🍀خردمند مردم هنر پرورند
که تن پروران از هنر لاغرند
خور و خواب تنها طریق دٙدٙست
بر این بودن آیین نابخردست
خنک نیکبختی که در گوشه‌ای
به دست آرد از معرفت توشه‌ای
نخست آدمی سیرتی پیشه کن
پس آنگه ملک خویی اندیشه کن
ندارند تن پروران آگهی
که پر معده باشد ز حکمت تهی
همی میردت عیسی از لاغری
تو در بند آنی که خر پروی
به دین، ای فرومایه، دنیا مخر
تو خر را به انجیل عیسی مخر



«سعدی»


یکم اردیبهشت ماه، روز بزرگداشت «سعدی» شیرازی(۶۵۰_۵۶۶ هجری شمسی) شاعر، ادیب، معلم و حکیم بزرگ ایرانی گرامی باد.🌹
@renaissancetranslate

‍ رسانه های اروپا و آمریکا بازخواست از نظام سیاسی چین در بروز فاجعه را کلید زده اند

یادداشت مدیر مسئول آلمانی در پاسخ سفیر چین:

چرا چین آزمایشگاههای سمّی خود را مانند زندانهای سیاسی اش محافظت نکرد.رسانه ها را بستید و دکه های فروش سوپ خفاش را بازگذاشتید!

گویی با رسیدن بحران کرونا به نقطه اوج آن در مغرب زمین، «روز داوری» در باره عاملان تراژدی کرونا نیز فرا رسیده است. رسانه ها و افکار عمومی محکمه بزرگی برای بازخواست از حاکمیت چین برپا کرده اند این دادگاه یک کیفرخواست روشن دارد مبنی بر اینکه؛ ویروس کرونا به عنوان منشاء بزرگترین «کشتار جمعی» برای عصر و نسل ما، مولود و محصول قهری یک نظام ایدئولوژیک سیاسی است نظامی غیرپاسخگو برابر مردم، پنهانکار و بی ایمان نسبت به حقوق بشر بویژه حق امنیت جانی،روحی و سیاسی بشر.

روزنامه «بیلد» که به عنوان پرخواننده‌ترین رسانه‌ی نوشتاری آلمان شناخته می‌شود، برای حکومت کمونیست چین یک «صورت‌حساب» با عنوان «بدهکاری چین به ما» منتشر کرد.
@renaissancetranslate
«بیلد» این صورت‌حساب را در گفتگو با مایک پمپئو وزیر خارجه ایالات متحده تنظیم کرده است. در واکنش به این مصاحبه انتقادی، سفارتخانه‌‌ی چین در برلین نامه‌ای خطاب به «بیلد» منتشر می کند و روز بعد یولیان رایشلت مدیرمسئول این روزنامه به آن پاسخ می دهد. مواجهه مدیرمسئول بیلد آلمان با سیاستمداران چین نقطه آغاز چالشی بزرگ وطولانی است اوهمان چیزی را به قلم آورده که واشنگتن پست نوشت.
@Sahamnewsorg
@renaissancetranslate

پس از بریتانیا، فرانسه و ایالات متحده، آلمان هم چین را در شیوع کرونا مقصر دانسته و حتی یک صورتحساب١٣٠ میلیارد پوندی برای خسارت های ناشی از این همه گیری صادر كرده است.این کار خشم حکومت چین را برانگیخته است.
@renaissancetranslate

