به خاطر داشته باشید، آنکه برای «ابلهان» می‌نویسد همواره مخاطبِ بسیار می‌یابد.
«آرتور شوپنهاور»
@renaissancetranslate
«آرتور شوپنهاور»
@renaissancetranslate
سیزده آموزه اسپینوزا: براساس نمایشنامه «محاکمه اسپینوزا»
🖋 مصطفی ملکیان
🔹محاکمه اسپینوزا «شریف ترین همه ی فیلسوفان» که به تکفیر و طرد این انسان بزرگ از جماعت یهودی آمستردام انجامید به قلم دیوید آیوز دست مایه نمایش نامه ای شده است که اکنون ترجمه فارسی آن به دست علی فردوسی نشر یافته است.
دیوید آیوز لااقل به سیزده آموزه اسپینوزا مجال بروز و ظهور داده است .
۱_کشف حقیقت و نشر آن یگانه کسب و کار اسپینوزا است. «آن چه من اشاعه می دهم چیزی است که به عنوان حقیقت کشف کرده ام. بهره اول فضیلت میل به اشاعه حقیقت است»
۲_حقیقت نه زمان مند است، نه مکان مند، نه تاریخ دارد نه جغرافیا، نه غربی و نه شرقی. «حقیقت به آمستردام محدود نمی شود، هر چند که آن را در آمستردام محدود کرده باشند.»
۳_باید دغدغه عقل را داشت: «دغدغه عقل طبیعت من است» « معنای فلسفه فکر کردن نیست. فلسفه یعنی دوست داشتن خرد. بنابراین فلسفه ورزی کن!»
۴_ضرورت بر سرتاسر کائنات حاکم است؛ به عبارت دیگر، جهان هستی، از سر تا پا، مشمول اصل علیت است «ما نمی توانیم بخواهیم که دنیا جز آن باشد که هست»
۵_خدا نامتشخص است،یعنی فقط یکی از موجودات هستی نیست، بل همه موجودات جهان هستی است.
«خدا... از عالم تمایز پذیر نیست»
۶_عشق به خدا هیچ نیست جز پذیرش ضرورت حکم بر طبیعت. هر که قوانین ضروری حاکم بر طبیعت را بپذیرد و نه فقط تسلیم آنها باشد، بل به آنها رضا دهند عاشق راستین خداست.
۷_هر چیز اگر در نسبتش با کل کائنات دیده شود خوب است و اگر در نسبتش با هر چیزی جز کل کائنات دیده شود ممکن است خوب نباشد. «باید چیزها را ذیل سرمدیت دید»
۸_خشنودی پایدار، مستمر، نهایی و متعالی امکان حصول دارد و آدمی محکوم به زندگی ناخوش و نابهرورزانه نیست، و این خشوندی حقیقی «فقط از طریق کوشش عقل برای درک خدا حاصل می شود[...]زندگی تنها آن جا معنا دارد که جزئی از خدا باشد»
۹_پاداش فضیلت خود فضیلت است. پاداش فضیلت ورزی این نیست که در ازای آن چیزی دیگر به ما بدهند. مگر چیزی ارجمندتر از فضیلت ورزی هست که بتواند پاداش آن تلقی شود؟ پاداش فضیلت ورزی همین است که هستی وضعی پیش آورده است که فضیلت می ورزم، نه رذیلت. چه پاداشی از این بالاتر؟ کیفر رذیلت ورز، نیز جز این نیست که رذیلت می ورزیم. مگر بدتر از رذیلت ورزی هم چیزی هست که بتواند کیفر آن باشد؟ «آیا ماباید [...] آدم هایی [باشیم] که کار نیکی را که می کنند از سر اجبار می کنند برای اینکه آن را از ترس آتش دوزخ می کنند؟ اگر دین این است من لب به آن نمی زنم. ارزانی خودتان!»
۱۰_موجود زنده دارای ارزش بی نهایت است « نمی شود روی یک موجود زنده قیمت گذاشت... تمامی مرواریدهای هند در برابر زشت ترین سگ های ماهی ای که در لجن ها می لولد ارزشی ندارد»
۱۱_دعوی صدق انحصاری متدینان، یعنی این که هر متندینی فقط دین و مذهب خود را صادق و بر حق می داند معلول خودشیفتگی متدینان است، و به نوبه خود علت دشمنی و جنگ میان انسان ها می شود: «هم در میان مسیحی ها و هم در میان مسلمانان آدم های نیکوکار زیادند. تردیدی نیست که انحصار نیکوکاری در دست هیچ مذهبی نیست. آخر، فکر می کنید تا کی بر حسب این که فکر می کنند خدایشان این را گفت یا آن را، باید همه عمرشان صرف جنگ و دعوا با هم کنند؟»
۱۲_دین ورزی را نباید به هیچ وجه اجباری کرد « یک کشور بدون دین اجباری تنها کشوری است که دین حقیقی می تواند در آن شکوفا بشود»
۱۳_روش درست زندگی این است: «دوست داشتن خدا و همسایه هامان درک این که ما در خدا گم [= مستغرق ] ایم و با ابدیت یکی، دیدن نظم و جمال آفرینش، دیدن نقش ما در شیوه کالبدگیری صفات نامتناهی خدا، در خدا دیدن یگانگی ذهن ما و تمامی طبیعت، رسیدن به آن آرامش خاطری که از آن حاصل می شود که بدانیم که هرچه پیش می آید توسط قدرت خدا پیش می آید که مطلق کامل است و ما نیز جزئی از آنیم.»
پانوشت: جملات داخل گیومه از متن کتاب است.
@renaissancetranslate
🖋 مصطفی ملکیان
🔹محاکمه اسپینوزا «شریف ترین همه ی فیلسوفان» که به تکفیر و طرد این انسان بزرگ از جماعت یهودی آمستردام انجامید به قلم دیوید آیوز دست مایه نمایش نامه ای شده است که اکنون ترجمه فارسی آن به دست علی فردوسی نشر یافته است.
دیوید آیوز لااقل به سیزده آموزه اسپینوزا مجال بروز و ظهور داده است .
۱_کشف حقیقت و نشر آن یگانه کسب و کار اسپینوزا است. «آن چه من اشاعه می دهم چیزی است که به عنوان حقیقت کشف کرده ام. بهره اول فضیلت میل به اشاعه حقیقت است»
۲_حقیقت نه زمان مند است، نه مکان مند، نه تاریخ دارد نه جغرافیا، نه غربی و نه شرقی. «حقیقت به آمستردام محدود نمی شود، هر چند که آن را در آمستردام محدود کرده باشند.»
۳_باید دغدغه عقل را داشت: «دغدغه عقل طبیعت من است» « معنای فلسفه فکر کردن نیست. فلسفه یعنی دوست داشتن خرد. بنابراین فلسفه ورزی کن!»
۴_ضرورت بر سرتاسر کائنات حاکم است؛ به عبارت دیگر، جهان هستی، از سر تا پا، مشمول اصل علیت است «ما نمی توانیم بخواهیم که دنیا جز آن باشد که هست»
۵_خدا نامتشخص است،یعنی فقط یکی از موجودات هستی نیست، بل همه موجودات جهان هستی است.
«خدا... از عالم تمایز پذیر نیست»
۶_عشق به خدا هیچ نیست جز پذیرش ضرورت حکم بر طبیعت. هر که قوانین ضروری حاکم بر طبیعت را بپذیرد و نه فقط تسلیم آنها باشد، بل به آنها رضا دهند عاشق راستین خداست.
۷_هر چیز اگر در نسبتش با کل کائنات دیده شود خوب است و اگر در نسبتش با هر چیزی جز کل کائنات دیده شود ممکن است خوب نباشد. «باید چیزها را ذیل سرمدیت دید»
۸_خشنودی پایدار، مستمر، نهایی و متعالی امکان حصول دارد و آدمی محکوم به زندگی ناخوش و نابهرورزانه نیست، و این خشوندی حقیقی «فقط از طریق کوشش عقل برای درک خدا حاصل می شود[...]زندگی تنها آن جا معنا دارد که جزئی از خدا باشد»
۹_پاداش فضیلت خود فضیلت است. پاداش فضیلت ورزی این نیست که در ازای آن چیزی دیگر به ما بدهند. مگر چیزی ارجمندتر از فضیلت ورزی هست که بتواند پاداش آن تلقی شود؟ پاداش فضیلت ورزی همین است که هستی وضعی پیش آورده است که فضیلت می ورزم، نه رذیلت. چه پاداشی از این بالاتر؟ کیفر رذیلت ورز، نیز جز این نیست که رذیلت می ورزیم. مگر بدتر از رذیلت ورزی هم چیزی هست که بتواند کیفر آن باشد؟ «آیا ماباید [...] آدم هایی [باشیم] که کار نیکی را که می کنند از سر اجبار می کنند برای اینکه آن را از ترس آتش دوزخ می کنند؟ اگر دین این است من لب به آن نمی زنم. ارزانی خودتان!»
۱۰_موجود زنده دارای ارزش بی نهایت است « نمی شود روی یک موجود زنده قیمت گذاشت... تمامی مرواریدهای هند در برابر زشت ترین سگ های ماهی ای که در لجن ها می لولد ارزشی ندارد»
۱۱_دعوی صدق انحصاری متدینان، یعنی این که هر متندینی فقط دین و مذهب خود را صادق و بر حق می داند معلول خودشیفتگی متدینان است، و به نوبه خود علت دشمنی و جنگ میان انسان ها می شود: «هم در میان مسیحی ها و هم در میان مسلمانان آدم های نیکوکار زیادند. تردیدی نیست که انحصار نیکوکاری در دست هیچ مذهبی نیست. آخر، فکر می کنید تا کی بر حسب این که فکر می کنند خدایشان این را گفت یا آن را، باید همه عمرشان صرف جنگ و دعوا با هم کنند؟»
۱۲_دین ورزی را نباید به هیچ وجه اجباری کرد « یک کشور بدون دین اجباری تنها کشوری است که دین حقیقی می تواند در آن شکوفا بشود»
۱۳_روش درست زندگی این است: «دوست داشتن خدا و همسایه هامان درک این که ما در خدا گم [= مستغرق ] ایم و با ابدیت یکی، دیدن نظم و جمال آفرینش، دیدن نقش ما در شیوه کالبدگیری صفات نامتناهی خدا، در خدا دیدن یگانگی ذهن ما و تمامی طبیعت، رسیدن به آن آرامش خاطری که از آن حاصل می شود که بدانیم که هرچه پیش می آید توسط قدرت خدا پیش می آید که مطلق کامل است و ما نیز جزئی از آنیم.»
پانوشت: جملات داخل گیومه از متن کتاب است.
