موسیقی واپسین شب


قطعه گوشنواز و خیال انگیز «آسمان پر ستاره»

کاری از گروه Myristica

آلبوم: آسمان پر ستاره(۲۰۱۶)

سبک: اینسترومنتال، نیو ایج
@renaissancetranslate

‍ «چرا باید از حاکمان چین ترسید؟»

✒️⁩ مهدی یزدانی خرم(با اندکی تلخیص)



ویروس «کرونا» که دست‌پختِ چین است٬ جهان امروز را دچار ترس و مرگ کرده‌است. ویروسی که در شهر نفرین شده «ووهان» تبلور یافت و بعد دو ماه به جهان صادر شد.
هیچ‌ کس حتی جرات پرسش درباره‌ی این اتفاق ندارد؛ حال حاکمان مستبد و مُزور این کشورِ کمونیست چه تاکتیکی به کار بردند که عملا رونق اقتصادی شگفتی را برای‌شان رقم زده٬ هنوز محل پرسش است.
چند سال پیش در گفت‌و‌گو با دکتر داریوش شایگان درباره‌ی اخبار روز حرف می‌زدیم و به‌گمانم یکی‌شان هم بحث تعرفه‌های مالیاتی‌ بود که آمریکا و چین علیه هم اعمال می‌کردند و کار به جنگ لفظی هم رسیده بود.
شایگان گفت: "من از حاکمان چین در آینده‌ هراس دارم." این را مستشرق متبحری گفت که بخشی از علاقه‌اش فرهنگ چین بود. او اشاره کرد که آنها در دو قرن اخیر بازنده‌ی اکثر جنگها بوده‌اند و از سویی پیِ رهبری جهان‌اند و در این مسیر از کاری فروگذار نخواهندکرد.
وقتی برخورد سفیهانه‌ سفیر چین در تهران را به انتقاد دکتر جهان‌پور خواندم و بعد هم دیدم در این چند ماه چگونه حاکمان چین خود را تبرئه و حتا در مقام قهرمان جا زدند، متعجب شدم!
این چندمین بار است که در چین یک بیماری‌ به وجود می‌آید و به جان جهان می‌افتد و خودش کمترین آسیب را می‌بیند. چین اما دارای حاکمیتی به‌شدت سانسورگر، نمایش‌ساز و جاعل است که ابایی از چیزی ندارد. حتا نویسنده‌ای مثل «مو یان» را که نوبل برد در نظر بگیرید. رمان‌های او دقیقاً بر اساس مشی حزب کمونیست حرکت کرده‌اند که به آن‌ها اجازه‌ی انتقاد از سال‌های انقلاب فرهنگی را داده‌است. تا متنی هم نوشته می‌شود سریع انگ نژادپرستی به آن می‌چسبانند و انتظار عذرخواهی دارند. مثل حمله‌ای که به نشریه‌ی اشپیگل کردند.
ساختار قدرت در چین بسیار مرموز و پیچیده است. از سویی آنها میراث جمعی اتحاد جماهیر شوروی را به کف آوردند و از سویی مدل میلیتاریسم ژاپنی نیمه‌ی اول قرن بیستم را.
چین کشوریست که به‌ ندرت روشنفکر و منتقد جدی داخل ساختارش دیده می‌شود و نمونه‌هایی از ادبیات این کشور هم که به ما می‌رسد چندان روح انتقادی ندارند. فاقد فیلسوفان متفاوت است، مگر تبعیدی‌ها یا گریخته‌گان از این کشور.
کارل یاسپرس در کتاب «وقت تقصیر» آلمان‌ها را متهم می‌کند که نمی‌توانند از بلایی که نازیسم در جهان ساخت شانه خالی کنند، حال آیا این محکمه برای حاکمان چین نیز صادق خواهد‌بود؟ من که بسیار بعید می‌دانم.
آنها پشت ستاره‌های پرچم‌شان و سرخی خون‌بارش پنهان‌اند و به تماشای جهانِ بیمارشده مشغول. چین در حال انتقام‌گرفتن از رقبای خود است انگار. چیزی که هیچ‌گاه ابرازش نمی‌کند ولی آرزوی همیشه‌ی رهبران‌اش بوده. فتحِ جهان با ویروس چینی و ساختن یک «امپراتوری سرخ»!
@renaissancetranslate

