوست داشتن...
«مارکوس اورلیوس»
@renaissancetranslate
در نظر بیاور چه سعادتی است زنده بودن، فکر کردن، لذت بردن و دوست داشتن...
«مارکوس اورلیوس»
@renaissancetranslate
Tomble La Neige
adamo
موسیقی واپسین شب
ترانه بسیار زیبا و محزون
«برف می‌بارد.. »
خواننده: سالواتوره آدامو
آلبوم : «بهترین های آدامو»(۲۰۰۵)
سبک : شانسون،پاپ
@renaissancetranslate
ترانه بسیار زیبا و محزون
«برف می‌بارد.. »
خواننده: سالواتوره آدامو
آلبوم : «بهترین های آدامو»(۲۰۰۵)
سبک : شانسون،پاپ
@renaissancetranslate
بهرام بیضایی : زادروزم را با هیچ مراسمی، سرپوشی بر واقعیت پیش چشم‌هایمان نکنید
بهرام بیضایی کارگردان بزرگ سینمای ایران، طی نامه‌ای به "کانون کارگردانان سینما هنر و تجربه، موزه‌ی سینما" درخواست کرد که به دلیل همزمانی زادروز او با چهلم جانباختگان اعتراضات سراسری آبان ۹۸، هیچ مراسمی برای بزرگداشت او برگزار نکنند.
متن نامه‌ی بهرام بیضایی به شرح زیر است:
كانون كارگردانان سينما، هنر و تجربه، موزه‌ى سينما
تولد اتفّاقى من در پنجم دى سالها پيش با مرگ اكبر رادى نمايشنامه نويس سياه شد و سپس با فاجعه ى قربانيان زلزله ى بم سياه تر، و در همزمانى با چهلم قربانيان وقايع خونبار و باورنكردنى اخير جايى براى سياه تر شدن در آن نمانده است. آن را با هيچ مراسمى به نام من سرپوشى بر واقعيّت پيش چشم هايمان نكنيد - من اين روزها هيچ شركتى در هيچ جشن و آيينى ندارم!
بهرام بيضايى
سوم ديماه ١٣٩٨
#بهرام_بیضایی
@renaissancetranslate
بهرام بیضایی کارگردان بزرگ سینمای ایران، طی نامه‌ای به "کانون کارگردانان سینما هنر و تجربه، موزه‌ی سینما" درخواست کرد که به دلیل همزمانی زادروز او با چهلم جانباختگان اعتراضات سراسری آبان ۹۸، هیچ مراسمی برای بزرگداشت او برگزار نکنند.
متن نامه‌ی بهرام بیضایی به شرح زیر است:
كانون كارگردانان سينما، هنر و تجربه، موزه‌ى سينما
تولد اتفّاقى من در پنجم دى سالها پيش با مرگ اكبر رادى نمايشنامه نويس سياه شد و سپس با فاجعه ى قربانيان زلزله ى بم سياه تر، و در همزمانى با چهلم قربانيان وقايع خونبار و باورنكردنى اخير جايى براى سياه تر شدن در آن نمانده است. آن را با هيچ مراسمى به نام من سرپوشى بر واقعيّت پيش چشم هايمان نكنيد - من اين روزها هيچ شركتى در هيچ جشن و آيينى ندارم!
بهرام بيضايى
سوم ديماه ١٣٩٨
#بهرام_بیضایی
@renaissancetranslate
رنسانس
در حسرتِ زندگیِ دیگران. برای این است که از بیرون که نگاه می‌کنی، زندگیِ دیگران یک کلّ است که وحدت دارد، امّا زندگیِ خودمان، که از درون نگاهش می‌کنیم، همه‌اش تکّه‌تکّه و پاره‌پاره به‌نظر می‌آید. هنوز هم در پیِ سرابِ وحدت می‌دویم! ( یادداشت ها | نوشته :…
نباید خود را از دنیا جدا کرد. اگر زندگی مان در نور خورشید بگذرد، حرامش نکرده ایم. همه ی تلاش من در هر موقعیتی، در هر بدبختی، در هر سرخوردگی، از نو برقرار کردن رابطه هاست. و حتی در این غم خویش چه عطشی برای دوست داشتن دارم. و چه نشئه ای از نظر کردن به تپه ای در تاریکی شب به من دست می دهد. بر قرار کردن رابطه با حقیقت، در وهله ی اول با طبیعت، و بعد با هنر کسانی که درک کرده اند، و با هنر خودم اگر توانایی داشته باشم. در غیر این صورت، نور خورشید و دریا و مستی هنوز پیش روی من اند...
نومیدی متبسم. مفری نیست، اما بی وقفه سعی دارم بر خود تسلط یابم، که می دانم بی ثمر است. مسئله ی اساسی: خود را نباید نابود کرد، و آن بخش از خود را که در جهان در خواب است.