@renaissancetranslate
فیلسوف آلمانی، «مارتین هایدگر» ، این تفکر را این گونه مطرح کرد که ما به این دنیا پرتاب شده‌ایم و هرگز نمی‌توانیم جاپای کاملا ثابت و مستحکمی پیدا کنیم. اگر بخواهیم به شیوه‌ای سرراست‌تر بیان کنیم، باید بگوییم که تأملات مان به ما نشان می‌دهند که رنج در زندگی انسان اجتناب‌ناپذیر است و هرگز نمی‌توان کاملاً از چنگالش گریخت. البته این بدین معنی نیست که نمی‌توانیم راهبردهایی برای کاهش یا مدیریت بهتر آن طراحی کنیم، بلکه بدین معنی است که یکی از نخستین گام‌ها برای کاهش یا مدیریت بهتر رنج‌ها این است که بپذیریم زندگی‌مان هرگز کاملا عاری از رنج نخواهد بود. به بیان دیگر، باید «واقع‌گرا» باشیم. توصیه به واقع‌گرایی هم در واقع این نیست که بنشینیم و زانوی غم بغل بگیریم. کاملاً برعکس، واقع‌گرا بودن نخستین گام به سوی تغییر اوضاع است، و با این که اوضاع هرگز کاملا آن طور که ما می‌خواهیم نمی‌شود، مسلما می‌توان آن را بهتر کرد.
«چگونه رنج بکشیم»
کریستوفر همیلتون
@renaissancetranslate
«چگونه رنج بکشیم»
کریستوفر همیلتون
@renaissancetranslate
نامه «بهمن_محصص» به «سهراب سپهری»
تهران، ۴ سپتامبر ۱۹۵۸
جناب جرقاب!
چهار روز است که به این خراب‌شده آمدیم. نه آدرس تو را می‌دانم، نه خبری از تو دارم.
دو شب پیش در کافه نادری سراغ تو را گرفتم، گفتند: اغلب تیمور و بعضی اوقات تو سری به آن محفل فضل می‌زنید. روی این اصل، دیشب رنج را بر خود هموار نمودم (برای دیدن روی کج و معوج‌ات) و در کافه نادری یک ساعتی ماندم ولی خبری نشد. به هر حال، این نامه را با پست شهری برای برادرت می‌فرستم، به‌محض وصول آن سری به ما بزن که مُردیم از تنهایی و بی‌کاری.
قربان تو
بهمن محصص
@renaissancetranslate
تهران، ۴ سپتامبر ۱۹۵۸
جناب جرقاب!
چهار روز است که به این خراب‌شده آمدیم. نه آدرس تو را می‌دانم، نه خبری از تو دارم.
دو شب پیش در کافه نادری سراغ تو را گرفتم، گفتند: اغلب تیمور و بعضی اوقات تو سری به آن محفل فضل می‌زنید. روی این اصل، دیشب رنج را بر خود هموار نمودم (برای دیدن روی کج و معوج‌ات) و در کافه نادری یک ساعتی ماندم ولی خبری نشد. به هر حال، این نامه را با پست شهری برای برادرت می‌فرستم، به‌محض وصول آن سری به ما بزن که مُردیم از تنهایی و بی‌کاری.
قربان تو
بهمن محصص
@renaissancetranslate
«چشمان» تو را دوست دارم، ای یار
آن «شگفتی تابان» آتش وار را
هنگامی که به ناگاه «پلک» می گشایی
و «آذرخشی» انگار
«آسمان» را از هم می درد
به شتاب «نگاه» می کنی و
«پایان» فرا می رسد
و این «افسونی» است
عظیم تر از آن، که «ستوده» شود
چشمانت در بوسه ای «پرشور» فرو می افتد
و از میان «مژگان» اندوهگینت
خاکستر گرم «اشتیاق» می درخشد...
«تئودور ایوانیوویچ تیوچف»
@renaissancetranslate
آن «شگفتی تابان» آتش وار را
هنگامی که به ناگاه «پلک» می گشایی
و «آذرخشی» انگار
«آسمان» را از هم می درد
به شتاب «نگاه» می کنی و
«پایان» فرا می رسد
و این «افسونی» است
عظیم تر از آن، که «ستوده» شود
چشمانت در بوسه ای «پرشور» فرو می افتد
و از میان «مژگان» اندوهگینت
خاکستر گرم «اشتیاق» می درخشد...
«تئودور ایوانیوویچ تیوچف»
@renaissancetranslate
«هژمونی دانش؛ پایان مردم، پایان دموکراسی»
🖋کاظم عابدینی
تاریخ جهان دیگر نباید صرفا تاریخ ساخته وپرداخته ی سیاستمداران باشد. حتا سیاستمداران دموکراتیک و منتخب مردم. عرصه های علم ، فلسفه ، تکنولوژی و وسایل ارتباط جمعی و فضاهای مجازی ارتباط و دانش اندوزی و خدمات، پیچیده تر از آنی هستند که دیگر فقط سیاستمدارها حتا با رای غالب عوام الناس تحت لوای اصطلاح دهان پر کن دموکراسی, مجاز به حاکمیت و اداره ی کشورها باشند. اینک به پایان تاریخ مصرف دموکراسی رسیده ایم.
تجربه ی دموکراسی در آمریکا بخصوص نشان می دهد این شیوه ی حاکمیتی به پایان خود نزدیک می شود. ترامپ فاجعه یی فرهنگی بود که شکاف بین سطح بالای تکامل فکری و فرهنگی و عقل تاریخی و دیسپلین تمدن قرن بیست و یکمی بشر را با یک فرد منتخب در لوای دموکراسی نشان داد. جهان به گونه یی پیچیده و دانش نهاد شده که دیگر دموکراسی جواب نمی دهد. دموکراسی بهانه یی شده تا در پشت صورت فریبنده ی آن، شرکت ها و کسب و کار های بسیار قدرتمنداز بعد مالی، زمام هدایت احزاب و مسیرهای لابیگری عریان را در اختیار بگیرند و حاکمان و سیستم های حاکمیتی و کل دیوان سالاری را در خدمت اهداف خود قرار دهند. این وسط مردم عادی و طبقه متوسط فقط ماشین های تنظیم شده توسط پروپاگاندای قدرت های رسانه ای خادم اهداف سرمایه دارها جهت رای دادن به کاندیداهای مورد نظر آن قدرت هایند. حال آنکه خود به طور مدام در اوضاع یکنواخت مالی ، گذران زندگی بعضا عادی شان را در تنوع طلبی های محقری ادامه می دهند.از طرفی سرمایه داری لجام گسیخته تحت پوشش دموکراسی، مشغول انواع سوء استفاده ها از مسیرهای به ظاهر قانونی بوده و در عین حال برای تثبیت خود و موقعیت چپاولگر خود، اموال مردم را صرف توسعه طلبی های خطرناک نظامی و دست اندازی های امپریالیستی به منابع جهانی نموده و از سوی دیگر هم بی اعتنا به محیط زیست جهانی، موجودیت بشر و کره ی خاکی را به خطر می اندازند. بنابر این در جهان فعلی دیگر باید از دموکراسی عبور کرد و جهان وارد سیستم حاکمیتی متفاوتی شود. در این سیستم جدید باید طبقات نخبه با یک مدیریت علمی بدون دخالت نهادهای مالی یا مردم عادی، حاکمیت جوامع را عهده دار شوند. باید دیسپلین و اقتدار نهاد های علمی به همراه راهبردهای مشرفانه ی نخبه ترین فلاسفه ی جهان کم کم اداره ی حاکمیت ها را به دست گیرند. در این میان، سیاستمداران حرفه ای تنها نقش مهمشان، پروتکل های اجرایی در روابط داخلی سیستم ها یا روابط خارجی ست. این شیوه ی حکومتی ،کم کم بشر را به سمت حکومت های واحد قاره ای و سپس جهانی طبق استانداردهای پیشرفته و دانش نهاد والا و متمدنانه سوق خواهد داد.
همین کرونا نشان داد دنیای تحت مدیریت سیاستمدارهای حرفه ای که مهم ترین تخصصشان لابیگری با سرمایه داری برای اخذ رای از اکثریت عوام الناس است، چه طور حجم زیادی از منابع را صرف تکنولوژی های نظامیگری لجام گسیخته کرده و در فقر نهادهای بهداشتی و بیمارستانی و فقر علوم پزشکی در مواجهه بایک ویروس ناچیز دست و پا می زنند و بیماران را در راهرو های درمانگاه ها رها کرده اند. آن وقت جناب ترامپ اعلام می فرمایند آمریکا فقط برای مداخلات امپریالیستی در خاورمیانه هزاران میلیارد دلار هزینه کرده و تازه سودی هم عایدش نشده. همین نظام دموکراسی غربی، داعش را ساخت و دمای خشونت جهان را بالا برد. این نمایانگر و بازتابنده ی فقر سیاستمداری و فن حاکمیت مطابق با استانداردهای قرن بیست و یکمی ست. با اعمال حاکمیت سرمایه و نفوذ ساحرانه ی وسایل ارتباط جمعی، دیگر اصولا چیزی به نام مردم وجود خارجی ندارد. لذا دموکراسی واقعیت مرتجعانه و زوال یافته یی ست که هر روز با سلطه ی روز افزون نئولیبرالیسم نیهلیست افسار گسیخته ، بیش از پیش معنای واقعی خود را از دست می دهد. نهایت اینکه، دنیای عملی سیاست باید به یک الیگارشی دانش نهاد واقعی و آکادمیک و نهادهای قدرتمند حقوق بشری و دادگاه های بیطرف و متنفذ بین المللی سپرده شود. در دنیایی که به یک پزشک یا بیوشیمیست دانشمند، ماهی چندهزاردلار و به یک فوتبالیست ماهی چند ملیون دلار می دهند ، پیداست که این دنیا درست اداره نمی شود. این دنیایی ست که بر کاکل تز تاریخ مصرف گذشته ی دموکراسی و جنون شمارش آراء می چرخد.
@renaissancetranslate
🖋کاظم عابدینی
تاریخ جهان دیگر نباید صرفا تاریخ ساخته وپرداخته ی سیاستمداران باشد. حتا سیاستمداران دموکراتیک و منتخب مردم. عرصه های علم ، فلسفه ، تکنولوژی و وسایل ارتباط جمعی و فضاهای مجازی ارتباط و دانش اندوزی و خدمات، پیچیده تر از آنی هستند که دیگر فقط سیاستمدارها حتا با رای غالب عوام الناس تحت لوای اصطلاح دهان پر کن دموکراسی, مجاز به حاکمیت و اداره ی کشورها باشند. اینک به پایان تاریخ مصرف دموکراسی رسیده ایم.