حلقه نخستين دوزخ متعلق به آنانى است كه در حیات دنیوی هیچ كوششى براى برگزيدن يكى از دو راه «خير» و «شر» نكردند و جز به خود و مصالح خود به چيزى دیگر نينديشيدند؛ ایشان هرگز كارى نكرده اند كه شايان ذكر و توجه باشد و یا نام نيك يا بدى از ايشان بر جاى گذارد. اينان نه فقط مورد تحقير و بى اعتنايى آسمانند، كه حتى دوزخ هم وجودشان را ناديده مى گيرد. آنها نه در دوزخ واقعى به سر مى برند، نه در بيرون آن.
عذاب واقعى اين دسته از دوزخيان چنین است:
براى هميشه محكوم به فراموشى خواهند شد!




«دانته آلیگیری»
کمدی الهی؛ جلد نخست؛ دوزخ
مقدمۀ سرود سوم
@renaissancetranslate

«تحفۀ چین»

🖋مهدی تدینی ؛ مترجم و پژوهشگر تاریخ


حکومت چین می‌تواند دربارۀ رفتاری که با مردم خودش دارد، برای مثال در مورد اُیغورها، به کسی جواب پس ندهد، اما وقتی مسئله جان میلیون‌ها انسان در جهان است، وظیفه دارد شفاف و پاسخگو باشد، در غیر این صورت هر قدر هم که شرکت‌های خصوصی و دولت‌های اقتصادپرست غربی رفتار چین را تحمل و توجیه کنند، نمی‌توانند سد راه پدید آمدن احساس «چینی‌بیزاری» در جهان شوند.

اظهارنظر دربارۀ ابعاد همه‌گیری بیماری کووید۱۹ باید بر عهدۀ متخصصان همه‌گیری‌شناسی باشد؛ آن هم نه یک فرد، بلکه ده‌ها متخصص باید داده‌ها را از سراسر دنیا جمع‌آوری و تحلیل کنند. کسی چون من اجازه ندارد نظر غیرکارشناسانه دهد، اما پرسشگری برای ما آزاد است. چطور ممکن است کرونا در ایتالیای ۶۰ میلیونی تاکنون بالای ۱۵ هزار کشته دهد و در خود چین سه هزار کشته داده باشد؟ در اسپانیای ۴۶ میلیونی بیش از ۱۳ هزار، در فرانسۀ ۶۶ میلیونی حدود ۸ هزار تاکنون مرده‌اند... این سه کشور روی هم یک‌هشتم جمعیت چین را دارند و تا امروز که میانۀ راهیم بیش از ۱۲ برابر چین کشته دادند!

این در حالی است که چینی‌ها طبعاً در برابر بیماری غافلگیر شدند، اما دیگر کشورها با مشاهدۀ چین خود را آمادۀ این بلا کرده بودند. البته می‌توان مقایسه‌های دیگری پیش کشید که معنایی متفاوت به دست دهد (مثلاً چین را با کشورهای دیگری که قربانیان کمتری داشته‌اند، مقایسه کرد). اما اکنون شُبهۀ جدیدی به پرسش قبلی‌مان اضافه شد! پرسش اول این بود که چرا چین با پنهانکاری اولیه در جلوگیری از همه‌گیری تعلل کرد؟ اکنون باید این را هم پرسید که آیا آماری که چین به جهان داد، صحیح بود؟ آیا دربارۀ میزان کشندگی این بیماری داده‌های درستی به جهان داد؟ آیا با داده‌های نادرست تصورات نادرستی با پیامدهایی مرگبار ایجاد نکرد؟

بی‌شک عواقب رفتار حکومت (و مردم) چین گریبان جهان را گرفته است و جهانیان حق دارند از چینی‌ها انتظار پاسخگویی داشته باشند. در غیر این صورت باید منتظر شیوع همه‌گیری دیگری باشیم که به آن «سینوفوبیا» (Sinophobia) می‌گویند: «چینی‌هراسی» یا به تعبیر بهتر «چینی‌بیزاری». البته تضمین می‌دهم سیاستمداران غربی که پادوهای کر و کور و لالِ دنیای اقتصادند، همۀ توانشان را برای سرکوب چنین پرسش‌ها و احساساتی به کار خواهند بست. دلیلش را می‌گویم...