«یادداشت ها»
آلبر کامو
@Renaissancetranslate
نومیدی متبسم. مفری نیست، اما بی وقفه سعی دارم بر خود تسلط یابم، که می دانم بی ثمر است. مسئله ی اساسی: خود را نباید نابود کرد، و آن بخش از خود را که در جهان در خواب است.
«یادداشت ها»
آلبر کامو
@Renaissancetranslate
رنسانس
🍀امروز، ۲۲ دسامبر، ما را به میدان سانِ «سیمیونفسکی» بردند. آنجا حکم مرگ را برای همه ی ما خواندند، صلیب آوردند که ببوسیم، شمشیر بر بالای سرمان شکستند و ترتیب آخرین آرایشمان (به تن کردن پیراهن سفید) داده شد. سپس سه نفرمان را به چوبه بستند تا حکم اعدام را اجرا…
در شب کریسمس، داستایفسکی و دوستان محکومش را غل و زنجیر کردند و سفر دو هزار مایلی شان به سمت توبولسک در غرب سیبری آغاز شد. پس از رسیدن به زندان موقت در توبولسک، باز داستایفسکی را پانصد میل دیگر آن طرف تر به زندان اومسک منتقل کردند. در آنجا چهار سال را در کنار دزدها و قاتل های عادی به اعمال شاقه گذراند. در زندان این زندانیان عادی و نگهبانان زندان به او که آدمی تحصیل کرده و از اشراف بود حسد می ورزیدند. اما داستایفسکی طبق قولی که به برادرش داده بود توانست در آنجا چیزهای تازه ای را ببیند و دریابد و مواد و مصالح بسیاری برای رمان های بعدی اش فراهم آورد.
«خاطرات خانه ی مردگان» محصول مستقیم این سالها بود که در آن می نویسد : "آنچه کمکم کرد این سال‌های وحشتناک را از سر بگذرانم فقط میلی سوزان به رستاخیز، به تجدید زندگی، به ازسر گرفتن یک زندگی تازه بود." بزرگترین سختی زندان برای او محرومیت از نوشتن و محرومیت از خواندن بود. تنها کتابی که در دوران زندان در اومسک مجاز بود و در اختیار داشت نسخه ای از عهد جدید بود.
«فلسفه داستایفسکی»
سوزان لی اندرسون
@renaissancetranslate
«خاطرات خانه ی مردگان» محصول مستقیم این سالها بود که در آن می نویسد : "آنچه کمکم کرد این سال‌های وحشتناک را از سر بگذرانم فقط میلی سوزان به رستاخیز، به تجدید زندگی، به ازسر گرفتن یک زندگی تازه بود." بزرگترین سختی زندان برای او محرومیت از نوشتن و محرومیت از خواندن بود. تنها کتابی که در دوران زندان در اومسک مجاز بود و در اختیار داشت نسخه ای از عهد جدید بود.
«فلسفه داستایفسکی»
سوزان لی اندرسون
@renaissancetranslate
Merry Christmas!
Feliz navidad!
Buon Natale!
joyeux Noël
Fröhliche Weihnachten!
Շնորհավոր Սուրբ Ծնունդ!
کریسمس مبارک!
فرخنده زادروز حضرت عیسی مسیح(ع) را به تمامی دوستان و همراهان ارجمند کانال رنسانس، به ویژه ارامنه و مسیحیان عزیز ایران زمین و سراسر جهان شادباش می گوییم.
با آرزوی موفقیت، سلامتی و بهروزی در سال نو میلادی🌹🍀
+نقاشی: بشارت تولد حضرت عیسی مسیح(ع) به مریم باکره؛ اثر کارلو کِریوِللی٬ ۱۴۸۶
@renaissancetranslate
Feliz navidad!
Buon Natale!
joyeux Noël
Fröhliche Weihnachten!
Շնորհավոր Սուրբ Ծնունդ!
کریسمس مبارک!
فرخنده زادروز حضرت عیسی مسیح(ع) را به تمامی دوستان و همراهان ارجمند کانال رنسانس، به ویژه ارامنه و مسیحیان عزیز ایران زمین و سراسر جهان شادباش می گوییم.
با آرزوی موفقیت، سلامتی و بهروزی در سال نو میلادی🌹🍀
+نقاشی: بشارت تولد حضرت عیسی مسیح(ع) به مریم باکره؛ اثر کارلو کِریوِللی٬ ۱۴۸۶
@renaissancetranslate
In Julie's Eyes
Tangerine Dream
موسیقی واپسین شب
قطعه بیکلام نوستالژیک و خاطره انگیز «در چشمان جولی»
کاری از گروه مشهور:
"Tangerine Dream"
آلبوم: بالای شهر(۱۹۸۹)
سبک: آمبینت، الکترونیک، نیو ایج
@renaissancetranslate
قطعه بیکلام نوستالژیک و خاطره انگیز «در چشمان جولی»
کاری از گروه مشهور:
"Tangerine Dream"
آلبوم: بالای شهر(۱۹۸۹)
سبک: آمبینت، الکترونیک، نیو ایج
@renaissancetranslate
قدرت دیکتاتورها را كور مي كند
«بنیتو موسولینی» دیکتاتور فاشیست ایتالیا وقتی از روی بالکن قصر مجلل خود برای صدها هزار نفر از طرفدارنش دست تکان می داد ، هرگز تصور نمی کرد که مدتی بعد به دست همین مردم به طرز فجیعی کشته شود!
