و گفت:
اگر دوزخ را به من بخشند
هرگز هیچ عاشق را نسوزم!
از بهر آنکه "عشق"، خود
او را صد بار «سوخته» است...





ذکر یحیی معاذ رازی
«تذکره الاولیا»
فرید الدین عطار نیشابوری



۲۵اُم فروردین روز بزرگداشت «شیخ فریدالدین عطار نیشابوری»، عارف و‌ شاعر نامدار ایرانی گرامی باد🌹
@renaissancetranslate

«رنسانس» امروز چهارساله شد🎂



کانالی که در نخستین روز با کمتر از سی عضو فعالیت خود را آغاز کرد، اکنون مبدل به خانواده بزرگی شده که بیش از ۹۴۰۰ عضو دارد.

از حضور همه شما دوستان، عزیزان و همراهان فرهیخته در کانال هنری «رنسانس» سپاسگزاریم و این حضور ارزشمند را ارج می‌نهیم 🌹
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه بیکلام آرامش بخش و بسیار زیبایی با نام «یک پیاده روی پر احساس»

آهنگساز: مائسترو انیو موریکونه

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «عشق بازی»(۱۹۹۴)

سبک: ساندترک، کلاسیک
@renaissancetranslate

‍ دیدگاه «فرانسوا تروفو» در مورد «اینگمار برگمان»



برگمان مرد کله شق و خجالتی است. او تمام عمرش را وقف تئاتر و سینما کرده و آدم احساس می کند او فقط وقتی که کار می کند و هنرپیشه های زن دور و برش را گرفته اند، خوشحال است و اینکه در آینده ای نزدیک فیلمی از برگمان نخواهیم دید که زنی در آن حضور نداشته باشد.
فکر می کنم او بیشتر درگیر اصل زنانگی است تا فمینیسم. در فیلم های او، زن ها از منشور مذکرانه دیده نمی شوند، بلکه در پرتو مشارکت کلی به آن ها نگاه می شود. کاراکتر های زن او بی نهایت ظریفند؛ در حالی که کاراکتر های مردش متعارف و عادی...
پاکی تصاویرش را ببینید. برخی فیلمساز ها می گذارند شانسی ناب به تصاویرشان راه پیدا کند: خورشید؛ رهگذر، دوچرخه... و برخی دیگر دوست دارند بر ذره ذره پرده نظارت کنند.برگمان مانند گروه نخست شروع به کار کرد، سپس راهش را عوض کرد.در فیلم های اخیر او هیچوقت یک رهگذر تصادفی نمی بینید. توجه شما هیچوقت به واسطه شیئی اضافه در صحنه؛ حتی پرنده ای در باغچه، منحرف نمی شود. هیچ چیز روی کرباس وجود ندارد، مگر اینکه برگمان خواسته باشد. برگمان مخالف تصاویر منظره ایست، مانند همه ی فیلمسازان واقعی...
چهرۀ انسانی.
هیچکس مانند برگمان آنقدر به آن نزدیک نمی شود. در فیلم های اخیر او چیزی جز دهان های جنبان، و در حال صحبت، گوش های در حال شنیدن، چشم هایی حاکی از کنجکاوی، گرسنگی و وحشت وجود ندارد.
@renaissancetranslate

«تاریخ» را نه بردگان «مطیع» دوران برده داری تغییر دادند، نه دهقانان سر به زیر دوران زمینداری و نه کارگران مطیع دوران سرمایه داری. اینها همه همان اکثریت مطلق بردگان و دهقانان و کارگرانی بوده اند و هستند که با پاسخ گویی به غرایز خود و بی اعتنایی به درک انسانی خویش، بقای فیزیکی خود را تأمین کردند تا زنده باشند که روزی بمیرند. تاریخ را بی شک این «اکثریت مطلق» تغییر ندادند.

تاریخ را آن اقلیت برده و دهقان و کارگری تغییر دادند که با پشت کردن به غرایز خود ، بهای سنگین پاسخ دادن به درک انسانی شان را پرداختند...چرخ تحول تاریخ را فقط کسانی می چرخانند که به درک خویش پاسخ داده و به ترس غریزی خویش پشت می کنند . آنها که درد را به جان می خرند، آنها که مرگ را پذیرا می شوند تا انسان باقی بمانند و به مادون حیوان سقوط نکنند.