از نظر غربی‌ها گناه نابخشودنی چین نداشتن دموکراسی و حکومت کمونیستی با مشت آهنین نبود. بلکه فقط با این مشکل داشتند که چین به «اصل بازار» پشت کرده بود. وقتی چین درهای کشور را گشود و شریک بازار آزاد شد، دیگر خصومت بی‌معنا بود. در پس توافقات اقتصادی دولت‌ها و بده‌بستان‌های بخش خصوصی، توافقی نانوشته نیز میان دنیای غرب و چین شکل گرفت: قرار شد چینی‌ها الگوهای اقتصادی غرب را بپذیرند و غربی‌ها هم شکل حکومتی چین را بپذیرند. البته غربی‌ها بهانه‌های خوبی برای این «وادادن» و «خودباختگی» داشتند. اول اینکه می‌توانستند ادعا کنند «روح کمونیسم» ــ همانا اقتصاد سوسیالیستی ــ را شکست داده‌اند و دوم اینکه عوامل فرهنگی را دستاویز قرار دهند: مانند اینکه بگویند مردم چین فرهنگ متفاوتی دارند و این نظام سیاسی هر چه هست برای چینی‌ها مناسب است. احتمالاً این حرف درست است که مردم و فرهنگ چین با آن فردگرایی که جانمایۀ دموکراسی است بیگانه‌اند، اما این چیزی از خودباختگی و وادادگی غربی‌ها نمی‌کاهد.

اولویت اقتصادی محض غرب را روزبه‌روز بی‌هویت‌تر کرده و برندۀ این بده‌بستان چین است. از یک سو با ظرفیت نیروی انسانی خود که با تازیانۀ سیاست به خوبی کانالیزه شده و از دست‌اندازها و چالش‌های دموکراسی فارغ است، به ابرقدرتی اقتصادی تبدیل شد؛ و از دیگر سو ساختارهای سیاسی خود را حفظ و ماندگار کرد. برخی در غرب این توهم را دارند که با نفوذ دادن اقتصاد خود چونان اسب تروا در دل فرهنگ‌ها، ملت‌ها و حکومت‌ها، آنها را به خود شبیه می‌کنند. اما مثال‌های نقض این خیال واهی بسیار است، چنانکه نه چین غربی شد، نه عربستان و نه حتی ترکیه! اما عمق فاجعه اینجاست که اوضاع برعکس شده و طرفی که دیگری را «تنبیه» می‌کند، چین است! غرب (مانند بیل کلینتون) گمان می‌کرد با وارد کردن چین در اقتصاد جهانی می‌تواند خواست سیاسی‌اش را به چین کمونیست تحمیل کند، اما اکنون دست خودش زیر ساتور چین است. هنگ‌کنگی‌ها اگر ده سال دیگر هم علیه چین تظاهرات کنند، کسی در غرب سر برنمی‌گرداند حتی نگاهشان کند، چه رسد که از آنها دفاع کند و تَشَری به چین بزند! زیرا غربی‌ها می‌دانند کوچک‌ترین اعتراضی با تنبیه شدید از سوی چین روبرو می‌شود!