مردمی که حتی به جنازه موسولینی هم رحم نکردند و روی جسد او ادرار کردند و به قدری به جمجمه موسولینی بعد از اعدام لگد زدند که صورتش له شد و ترکیب چهره اش کاملآ از بین رفت!
تولستوی در یادداشتهای شخصی اش در مورد ظلم تزارها می نویسد:
"قدرت دیکتاتورها را کور می کند . آنها همه را حامی و طرفدار خود می بینند ، در حالی که مردم چشم انتظار روز انتقام هستند!"
+عکس نخست: بنیتو موسولینی شادمان از آغاز جنگ جهانی دوم(آوریل ۱۹۴۰؛ رم، ایتالیا)
+عکس دوم: بنیتو موسولینی و معشوقه اش «کلارا پِتاچی» پس از اعدام در ۲۹ اُم آوریل ۱۹۴۵ توسط مردم به صورت واژگون از سقف پمپ بنزین میدان لورِتو شهر میلان آویخته شده اند.
@renaissancetranslate
«بنیتو موسولینی» دیکتاتور فاشیست ایتالیا وقتی از روی بالکن قصر مجلل خود برای صدها هزار نفر از طرفدارنش دست تکان می داد ، هرگز تصور نمی کرد که مدتی بعد به دست همین مردم به طرز فجیعی کشته شود!
مردمی که حتی به جنازه موسولینی هم رحم نکردند و روی جسد او ادرار کردند و به قدری به جمجمه موسولینی بعد از اعدام لگد زدند که صورتش له شد و ترکیب چهره اش کاملآ از بین رفت!
تولستوی در یادداشتهای شخصی اش در مورد ظلم تزارها می نویسد:
"قدرت دیکتاتورها را کور می کند . آنها همه را حامی و طرفدار خود می بینند ، در حالی که مردم چشم انتظار روز انتقام هستند!"
+عکس نخست: بنیتو موسولینی شادمان از آغاز جنگ جهانی دوم(آوریل ۱۹۴۰؛ رم، ایتالیا)
+عکس دوم: بنیتو موسولینی و معشوقه اش «کلارا پِتاچی» پس از اعدام در ۲۹ اُم آوریل ۱۹۴۵ توسط مردم به صورت واژگون از سقف پمپ بنزین میدان لورِتو شهر میلان آویخته شده اند.
@renaissancetranslate
Forwarded from اتچ بات
در باب «چهار سوار غایبِ سرنوشت و زندگی»* ایرانیان
✒️رضی الدین طبیب
در نظر نگارنده چهار «ت» ی سرنوشت ساز و بغایت تأثیرگذار اما غایب در زندگی هر کس وجود دارد که شاید غیبت آنها در این روزگار بیش از هر زمان دیگر برایمان مسبب دردسرهای بسیار گشته است:
«تلنگر، تأمل، تصور، تفکر»
«تلنگر» اولین مرحله است: دیدن یا شنیدن صحنه یا سخنی که ناگهان در ما درنگی طولانی تر و متفاوت تر از دفعات پیشین ایجاد می کند؛ تلنگر درخششِ خیره کننده اما لحظه ای نور یک شهاب در آسمان تیره و تار ذهن است؛ اما بی تردید پس از وقوع چنین رویدادی شما هرگز مانند قبل نخواهید بود؛ بدین سبب که چیزی در وجودتان برای همیشه تغییر کرده است.
«تأمل»؛ صبری است طولانی مدت و عاقلانه که حاصل درنگ و درنگ های عمیق پیشین است و پیوسته در پی علت و چرایی ماجرا است؛ به واسطه تأمل ابرهای تیره ی ذهن به تدریج کنار می روند و شکیبایی جایگزین قضاوتهای عجولانه در علل وقوع امور می گردد.
«تصور» سومین مرحله است و مهمترین آنها؛ چون تنها از منظر قوه «خیال» است که آدمی پیش از وقوع یک امر یا دست یازیدن به آن پی خواهد برد که داوری، کردار و رفتارش چه تأثیری بر خود و دیگری خواهد گذاشت و فرجام نهایی اعمالش چه خواهد بود. در واقع می توان گفت از کسی که وجودش تهی از این نیروی سرنوشت ساز است، تقریباً انجام هر بزه و جنایتی انتظار می رود.