«روان شناسی اجتماعی استبداد زدگی»
دکتر کورش عرفانی
@renaissancetranslate

«سرمایه‌داران» دقیق‌تر از كتاب‌خوان‌ها مطالعه می‌كنند، چون می‌دانند مطالعه‌ی «بدون دقت» چه ضررهایی به همراه خواهد داشت.




«برتولت برشت»
@renaissancetranslate

‍ دوران قرنطینه سبب شکل گیری رفتارهای جدیدی در ایسنتاگرام شده است که مهم‌ترین آن رایج شدن برنامه های لایو در شبکه های مجازی است.

شاخ های ایسنتاگرام در این باره هم دست به کار شدند تا بهترین محک برای سنجش وضعیت فرهنگی جامعه ایران باشند، در حالیکه پرطرفدارترین و معروفترین شخصیت های فرهنگی و آموزشی در بهترین حالت توانستند چند هزار بیننده را به تماشای برنامه های لایو خود ترغیب کنند، شاخ های اینستاگرام توانستند چندصد هزار نفر را پای برنامه های خود بنشانند و دور از آمارهای کذب دولتمردان آیینه تمام نمای وضعیت فرهنگی جامعه ی ایران باشند.

در عین حال که این آمارها تاسف برانگیز و تا حدودی ناامید کننده است، اما باید قدر دان شاخ های اینستاگرام باشیم که بهتر از هر جامعه شناس و روانشناس و سیاستمداری ریشه ی زخم ها و بیماری های جامعه ی ایران را به ما نشان می دهند، آنها به ما نشان می‌دهند که جامعه ی ایران به شدت درگیر اختلال ها و «عقده های جنسی» است و هیچ چیزی مانند موضوعات جنسی نمی تواند توجه این جامعه را به خود جلب کند.
اینکه ما رکورددار بیننده ی برنامه های لایو ایستاگرام در جهان هستیم و آن هم برنامه هایی که محتوی آنها موضوعات جنسی است، نشان می دهد که در هیچ کجای دنیا مردم به اندازه ی جامعه ایران ذهنشان معطوف به مسایل جنسی نیست، اینکه هیچ شخصیت فرهنگی و علمی در ایران توان رقابت با شخصیتی مثل ندا یاسی(از شاخ های اینستا که در مورد موضوعات جنسی برنامه دارد و تا ۱۵۰ هزار نفر بیننده دارد و حدود دو میلیون فالور)را ندارد، نشان می دهد فاتحه ی این فرهنگ خوانده شده است و جامعه ایران تا چه اندازه از عقده ها و بیماری های جنسی رنج می برد.
سوال بسیار مهم این است که چرا با این همه هزینه های گزاف برای تبلیغات دینی و فرهنگ اسلامی در صدا و سیما و صدها سازمان دیگر نتیجه ای این چنین خجالت آور به بار می آید؟
چرا هیچ کجای دنیا این گونه شخصیت ها تا این حد طرفدار ندارند و رکورد شکنی نمی کنند، شاخ ها به ما می گویند تا به حال مسیر را اشتباه رفته ایم و باید بازبینی جدی در سیاست های فرهنگی کشور داشته باشیم.
لازم است صدها تحقیق و پژوهش جامعه شناسانه و روانشناسانه و پایش های ملی صورت بگیرد و با کمک گرفتن از اندیشمندان و کاردانان، راه هایی برای خنثی کردن بمب جنسی جامعه پیدا کرد که در غیر این صورت چیزی از فرهنگ در این کشور باقی نخواهد مواند.




دکتر ناصر سبزیان پور
@renaissancetranslate

اما پیوسته در «تاریخ» ساعتی فرا می رسد که در آن، آنکه جرئت کند و بگوید دو تا دو تا چهار می شود مجازاتش «مرگ» است.


«طاعون»
آلبر کامو
@renaissancetranslate

دکتر «بهمن نامورمطلق» اعتقاد دارد که پدیده کرونا، یک مثال از ایده «اثر پروانه‌ای» بود که کوچک بودن جهان را ثابت کرد، بنابراین پس از کرونا باید به سمت فرهنگ «زندگی سیاره‌ای» رفت.