بنابراین، آب از آب تکان نخواهد خورد و مقصر همان خفاش‌ها یا پانگولین‌ها می‌مانند، اما یک برگۀ آسِ دیگر دست راست‌گرایان هویت‌طلب اروپایی خواهد افتاد که از بی‌هویتی در غرب گله دارند.
@renaissancetranslate

"O FORTUNA"
Carmina Borana Cantata(1935)

By: Karl Orff

قطعه مشهور و بسیار زیبای
«او فورتونا» ( آه ای الهه بخت)
بخشی از کانتات کارمینا بورانا(۱۹۳۵)

تصنیف: کارل ماریا اورف
@renaissancetranslate

«او فورتونا» یک تصنیف کهن و قرون وسطایی «گولیاردی»• به زبان لاتین است که احتمالأ مابین قرون دوازدهم و سیزدهم میلادی سروده شده است و قسمتی از «کانتات کارمینا بورانا» است.

این قطعه شعر، شکوائیه ای است از تقدیر تراژیک زندگی انسان و نفرینی که شاعر، «فورتونا» الهه رومی بخت و اقبال را سزاوار آن می‌داند.

«او فورتونا» مابین سالهای ۱۹۳۵ و ۱۹۳۶، در قطعه کارمینا بورانا اثر «کارل اورف» آهنگساز نامدار آلمانی به عنوان اشعار قطعات آغازین و پایانی بکار رفت. موسیقی که توسط اورف بر پایه این شعر ساخته شد، بسیار محبوب گشت و از زمان خلق آن تاکنون، به عنوان یکی از محبوبترین قطعات موسیقی کلاسیک بارها اجرا‌ شده و به دفعات در آثار سینمایی، تلویزیونی و چند رسانه‌ای به کار گرفته شده است.

اُورف خود درباره این اثر در یادداشتهای شخصی اش نوشته است:

"سرودهای روحانی برای خواننده و کُر که باید برای تأثیر هرچه بیشتر، به‌ صورت گروهی با ارکستری بزرگ و نمایش تصاویری سترگ و جادویی در پیش چشم تماشاچیان اجرا شوند."

این قطعه در بازه زمانی هشتاد و شش ساله (از سال ۱۹۳۴ تا کنون) از تمام آثار کلاسیک دیگر در بریتانیا بیشتر شنیده شده است.

•پانوشت: گولیارد: طلبه یا دانشجوان عیار و دوره گرد قرون وسطا که از راه یافتن به کسوت روحانیت منع شده بودند و به همین سبب از دانش خود در تصنیف هجویات، خنیاگری سود می‌جستند و یا گاه به واسطه دلقک بازی، نقالی و معرکه گیری در میادین شهر امرار معاش می کردند.
@renaissancetranslate

متن شعر:

ای «بخت» نفرین بر تو باد!
که چونان ماه
دیگرگون می‌شوی،
نخست کامل می گردی
اما اندکی بعد‌ دمادم کاهیده؛
زندگیِ نفرت‌انگیز
در آغاز بر تو ستم روا می دارد
سپس اندکی تسلایت می‌بخشد؛
روشنای ذهنت را بیرحمانه به بازی می‌گیرد
گاه تنگدست ات می‌کند،
گاه دولتمند؛
و شگفتا که در چشم بر هم زدنی
چون «یخ» هر دو را ذوب می سازد

ای سرنوشت دیوسرشت و تهی(از معنا)
تو ای چرخ گردون روزگار،
تو همان طالع نحسی؛
که «آسایش» در نظرت چیزی عبث می نماید
و پیوسته آن را(از زندگی آدمی) دریغ میداری؛
در تیرگی
و در پس نقاب.
تو ناجوانمردانه به بلا نیز دچارم می سازی.
پس اینک نوبت منست تا در این بازی شوم
پشت برهنهٔ خویش را
به پیشگاه پلیدت تقدیم دارم!

تقدیر همواره دشمن من است
(حتی)به وقت سلامت و پاکدامنی؛
نخست بر آدمی می بخشد
سپس بازپس می گیرد؛
همچون برده ای در بند.
پس اینک در این ساعت شوم
بیدرنگ زخمه بر ساز میزنم و می‌سرایم؛
از آنرو که سرنوشت بدنهاد
«نیرومند» را خوار می‌سازد.
کنون همه با من بگریید...