«تفکر» کامل ترین وجه وجودی آدمی است؛ آنکس که به مسلح به نیروی اندیشه است به سبب ادراک سه گانه ی پیشین، قبل از اصلاح امور پیرامون خویش، سعی اش بر ساخت بهترینِ «خویشتن» است؛ او اگر حتی خود نیز نخواهد یا نداند، بی درنگ مبدل به الگوی بسیاری خواهد شد. انسان «اندیشمند» به فانوس درخشانی می ماند که نورش همواره به دیگران اطمینان و آرامش می بخشد؛ بی تردید او راهنمایی است که فروغ نورش را می توان در دل در تیره ترین مغاک ها و صعب ترینِ کوره راه ها تشخیص داد. «تفکر» با تابیدن نور بر هیولای جهلی که در ژرف ترین نقطه وجودمان خفته است، نشانمان خواهد داد که این دیو هولناک تا چه حد ویرانگر و خطرناک اما حقیر و بی مقدار است و چه بر سرمان است. تنها «تفکر» عمیق و بنیادین است مانع از وقوع فجایع، پلشتی ها و نابِکاری هاست و جامعه ای که متفکرینش بسیار باشند، در زمره سعادتمندترین هاست؛ اما یگانه شرط رسیدن به مرحله تفکر، تمرین و ممارستی مدام در از بٙر کردن و نهادینه ساختن سه گانه ی نخست در عمق جان است
باور نویسنده بر این است پیش از آنکه خود یا دیگری را با جمله کلیشه ای «لطفاً التماس تفکر» مورد خطاب قرار دهیم،
بگوییم:
به درستی «تلنگر» بزنید، به نیکی «تأمل» کنید و به روشنی «تصور» نمایید، سپس عمیقأ در مورد هر چیز به «تفکر» بپردازید!
@renaissancetranslate
*پانوشت: دلیل نویسنده برای نامگذاری این چهارگانه مهم با نام «سواران سرنوشت» ، ارجاع و ارتباط آنها با «چهار سوار آخرالزمان» در کتاب مکاشفات یوحنا است. این سواران به ترتیب بر چهار اسب به رنگ‌های سفید، قرمز، سیاه و رنگ‌پریده سوارند و به ترتیب نمادهای «بیماری، جنگ، قحطی و مرگ» هستند. به باور نگارنده٬ غیبت چهار اصل نخست در زندگی هر کس، دقیقاً به قدر آسیبهای ویرانگر چهار سمبل یاد شده عامل سقوط و تباهی آدمی است.
@renaissancetranslate
#تلنگر
#تأمل
#تصور
#تفکر
✒️رضی الدین طبیب
در نظر نگارنده چهار «ت» ی سرنوشت ساز و بغایت تأثیرگذار اما غایب در زندگی هر کس وجود دارد که شاید غیبت آنها در این روزگار بیش از هر زمان دیگر برایمان مسبب دردسرهای بسیار گشته است:
«تلنگر، تأمل، تصور، تفکر»
«تلنگر» اولین مرحله است: دیدن یا شنیدن صحنه یا سخنی که ناگهان در ما درنگی طولانی تر و متفاوت تر از دفعات پیشین ایجاد می کند؛ تلنگر درخششِ خیره کننده اما لحظه ای نور یک شهاب در آسمان تیره و تار ذهن است؛ اما بی تردید پس از وقوع چنین رویدادی شما هرگز مانند قبل نخواهید بود؛ بدین سبب که چیزی در وجودتان برای همیشه تغییر کرده است.
«تأمل»؛ صبری است طولانی مدت و عاقلانه که حاصل درنگ و درنگ های عمیق پیشین است و پیوسته در پی علت و چرایی ماجرا است؛ به واسطه تأمل ابرهای تیره ی ذهن به تدریج کنار می روند و شکیبایی جایگزین قضاوتهای عجولانه در علل وقوع امور می گردد.
«تصور» سومین مرحله است و مهمترین آنها؛ چون تنها از منظر قوه «خیال» است که آدمی پیش از وقوع یک امر یا دست یازیدن به آن پی خواهد برد که داوری، کردار و رفتارش چه تأثیری بر خود و دیگری خواهد گذاشت و فرجام نهایی اعمالش چه خواهد بود. در واقع می توان گفت از کسی که وجودش تهی از این نیروی سرنوشت ساز است، تقریباً انجام هر بزه و جنایتی انتظار می رود.