تجربه ی دموکراسی در آمریکا بخصوص نشان می دهد این شیوه ی حاکمیتی به پایان خود نزدیک می شود. ترامپ فاجعه یی فرهنگی بود که شکاف بین سطح بالای تکامل فکری و فرهنگی و عقل تاریخی و دیسپلین تمدن قرن بیست و یکمی بشر را با یک فرد منتخب در لوای دموکراسی نشان داد. جهان به گونه یی پیچیده و دانش نهاد شده که دیگر دموکراسی جواب نمی دهد. دموکراسی بهانه یی شده تا در پشت صورت فریبنده ی آن، شرکت ها و کسب و کار های بسیار قدرتمنداز بعد مالی، زمام هدایت احزاب و مسیرهای لابیگری عریان را در اختیار بگیرند و حاکمان و سیستم های حاکمیتی و کل دیوان سالاری را در خدمت اهداف خود قرار دهند. این وسط مردم عادی و طبقه متوسط فقط ماشین های تنظیم شده توسط پروپاگاندای قدرت های رسانه ای خادم اهداف سرمایه دارها جهت رای دادن به کاندیداهای مورد نظر آن قدرت هایند. حال آنکه خود به طور مدام در اوضاع یکنواخت مالی ، گذران زندگی بعضا عادی شان را در تنوع طلبی های محقری ادامه می دهند.از طرفی سرمایه داری لجام گسیخته تحت پوشش دموکراسی، مشغول انواع سوء استفاده ها از مسیرهای به ظاهر قانونی بوده و در عین حال برای تثبیت خود و موقعیت چپاولگر خود، اموال مردم را صرف توسعه طلبی های خطرناک نظامی و دست اندازی های امپریالیستی به منابع جهانی نموده و از سوی دیگر هم بی اعتنا به محیط زیست جهانی، موجودیت بشر و کره ی خاکی را به خطر می اندازند. بنابر این در جهان فعلی دیگر باید از دموکراسی عبور کرد و جهان وارد سیستم حاکمیتی متفاوتی شود. در این سیستم جدید باید طبقات نخبه با یک مدیریت علمی بدون دخالت نهادهای مالی یا مردم عادی، حاکمیت جوامع را عهده دار شوند. باید دیسپلین و اقتدار نهاد های علمی به همراه راهبردهای مشرفانه ی نخبه ترین فلاسفه ی جهان کم کم اداره ی حاکمیت ها را به دست گیرند. در این میان، سیاستمداران حرفه ای تنها نقش مهمشان، پروتکل های اجرایی در روابط داخلی سیستم ها یا روابط خارجی ست. این شیوه ی حکومتی ،کم کم بشر را به سمت حکومت های واحد قاره ای و سپس جهانی طبق استانداردهای پیشرفته و دانش نهاد والا و متمدنانه سوق خواهد داد.
همین کرونا نشان داد دنیای تحت مدیریت سیاستمدارهای حرفه ای که مهم ترین تخصصشان لابیگری با سرمایه داری برای اخذ رای از اکثریت عوام الناس است، چه طور حجم زیادی از منابع را صرف تکنولوژی های نظامیگری لجام گسیخته کرده و در فقر نهادهای بهداشتی و بیمارستانی و فقر علوم پزشکی در مواجهه بایک ویروس ناچیز دست و پا می زنند و بیماران را در راهرو های درمانگاه ها رها کرده اند. آن وقت جناب ترامپ اعلام می فرمایند آمریکا فقط برای مداخلات امپریالیستی در خاورمیانه هزاران میلیارد دلار هزینه کرده و تازه سودی هم عایدش نشده. همین نظام دموکراسی غربی، داعش را ساخت و دمای خشونت جهان را بالا برد. این نمایانگر و بازتابنده ی فقر سیاستمداری و فن حاکمیت مطابق با استانداردهای قرن بیست و یکمی ست. با اعمال حاکمیت سرمایه و نفوذ ساحرانه ی وسایل ارتباط جمعی، دیگر اصولا چیزی به نام مردم وجود خارجی ندارد. لذا دموکراسی واقعیت مرتجعانه و زوال یافته یی ست که هر روز با سلطه ی روز افزون نئولیبرالیسم نیهلیست افسار گسیخته ، بیش از پیش معنای واقعی خود را از دست می دهد. نهایت اینکه، دنیای عملی سیاست باید به یک الیگارشی دانش نهاد واقعی و آکادمیک و نهادهای قدرتمند حقوق بشری و دادگاه های بیطرف و متنفذ بین المللی سپرده شود. در دنیایی که به یک پزشک یا بیوشیمیست دانشمند، ماهی چندهزاردلار و به یک فوتبالیست ماهی چند ملیون دلار می دهند ، پیداست که این دنیا درست اداره نمی شود. این دنیایی ست که بر کاکل تز تاریخ مصرف گذشته ی دموکراسی و جنون شمارش آراء می چرخد.
@renaissancetranslate
Forwarded from اتچ بات
«متافیزیک، محیط زیست و ویروس کرونا»
بخش اول
🖋سید عزیز رودبندی؛ نویسنده و مترجم(برگرفته از صفحه اینستاگرام شخصی نویسنده)
موجودات زنده برای ادامه‌ی بقا دستگاه دفاعی دارند. سربازان این دستگاه دفاعی را گلبول سفید می‌نامیم. هنگامی که چیزی حیات حیوان یا انسان را تهدید کند، گلبول‌های سفید به مبارزه با آن دشمن پرداخته و آن را از بین می‌برند و دفع می‌کنند. گاهی سلولی از بدن نابهنجار می‌شود، رشد غیرطبیعی می‌کند، تبدیل به توده می‌شود و این توده‌ی کوچک رفته‌رفته بزرگ می‌شود، در سرتاسر بدن پخش می‌شود و سبب تخریب سلول‌های سالم دیگر می‌شود و حیات همه‌ی بدن را تهدید می‌کند. سرانجام درمان جواب نمی‌دهد و انسان یا حیوان از بین می‌رود و با مرگ بدن، مرگ آن سلول یا توده هم فرا می‌رسد. یعنی آن سلولی که در صدد تصرف و چیرگی و فرمانروایی بر کل بدن برآمده از همان ابتدای صعود خود، سقوط خود را رقم زده و در نهایت خودش هم از بین خواهد رفت. گویی زمین موجودی زنده است.
انسان نیز سلولی نافرمان است که کل حیات زمین را تهدید می‌کند. انسان با شیوه‌ی زیست کنونی‌اش سبب آلودگی آب و هوا، تغییرات نابسامان اقلیمی و از بین رفتن گونه‌های گیاهی و جانوری بسیاری شده و هم اکنون نیز بسیاری از گونه‌های حیات در معرض تهدید و انقراض هستند. یعنی انسان باعث شده که دیگر سلول‌های زمین در معرض خطر و نابودی قرار گیرند. اکنون ویروس کرونا که می‌توان آن راگلبول سفید زمین نامید دست به‌کار شده و به مبارزه با انسان پرداخته تا زمین را از نابودی حفظ کند.
انسان دو راه بیشتر ندارد: یا زمین و در نتیجه‌ی آن، خود را به تباهی بکشاند، یا جزئی بهنجاراز طبیعت شود، دست‌های آلوده‌ی خود را از این تخریب و تهدید بشوید، بر شیپور جنگ با طبیعت ندمد و شیوه‌ی زیست خود را تغییر دهد تا دچار چنین بحران‌های هولناکی نشود.
سیستم بهداشت و پزشکیِ پارادایم کنونی نیز نه تنها جلوی رشد سرطانی و خطرناک انسان را نمی‌گیرد و به انسان توصیه‌ی هماهنگی با طبیعت را نمی‌دهد بلکه در پی راهی برای متاساز شدن یعنی پخش شدن این سرطان و از بین بردن گلبول‌های سفید زمین است. در نتیجه علم پزشکی کنونی اگر با خودخواهی‌های انسان پیش برود و در خدمت این سلطه‌جویی و سودپرستی باشد، نه تنها به بقای انسان یاری نمی‌رساند بلکه در نهایت با مرگ زمین، مرگ انسان را رقم خواهد زد و به‌قول حضرت مولانا جلال‌الدین محمد بلخی:
از قضا سرکنگبین صفرا فزود
روغن بادام خشکی می‌نمود
از هلیله قبض شد اطلاق رفت
آب آتش را مدد شد همچو نفت
@renaissancetranslate
بخش اول
🖋سید عزیز رودبندی؛ نویسنده و مترجم(برگرفته از صفحه اینستاگرام شخصی نویسنده)
موجودات زنده برای ادامه‌ی بقا دستگاه دفاعی دارند. سربازان این دستگاه دفاعی را گلبول سفید می‌نامیم. هنگامی که چیزی حیات حیوان یا انسان را تهدید کند، گلبول‌های سفید به مبارزه با آن دشمن پرداخته و آن را از بین می‌برند و دفع می‌کنند. گاهی سلولی از بدن نابهنجار می‌شود، رشد غیرطبیعی می‌کند، تبدیل به توده می‌شود و این توده‌ی کوچک رفته‌رفته بزرگ می‌شود، در سرتاسر بدن پخش می‌شود و سبب تخریب سلول‌های سالم دیگر می‌شود و حیات همه‌ی بدن را تهدید می‌کند. سرانجام درمان جواب نمی‌دهد و انسان یا حیوان از بین می‌رود و با مرگ بدن، مرگ آن سلول یا توده هم فرا می‌رسد. یعنی آن سلولی که در صدد تصرف و چیرگی و فرمانروایی بر کل بدن برآمده از همان ابتدای صعود خود، سقوط خود را رقم زده و در نهایت خودش هم از بین خواهد رفت. گویی زمین موجودی زنده است.
انسان نیز سلولی نافرمان است که کل حیات زمین را تهدید می‌کند. انسان با شیوه‌ی زیست کنونی‌اش سبب آلودگی آب و هوا، تغییرات نابسامان اقلیمی و از بین رفتن گونه‌های گیاهی و جانوری بسیاری شده و هم اکنون نیز بسیاری از گونه‌های حیات در معرض تهدید و انقراض هستند. یعنی انسان باعث شده که دیگر سلول‌های زمین در معرض خطر و نابودی قرار گیرند. اکنون ویروس کرونا که می‌توان آن راگلبول سفید زمین نامید دست به‌کار شده و به مبارزه با انسان پرداخته تا زمین را از نابودی حفظ کند.
انسان دو راه بیشتر ندارد: یا زمین و در نتیجه‌ی آن، خود را به تباهی بکشاند، یا جزئی بهنجاراز طبیعت شود، دست‌های آلوده‌ی خود را از این تخریب و تهدید بشوید، بر شیپور جنگ با طبیعت ندمد و شیوه‌ی زیست خود را تغییر دهد تا دچار چنین بحران‌های هولناکی نشود.
سیستم بهداشت و پزشکیِ پارادایم کنونی نیز نه تنها جلوی رشد سرطانی و خطرناک انسان را نمی‌گیرد و به انسان توصیه‌ی هماهنگی با طبیعت را نمی‌دهد بلکه در پی راهی برای متاساز شدن یعنی پخش شدن این سرطان و از بین بردن گلبول‌های سفید زمین است. در نتیجه علم پزشکی کنونی اگر با خودخواهی‌های انسان پیش برود و در خدمت این سلطه‌جویی و سودپرستی باشد، نه تنها به بقای انسان یاری نمی‌رساند بلکه در نهایت با مرگ زمین، مرگ انسان را رقم خواهد زد و به‌قول حضرت مولانا جلال‌الدین محمد بلخی:
از قضا سرکنگبین صفرا فزود
روغن بادام خشکی می‌نمود
از هلیله قبض شد اطلاق رفت
آب آتش را مدد شد همچو نفت
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
Forwarded from اتچ بات
«متافیزیک، محیط زیست و ویروس کرونا»
بخش دوم
🖋سید عزیز رودبندی؛ نویسنده و مترجم(برگرفته از صفحه اینستاگرام شخصی نویسنده)
علم پزشکی پاردایم کنونی نه تنها در پی کمک به ادامه‌ی حیات انسان نیست بلکه با هماهنگی کامل با شیوه‌ی زیست کنونی انسان، مرگ انسان را سرعت می‌بخشد.