✒️متن و ⁩ترجمه: رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate

تعداد آدم‌هایی که من واقعاً دوست‌شان داشته باشم زیاد نیست، تعداد کسانی که نظر خوبی درباره‌شان دارم از آن هم کمتر است. من هرچه بیشتر دنیا را می‌شناسم از آن ناراضی‌تر می‌شوم‌. هر روز که می‌گذرد بیشتر معتقد می‌شوم آدم‌ها، شخصیت ناپایداری دارند و نمی‌شود روی ظواهر لیاقت یا فهم و شعورشان حساب کرد.



«غرور و تعصب»
جین آستین
@renaissancetranslate

اصطلاح مشهور «جنس چینی» از دیرباز در دنیا به کالاها و اجناسی اطلاق شده که دوام و کیفیت ساخت بسیار پایینی داشته اند؛ حتی اگر این کالاها ساخت «چین» نبودند! و قاعدتاً این اصطلاح عجیب دارای ریشه هایی تاریخی در دنیای اقتصاد است.

اکنون این کارتونیست به سبب منشأ چینی ویروس «کرونا» و نیز آسیب رسانی بسیار شدید و مقاومت بالایش در برابر درمان، با به تصویر کشیدن چهره «شی ژیپینگ» رییس‌جمهور کنونی چین توأمان در شمایل ویروس کرونا و «مائو» رهبر کمونیست این کشور در بالای آن به طعنه نوشته است:

"Finally sum ting good from China"
«بالاخره یک جنس با کیفیت چینی»!
@renaissancetranslate

من یک فاحشه‌ام؛ سی سال قبل وقتی که ده سالم بود، یادم می‌آید درحالی که پدرم مرا به یک فاحشه خانه می‌فروخت از سربازان مست برهنه شنیدم "جنگ تمام شده، به زودی مجلس آزاد مردمی تشکیل خواهد شد..." آن روز جمهوری خواه‌ها به حکومت رسیدند، و من فاحشه بودم. چند سال بعد مجلس به دست سوسیال دموکرات‌ها افتاد، مردم در خیابان‌ها می‌رقصیدند و آواز می‌خواندند و من یک فاحشه بودم بعد از آن قدرت به دست فاشیست ها افتاد، مردم میگفتند دوران وحشت فرارسیده است... اما من همچنان فقط یک فاحشه بودم. بعد از آن انقلاب دیگری شد و از چریک فدایی نیمه لختی که در آغوشم آروغ می‌زد شنیدم "همه‌ی آن فاشیست‌های از خدا بی خبر را اعدام کرده‌اند". اما من اعتنایی به حرف‌های یک پیرمرد مست نکردم، چرا که به هرحال من فقط یک فاحشه بودم، بعد از آن اصلاح‌طلب‌ها حکومت را به دست گرفتند و فاحشه‌خانه‌ی ما بسته شد و من از چند همکار دیگر شنیدم که آن روز هفتصد فاحشه خانه‌ی دیگر در شهر تعطیل شده بود. سربازانی که خانه‌مان را با حکم رسمی مهر و موم کرده بودند، ما را به جایی جدید منتقل کردند و آنجا بود که فهمیدم، من هنوز هم یک فاحشه‌ام...
تا این که یک روز صبح از همکاری شنیدم که جمهوری‌خواه‌ها بار دیگر قدرت را در دست گرفته‌اند. از امروز به بعد خود مردم کشورشان را اداره خواهند کرد!!!

امروز در آستانه‌ی چهل سالگی، من پیروزی‌ها و شکست‌های سیاسی متفاوتی را به چشم دیدم، و هنوز فاحشه‌ام! و حالا، عده‌ای با یک جعبه‌ی بزرگ وارد خانه‌ام شدند، آن‌ها می‌گویند باید در سرنوشت سیاسی کشورم سهیم باشم، آن‌ها خنده‌دار‌ترین آدم‌هایی هستند که من بعد از چهل سال فاحشگی ملاقات کرده‌ام! چون که من به هرحال یک فاحشه ام! و آن‌ها از من می‌خواهند که بگویم؛ دوست دارم زیر نظر کدام نظام سیاسی، یک فاحشه باشم؟






«من يك فاحشه ام»
کورد پاور جیاوازە
@renaissancetranslate

و گفت:
اگر دوزخ را به من بخشند
هرگز هیچ عاشق را نسوزم!
از بهر آنکه "عشق"، خود
او را صد بار «سوخته» است...