«تفکر» کامل ترین وجه وجودی آدمی است؛ آنکس که به مسلح به نیروی اندیشه است به سبب ادراک سه گانه ی پیشین، قبل از اصلاح امور پیرامون خویش، سعی اش بر ساخت بهترینِ «خویشتن» است؛ او اگر حتی خود نیز نخواهد یا نداند، بی درنگ مبدل به الگوی بسیاری خواهد شد. انسان «اندیشمند» به فانوس درخشانی می ماند که نورش همواره به دیگران اطمینان و آرامش می بخشد؛ بی تردید او راهنمایی است که فروغ نورش را می توان در دل در تیره ترین مغاک ها و صعب ترینِ کوره راه ها تشخیص داد. «تفکر» با تابیدن نور بر هیولای جهلی که در ژرف ترین نقطه وجودمان خفته است، نشانمان خواهد داد که این دیو هولناک تا چه حد ویرانگر و خطرناک اما حقیر و بی مقدار است و چه بر سرمان است. تنها «تفکر» عمیق و بنیادین است مانع از وقوع فجایع، پلشتی ها و نابِکاری هاست و جامعه ای که متفکرینش بسیار باشند، در زمره سعادتمندترین هاست؛ اما یگانه شرط رسیدن به مرحله تفکر، تمرین و ممارستی مدام در از بٙر کردن و نهادینه ساختن سه گانه ی نخست در عمق جان است
باور نویسنده بر این است پیش از آنکه خود یا دیگری را با جمله کلیشه ای «لطفاً التماس تفکر» مورد خطاب قرار دهیم،
بگوییم:
به درستی «تلنگر» بزنید، به نیکی «تأمل» کنید و به روشنی «تصور» نمایید، سپس عمیقأ در مورد هر چیز به «تفکر» بپردازید!
@renaissancetranslate
*پانوشت: دلیل نویسنده برای نامگذاری این چهارگانه مهم با نام «سواران سرنوشت» ، ارجاع و ارتباط آنها با «چهار سوار آخرالزمان» در کتاب مکاشفات یوحنا است. این سواران به ترتیب بر چهار اسب به رنگ‌های سفید، قرمز، سیاه و رنگ‌پریده سوارند و به ترتیب نمادهای «بیماری، جنگ، قحطی و مرگ» هستند. به باور نگارنده٬ غیبت چهار اصل نخست در زندگی هر کس، دقیقاً به قدر آسیبهای ویرانگر چهار سمبل یاد شده عامل سقوط و تباهی آدمی است.
@renaissancetranslate
#تلنگر
#تأمل
#تصور
#تفکر
Telegram
attach 📎
👍1
اتچ بات
در باب «چهار سوار غایبِ سرنوشت و زندگی»* ایرانیان ✒️رضی الدین طبیب در نظر نگارنده چهار «ت» ی سرنوشت ساز و بغایت تأثیرگذار اما غایب در زندگی هر کس وجود دارد که شاید غیبت آنها در این روزگار بیش از هر زمان دیگر برایمان مسبب دردسرهای بسیار گشته…
#تلنگر
۱- نیازی به کتاب احساس نمی‌کنیم.
۲- از شک کردن در پایه‌های نظری‌مان می‌ترسیم.
۳- دچار تنبلی و بی‌حالی هستیم.
۴- احساس می‌کنیم به قله‌های یقین رسیده‌ایم.
۵- احساس می‌کنیم مسئله مبهمی وجود ندارد.
۶- هیچ‌چیز برای ما جدی نیست.
۷- دچار خودشیفتگی فرهنگی هستیم.
۸- به تناقض‌های درونی‌مان آگاه نیستیم.
۹- راه پیروی، تبعیت، دنباله‌روی و تقلید را راحت‌تر یافته‌ایم.
۱۰- ارزش دانایی و آگاهی را نمی‌دانیم.
۱۱- سطح خوشایندهای ما محدود است.
۱۲- زندگی پرهیاهو و نمایشی را ترجیح می‌دهیم.
۱۳- تن به تحقیر ندانستن داده‌ایم و به این تحقیر هم عادت کرده‌ایم.
۱۴- حقارت جهل، آزارمان نمی‌دهد و نادانی را عیب نمی‌دانیم.
۱۵- گفت‌و‌گو را کنشی فضیلت‌مندانه نمی‌دانیم و مهارت گفت‌و‌گو نداریم.
۱۶- کتاب خواندن دردی از ما دوا نمی‌کند.
۱۷- به ما فواید کتاب خواندن را یاد نداده‌اند.
۱۸- بلد نیستیم کتاب بخوانیم.
۱۹- کسی در خانواده و دور و برمان نبوده که کتاب‌خوان باشد، که ما هم یاد بگیریم.
۲۰- در سن بزرگسالی هنوز ناآگاه هستیم، نمی‌دانیم چه بخوانیم و خجالت می‌کشیم از کسی بپرسیم.
@renaissancetranslate
۱- نیازی به کتاب احساس نمی‌کنیم.
۲- از شک کردن در پایه‌های نظری‌مان می‌ترسیم.
۳- دچار تنبلی و بی‌حالی هستیم.
۴- احساس می‌کنیم به قله‌های یقین رسیده‌ایم.
۵- احساس می‌کنیم مسئله مبهمی وجود ندارد.
۶- هیچ‌چیز برای ما جدی نیست.
۷- دچار خودشیفتگی فرهنگی هستیم.
۸- به تناقض‌های درونی‌مان آگاه نیستیم.
۹- راه پیروی، تبعیت، دنباله‌روی و تقلید را راحت‌تر یافته‌ایم.
۱۰- ارزش دانایی و آگاهی را نمی‌دانیم.
۱۱- سطح خوشایندهای ما محدود است.
۱۲- زندگی پرهیاهو و نمایشی را ترجیح می‌دهیم.