پزشکی پارادایم ما به‌دنبال آن نیست تا به انسان توصیه کند برای نجات خویش راه نادرست خود را تغییر دهد بلکه با این روند نادرست همزیست است و از آن تغذیه می‌کند.
در این مدّت کوتاه، توصیه‌های فراوان بهداشتی باعث مصرف بی‌رویه‌ی منابع آب و آلودگی آب فراوانی شده که این هم خود بحرانی دیگر را در پی خواهد داشت. قرنطینه بیماری‌های روحی مانند افسردگی و پرخاشگری و... و بیماری‌های جسمانی مانند دیابت و بیماری‌های گوارشی ... را افزایش خواهد داد. یعنی بحران را درمان نمی‌کند بلکه آن را تا بحران بعدی به تعویق می‌اندازد و این بازی بی‌پایان بحران‌ها همچنان ادامه خواهد داشت. پزشکی خاص این شیوه‌ی زیست انسان نه تنها مشکل را حل نمی‌کند بلکه به‌تسریع و شیوع آن کمک می‌کند و حتّی به بروز بحران‌های بعدی خطرناکتر یاری می‌رساند. ویروس کرونا علّت بحران نیست بلکه معلول شیوه‌ی زیست نادرست ماست. اگر برای انسان آینده‌ای متصوّر شویم، آینده‌ای اومانیستی نخواهد بود.
ویروس کرونا با انسان‌زدایی انسان را به وحشت انداخت. اگر ویروس کرونا "مرگ انسان" را رقم نزند، بحران‌های بعدی ناشی از این شیوه‌ی زیست به نابودی کل حیات در زمین و همچنین خود انسان منجر خواهد شد. همه‌گیری جهانی ویروس کرونا باعث دگرگونی‌های بسیار شده است. بسیاری از کارخانه‌ها، حرفه‌ها، صنعت‌ها تعطیل یا نیمه‌تعطیل شده، حمل و نقل به‌شدّت کاهش یافته و در نتیجه‌ی اینها، مصرف سوخت‌های فسیلی و آلاینده‌های هوا کاهش چشمگیری داشته. همین امر باعث شده لایه‌ی اوزون به ترمیم خود بپردازد، گونه‌های در حال نابودی آرام آرام جانی تازه بگیرند، زمین به احیای خود بپردازد، بحران‌های زیست‌محیطی و بیماری‌های خطرناکی مانند سرطان پوست و همچنین بیماری‌های ناشی از آلودگی آب و هوا کاهش پیدا کند. مرگ ومیرهای ناشی از تصادفات جاده‌ای نیز بسیار کاهش پیدا کرده. ویروس کرونا حتّی باعث کاهش جنگ و خونریزی در زمین شده. آمارها نشان می‌دهد پیش از همه‌گیری ویروس کرونا، به علّت شیوه‌ی زیستی که انسان در پیش گرفته، انسان‌های بیشتری از دست می‌رفتند. ویروس کرونا مرگ و میر را کاهش داده و روند خودزنی انسان را کند کرده. آنچه انسان با تکیه بر هوش و تدبیر خود نخواست بیاموزد و عمل کند، اینک طبیعت با قهر به ما می‌آموزد و بر ما اعمال می‌کند تا شاید هم خود را نجات دهد و هم انسان ظلوم و جهول را. حال انسان می‌خواهد پند گیرد یا ملال.
@renaissancetranslate
بخش دوم
🖋سید عزیز رودبندی؛ نویسنده و مترجم(برگرفته از صفحه اینستاگرام شخصی نویسنده)
علم پزشکی پاردایم کنونی نه تنها در پی کمک به ادامه‌ی حیات انسان نیست بلکه با هماهنگی کامل با شیوه‌ی زیست کنونی انسان، مرگ انسان را سرعت می‌بخشد.
پزشکی پارادایم ما به‌دنبال آن نیست تا به انسان توصیه کند برای نجات خویش راه نادرست خود را تغییر دهد بلکه با این روند نادرست همزیست است و از آن تغذیه می‌کند.
در این مدّت کوتاه، توصیه‌های فراوان بهداشتی باعث مصرف بی‌رویه‌ی منابع آب و آلودگی آب فراوانی شده که این هم خود بحرانی دیگر را در پی خواهد داشت. قرنطینه بیماری‌های روحی مانند افسردگی و پرخاشگری و... و بیماری‌های جسمانی مانند دیابت و بیماری‌های گوارشی ... را افزایش خواهد داد. یعنی بحران را درمان نمی‌کند بلکه آن را تا بحران بعدی به تعویق می‌اندازد و این بازی بی‌پایان بحران‌ها همچنان ادامه خواهد داشت. پزشکی خاص این شیوه‌ی زیست انسان نه تنها مشکل را حل نمی‌کند بلکه به‌تسریع و شیوع آن کمک می‌کند و حتّی به بروز بحران‌های بعدی خطرناکتر یاری می‌رساند. ویروس کرونا علّت بحران نیست بلکه معلول شیوه‌ی زیست نادرست ماست. اگر برای انسان آینده‌ای متصوّر شویم، آینده‌ای اومانیستی نخواهد بود.
ویروس کرونا با انسان‌زدایی انسان را به وحشت انداخت. اگر ویروس کرونا "مرگ انسان" را رقم نزند، بحران‌های بعدی ناشی از این شیوه‌ی زیست به نابودی کل حیات در زمین و همچنین خود انسان منجر خواهد شد. همه‌گیری جهانی ویروس کرونا باعث دگرگونی‌های بسیار شده است. بسیاری از کارخانه‌ها، حرفه‌ها، صنعت‌ها تعطیل یا نیمه‌تعطیل شده، حمل و نقل به‌شدّت کاهش یافته و در نتیجه‌ی اینها، مصرف سوخت‌های فسیلی و آلاینده‌های هوا کاهش چشمگیری داشته. همین امر باعث شده لایه‌ی اوزون به ترمیم خود بپردازد، گونه‌های در حال نابودی آرام آرام جانی تازه بگیرند، زمین به احیای خود بپردازد، بحران‌های زیست‌محیطی و بیماری‌های خطرناکی مانند سرطان پوست و همچنین بیماری‌های ناشی از آلودگی آب و هوا کاهش پیدا کند. مرگ ومیرهای ناشی از تصادفات جاده‌ای نیز بسیار کاهش پیدا کرده. ویروس کرونا حتّی باعث کاهش جنگ و خونریزی در زمین شده. آمارها نشان می‌دهد پیش از همه‌گیری ویروس کرونا، به علّت شیوه‌ی زیستی که انسان در پیش گرفته، انسان‌های بیشتری از دست می‌رفتند. ویروس کرونا مرگ و میر را کاهش داده و روند خودزنی انسان را کند کرده. آنچه انسان با تکیه بر هوش و تدبیر خود نخواست بیاموزد و عمل کند، اینک طبیعت با قهر به ما می‌آموزد و بر ما اعمال می‌کند تا شاید هم خود را نجات دهد و هم انسان ظلوم و جهول را. حال انسان می‌خواهد پند گیرد یا ملال.
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
از حیرانی و سکوتم غمگین نشو
و گمان نبر که میان من و تو
چیزی عوض شده
آن‌گاه که نمی‌گویم دوستت می‌دارم
یعنی که دوست‌ترت می‌دارم...
«نزار قبانی»
@renaissancetranslate
و گمان نبر که میان من و تو
چیزی عوض شده
آن‌گاه که نمی‌گویم دوستت می‌دارم
یعنی که دوست‌ترت می‌دارم...
«نزار قبانی»
@renaissancetranslate
Audio
موسیقی واپسین شب
قطعه کلاسیک زیبایی با نام
«برگاماسکا: مجموعه رقصهای کهن سرزمین ایتالیا»
آهنگساز : اُتورینو رسپیگی
آلبوم: موسیقی متن انیمیشن «هاروی کرومپت»(۲۰۰۳)
سبک: کلاسیک٬ ساندترک
اجرا ارکستر رویال فیلارمونیک لندن(۲۰۱۰)
@renaissancetranslate
قطعه کلاسیک زیبایی با نام
«برگاماسکا: مجموعه رقصهای کهن سرزمین ایتالیا»
آهنگساز : اُتورینو رسپیگی
آلبوم: موسیقی متن انیمیشن «هاروی کرومپت»(۲۰۰۳)
سبک: کلاسیک٬ ساندترک
اجرا ارکستر رویال فیلارمونیک لندن(۲۰۱۰)
@renaissancetranslate
بیشتر «بیمارستان‌های روانی» پر از بیمارانی است که سال‌ها زیر فشار «مالی» بوده‌اند و این تنش، «ذهن و جسم» آنها را از کار انداخته است.
چنین برآورد کرده‌اند که نُه دهم بیماری‌هایِ انسان، ناشی از فشار و محنت و نکبت، زاییده از فقر است.
فقر سبب می‌شود زندان‌ها از دزدان و جنایتکاران پر شود. فقر انسان‌ها را به‌سوی اعتیاد و فساد و فحشا و خودکشی سوق می‌دهد. از کودکان پاک و با استعداد و باهوش، مجرم و بزهکار می‌سازد. باعث می‌شود مردم به کارهایی دست بزنند که اگر فقیر نبودند به فکرشان هم خطور نمی‌کرد.
عواقب معصیت‌بار فقر بی‌انتهاست.
«کاترین پاندر»
@renaissancetranslate
چنین برآورد کرده‌اند که نُه دهم بیماری‌هایِ انسان، ناشی از فشار و محنت و نکبت، زاییده از فقر است.
فقر سبب می‌شود زندان‌ها از دزدان و جنایتکاران پر شود. فقر انسان‌ها را به‌سوی اعتیاد و فساد و فحشا و خودکشی سوق می‌دهد. از کودکان پاک و با استعداد و باهوش، مجرم و بزهکار می‌سازد. باعث می‌شود مردم به کارهایی دست بزنند که اگر فقیر نبودند به فکرشان هم خطور نمی‌کرد.
عواقب معصیت‌بار فقر بی‌انتهاست.
«کاترین پاندر»
@renaissancetranslate
The Long Riders (Remastered Version)
Ry Cooder
موسیقی واپسین شب
تم اصلی زیبا و شنیدنی فیلم سینمایی «سواران خستگی ناپذیر»
آهنگساز: رای کودِر
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «سواران خستگی ناپذیر»(۱۹۸۰)
سبک: ساندترک، فولک، کانتری
@renaissancetranslate
تم اصلی زیبا و شنیدنی فیلم سینمایی «سواران خستگی ناپذیر»
آهنگساز: رای کودِر
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «سواران خستگی ناپذیر»(۱۹۸۰)
سبک: ساندترک، فولک، کانتری
@renaissancetranslate
Forwarded from اتچ بات
«سندروم هوبریس»
🖋پویش پورمحمد
«جفری جیمز»، روانشناس و نویسنده‌ی کتاب تائوی برنامه‌نویسی، در راستای مطالعات روانکاوی خود با صدها مدیرعامل و مدیر اجرایی مصاحبه کرده و معتقد است که مدیران ارشد، به‌ویژه در شرکت‌های بزرگ، خصوصیات اخلاقی مشابهی دارند:
آنها خودمحور، بی ادراک و خودشیفته هستند و تصور وهم‌آلودی از نبوغ و دانش خود دارند.