ذکر یحیی معاذ رازی
«تذکره الاولیا»
فرید الدین عطار نیشابوری



۲۵اُم فروردین روز بزرگداشت «شیخ فریدالدین عطار نیشابوری»، عارف و‌ شاعر نامدار ایرانی گرامی باد🌹
@renaissancetranslate

«رنسانس» امروز چهارساله شد🎂



کانالی که در نخستین روز با کمتر از سی عضو فعالیت خود را آغاز کرد، اکنون مبدل به خانواده بزرگی شده که بیش از ۹۴۰۰ عضو دارد.

از حضور همه شما دوستان، عزیزان و همراهان فرهیخته در کانال هنری «رنسانس» سپاسگزاریم و این حضور ارزشمند را ارج می‌نهیم 🌹
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه بیکلام آرامش بخش و بسیار زیبایی با نام «یک پیاده روی پر احساس»

آهنگساز: مائسترو انیو موریکونه

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «عشق بازی»(۱۹۹۴)

سبک: ساندترک، کلاسیک
@renaissancetranslate

‍ دیدگاه «فرانسوا تروفو» در مورد «اینگمار برگمان»



برگمان مرد کله شق و خجالتی است. او تمام عمرش را وقف تئاتر و سینما کرده و آدم احساس می کند او فقط وقتی که کار می کند و هنرپیشه های زن دور و برش را گرفته اند، خوشحال است و اینکه در آینده ای نزدیک فیلمی از برگمان نخواهیم دید که زنی در آن حضور نداشته باشد.
فکر می کنم او بیشتر درگیر اصل زنانگی است تا فمینیسم. در فیلم های او، زن ها از منشور مذکرانه دیده نمی شوند، بلکه در پرتو مشارکت کلی به آن ها نگاه می شود. کاراکتر های زن او بی نهایت ظریفند؛ در حالی که کاراکتر های مردش متعارف و عادی...
پاکی تصاویرش را ببینید. برخی فیلمساز ها می گذارند شانسی ناب به تصاویرشان راه پیدا کند: خورشید؛ رهگذر، دوچرخه... و برخی دیگر دوست دارند بر ذره ذره پرده نظارت کنند.برگمان مانند گروه نخست شروع به کار کرد، سپس راهش را عوض کرد.در فیلم های اخیر او هیچوقت یک رهگذر تصادفی نمی بینید. توجه شما هیچوقت به واسطه شیئی اضافه در صحنه؛ حتی پرنده ای در باغچه، منحرف نمی شود. هیچ چیز روی کرباس وجود ندارد، مگر اینکه برگمان خواسته باشد. برگمان مخالف تصاویر منظره ایست، مانند همه ی فیلمسازان واقعی...
چهرۀ انسانی.
هیچکس مانند برگمان آنقدر به آن نزدیک نمی شود. در فیلم های اخیر او چیزی جز دهان های جنبان، و در حال صحبت، گوش های در حال شنیدن، چشم هایی حاکی از کنجکاوی، گرسنگی و وحشت وجود ندارد.
@renaissancetranslate

«تاریخ» را نه بردگان «مطیع» دوران برده داری تغییر دادند، نه دهقانان سر به زیر دوران زمینداری و نه کارگران مطیع دوران سرمایه داری. اینها همه همان اکثریت مطلق بردگان و دهقانان و کارگرانی بوده اند و هستند که با پاسخ گویی به غرایز خود و بی اعتنایی به درک انسانی خویش، بقای فیزیکی خود را تأمین کردند تا زنده باشند که روزی بمیرند. تاریخ را بی شک این «اکثریت مطلق» تغییر ندادند.