۱۳- تن به تحقیر ندانستن داده‌ایم و به این تحقیر هم عادت کرده‌ایم.
۱۴- حقارت جهل، آزارمان نمی‌دهد و نادانی را عیب نمی‌دانیم.
۱۵- گفت‌و‌گو را کنشی فضیلت‌مندانه نمی‌دانیم و مهارت گفت‌و‌گو نداریم.
۱۶- کتاب خواندن دردی از ما دوا نمی‌کند.
۱۷- به ما فواید کتاب خواندن را یاد نداده‌اند.
۱۸- بلد نیستیم کتاب بخوانیم.
۱۹- کسی در خانواده و دور و برمان نبوده که کتاب‌خوان باشد، که ما هم یاد بگیریم.
۲۰- در سن بزرگسالی هنوز ناآگاه هستیم، نمی‌دانیم چه بخوانیم و خجالت می‌کشیم از کسی بپرسیم.
@renaissancetranslate
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
انیمیشین مفهومی «دهکده»(۱۹۹۳) درباره زندگی در روستای کوچکی است که مردمی دیندار در آن زندگی میکنند و اموراتش توسط کلیسای شهر اداره می شود، اما این روستا برخلاف ظاهر مذهبی اش، سرزمینی است سرشار از رذالت های اخلاقی چون حسادت، ریاکاری و فساد اخلاق؛ و مردمی که مدام در زندگی خصوصی و اعمال و رفتار یکدیگر تجسس میکنند.
این انیمیشن در حقیقت نماد جامعه‌ای عقیم، ناکارآمد و در حال فروپاشی است که ساکنانش با تعصب مذهبی، جهالت و دشمنی کورکورانه باهم، به تدریج خود را به ورطه نابودی می کشانند.
نویسنده و کارگردان: مارک بِیکر
نامزد جایزه اسکار برای بهترین انیمیشن و فیلم کوتاه در سال ۱۹۹۳
@renaissancetranslate
این انیمیشن در حقیقت نماد جامعه‌ای عقیم، ناکارآمد و در حال فروپاشی است که ساکنانش با تعصب مذهبی، جهالت و دشمنی کورکورانه باهم، به تدریج خود را به ورطه نابودی می کشانند.
نویسنده و کارگردان: مارک بِیکر
نامزد جایزه اسکار برای بهترین انیمیشن و فیلم کوتاه در سال ۱۹۹۳
@renaissancetranslate
Shab haye Roshan 11 || @khamooshane
P.Yazdanian
موسیقی واپسین شب
موسیقی متن درخشان و به یاد ماندنی فیلم سینمایی «شب های روشن»(۱۳۸۰)؛ یکی از برجسته ترین آثار موسیقی معاصر ایران
آهنگساز: پیمان یزدانیان
سبک: ساندترک، کلاسیک
@renaissancetranslate
موسیقی متن درخشان و به یاد ماندنی فیلم سینمایی «شب های روشن»(۱۳۸۰)؛ یکی از برجسته ترین آثار موسیقی معاصر ایران
آهنگساز: پیمان یزدانیان
سبک: ساندترک، کلاسیک
@renaissancetranslate
ذات «توتالیتریسم»
🖋قربان عباسی
@renaissancetranslate
می خواهید ذات ناپاک توتالیتریسم را بشناسید مفتش بزرگ را بخوانید.
بخشی از رمان بلند برادران کارامازوف به قلم داستایوفسکی که بنیادهای انسان شناختی توتالیتریسم را برکافته و به این استنتاج تکان دهنده می رسد که:
«انسان ها تاب آزادی ندارند و ازاضطرابی که ملازم آزادی است می گریزند و فضای امن و مالوف یک جهان بینی جزمی را برهوای تازه جهانی آزاد رجحان می نهند و ناچار به دامن جنبش ها و جریان هایی می افتند که این امنیت را وعده می دهند و انسان را ازملعنت آزادی وا می رهانند.»
اما ماجرا چیست؟
ظهور مجدد عیسی مسیح در میان قوم خود، درمیان ستمدیدگان و رنج کشیدگان و مظلومان.
داستان در اسپانیا درشهر سویل اتفاق می افتد؛ درسیاه ترین روزگار تفتیش عقیده، درزمانی که به پاس عظمت باریتعالی، آتش ها برپا می کردند ودرشکوه آن آتش ها ملحدان را می سوزاندند.
عیسی مسیح ظهور کرده است اما اینبار اسقف اعظم، مفتش بزرگ، با صورتی پژمرده، در ردایی کهنه و خشن دستور دستگیری او را می دهد. در قدر قدرتی اسقف اعظم و انقیاد پر ترس و لرز مردم دربرابر فرامینش همین بس که جماعت راهی برای قراولان باز می کنندد و آنها نیز درمیان سکوت مرگبار مردم او را دربند می کنند و با خود می برند.