برخی فکر می‌کنند این خصوصیات اخلاقی، هرچند منفی هستند ولی برای شکل‌گیری شخصیت مدیر لازم‌اند.این‌طور نیست.
برای رشد و پیشرفت یک شرکت، مدیران به همدلی (برای کار با دیگران) و فروتنی (برای کنار‌گذاشتن عقاید خود به‌نفع ایده‌های بهتر دیگران) نیاز دارند.
طبق مطالعات دانشگاه مک مستر انتاریو، اغلب مدیران بعد از اینکه به هدف خود رسیدند، دچار کوته‌فکری و تحکم بی‌منطق می‌شوند؛ چراکه اعمال قدرت مداوم و توانایی حکم‌رانی (چه به لحاظ تجاری و چه به لحاظ سیاسی) آسیب قابل توجهی به مغز می‌زند که علم پزشکی و بیولوژی آن را نگران‌کننده می‌خواند.
«سوکویندر اوشی» دانشمند عصب‌شناس، در مقاله‌ی اخیر خود در وب‌سایت آتلانتیک نوشته است که:
"آنها تعداد زیادی مدیر، رئیس و مقامات بالای اجرایی را با دستگاه‌های تحریک مغناطیسی مغز مورد مطالعه قرار داده‌اند و متوجه شده‌اند که قدرت، یک سری از پروسه‌های سلول‌های عصبی مغز را متوقف و پس از مدتی معکوس می‌کند. به‌همین دلیل این افراد زیربناهای اخلاقی خود را از دست می‌دهند."
هم‌کاری با اجتماعات کوچک از صفاتی است که روی DNA انسان دیده شده است و برعکس آن، اعمال قدرت بر گروه‌های بزرگ مردم از ویژگی‌های ژنتیکی انسان‌ها نیست. به‌همین دلیل جای تعجب نیست که این شغل اثرات مخربی روی مغز داشته باشد.
مطالعات اوشی، ادامه و بسط بیست سال تحقیقات آزمایشگاهی دکتر «داشر کلتنر» در دانشگاه برکلی آمریکا است.
دکتر کلتنر پیش از این گفته بود مغز افرادی که قدرت تحکم بر دیگر انسان‌ها را دارند، مثل مغز افرادی که دچار جراحات فیزیکی مغزی شده‌اند دچار نقصان و آسیب می‌شود.
آنها بدون فکر و از روی انگیزه‌های آنی رفتار می‌کنند، قدرت تشخیص ریسک خود را از دست می‌دهند
و مهم‌تر از همه، قادر نیستند مسائل را از دریچه دید دیگری ببینند و نمی‌توانند خودشان را با اجتماعات انسانی تطبیق بدهند.
همان‌طور که انتظار می‌رود، هنگامی‌که فرد صاحب قدرت توسط افراد متملق و چاپلوس احاطه شده باشد، یعنی افرادی که به احساس توانایی حاکمیت آنها بال‌وپر می‌دهند، این آسیب‌های مغزی (و متعاقب آن رفتارهای غریب و غیر مأنوس) هم افزایش می‌یابند.
مجله‌ی علوم اعصاب Brain، در یک مقاله با رفرنس‌های مستند نشان داده است که آسیب‌های مغزی به وضعیتی می‌انجامند که «سندروم هوبریس»(Hubris) نام دارد و خود را با این علائم رفتاری نشان می‌دهد:
۱. می‌خواهند با استفاده از قدرت، تکریم شخصی به‌دست بیاورند و فکر می‌کنند دنیا موظف است به این خواسته‌ی آنها تن بدهد.
۲. حاضر هستند به هر کاری که بتواند تصویر بزرگ‌تر وبرتری از آنها بدهد، دست بزنند.
۳. ادعا می‌کنند که با ملت، کشور یا سازمان‌شان گره خورده‌اند.
۴.بیش‌ازحد اعتمادبه‌نفس دارند.
۵. به‌صورت آشکار دیگران را تحقیر می‌کنند.
۶. ارتباط با واقعیات را از دست می‌دهند.
۷. همیشه احساس بی‌قراری می‌کنند، بدون فکر و با انگیزه‌های آنی و لحظه‌ای دست به عمل می‌زنند و توانایی تشخیص خطر را از دست می‌دهند.
۸. با بی‌کفایتی، بی‌اعتنایی و بی‌خیالی سیاست‌گذاری می‌کنند.
البته پیدا کردن نمونه‌های بارز رفتارهای سوء ناشی از آسیب‌های مغزی در مدیرعامل‌های معروف کار آسانی نیست.
آنها به طرز شگفت‌آوری تلاش می‌کنند، طوری رفتار خود را مدیریت کنند که نرمال به نظر برسند.
قدرت‌مندانی که نمی‌خواهند آسیب‌های مغزی را تجربه کنند و به عوارض ناشی از سندروم هوبریس دچار شوند، باید گام‌های مثبتی برای اجتناب از این مشکل بردارند.
کارشناسان راه‌های زیر را برای کمک به این افراد توصیه می‌کنند:
۱. مردمی که پیش از رسیدن به قدرت هم شما را می‌شناختند در اطراف خود نگه‌دارید. آنها می‌توانند حباب خود بزرگ‌بینی و ظلم شما را بترکانند.
۲. مشاوران و کارمندان خود را به صداقت و راست‌گویی تشویق کنید و تا جای ممکن خودتان را از تملق و مدیحه‌گویی زیردستان‌تان دور
کنید.
۳. از هرگونه امتیازاتی که قدرت به شما می‌دهد و باعث می‌شود از اجتماعات و تعاملات عادی انسانی دور شوید پرهیز کنید.
۴. در آخر، اگر تعریف شما از مدیریت شرکت یا سازمان، موفقیت در زندگی انسانی است؛ باید ریشه‌های خود را حفظ کنید.
@renaissancetranslate
🖋پویش پورمحمد
«جفری جیمز»، روانشناس و نویسنده‌ی کتاب تائوی برنامه‌نویسی، در راستای مطالعات روانکاوی خود با صدها مدیرعامل و مدیر اجرایی مصاحبه کرده و معتقد است که مدیران ارشد، به‌ویژه در شرکت‌های بزرگ، خصوصیات اخلاقی مشابهی دارند:
آنها خودمحور، بی ادراک و خودشیفته هستند و تصور وهم‌آلودی از نبوغ و دانش خود دارند.
برخی فکر می‌کنند این خصوصیات اخلاقی، هرچند منفی هستند ولی برای شکل‌گیری شخصیت مدیر لازم‌اند.این‌طور نیست.
برای رشد و پیشرفت یک شرکت، مدیران به همدلی (برای کار با دیگران) و فروتنی (برای کنار‌گذاشتن عقاید خود به‌نفع ایده‌های بهتر دیگران) نیاز دارند.
طبق مطالعات دانشگاه مک مستر انتاریو، اغلب مدیران بعد از اینکه به هدف خود رسیدند، دچار کوته‌فکری و تحکم بی‌منطق می‌شوند؛ چراکه اعمال قدرت مداوم و توانایی حکم‌رانی (چه به لحاظ تجاری و چه به لحاظ سیاسی) آسیب قابل توجهی به مغز می‌زند که علم پزشکی و بیولوژی آن را نگران‌کننده می‌خواند.
«سوکویندر اوشی» دانشمند عصب‌شناس، در مقاله‌ی اخیر خود در وب‌سایت آتلانتیک نوشته است که:
"آنها تعداد زیادی مدیر، رئیس و مقامات بالای اجرایی را با دستگاه‌های تحریک مغناطیسی مغز مورد مطالعه قرار داده‌اند و متوجه شده‌اند که قدرت، یک سری از پروسه‌های سلول‌های عصبی مغز را متوقف و پس از مدتی معکوس می‌کند. به‌همین دلیل این افراد زیربناهای اخلاقی خود را از دست می‌دهند."
هم‌کاری با اجتماعات کوچک از صفاتی است که روی DNA انسان دیده شده است و برعکس آن، اعمال قدرت بر گروه‌های بزرگ مردم از ویژگی‌های ژنتیکی انسان‌ها نیست. به‌همین دلیل جای تعجب نیست که این شغل اثرات مخربی روی مغز داشته باشد.
مطالعات اوشی، ادامه و بسط بیست سال تحقیقات آزمایشگاهی دکتر «داشر کلتنر» در دانشگاه برکلی آمریکا است.
دکتر کلتنر پیش از این گفته بود مغز افرادی که قدرت تحکم بر دیگر انسان‌ها را دارند، مثل مغز افرادی که دچار جراحات فیزیکی مغزی شده‌اند دچار نقصان و آسیب می‌شود.
آنها بدون فکر و از روی انگیزه‌های آنی رفتار می‌کنند، قدرت تشخیص ریسک خود را از دست می‌دهند
و مهم‌تر از همه، قادر نیستند مسائل را از دریچه دید دیگری ببینند و نمی‌توانند خودشان را با اجتماعات انسانی تطبیق بدهند.
همان‌طور که انتظار می‌رود، هنگامی‌که فرد صاحب قدرت توسط افراد متملق و چاپلوس احاطه شده باشد، یعنی افرادی که به احساس توانایی حاکمیت آنها بال‌وپر می‌دهند، این آسیب‌های مغزی (و متعاقب آن رفتارهای غریب و غیر مأنوس) هم افزایش می‌یابند.
مجله‌ی علوم اعصاب Brain، در یک مقاله با رفرنس‌های مستند نشان داده است که آسیب‌های مغزی به وضعیتی می‌انجامند که «سندروم هوبریس»(Hubris) نام دارد و خود را با این علائم رفتاری نشان می‌دهد:
۱. می‌خواهند با استفاده از قدرت، تکریم شخصی به‌دست بیاورند و فکر می‌کنند دنیا موظف است به این خواسته‌ی آنها تن بدهد.
۲. حاضر هستند به هر کاری که بتواند تصویر بزرگ‌تر وبرتری از آنها بدهد، دست بزنند.
۳. ادعا می‌کنند که با ملت، کشور یا سازمان‌شان گره خورده‌اند.
۴.بیش‌ازحد اعتمادبه‌نفس دارند.
۵. به‌صورت آشکار دیگران را تحقیر می‌کنند.
۶. ارتباط با واقعیات را از دست می‌دهند.
۷. همیشه احساس بی‌قراری می‌کنند، بدون فکر و با انگیزه‌های آنی و لحظه‌ای دست به عمل می‌زنند و توانایی تشخیص خطر را از دست می‌دهند.
۸. با بی‌کفایتی، بی‌اعتنایی و بی‌خیالی سیاست‌گذاری می‌کنند.
البته پیدا کردن نمونه‌های بارز رفتارهای سوء ناشی از آسیب‌های مغزی در مدیرعامل‌های معروف کار آسانی نیست.
آنها به طرز شگفت‌آوری تلاش می‌کنند، طوری رفتار خود را مدیریت کنند که نرمال به نظر برسند.