تاریخ را آن اقلیت برده و دهقان و کارگری تغییر دادند که با پشت کردن به غرایز خود ، بهای سنگین پاسخ دادن به درک انسانی شان را پرداختند...چرخ تحول تاریخ را فقط کسانی می چرخانند که به درک خویش پاسخ داده و به ترس غریزی خویش پشت می کنند . آنها که درد را به جان می خرند، آنها که مرگ را پذیرا می شوند تا انسان باقی بمانند و به مادون حیوان سقوط نکنند.




«روان شناسی اجتماعی استبداد زدگی»
دکتر کورش عرفانی
@renaissancetranslate

«سرمایه‌داران» دقیق‌تر از كتاب‌خوان‌ها مطالعه می‌كنند، چون می‌دانند مطالعه‌ی «بدون دقت» چه ضررهایی به همراه خواهد داشت.




«برتولت برشت»
@renaissancetranslate

‍ دوران قرنطینه سبب شکل گیری رفتارهای جدیدی در ایسنتاگرام شده است که مهم‌ترین آن رایج شدن برنامه های لایو در شبکه های مجازی است.

شاخ های ایسنتاگرام در این باره هم دست به کار شدند تا بهترین محک برای سنجش وضعیت فرهنگی جامعه ایران باشند، در حالیکه پرطرفدارترین و معروفترین شخصیت های فرهنگی و آموزشی در بهترین حالت توانستند چند هزار بیننده را به تماشای برنامه های لایو خود ترغیب کنند، شاخ های اینستاگرام توانستند چندصد هزار نفر را پای برنامه های خود بنشانند و دور از آمارهای کذب دولتمردان آیینه تمام نمای وضعیت فرهنگی جامعه ی ایران باشند.

در عین حال که این آمارها تاسف برانگیز و تا حدودی ناامید کننده است، اما باید قدر دان شاخ های اینستاگرام باشیم که بهتر از هر جامعه شناس و روانشناس و سیاستمداری ریشه ی زخم ها و بیماری های جامعه ی ایران را به ما نشان می دهند، آنها به ما نشان می‌دهند که جامعه ی ایران به شدت درگیر اختلال ها و «عقده های جنسی» است و هیچ چیزی مانند موضوعات جنسی نمی تواند توجه این جامعه را به خود جلب کند.
اینکه ما رکورددار بیننده ی برنامه های لایو ایستاگرام در جهان هستیم و آن هم برنامه هایی که محتوی آنها موضوعات جنسی است، نشان می دهد که در هیچ کجای دنیا مردم به اندازه ی جامعه ایران ذهنشان معطوف به مسایل جنسی نیست، اینکه هیچ شخصیت فرهنگی و علمی در ایران توان رقابت با شخصیتی مثل ندا یاسی(از شاخ های اینستا که در مورد موضوعات جنسی برنامه دارد و تا ۱۵۰ هزار نفر بیننده دارد و حدود دو میلیون فالور)را ندارد، نشان می دهد فاتحه ی این فرهنگ خوانده شده است و جامعه ایران تا چه اندازه از عقده ها و بیماری های جنسی رنج می برد.
سوال بسیار مهم این است که چرا با این همه هزینه های گزاف برای تبلیغات دینی و فرهنگ اسلامی در صدا و سیما و صدها سازمان دیگر نتیجه ای این چنین خجالت آور به بار می آید؟
چرا هیچ کجای دنیا این گونه شخصیت ها تا این حد طرفدار ندارند و رکورد شکنی نمی کنند، شاخ ها به ما می گویند تا به حال مسیر را اشتباه رفته ایم و باید بازبینی جدی در سیاست های فرهنگی کشور داشته باشیم.
لازم است صدها تحقیق و پژوهش جامعه شناسانه و روانشناسانه و پایش های ملی صورت بگیرد و با کمک گرفتن از اندیشمندان و کاردانان، راه هایی برای خنثی کردن بمب جنسی جامعه پیدا کرد که در غیر این صورت چیزی از فرهنگ در این کشور باقی نخواهد مواند.