‍ مرگ و زندگی، هستی و نیستی.
(به‌مناسبت زادروز شیخ مصلح‌الدین سعدی شیرازی و بازگشت سهراب سپهری به ابدیت)
سعدی علیه‌الرّحمه در مقدمه‌ی گلستان می‌فرماید:
منّت خدای را عزّ و جلّ که طاعتش موجب قربت است و به شکر اندرش مزید نعمت. هر نَفَسی که فرو می رود ممدّ حیات است و چون بر می‌آید مفرّح ذات.
سودی بسنوی در «شرح گلستان» می‌گوید ممد حیات یعنی «عون و قوت‌دهنده‌ی حیات، حاصل اینکه امداد حیات می‌کند». پس هر نَفَسی که فرو می‌رود به ادامه‌ی حیات کمک می‌کند و این نَفَس هر گاه برمی‌آید گویی باری از انسان برداشته می‌شود، پس سبکی و شادی روح انسان را در پی دارد. حال آنکه برخی انسان‌ها دیگر نه نفسی در کالبدشان فرو می‌رود و نه برمی‌آید. ما با هر دم و بازدم به حیات خود ادامه می‌دهیم در حالی‌که بسیاری دیگر به حیات خود ادامه نمی‌دهند. نَفَس‌های ما افزاینده‌ی حیات هستند و هر نَفَسی که فرو می‌رود و برمی‌آید بر عمر ما افزوده می‌شود و مرگ ما را به‌تأخیر می‌اندازد. حال زندگی را همچون ساعت شنی در نظر بگیرید، با هر نفسی که فرو می‌رود و برمی‌آید از عمر ما کاسته می‌شود و هر نَفَسی که فرو می‌رود و برمی‌آید کاهنده‌ی حیات است و زندگی ما مانند کپسولی در حال خالی شدن است. پس هر نَفَسی که می‌کشیم همزمان هم به زندگی‌مان افزوده می‌شود و هم از آن کاسته می‌شود. نگاه نخست خوش‌بینانه و نگاه دوّم بدبینانه است. کدام درست است؟ هر نَفَسی که فرو می‌رود و برمی‌آید افزاینده‌ی حیات است یا کاهنده‌ی حیات؟ هر نَفَسی که فرو می‌رود و برمی‌آید آیا هستی ما را رقم می‌زند یا نیستی ما را؟
و سهراب سپهری چه زیبا سروده است:
«ریه‌های لذّت، پر اکسیژن مرگ است».




سید عزیز رودبندی؛ نویسنده و مترجم
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه محزون و آرام «رویای دوردست»
اثری درخشان از استاد «روح انگیز راهگانی»

نوازندگان: مرحوم آندره آرزومانیان(پیانو)، ارسلان کامکار(ویلن) و کامران علی آقا(اُبوا)

آلبوم: «کوچ»؛قطعاتی برای پیانو و ارکستر(۱۳۸۴)

سبک: موسیقی کلاسیک ایرانی، محلی
@Renaissancetranslate

به این نتیجه رسیدم که محوطه ی دانشگاه صرفاً جایی برای مخفی شدن بود. یه عده افراد عجیب و غریب همیشه ی خدا توی محوطه پرسه میزدن. دانشگاه، در کل محیط لطیفی بود. هیچ وقت بهت نمیگفتن که اون بیرون، تو دنیای واقعی چی انتظارت رو میکشه. کله تو پر از نظریه و بینش و... می کردن و هیچ وقت بهت نمیگفتن که پیاده روها تا چه حد میتونن سفت باشن. تحصیلات دانشگاهی میتونه زندگی آدم رو تا ابد نابود کنه. کتاب ها میتونن روحیه تو نرم کنن. وقتی کتاب هارو کنار میزاری و وارد دنیای واقعی میشی، چیزی که بعدش باید بدونی اینه که چه چیزایی رو هیچ وقت بهت یاد ندادن.



«چارلز بوکوفسکی»
@renaissancetranslate

من معتقدم که ما در جامعه ای دیوانه زندگی می کنیم که تنها دو انتخاب داریم: مشارکت کردن در این «روان پریشی جمعی» و یا خطر کردن و سالم ماندن و احتمالاً شکنجه شدن در خلال آن!




«فریتز پرلز»
روانپزشک آلمانی
@renaissancetranslate

🖋تجربه گرایان


شماری از فیلسوفان باور دارند که آنچه در ذهن ماست صد در صد از راه حواس ما تجربه شده است. این برداشت را تجربه گرایی می نامند. مهم‌ترین تجربه گرایان دنیای فلسفه لاک، بارکلی و هیوم هستند که دست بر قضا هر سه ایشان هم بریتانیایی بودند.