قدرت‌مندانی که نمی‌خواهند آسیب‌های مغزی را تجربه کنند و به عوارض ناشی از سندروم هوبریس دچار شوند، باید گام‌های مثبتی برای اجتناب از این مشکل بردارند.
کارشناسان راه‌های زیر را برای کمک به این افراد توصیه می‌کنند:
۱. مردمی که پیش از رسیدن به قدرت هم شما را می‌شناختند در اطراف خود نگه‌دارید. آنها می‌توانند حباب خود بزرگ‌بینی و ظلم شما را بترکانند.
۲. مشاوران و کارمندان خود را به صداقت و راست‌گویی تشویق کنید و تا جای ممکن خودتان را از تملق و مدیحه‌گویی زیردستان‌تان دور
کنید.
۳. از هرگونه امتیازاتی که قدرت به شما می‌دهد و باعث می‌شود از اجتماعات و تعاملات عادی انسانی دور شوید پرهیز کنید.
۴. در آخر، اگر تعریف شما از مدیریت شرکت یا سازمان، موفقیت در زندگی انسانی است؛ باید ریشه‌های خود را حفظ کنید.
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
تغییر کنید تا اطرافیان شما هم افراد دیگری شوند!
افرادی که در اطراف ما هستند به صورت اتفاقی در کنار ما قرار نگرفته‌اند بلکه به دلیل تشابه یا نقطه اشتراک خاصی جذب ما شده‌اند. بنابراين قبل اینکه در جستجوی تغییر در دیگران باشید باید به فکر تغییر خودتان باشید! رفتار دیگران با ما قبل اینکه به دیگران بستگی داشته باشد به نگاه خودمان به خود بستگی دارد!
«کارل گوستاو یونگ»
@renaissancetranslate
افرادی که در اطراف ما هستند به صورت اتفاقی در کنار ما قرار نگرفته‌اند بلکه به دلیل تشابه یا نقطه اشتراک خاصی جذب ما شده‌اند. بنابراين قبل اینکه در جستجوی تغییر در دیگران باشید باید به فکر تغییر خودتان باشید! رفتار دیگران با ما قبل اینکه به دیگران بستگی داشته باشد به نگاه خودمان به خود بستگی دارد!
«کارل گوستاو یونگ»
@renaissancetranslate
Star-Filled Skies
Myristica - @avayesazha ♬
موسیقی واپسین شب
قطعه گوشنواز و خیال انگیز «آسمان پر ستاره»
کاری از گروه Myristica
آلبوم: آسمان پر ستاره(۲۰۱۶)
سبک: اینسترومنتال، نیو ایج
@renaissancetranslate
قطعه گوشنواز و خیال انگیز «آسمان پر ستاره»
کاری از گروه Myristica
آلبوم: آسمان پر ستاره(۲۰۱۶)
سبک: اینسترومنتال، نیو ایج
@renaissancetranslate
Forwarded from اتچ بات
«چرا باید از حاکمان چین ترسید؟»
✒️ مهدی یزدانی خرم(با اندکی تلخیص)
ویروس «کرونا» که دست‌پختِ چین است٬ جهان امروز را دچار ترس و مرگ کرده‌است. ویروسی که در شهر نفرین شده «ووهان» تبلور یافت و بعد دو ماه به جهان صادر شد.
هیچ کس حتی جرات پرسش درباره‌ی این اتفاق ندارد؛ حال حاکمان مستبد و مُزور این کشورِ کمونیست چه تاکتیکی به کار بردند که عملا رونق اقتصادی شگفتی را برای‌شان رقم زده٬ هنوز محل پرسش است.
چند سال پیش در گفت‌و‌گو با دکتر داریوش شایگان درباره‌ی اخبار روز حرف می‌زدیم و به‌گمانم یکی‌شان هم بحث تعرفه‌های مالیاتی بود که آمریکا و چین علیه هم اعمال می‌کردند و کار به جنگ لفظی هم رسیده بود.
شایگان گفت: "من از حاکمان چین در آینده هراس دارم." این را مستشرق متبحری گفت که بخشی از علاقه‌اش فرهنگ چین بود. او اشاره کرد که آنها در دو قرن اخیر بازنده‌ی اکثر جنگها بوده‌اند و از سویی پیِ رهبری جهان‌اند و در این مسیر از کاری فروگذار نخواهندکرد.
وقتی برخورد سفیهانه سفیر چین در تهران را به انتقاد دکتر جهان‌پور خواندم و بعد هم دیدم در این چند ماه چگونه حاکمان چین خود را تبرئه و حتا در مقام قهرمان جا زدند، متعجب شدم!
این چندمین بار است که در چین یک بیماری به وجود می‌آید و به جان جهان می‌افتد و خودش کمترین آسیب را می‌بیند. چین اما دارای حاکمیتی به‌شدت سانسورگر، نمایش‌ساز و جاعل است که ابایی از چیزی ندارد. حتا نویسنده‌ای مثل «مو یان» را که نوبل برد در نظر بگیرید. رمان‌های او دقیقاً بر اساس مشی حزب کمونیست حرکت کرده‌اند که به آنها اجازه‌ی انتقاد از سالهای انقلاب فرهنگی را داده‌است. تا متنی هم نوشته می‌شود سریع انگ نژادپرستی به آن می‌چسبانند و انتظار عذرخواهی دارند. مثل حمله‌ای که به نشریه‌ی اشپیگل کردند.
ساختار قدرت در چین بسیار مرموز و پیچیده است. از سویی آنها میراث جمعی اتحاد جماهیر شوروی را به کف آوردند و از سویی مدل میلیتاریسم ژاپنی نیمه‌ی اول قرن بیستم را.
چین کشوریست که به ندرت روشنفکر و منتقد جدی داخل ساختارش دیده می‌شود و نمونه‌هایی از ادبیات این کشور هم که به ما می‌رسد چندان روح انتقادی ندارند. فاقد فیلسوفان متفاوت است، مگر تبعیدی‌ها یا گریخته‌گان از این کشور.
کارل یاسپرس در کتاب «وقت تقصیر» آلمان‌ها را متهم می‌کند که نمی‌توانند از بلایی که نازیسم در جهان ساخت شانه خالی کنند، حال آیا این محکمه برای حاکمان چین نیز صادق خواهد‌بود؟ من که بسیار بعید می‌دانم.
آنها پشت ستاره‌های پرچم‌شان و سرخی خون‌بارش پنهان‌اند و به تماشای جهانِ بیمارشده مشغول. چین در حال انتقام‌گرفتن از رقبای خود است انگار. چیزی که هیچ‌گاه ابرازش نمی‌کند ولی آرزوی همیشه‌ی رهبران‌اش بوده. فتحِ جهان با ویروس چینی و ساختن یک «امپراتوری سرخ»!
@renaissancetranslate
✒️ مهدی یزدانی خرم(با اندکی تلخیص)
ویروس «کرونا» که دست‌پختِ چین است٬ جهان امروز را دچار ترس و مرگ کرده‌است. ویروسی که در شهر نفرین شده «ووهان» تبلور یافت و بعد دو ماه به جهان صادر شد.
هیچ کس حتی جرات پرسش درباره‌ی این اتفاق ندارد؛ حال حاکمان مستبد و مُزور این کشورِ کمونیست چه تاکتیکی به کار بردند که عملا رونق اقتصادی شگفتی را برای‌شان رقم زده٬ هنوز محل پرسش است.
چند سال پیش در گفت‌و‌گو با دکتر داریوش شایگان درباره‌ی اخبار روز حرف می‌زدیم و به‌گمانم یکی‌شان هم بحث تعرفه‌های مالیاتی بود که آمریکا و چین علیه هم اعمال می‌کردند و کار به جنگ لفظی هم رسیده بود.
شایگان گفت: "من از حاکمان چین در آینده هراس دارم." این را مستشرق متبحری گفت که بخشی از علاقه‌اش فرهنگ چین بود. او اشاره کرد که آنها در دو قرن اخیر بازنده‌ی اکثر جنگها بوده‌اند و از سویی پیِ رهبری جهان‌اند و در این مسیر از کاری فروگذار نخواهندکرد.
وقتی برخورد سفیهانه سفیر چین در تهران را به انتقاد دکتر جهان‌پور خواندم و بعد هم دیدم در این چند ماه چگونه حاکمان چین خود را تبرئه و حتا در مقام قهرمان جا زدند، متعجب شدم!
این چندمین بار است که در چین یک بیماری به وجود می‌آید و به جان جهان می‌افتد و خودش کمترین آسیب را می‌بیند. چین اما دارای حاکمیتی به‌شدت سانسورگر، نمایش‌ساز و جاعل است که ابایی از چیزی ندارد. حتا نویسنده‌ای مثل «مو یان» را که نوبل برد در نظر بگیرید. رمان‌های او دقیقاً بر اساس مشی حزب کمونیست حرکت کرده‌اند که به آنها اجازه‌ی انتقاد از سالهای انقلاب فرهنگی را داده‌است. تا متنی هم نوشته می‌شود سریع انگ نژادپرستی به آن می‌چسبانند و انتظار عذرخواهی دارند. مثل حمله‌ای که به نشریه‌ی اشپیگل کردند.
ساختار قدرت در چین بسیار مرموز و پیچیده است. از سویی آنها میراث جمعی اتحاد جماهیر شوروی را به کف آوردند و از سویی مدل میلیتاریسم ژاپنی نیمه‌ی اول قرن بیستم را.
چین کشوریست که به ندرت روشنفکر و منتقد جدی داخل ساختارش دیده می‌شود و نمونه‌هایی از ادبیات این کشور هم که به ما می‌رسد چندان روح انتقادی ندارند. فاقد فیلسوفان متفاوت است، مگر تبعیدی‌ها یا گریخته‌گان از این کشور.
کارل یاسپرس در کتاب «وقت تقصیر» آلمان‌ها را متهم می‌کند که نمی‌توانند از بلایی که نازیسم در جهان ساخت شانه خالی کنند، حال آیا این محکمه برای حاکمان چین نیز صادق خواهد‌بود؟ من که بسیار بعید می‌دانم.
آنها پشت ستاره‌های پرچم‌شان و سرخی خون‌بارش پنهان‌اند و به تماشای جهانِ بیمارشده مشغول. چین در حال انتقام‌گرفتن از رقبای خود است انگار. چیزی که هیچ‌گاه ابرازش نمی‌کند ولی آرزوی همیشه‌ی رهبران‌اش بوده. فتحِ جهان با ویروس چینی و ساختن یک «امپراتوری سرخ»!
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
حلقه نخستين دوزخ متعلق به آنانى است كه در حیات دنیوی هیچ كوششى براى برگزيدن يكى از دو راه «خير» و «شر» نكردند و جز به خود و مصالح خود به چيزى دیگر نينديشيدند؛ ایشان هرگز كارى نكرده اند كه شايان ذكر و توجه باشد و یا نام نيك يا بدى از ايشان بر جاى گذارد. اينان نه فقط مورد تحقير و بى اعتنايى آسمانند، كه حتى دوزخ هم وجودشان را ناديده مى گيرد. آنها نه در دوزخ واقعى به سر مى برند، نه در بيرون آن.