دکتر ناصر سبزیان پور
@renaissancetranslate

اما پیوسته در «تاریخ» ساعتی فرا می رسد که در آن، آنکه جرئت کند و بگوید دو تا دو تا چهار می شود مجازاتش «مرگ» است.


«طاعون»
آلبر کامو
@renaissancetranslate

دکتر «بهمن نامورمطلق» اعتقاد دارد که پدیده کرونا، یک مثال از ایده «اثر پروانه‌ای» بود که کوچک بودن جهان را ثابت کرد، بنابراین پس از کرونا باید به سمت فرهنگ «زندگی سیاره‌ای» رفت.

لینک خبر و متن کامل
👇👇👇



https://www.mehrnews.com/news/4901232/%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D9%88-%D8%B9%D8%B5%D8%B1-%D9%BE%D8%B3%D8%A7%DA%A9%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%B3%D9%86%D8%AF%D8%B1%D9%85-%D9%82%D8%B1%D9%86%D8%B7%DB%8C%D9%86%D9%87-%DA%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA
@renaissancetranslate

اكثريت عظيم روشنفكرانى كه مى‌شناسم در جستجوى چيزى نيستند و هيچ كارى نمى‌كنند و به درد هیچ كارى نمى‌خورند. همه‌شان بد تحصيل كرده‌اند، به طور جدى مطالعه نمى‌كنند، درباره‌ى علوم فقط پر حرفى مى‌كنند، از هنر هم كم سر در مى‌آورند. همه‌شان خودشان را مى‌گيرند و با قيافه‌ى جدى، گنده‌گويى و فلسفه‌بافى مى‌كنند؛ حال آن كه پيش چشمشان كارگرها غذا ندارند و چهل نفرى در يك اتاق نامناسب مى‌خوابند، توى ساس و تعفن و گند و رطوبت و ناپاكى اخلاقى مى‌لولند
پر واضح است كه همه‌ى حرف‌هاى قشنگ‌مان فقط براى آن است كه سر خودمان و ديگران شيره بماليم.




«باغ آلبالو»
آنتوان چخوف
@renaissancetranslate

«وجدان» که خیلی از آدمهای بی‌فکر آن را زیر پا می‌گذارند و خیلیهای دیگر انکارش می‌کنند، چیزی است که وجود دارد و همیشه وجود داشته. اختراع «فلاسفه عهد دقیانوس» نیست، یعنی اختراع زمانی که «روح» چیزی جز یک قضیه مبهم نبود. با گذشت زمان، همراه با رشد اجتماعی و تبادل ژنتیکی کار ما به آنجا کشیده که وجدان را در رنگ خون و شوری اشک پیچیده‌ایم و انگار که این هم بس نبوده، چشمها را به نوعی «آیینه» رو به درون بدل کرده‌ایم، نتیجه این است که «چشمها» غالبا آنچه را سعی داریم با زبان انکار کنیم بی پروا «لو» می‌دهند.



«کوری»
ژوزه ساراماگو 
@renaissancetranslate

بر ماست که «لذت» ببریم از غذا، از بوهای خوش، از رنگ ها، از جامه های زیبنده، از موسیقی، از بازی ها، از نمایش ها و از همه گونه تفریح که هر کس می تواند بی آنکه «آزاری» به کسی برساند بدان بپردازد.

باید چیزهای زندگی را به کار برد و تا هر اندازه که بتوان از آن لذت برد. باید به دیگران پیوست و در پیوند دادنشان به هم کوشید، زیرا هر چیز که در راستای پیوند دادنشان به هم باشد خوب است.
برای سهیم کردن «دیگران» در شادی خود باید کوشید؛ با «آگاهی» کامل باید با همه «طبیعت» یکی شد.

یکدیگر را در «آغوش» بگیریم، ای میلیون ها مردم!





«سفر درونی»
رومن رولان
@renaissancetranslate