لینک خبر و متن کامل
👇👇👇



https://www.mehrnews.com/news/4901232/%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D9%88-%D8%B9%D8%B5%D8%B1-%D9%BE%D8%B3%D8%A7%DA%A9%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%B3%D9%86%D8%AF%D8%B1%D9%85-%D9%82%D8%B1%D9%86%D8%B7%DB%8C%D9%86%D9%87-%DA%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA
@renaissancetranslate

اكثريت عظيم روشنفكرانى كه مى‌شناسم در جستجوى چيزى نيستند و هيچ كارى نمى‌كنند و به درد هیچ كارى نمى‌خورند. همه‌شان بد تحصيل كرده‌اند، به طور جدى مطالعه نمى‌كنند، درباره‌ى علوم فقط پر حرفى مى‌كنند، از هنر هم كم سر در مى‌آورند. همه‌شان خودشان را مى‌گيرند و با قيافه‌ى جدى، گنده‌گويى و فلسفه‌بافى مى‌كنند؛ حال آن كه پيش چشمشان كارگرها غذا ندارند و چهل نفرى در يك اتاق نامناسب مى‌خوابند، توى ساس و تعفن و گند و رطوبت و ناپاكى اخلاقى مى‌لولند
پر واضح است كه همه‌ى حرف‌هاى قشنگ‌مان فقط براى آن است كه سر خودمان و ديگران شيره بماليم.




«باغ آلبالو»
آنتوان چخوف
@renaissancetranslate

«وجدان» که خیلی از آدمهای بی‌فکر آن را زیر پا می‌گذارند و خیلیهای دیگر انکارش می‌کنند، چیزی است که وجود دارد و همیشه وجود داشته. اختراع «فلاسفه عهد دقیانوس» نیست، یعنی اختراع زمانی که «روح» چیزی جز یک قضیه مبهم نبود. با گذشت زمان، همراه با رشد اجتماعی و تبادل ژنتیکی کار ما به آنجا کشیده که وجدان را در رنگ خون و شوری اشک پیچیده‌ایم و انگار که این هم بس نبوده، چشمها را به نوعی «آیینه» رو به درون بدل کرده‌ایم، نتیجه این است که «چشمها» غالبا آنچه را سعی داریم با زبان انکار کنیم بی پروا «لو» می‌دهند.



«کوری»
ژوزه ساراماگو 
@renaissancetranslate

بر ماست که «لذت» ببریم از غذا، از بوهای خوش، از رنگ ها، از جامه های زیبنده، از موسیقی، از بازی ها، از نمایش ها و از همه گونه تفریح که هر کس می تواند بی آنکه «آزاری» به کسی برساند بدان بپردازد.

باید چیزهای زندگی را به کار برد و تا هر اندازه که بتوان از آن لذت برد. باید به دیگران پیوست و در پیوند دادنشان به هم کوشید، زیرا هر چیز که در راستای پیوند دادنشان به هم باشد خوب است.
برای سهیم کردن «دیگران» در شادی خود باید کوشید؛ با «آگاهی» کامل باید با همه «طبیعت» یکی شد.

یکدیگر را در «آغوش» بگیریم، ای میلیون ها مردم!





«سفر درونی»
رومن رولان
@renaissancetranslate

مردم با «سگ‌ ها» بد رفتاری می‌ کنند ؛
چون تحملِ این شکل از «وفاداری» را ندارند!




«جز از کل»
استیو تولتز


نقاشی: تک‌چهره مرد جوان همراه با یک سگ(۱۵۸۵)
نقاش: بارتولومئو پاساروتی
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه قدیمی و بسیار زیبای «این زندگی منه»

خواننده: سالواتوره آدامو

آلبوم: «تا عشق»(۱۹۷۵)

سبک: شانسون، پاپ
@renaissancetranslate

نظرات دکتر داریوش شایگان درباره اهمیت «سعدی» در ادبیات و زندگی ایرانیان:

“نقش سعدی در فرهنگ ایرانیان با نقش کنفسیوس در چین قابل مقایسه است”...


#ادبیات
#سعدی
#داریوش_شایگان
@renaissancetranslate

🍀به عنوان مترجم نثر سعدی را مهمترین سرمشق خود می دانم:

۱-عملگرایی محض : فهماندن مطلب مهمترین هدف نویسنده است.