عذاب واقعى اين دسته از دوزخيان چنین است:
براى هميشه محكوم به فراموشى خواهند شد!
«دانته آلیگیری»
کمدی الهی؛ جلد نخست؛ دوزخ
مقدمۀ سرود سوم
@renaissancetranslate
عذاب واقعى اين دسته از دوزخيان چنین است:
براى هميشه محكوم به فراموشى خواهند شد!
«دانته آلیگیری»
کمدی الهی؛ جلد نخست؛ دوزخ
مقدمۀ سرود سوم
@renaissancetranslate
«تحفۀ چین»
🖋مهدی تدینی ؛ مترجم و پژوهشگر تاریخ
حکومت چین می‌تواند دربارۀ رفتاری که با مردم خودش دارد، برای مثال در مورد اُیغورها، به کسی جواب پس ندهد، اما وقتی مسئله جان میلیون‌ها انسان در جهان است، وظیفه دارد شفاف و پاسخگو باشد، در غیر این صورت هر قدر هم که شرکت‌های خصوصی و دولت‌های اقتصادپرست غربی رفتار چین را تحمل و توجیه کنند، نمی‌توانند سد راه پدید آمدن احساس «چینی‌بیزاری» در جهان شوند.
اظهارنظر دربارۀ ابعاد همه‌گیری بیماری کووید۱۹ باید بر عهدۀ متخصصان همه‌گیری‌شناسی باشد؛ آن هم نه یک فرد، بلکه ده‌ها متخصص باید داده‌ها را از سراسر دنیا جمع‌آوری و تحلیل کنند. کسی چون من اجازه ندارد نظر غیرکارشناسانه دهد، اما پرسشگری برای ما آزاد است. چطور ممکن است کرونا در ایتالیای ۶۰ میلیونی تاکنون بالای ۱۵ هزار کشته دهد و در خود چین سه هزار کشته داده باشد؟ در اسپانیای ۴۶ میلیونی بیش از ۱۳ هزار، در فرانسۀ ۶۶ میلیونی حدود ۸ هزار تاکنون مرده‌اند... این سه کشور روی هم یک‌هشتم جمعیت چین را دارند و تا امروز که میانۀ راهیم بیش از ۱۲ برابر چین کشته دادند!
این در حالی است که چینی‌ها طبعاً در برابر بیماری غافلگیر شدند، اما دیگر کشورها با مشاهدۀ چین خود را آمادۀ این بلا کرده بودند. البته می‌توان مقایسه‌های دیگری پیش کشید که معنایی متفاوت به دست دهد (مثلاً چین را با کشورهای دیگری که قربانیان کمتری داشته‌اند، مقایسه کرد). اما اکنون شُبهۀ جدیدی به پرسش قبلی‌مان اضافه شد! پرسش اول این بود که چرا چین با پنهانکاری اولیه در جلوگیری از همه‌گیری تعلل کرد؟ اکنون باید این را هم پرسید که آیا آماری که چین به جهان داد، صحیح بود؟ آیا دربارۀ میزان کشندگی این بیماری داده‌های درستی به جهان داد؟ آیا با داده‌های نادرست تصورات نادرستی با پیامدهایی مرگبار ایجاد نکرد؟
بی‌شک عواقب رفتار حکومت (و مردم) چین گریبان جهان را گرفته است و جهانیان حق دارند از چینی‌ها انتظار پاسخگویی داشته باشند. در غیر این صورت باید منتظر شیوع همه‌گیری دیگری باشیم که به آن «سینوفوبیا» (Sinophobia) می‌گویند: «چینی‌هراسی» یا به تعبیر بهتر «چینی‌بیزاری». البته تضمین می‌دهم سیاستمداران غربی که پادوهای کر و کور و لالِ دنیای اقتصادند، همۀ توانشان را برای سرکوب چنین پرسش‌ها و احساساتی به کار خواهند بست. دلیلش را می‌گویم...
از نظر غربی‌ها گناه نابخشودنی چین نداشتن دموکراسی و حکومت کمونیستی با مشت آهنین نبود. بلکه فقط با این مشکل داشتند که چین به «اصل بازار» پشت کرده بود. وقتی چین درهای کشور را گشود و شریک بازار آزاد شد، دیگر خصومت بی‌معنا بود. در پس توافقات اقتصادی دولت‌ها و بده‌بستان‌های بخش خصوصی، توافقی نانوشته نیز میان دنیای غرب و چین شکل گرفت: قرار شد چینی‌ها الگوهای اقتصادی غرب را بپذیرند و غربی‌ها هم شکل حکومتی چین را بپذیرند. البته غربی‌ها بهانه‌های خوبی برای این «وادادن» و «خودباختگی» داشتند. اول اینکه می‌توانستند ادعا کنند «روح کمونیسم» ــ همانا اقتصاد سوسیالیستی ــ را شکست داده‌اند و دوم اینکه عوامل فرهنگی را دستاویز قرار دهند: مانند اینکه بگویند مردم چین فرهنگ متفاوتی دارند و این نظام سیاسی هر چه هست برای چینی‌ها مناسب است. احتمالاً این حرف درست است که مردم و فرهنگ چین با آن فردگرایی که جانمایۀ دموکراسی است بیگانه‌اند، اما این چیزی از خودباختگی و وادادگی غربی‌ها نمی‌کاهد.
اولویت اقتصادی محض غرب را روزبه‌روز بی‌هویت‌تر کرده و برندۀ این بده‌بستان چین است. از یک سو با ظرفیت نیروی انسانی خود که با تازیانۀ سیاست به خوبی کانالیزه شده و از دست‌اندازها و چالش‌های دموکراسی فارغ است، به ابرقدرتی اقتصادی تبدیل شد؛ و از دیگر سو ساختارهای سیاسی خود را حفظ و ماندگار کرد. برخی در غرب این توهم را دارند که با نفوذ دادن اقتصاد خود چونان اسب تروا در دل فرهنگ‌ها، ملت‌ها و حکومت‌ها، آنها را به خود شبیه می‌کنند. اما مثال‌های نقض این خیال واهی بسیار است، چنانکه نه چین غربی شد، نه عربستان و نه حتی ترکیه! اما عمق فاجعه اینجاست که اوضاع برعکس شده و طرفی که دیگری را «تنبیه» می‌کند، چین است! غرب (مانند بیل کلینتون) گمان می‌کرد با وارد کردن چین در اقتصاد جهانی می‌تواند خواست سیاسی‌اش را به چین کمونیست تحمیل کند، اما اکنون دست خودش زیر ساتور چین است. هنگ‌کنگی‌ها اگر ده سال دیگر هم علیه چین تظاهرات کنند، کسی در غرب سر برنمی‌گرداند حتی نگاهشان کند، چه رسد که از آنها دفاع کند و تَشَری به چین بزند! زیرا غربی‌ها می‌دانند کوچک‌ترین اعتراضی با تنبیه شدید از سوی چین روبرو می‌شود!
بنابراین، آب از آب تکان نخواهد خورد و مقصر همان خفاش‌ها یا پانگولین‌ها می‌مانند، اما یک برگۀ آسِ دیگر دست راست‌گرایان هویت‌طلب اروپایی خواهد افتاد که از بی‌هویتی در غرب گله دارند.
@renaissancetranslate
🖋مهدی تدینی ؛ مترجم و پژوهشگر تاریخ
حکومت چین می‌تواند دربارۀ رفتاری که با مردم خودش دارد، برای مثال در مورد اُیغورها، به کسی جواب پس ندهد، اما وقتی مسئله جان میلیون‌ها انسان در جهان است، وظیفه دارد شفاف و پاسخگو باشد، در غیر این صورت هر قدر هم که شرکت‌های خصوصی و دولت‌های اقتصادپرست غربی رفتار چین را تحمل و توجیه کنند، نمی‌توانند سد راه پدید آمدن احساس «چینی‌بیزاری» در جهان شوند.
اظهارنظر دربارۀ ابعاد همه‌گیری بیماری کووید۱۹ باید بر عهدۀ متخصصان همه‌گیری‌شناسی باشد؛ آن هم نه یک فرد، بلکه ده‌ها متخصص باید داده‌ها را از سراسر دنیا جمع‌آوری و تحلیل کنند. کسی چون من اجازه ندارد نظر غیرکارشناسانه دهد، اما پرسشگری برای ما آزاد است. چطور ممکن است کرونا در ایتالیای ۶۰ میلیونی تاکنون بالای ۱۵ هزار کشته دهد و در خود چین سه هزار کشته داده باشد؟ در اسپانیای ۴۶ میلیونی بیش از ۱۳ هزار، در فرانسۀ ۶۶ میلیونی حدود ۸ هزار تاکنون مرده‌اند... این سه کشور روی هم یک‌هشتم جمعیت چین را دارند و تا امروز که میانۀ راهیم بیش از ۱۲ برابر چین کشته دادند!
این در حالی است که چینی‌ها طبعاً در برابر بیماری غافلگیر شدند، اما دیگر کشورها با مشاهدۀ چین خود را آمادۀ این بلا کرده بودند. البته می‌توان مقایسه‌های دیگری پیش کشید که معنایی متفاوت به دست دهد (مثلاً چین را با کشورهای دیگری که قربانیان کمتری داشته‌اند، مقایسه کرد). اما اکنون شُبهۀ جدیدی به پرسش قبلی‌مان اضافه شد! پرسش اول این بود که چرا چین با پنهانکاری اولیه در جلوگیری از همه‌گیری تعلل کرد؟ اکنون باید این را هم پرسید که آیا آماری که چین به جهان داد، صحیح بود؟ آیا دربارۀ میزان کشندگی این بیماری داده‌های درستی به جهان داد؟ آیا با داده‌های نادرست تصورات نادرستی با پیامدهایی مرگبار ایجاد نکرد؟
بی‌شک عواقب رفتار حکومت (و مردم) چین گریبان جهان را گرفته است و جهانیان حق دارند از چینی‌ها انتظار پاسخگویی داشته باشند. در غیر این صورت باید منتظر شیوع همه‌گیری دیگری باشیم که به آن «سینوفوبیا» (Sinophobia) می‌گویند: «چینی‌هراسی» یا به تعبیر بهتر «چینی‌بیزاری». البته تضمین می‌دهم سیاستمداران غربی که پادوهای کر و کور و لالِ دنیای اقتصادند، همۀ توانشان را برای سرکوب چنین پرسش‌ها و احساساتی به کار خواهند بست. دلیلش را می‌گویم...
از نظر غربی‌ها گناه نابخشودنی چین نداشتن دموکراسی و حکومت کمونیستی با مشت آهنین نبود. بلکه فقط با این مشکل داشتند که چین به «اصل بازار» پشت کرده بود. وقتی چین درهای کشور را گشود و شریک بازار آزاد شد، دیگر خصومت بی‌معنا بود. در پس توافقات اقتصادی دولت‌ها و بده‌بستان‌های بخش خصوصی، توافقی نانوشته نیز میان دنیای غرب و چین شکل گرفت: قرار شد چینی‌ها الگوهای اقتصادی غرب را بپذیرند و غربی‌ها هم شکل حکومتی چین را بپذیرند. البته غربی‌ها بهانه‌های خوبی برای این «وادادن» و «خودباختگی» داشتند. اول اینکه می‌توانستند ادعا کنند «روح کمونیسم» ــ همانا اقتصاد سوسیالیستی ــ را شکست داده‌اند و دوم اینکه عوامل فرهنگی را دستاویز قرار دهند: مانند اینکه بگویند مردم چین فرهنگ متفاوتی دارند و این نظام سیاسی هر چه هست برای چینی‌ها مناسب است. احتمالاً این حرف درست است که مردم و فرهنگ چین با آن فردگرایی که جانمایۀ دموکراسی است بیگانه‌اند، اما این چیزی از خودباختگی و وادادگی غربی‌ها نمی‌کاهد.