جماعت بسان تنی واحد دربرابر اسقف زمین بندگی می بوسند. صحنه عجیبی است. عیسی درحبس و اسقف اعظم شب به سراغش می آید.
چراغ را بر روی میز می گذارد و سخن آغاز می کند:
«آیا این توئی؟ توئی؟
و چون جوابی نمی شنود به تندی اضافه می کند:
«جوابی نده؛ ساکت باش. تازه چه می توانی گفت؟ خوب می دانم پاسخت چه خواهد بود. تازه، حق نداری چیزی برآن چه درروزگار قدیم گفته ای بیفزایی.
پس چرا آمده ای ما را بیازاری.؟...
ولی می دانی فردا چه اتفاقی خواهد افتاد؟
فردا حکم محکومیتت را صادرخواهم کرد و به عنوان پست ترین ملحد زمان برصلیبی خواهمت سوزاند.
همین قومی که امروز پایت را بوسه می زنند، فردا به نخستین اشاره من هیمه ی آتش صلیب را انبارخواهند کرد.»
مفتش به او می گوید:
«حق نداری چیزی بر آنچه قبلاً گفته ای بیفزایی. مهم ترین نکته کلیسای کاتولیک همین است.
به او می گوید تو همه چیز را به پاپ سپردی و دیگر نیازی به آمدنت نیست.
دستکم حق نداری درکارها دخالت کنی»
مفتش بزرگ خطاب به عیسی مسیح می گوید:
«برای انسان و جامعه انسانی هیچ چیز غیر قابل تحمل تر از آزادی نیست.
سنگ های این طبیعت برهوت زده را به ببین؛ آنها را به نان بدل کن و خواهی دید که انسان ها چگونه چون گوسفندانی درپی ات خواهند دوید و شاکر و مطیع خواهند بود و همواره در ترس و لرز خواهند بود.
این مردم حاضرند آزادی شان را واگذارند خود را بنده و برده کنند فقط به شرط اینکه شکم شان را سیر نگه دارند.
انسان خبیث و جبون را چه به آزادی.
دومین نکته ای که مفتش خطاب به عیسی بر زبان می آورد این است که این مخلوقات چندش آور نه تنها دربند یافتن کسی یا چیزی برای پرستش اند بلکه می خواهند چیزی بیابند که همگان بر آن باور بیاورند و آن را بپرستند.
از روز الست ریشه همه بدبختی های فرد انسان و کل انسانیت همین عطش برای پرستش جمعی است. به خاطر پرستش جمعی است که همدیگر را از دم تیغ می گذرانند. هر یک خدایانی علم می کنند و به معارضه با یکدیگر برمی خیزند و می گویند:
«یا خدایانتان را وابگذارید و خدایان ما را بپرستید و یا شما و خدایانتان را نیست خواهیم کرد»
حرف او خطاب به عیسی یک چیز است این مردم کودک صفت و نادان و شکم پرست اند.
ناسوت را وا نمی نهند که ملکوت را برگیرند. اینها را باید به اطاعت و انقیاد واداشت. مردمان نشاط گله را می جویند.
رمه مطیع که فرمان برد و امکان و رنج اندیشیدن را ازخود بازستاند. هیچ چیز برای یک گوسفند سخت تر از اندیشیدن نیست.
آنها به آقا بالاسری نیاز دارند که خودشان را از شر خودشان برهانند.
@renaissancetranslate
🖋قربان عباسی
@renaissancetranslate
می خواهید ذات ناپاک توتالیتریسم را بشناسید مفتش بزرگ را بخوانید.
بخشی از رمان بلند برادران کارامازوف به قلم داستایوفسکی که بنیادهای انسان شناختی توتالیتریسم را برکافته و به این استنتاج تکان دهنده می رسد که:
«انسان ها تاب آزادی ندارند و ازاضطرابی که ملازم آزادی است می گریزند و فضای امن و مالوف یک جهان بینی جزمی را برهوای تازه جهانی آزاد رجحان می نهند و ناچار به دامن جنبش ها و جریان هایی می افتند که این امنیت را وعده می دهند و انسان را ازملعنت آزادی وا می رهانند.»
اما ماجرا چیست؟
ظهور مجدد عیسی مسیح در میان قوم خود، درمیان ستمدیدگان و رنج کشیدگان و مظلومان.
داستان در اسپانیا درشهر سویل اتفاق می افتد؛ درسیاه ترین روزگار تفتیش عقیده، درزمانی که به پاس عظمت باریتعالی، آتش ها برپا می کردند ودرشکوه آن آتش ها ملحدان را می سوزاندند.
عیسی مسیح ظهور کرده است اما اینبار اسقف اعظم، مفتش بزرگ، با صورتی پژمرده، در ردایی کهنه و خشن دستور دستگیری او را می دهد. در قدر قدرتی اسقف اعظم و انقیاد پر ترس و لرز مردم دربرابر فرامینش همین بس که جماعت راهی برای قراولان باز می کنندد و آنها نیز درمیان سکوت مرگبار مردم او را دربند می کنند و با خود می برند.