در مقابل، مهم‌ترین «خردگرایان» قرن هفدهم دکارت فرانسوی، «اسپینوزای» هلندی و «لایبنیتس» آلمانی بودند. از این رو معمولا میان تجربه گرایی بریتانیا و عقل گرایی اروپا تمایز گذارده می شود.
«ارسطو» در خصوص تجربه گرایی می گفت:

"آنچه در ذهن است ابتدا در حواس بوده است."


●جان لاک

لاک اثر مهمی به نام «تحقیق درباره فهم انسانی» دارد که در آن به روشن سازی دو موضوع می پردازد:
اول اینکه انسان اندیشه های خود را از کجا می آورد و دوم اینکه آیا می توان به حواس اعتماد کرد.
از دید او فعالیت هایی که در ذهن صورت می گیرد بر یک یک تصورات حسی ما تأثیر گذارده و منتهی به چیزی می شود که لاک آن را «تأمل» می نامد.
او باور داشت که ما تنها چیزی را حس می کنیم که با محسوسات بسیط خود آن را دریافته باشیم و این محسوسات شامل تمام حس هایی است که در هنگام رویارویی با چیزی از آن بهره می بریم.
البته بعدها لاک اذعان داشت که هستی مادی دارای صفاتی است که انسان می تواند با عقل خود درک کند. درواقع او میان آنچه به تعبیر خودش کیفیات اولیه و کیفیات ثانویه می خواند تمایز قائل شد و اعتراف کرد که این را مدیون فیلسوفان بزرگ پیش از خود از جمله «رنه دکارت» است.
منظور او از کیفیات اولیه؛ بعد، وزن،
حرکت، تعداد و غیره بود و این ها چیزهایی هستند که حواس ما عینا آن ها را مشخص می سازند ولی کیفیات دیگری نیز هست که نتیجه ی تأثیر هستی خارجی بر حواس ما را بازمی نمایانند و نه کیفیات حقیقی و ذاتی خود شیء را،کیفیاتی همچون؛ رنگ، بو، مزه و صدا که هر کس برداشت خود را از آن ها دارد و بسته به ماهیت احساس از شخص به شخص و از حیوان به حیوان فرق می کند.
وی به اندیشه ی حق طبیعی باور داشت و این جنبه ی عقلی تفکر او بود.
جنبه ی دیگر اعتقاد لاک آن بود که توانایی شناختِ وجود خدا را ذاتی عقل انسان می دانست.در واقع او معتقد بود که خدا زاییده ی عقل بشر است.
لاک از آزادی فکری و رواداری و تساهل هواداری می کرد.او همچنین در فکر برابری زن و مرد بود و می گفت استیلای مردان بر زنان ساخته و پرداخته ی مردهاست بنابراین می تواند تغییر پذیرد.
او بود که نخستین بار «اصل تقسیم قوا» را تبلیغ کرد؛ قوه ی مقننه یا نمایندگان انتخابی. قوه قضاییه یا دادگاه های حقوقی و قوه اجراییه که دولت است.
البته این تقسیم قوا در حقیقت متعلق به «مونتِسکیو» فیلسوف فرانسوی عصر روشنگری است ولی لاک بیش و پیش از همه بر مجزا بودن قوه ی مقننه و قوه اجرائیه برای مقابله با استبداد تأکید ورزیده بود.
لاک در مجموع پیشاهنگ بسیاری از اندیشه های آزادیخواهی بود که بعدها در «عصر روشنگری فرانسه» ، در قرن هجدهم، کاملا شکوفا شد.