۲-نداشتن نژاد پرستی واژگانی: آشتی و اخوّتِ کلمات از اصالت آنها مهمتر است.

۳-گُزیده گویی: جملات کوتاه و افعال متعدد: جملات سعدی مانند یک پل معلق لرزان و وِلنگار نیستند، هر جمله سعدی سی و سه پل است! محکم، متین و آراسته...

سعدی با زیرکی فهمید کوچکترین واحد معنوی زبان کلمه نیست، جمله است! آنچه از ادای کلمات در ذهن انسان نقش می بندد جمله است، حتی اگر یک کلمه باشد. اَفعال طبعِ گرمی دارند، خواننده را از سوء هاضمه نجات می دهند!!

۴-استفاده مکرر از صنعت جِناس: جناس زیورِ زبان فقراست: شاید نتوانم مانند حافظ ایهام خلق کنم یا چون فردوسی “لَفّ و نَشر” بیافرینم اما می توانم با جناس آهنگی گذرا در دل مردم بنشانم و خوشحالشان کنم.

جیمز جویس ایرلندی هم از دوستداران صنعت ساده جناس بود:

“همه عظمت کلیسای کاتولیک بر پایه یک جناس بنا شده است، اگر جناس برای آنها کافی است، برای من هم به اندازه کافی خوب است”.

(اشاره به آنکه عیسی مسیح به پتروس حواری {به معنای صخره} گفت، تو صخره ای هستی که من کلیسای خود را بر آن بنا می کنم).

۵-هر یک از ویدیوهای آلن دو بوتون از این نظر که سعی می کند یک درس کوچک عملی بیاموزد، به حکایات سعدی می ماند. او هم مانند سعدی تلاش می کند عملگرا باشد، شعار ندهد و عقل معاش را با مختصری چاشنی آرمانگرایی عرضه کند.

به راه بادیه رفتن، به از نشستن باطل
که گر مراد نیابم، به قدر وُسع بکوشم

ایمان فانی
@renaissancetranslate

🍀خردمند مردم هنر پرورند
که تن پروران از هنر لاغرند
خور و خواب تنها طریق دٙدٙست
بر این بودن آیین نابخردست
خنک نیکبختی که در گوشه‌ای
به دست آرد از معرفت توشه‌ای
نخست آدمی سیرتی پیشه کن
پس آنگه ملک خویی اندیشه کن
ندارند تن پروران آگهی
که پر معده باشد ز حکمت تهی
همی میردت عیسی از لاغری
تو در بند آنی که خر پروی
به دین، ای فرومایه، دنیا مخر
تو خر را به انجیل عیسی مخر



«سعدی»


یکم اردیبهشت ماه، روز بزرگداشت «سعدی» شیرازی(۶۵۰_۵۶۶ هجری شمسی) شاعر، ادیب، معلم و حکیم بزرگ ایرانی گرامی باد.🌹
@renaissancetranslate

‍ رسانه های اروپا و آمریکا بازخواست از نظام سیاسی چین در بروز فاجعه را کلید زده اند

یادداشت مدیر مسئول آلمانی در پاسخ سفیر چین:

چرا چین آزمایشگاههای سمّی خود را مانند زندانهای سیاسی اش محافظت نکرد.رسانه ها را بستید و دکه های فروش سوپ خفاش را بازگذاشتید!

گویی با رسیدن بحران کرونا به نقطه اوج آن در مغرب زمین، «روز داوری» در باره عاملان تراژدی کرونا نیز فرا رسیده است. رسانه ها و افکار عمومی محکمه بزرگی برای بازخواست از حاکمیت چین برپا کرده اند این دادگاه یک کیفرخواست روشن دارد مبنی بر اینکه؛ ویروس کرونا به عنوان منشاء بزرگترین «کشتار جمعی» برای عصر و نسل ما، مولود و محصول قهری یک نظام ایدئولوژیک سیاسی است نظامی غیرپاسخگو برابر مردم، پنهانکار و بی ایمان نسبت به حقوق بشر بویژه حق امنیت جانی،روحی و سیاسی بشر.