جماعت بسان تنی واحد دربرابر اسقف زمین بندگی می بوسند. صحنه عجیبی است. عیسی درحبس و اسقف اعظم شب به سراغش می آید.
چراغ را بر روی میز می گذارد و سخن آغاز می کند:
«آیا این توئی؟ توئی؟
و چون جوابی نمی شنود به تندی اضافه می کند:
«جوابی نده؛ ساکت باش. تازه چه می توانی گفت؟ خوب می دانم پاسخت چه خواهد بود. تازه، حق نداری چیزی برآن چه درروزگار قدیم گفته ای بیفزایی.
پس چرا آمده ای ما را بیازاری.؟...
ولی می دانی فردا چه اتفاقی خواهد افتاد؟
فردا حکم محکومیتت را صادرخواهم کرد و به عنوان پست ترین ملحد زمان برصلیبی خواهمت سوزاند.
همین قومی که امروز پایت را بوسه می زنند، فردا به نخستین اشاره من هیمه ی آتش صلیب را انبارخواهند کرد.»
مفتش به او می گوید:
«حق نداری چیزی بر آنچه قبلاً گفته ای بیفزایی. مهم ترین نکته کلیسای کاتولیک همین است.
به او می گوید تو همه چیز را به پاپ سپردی و دیگر نیازی به آمدنت نیست.
دستکم حق نداری درکارها دخالت کنی»
مفتش بزرگ خطاب به عیسی مسیح می گوید:
«برای انسان و جامعه انسانی هیچ چیز غیر قابل تحمل تر از آزادی نیست.
سنگ های این طبیعت برهوت زده را به ببین؛ آنها را به نان بدل کن و خواهی دید که انسان ها چگونه چون گوسفندانی درپی ات خواهند دوید و شاکر و مطیع خواهند بود و همواره در ترس و لرز خواهند بود.
این مردم حاضرند آزادی شان را واگذارند خود را بنده و برده کنند فقط به شرط اینکه شکم شان را سیر نگه دارند.
انسان خبیث و جبون را چه به آزادی.
دومین نکته ای که مفتش خطاب به عیسی بر زبان می آورد این است که این مخلوقات چندش آور نه تنها دربند یافتن کسی یا چیزی برای پرستش اند بلکه می خواهند چیزی بیابند که همگان بر آن باور بیاورند و آن را بپرستند.
از روز الست ریشه همه بدبختی های فرد انسان و کل انسانیت همین عطش برای پرستش جمعی است. به خاطر پرستش جمعی است که همدیگر را از دم تیغ می گذرانند. هر یک خدایانی علم می کنند و به معارضه با یکدیگر برمی خیزند و می گویند:
«یا خدایانتان را وابگذارید و خدایان ما را بپرستید و یا شما و خدایانتان را نیست خواهیم کرد»
حرف او خطاب به عیسی یک چیز است این مردم کودک صفت و نادان و شکم پرست اند.
ناسوت را وا نمی نهند که ملکوت را برگیرند. اینها را باید به اطاعت و انقیاد واداشت. مردمان نشاط گله را می جویند.
رمه مطیع که فرمان برد و امکان و رنج اندیشیدن را ازخود بازستاند. هیچ چیز برای یک گوسفند سخت تر از اندیشیدن نیست.
آنها به آقا بالاسری نیاز دارند که خودشان را از شر خودشان برهانند.
@renaissancetranslate
ادوارد : میدونی فرق بین درد و رنج چیه ؟
آنا : چه فرقی میکنه ؟ وقتی دوتاشون بدن
ادوارد : وقتایی که باهات حرف میزنم و حواست پیش یکی دیگه س،
این میشه رنج !
آنا : خب درد چیه اونوقت ؟
ادوارد : که با این حال باز دوستت دارم!
«اسب های لنونگراف شبیه ما نیستند»
رابرت کیوساکی
@renaissancetranslate
آنا : چه فرقی میکنه ؟ وقتی دوتاشون بدن
ادوارد : وقتایی که باهات حرف میزنم و حواست پیش یکی دیگه س،
این میشه رنج !
آنا : خب درد چیه اونوقت ؟
ادوارد : که با این حال باز دوستت دارم!
«اسب های لنونگراف شبیه ما نیستند»
رابرت کیوساکی
@renaissancetranslate
THE_JOHN_DUNBAR_THEME
John Barry
موسیقی واپسین شب
تم اصلی زیبا و به یادماندنی موسیقی متن فیلم سینمایی «با گرگها می رقصد»(۱۹۹۰)
کارگردان: کوین کاستنر
آهنگساز: جان بری
سبک: کلاسیک، ساندترک، فولک
@renaissancetranslate
تم اصلی زیبا و به یادماندنی موسیقی متن فیلم سینمایی «با گرگها می رقصد»(۱۹۹۰)
کارگردان: کوین کاستنر
آهنگساز: جان بری
سبک: کلاسیک، ساندترک، فولک
@renaissancetranslate