اولویت اقتصادی محض غرب را روزبه‌روز بی‌هویت‌تر کرده و برندۀ این بده‌بستان چین است. از یک سو با ظرفیت نیروی انسانی خود که با تازیانۀ سیاست به خوبی کانالیزه شده و از دست‌اندازها و چالش‌های دموکراسی فارغ است، به ابرقدرتی اقتصادی تبدیل شد؛ و از دیگر سو ساختارهای سیاسی خود را حفظ و ماندگار کرد. برخی در غرب این توهم را دارند که با نفوذ دادن اقتصاد خود چونان اسب تروا در دل فرهنگ‌ها، ملت‌ها و حکومت‌ها، آنها را به خود شبیه می‌کنند. اما مثال‌های نقض این خیال واهی بسیار است، چنانکه نه چین غربی شد، نه عربستان و نه حتی ترکیه! اما عمق فاجعه اینجاست که اوضاع برعکس شده و طرفی که دیگری را «تنبیه» می‌کند، چین است! غرب (مانند بیل کلینتون) گمان می‌کرد با وارد کردن چین در اقتصاد جهانی می‌تواند خواست سیاسی‌اش را به چین کمونیست تحمیل کند، اما اکنون دست خودش زیر ساتور چین است. هنگ‌کنگی‌ها اگر ده سال دیگر هم علیه چین تظاهرات کنند، کسی در غرب سر برنمی‌گرداند حتی نگاهشان کند، چه رسد که از آنها دفاع کند و تَشَری به چین بزند! زیرا غربی‌ها می‌دانند کوچک‌ترین اعتراضی با تنبیه شدید از سوی چین روبرو می‌شود!
بنابراین، آب از آب تکان نخواهد خورد و مقصر همان خفاش‌ها یا پانگولین‌ها می‌مانند، اما یک برگۀ آسِ دیگر دست راست‌گرایان هویت‌طلب اروپایی خواهد افتاد که از بی‌هویتی در غرب گله دارند.
@renaissancetranslate
👍1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
"O FORTUNA"
Carmina Borana Cantata(1935)
By: Karl Orff
قطعه مشهور و بسیار زیبای
«او فورتونا» ( آه ای الهه بخت)
بخشی از کانتات کارمینا بورانا(۱۹۳۵)
تصنیف: کارل ماریا اورف
@renaissancetranslate
Carmina Borana Cantata(1935)
By: Karl Orff
قطعه مشهور و بسیار زیبای
«او فورتونا» ( آه ای الهه بخت)
بخشی از کانتات کارمینا بورانا(۱۹۳۵)
تصنیف: کارل ماریا اورف
@renaissancetranslate
رنسانس
"O FORTUNA" Carmina Borana Cantata(1935) By: Karl Orff قطعه مشهور و بسیار زیبای «او فورتونا» ( آه ای الهه بخت) بخشی از کانتات کارمینا بورانا(۱۹۳۵) تصنیف: کارل ماریا اورف @renaissancetranslate
«او فورتونا» یک تصنیف کهن و قرون وسطایی «گولیاردی»• به زبان لاتین است که احتمالأ مابین قرون دوازدهم و سیزدهم میلادی سروده شده است و قسمتی از «کانتات کارمینا بورانا» است.
این قطعه شعر، شکوائیه ای است از تقدیر تراژیک زندگی انسان و نفرینی که شاعر، «فورتونا» الهه رومی بخت و اقبال را سزاوار آن می‌داند.
«او فورتونا» مابین سالهای ۱۹۳۵ و ۱۹۳۶، در قطعه کارمینا بورانا اثر «کارل اورف» آهنگساز نامدار آلمانی به عنوان اشعار قطعات آغازین و پایانی بکار رفت. موسیقی که توسط اورف بر پایه این شعر ساخته شد، بسیار محبوب گشت و از زمان خلق آن تاکنون، به عنوان یکی از محبوبترین قطعات موسیقی کلاسیک بارها اجرا شده و به دفعات در آثار سینمایی، تلویزیونی و چند رسانه‌ای به کار گرفته شده است.
اُورف خود درباره این اثر در یادداشتهای شخصی اش نوشته است:
"سرودهای روحانی برای خواننده و کُر که باید برای تأثیر هرچه بیشتر، به صورت گروهی با ارکستری بزرگ و نمایش تصاویری سترگ و جادویی در پیش چشم تماشاچیان اجرا شوند."
این قطعه در بازه زمانی هشتاد و شش ساله (از سال ۱۹۳۴ تا کنون) از تمام آثار کلاسیک دیگر در بریتانیا بیشتر شنیده شده است.
•پانوشت: گولیارد: طلبه یا دانشجوان عیار و دوره گرد قرون وسطا که از راه یافتن به کسوت روحانیت منع شده بودند و به همین سبب از دانش خود در تصنیف هجویات، خنیاگری سود می‌جستند و یا گاه به واسطه دلقک بازی، نقالی و معرکه گیری در میادین شهر امرار معاش می کردند.
@renaissancetranslate
متن شعر:
ای «بخت» نفرین بر تو باد!
که چونان ماه
دیگرگون می‌شوی،
نخست کامل می گردی
اما اندکی بعد دمادم کاهیده؛
زندگیِ نفرت‌انگیز
در آغاز بر تو ستم روا می دارد
سپس اندکی تسلایت می‌بخشد؛
روشنای ذهنت را بیرحمانه به بازی می‌گیرد
گاه تنگدست ات می‌کند،
گاه دولتمند؛
و شگفتا که در چشم بر هم زدنی
چون «یخ» هر دو را ذوب می سازد
ای سرنوشت دیوسرشت و تهی(از معنا)
تو ای چرخ گردون روزگار،
تو همان طالع نحسی؛
که «آسایش» در نظرت چیزی عبث می نماید
و پیوسته آن را(از زندگی آدمی) دریغ میداری؛
در تیرگی
و در پس نقاب.
تو ناجوانمردانه به بلا نیز دچارم می سازی.
پس اینک نوبت منست تا در این بازی شوم
پشت برهنهٔ خویش را
به پیشگاه پلیدت تقدیم دارم!
تقدیر همواره دشمن من است
(حتی)به وقت سلامت و پاکدامنی؛
نخست بر آدمی می بخشد
سپس بازپس می گیرد؛
همچون برده ای در بند.
پس اینک در این ساعت شوم
بیدرنگ زخمه بر ساز میزنم و می‌سرایم؛
از آنرو که سرنوشت بدنهاد
«نیرومند» را خوار می‌سازد.
کنون همه با من بگریید...
✒️متن و ترجمه: رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate
این قطعه شعر، شکوائیه ای است از تقدیر تراژیک زندگی انسان و نفرینی که شاعر، «فورتونا» الهه رومی بخت و اقبال را سزاوار آن می‌داند.
«او فورتونا» مابین سالهای ۱۹۳۵ و ۱۹۳۶، در قطعه کارمینا بورانا اثر «کارل اورف» آهنگساز نامدار آلمانی به عنوان اشعار قطعات آغازین و پایانی بکار رفت. موسیقی که توسط اورف بر پایه این شعر ساخته شد، بسیار محبوب گشت و از زمان خلق آن تاکنون، به عنوان یکی از محبوبترین قطعات موسیقی کلاسیک بارها اجرا شده و به دفعات در آثار سینمایی، تلویزیونی و چند رسانه‌ای به کار گرفته شده است.
اُورف خود درباره این اثر در یادداشتهای شخصی اش نوشته است:
"سرودهای روحانی برای خواننده و کُر که باید برای تأثیر هرچه بیشتر، به صورت گروهی با ارکستری بزرگ و نمایش تصاویری سترگ و جادویی در پیش چشم تماشاچیان اجرا شوند."
این قطعه در بازه زمانی هشتاد و شش ساله (از سال ۱۹۳۴ تا کنون) از تمام آثار کلاسیک دیگر در بریتانیا بیشتر شنیده شده است.
•پانوشت: گولیارد: طلبه یا دانشجوان عیار و دوره گرد قرون وسطا که از راه یافتن به کسوت روحانیت منع شده بودند و به همین سبب از دانش خود در تصنیف هجویات، خنیاگری سود می‌جستند و یا گاه به واسطه دلقک بازی، نقالی و معرکه گیری در میادین شهر امرار معاش می کردند.
@renaissancetranslate
متن شعر:
ای «بخت» نفرین بر تو باد!
که چونان ماه
دیگرگون می‌شوی،
نخست کامل می گردی
اما اندکی بعد دمادم کاهیده؛
زندگیِ نفرت‌انگیز
در آغاز بر تو ستم روا می دارد
سپس اندکی تسلایت می‌بخشد؛
روشنای ذهنت را بیرحمانه به بازی می‌گیرد
گاه تنگدست ات می‌کند،
گاه دولتمند؛
و شگفتا که در چشم بر هم زدنی
چون «یخ» هر دو را ذوب می سازد
ای سرنوشت دیوسرشت و تهی(از معنا)
تو ای چرخ گردون روزگار،
تو همان طالع نحسی؛
که «آسایش» در نظرت چیزی عبث می نماید
و پیوسته آن را(از زندگی آدمی) دریغ میداری؛
در تیرگی
و در پس نقاب.
تو ناجوانمردانه به بلا نیز دچارم می سازی.
پس اینک نوبت منست تا در این بازی شوم
پشت برهنهٔ خویش را
به پیشگاه پلیدت تقدیم دارم!
تقدیر همواره دشمن من است
(حتی)به وقت سلامت و پاکدامنی؛
نخست بر آدمی می بخشد
سپس بازپس می گیرد؛
همچون برده ای در بند.
پس اینک در این ساعت شوم
بیدرنگ زخمه بر ساز میزنم و می‌سرایم؛
از آنرو که سرنوشت بدنهاد
«نیرومند» را خوار می‌سازد.
کنون همه با من بگریید...
✒️متن و ترجمه: رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate
👍2
تعداد آدم‌هایی که من واقعاً دوست‌شان داشته باشم زیاد نیست، تعداد کسانی که نظر خوبی درباره‌شان دارم از آن هم کمتر است. من هرچه بیشتر دنیا را می‌شناسم از آن ناراضی‌تر می‌شوم. هر روز که می‌گذرد بیشتر معتقد می‌شوم آدم‌ها، شخصیت ناپایداری دارند و نمی‌شود روی ظواهر لیاقت یا فهم و شعورشان حساب کرد.
«غرور و تعصب»
جین آستین
@renaissancetranslate
«غرور و تعصب»
جین آستین
@renaissancetranslate
👍1