روزنامه «بیلد» که به عنوان پرخواننده‌ترین رسانه‌ی نوشتاری آلمان شناخته می‌شود، برای حکومت کمونیست چین یک «صورت‌حساب» با عنوان «بدهکاری چین به ما» منتشر کرد.
@renaissancetranslate
«بیلد» این صورت‌حساب را در گفتگو با مایک پمپئو وزیر خارجه ایالات متحده تنظیم کرده است. در واکنش به این مصاحبه انتقادی، سفارتخانه‌‌ی چین در برلین نامه‌ای خطاب به «بیلد» منتشر می کند و روز بعد یولیان رایشلت مدیرمسئول این روزنامه به آن پاسخ می دهد. مواجهه مدیرمسئول بیلد آلمان با سیاستمداران چین نقطه آغاز چالشی بزرگ وطولانی است اوهمان چیزی را به قلم آورده که واشنگتن پست نوشت.
@Sahamnewsorg
@renaissancetranslate

پس از بریتانیا، فرانسه و ایالات متحده، آلمان هم چین را در شیوع کرونا مقصر دانسته و حتی یک صورتحساب١٣٠ میلیارد پوندی برای خسارت های ناشی از این همه گیری صادر كرده است.این کار خشم حکومت چین را برانگیخته است.
@renaissancetranslate

‍ مرگ و زندگی، هستی و نیستی.
(به‌مناسبت زادروز شیخ مصلح‌الدین سعدی شیرازی و بازگشت سهراب سپهری به ابدیت)
سعدی علیه‌الرّحمه در مقدمه‌ی گلستان می‌فرماید:
منّت خدای را عزّ و جلّ که طاعتش موجب قربت است و به شکر اندرش مزید نعمت. هر نَفَسی که فرو می رود ممدّ حیات است و چون بر می‌آید مفرّح ذات.
سودی بسنوی در «شرح گلستان» می‌گوید ممد حیات یعنی «عون و قوت‌دهنده‌ی حیات، حاصل اینکه امداد حیات می‌کند». پس هر نَفَسی که فرو می‌رود به ادامه‌ی حیات کمک می‌کند و این نَفَس هر گاه برمی‌آید گویی باری از انسان برداشته می‌شود، پس سبکی و شادی روح انسان را در پی دارد. حال آنکه برخی انسان‌ها دیگر نه نفسی در کالبدشان فرو می‌رود و نه برمی‌آید. ما با هر دم و بازدم به حیات خود ادامه می‌دهیم در حالی‌که بسیاری دیگر به حیات خود ادامه نمی‌دهند. نَفَس‌های ما افزاینده‌ی حیات هستند و هر نَفَسی که فرو می‌رود و برمی‌آید بر عمر ما افزوده می‌شود و مرگ ما را به‌تأخیر می‌اندازد. حال زندگی را همچون ساعت شنی در نظر بگیرید، با هر نفسی که فرو می‌رود و برمی‌آید از عمر ما کاسته می‌شود و هر نَفَسی که فرو می‌رود و برمی‌آید کاهنده‌ی حیات است و زندگی ما مانند کپسولی در حال خالی شدن است. پس هر نَفَسی که می‌کشیم همزمان هم به زندگی‌مان افزوده می‌شود و هم از آن کاسته می‌شود. نگاه نخست خوش‌بینانه و نگاه دوّم بدبینانه است. کدام درست است؟ هر نَفَسی که فرو می‌رود و برمی‌آید افزاینده‌ی حیات است یا کاهنده‌ی حیات؟ هر نَفَسی که فرو می‌رود و برمی‌آید آیا هستی ما را رقم می‌زند یا نیستی ما را؟
و سهراب سپهری چه زیبا سروده است:
«ریه‌های لذّت، پر اکسیژن مرگ است».




سید عزیز رودبندی؛ نویسنده و مترجم
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه محزون و آرام «رویای دوردست»
اثری درخشان از استاد «روح انگیز راهگانی»

نوازندگان: مرحوم آندره آرزومانیان(پیانو)، ارسلان کامکار(ویلن) و کامران علی آقا(اُبوا)

آلبوم: «کوچ»؛قطعاتی برای پیانو و ارکستر(۱۳۸۴)

سبک: موسیقی کلاسیک ایرانی، محلی
@Renaissancetranslate