( دنیای سوفی | نویسنده: یوستین گوردرِر | ترجمه: مهرداد بازیاری؛ انتشارات هرمس)
@renaissancetranslate

#تلنگر

ای صاحب فتوی، ز تو پُر کارتریم،
با این‌همه مستی، از تو هُشیارتریم؛
تو خونِ کٙسان خوری و ما خونِ رَزان،
انصاف بده؛ کدام خونخوارتریم؟




حکیم عمر خیام
@renaissancetranslate

برگ‌های کتاب به منزله بال‌هایی هستند که روح ما را به عالم روشنائی پرواز می‌دهند.


«فرانسوا ولتر»


بیست و سوم آوریل، روز جهانی «کتاب» بر همه عاشقان دانایی، آگاهی و روشنایی گرامی باد🌹

🍀"Happy world Book day"

@renaissancetranslate

«سخن گفتن یک نوع احتیاج است ولی گوش دادن هنر»


گوته

درباره «هنر دیپلماسی» در روابط بین فردی و کار

(یکی از مفیدترین ویدیوهای مدرسه زندگی)


#روانشناسی
#مدرسه_زندگی

ترجمه و صدا: ایمان فانی
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


«رقص دایره»

یکی از زیباترین و شنیدنی ترین آثار موسیقی کلاسیک ایران

آهنگساز:استاد حشمت سنجری

رهبر ارکستر: محمد بیگلری پور
ارکستر سمفونیک صدا و سیما
تالار وحدت، ۲۷مین جشنواره فجر،بهمن ۱۳۹۰

سبک: کلاسیک، فولکلور
@Renaissancetranslate

به زعم ما هنرِ نخواندن اهمیت زیادی دارد!
یعنی نباید صرفاً به این دلیل که در حال حاضر فلان کتاب توجه اکثریتِ عامه را به خود جلب کرده به مطالعه‌ی آن پرداخت- تألیفاتی چون جزوه‌های سیاسی و مذهبی و رُمان‌ها و شعر و امثال آن که به یکباره سر و صدایی به راه می‌اندازند و شاید در اولین سال انتشار به چاپ چندم هم برسند. به خاطر داشته باشید: «آن که برای ابلهان می‌نویسد همواره مخاطبِ بسیار می‌یابد.» تنها مدتی محدود و معین را به مطالعه اختصاص بدهید، آن هم مطالعه‌ی اذهانِ بزرگ... عوام فقط دوست دارند آنچه را که چاپِ زیبایی دارد بخوانند و دَری وَری هایِ لوس و احمقانه‌ی کلّه‌پوک‌هایِ بابِ روز را مطبوع‌تر و خوش‌تر از افکارِ اذهانِ بزرگ می‌یابند.




«جهان و تأملات فیلسوف»
آرتور شوپنهاور
@renaissancetranslate

ظاهرا رهبر جوان کره شمالی از دنیا رفته است و مسئولان و رسانه های این کشور در حال آماده سازی افکار عمومی برای اعلام این خبر هستند.

مردم کره شمالی دهه هاست در جهانی آکواریومی و ایزوله و با شعارهای دهان پرکن و تهی از معنای گفتمان حاکم، تا مرز نابودی و قهقرا پیش رفته اند.
کره شمالی مثال آشکار و بارزی از تاثیر نظام سیاسی در زندگی شهروندان است. کره شمالی مثال بارزی است برای تایید این گزاره که "گفتمان مبتذل، سوژه های مبتذل پرورش می دهد. کره شمالی مثال بارزی برای تصدیق این جمله که: "مردم بیشتر از پدرانشان به حاکمان خود شبیهند"
این تصویر از رهبر کره شمالی نمادی از تمام دستاورد نظام سیاسی حاکم بر این کشور در چند دهه گذشته است:
رهبر سوار بر خودرویی با شیشه های دودی که امکان دیدن و دیده شدن ندارد و ملتی با پاهایی خسته، صورت های تکیده، نفس های بریده و دهان های کف کرده که در حال دویدن و سگ دو زدن به دنبال او هستند.
آنچه مشخص است مرگ یا زنده بودن "کیم جونگ اون" تاثیری در زندگی مردم کره شمالی نخواهد داشت و مردم همچنان دعاگوی خانواده "اون" و در حال دویدن به دنبال خودروی آنها خواهند ماند.
@kharmagaas
@renaissancetranslate

نخستین عاملی که لازم است تا جهان را برای زیست قابل تحمل سازد، درک این حقیقت است که خودخواهی بشر امری الزامی و اجتناب ناپذیر است.
تو از دیگران توقع ازخودگذشتگی داری و این توقعی غیرمعقول است که انسان‌ها می‌بایست برای تو و به خاطر تو امیال خود را زیرپا گذارند. چرا باید این کار را بکنند؟
وقتی این حقیقت را پذیرفتی و با خود کنار آمدی که در این دنیا هر کس برای خودش زندگی می‌کند، آنگاه از دیگران کمتر توقع خواهی کرد، آنان تو را مایوس نخواهند کرد و با عطوفت بیشتری به مردم خواهی نگریست. انسان‌ها تنها در جستجوی یک چیز و تنها یک چیز هستند و آن لذایذ خودشان است.




«پیرامون اسارت بشری» سامرست موام
@renaissancetranslate

حتی بدترین و ناخواستنی ترین ویژگی های روحی انسان برای او بهترین و والاترینِ آموزگاران هستند.


«ترس ها»(۲۰۱۵)

انیمیشین کوتاه زیبایی‌ درباره پسری جوان که درکی از مفهوم «ترس» ندارد!

کارگردان: ناتا مِتلوخ


#روانشناسی
#مدرسه_زندگی
#فلسفه
@renaissancetranslate

🔺انتشار ویدئوهای یوفوها توسط پنتاگون آمریکا!

آیا موجودات فضایی واقعی هستند؟!

▫️پنتاگون روز گذشته رسماً سه ویدئو را که کمی پیشتر در فضای مجازی منتشر شده بود را با عنوان «اجسام ناشناس پرنده» (یوفو) بازنشر کرد.

یکی از این فیلم‌ها در نوامبر ۲۰۰۴ و دو ویدئو دیگر در ژانویه ۲۰۱۵ ضبط شده‌ اند و همچنان برای ما «ناشناخته» هستند.

این رویداد برای نخستین بار و رسماً توسط یک نهاد دولتی در دنیا منتشر شده است و شاید مهر تأییدی بر وجود یوفوها یا همان بشقاب پرنده‌ها باشد.
@renaissancetranslate

«فرافکنی» ، نسبت دادن خصایلی است به سایرین که می‌کوشیم در خود سرکوب سازیم. آدمی که مثلاً خیلی خسیس است، همه مردم را پول‌دوست می‌خواند و یا کسی که مدام در فکر مسائل جنسی است بیش از همه از شهوترانی دیگران به خشم می‌آید.




«دنیای سوفی»
یوستین گُردر
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


تصنیف دلنشین و بسیار زیبای «ساقی نامه»

خواننده: استاد شهرام ناظری

موسیقی و ارکستراسیون: کامبیز روشن روان

آلبوم: صوفی نامه(۱۳۶۷)

شعر: رضی الدین آرتیمانی

سبک: کلاسیک، سنتی
@renaissancetranslate

برای ساختن فرزندان، باید نخست خویش را بسازی، در غیر این صورت ، فرزندان را برای نیازهای حیوانی ، فرار از تنهایی یا پرکردن چاله های وجودت پدید آورده ای.
وظیفه تو به عنوان یک والد، تنها ساختن خودی دیگر نیست بلکه چیزی برتر است. چیزی همانند آفریدن یک آفریننده



«وقتی نیچه گریست»
اروین یالوم
@renaissancetranslate

همه ی خاطرات و اتفاقات «ناگوار» با مرور زمان به فراموشی سپرده خواهند شد یا دیگر مانند قبل آزار دهنده نخواهند بود. همانطور که دریا جای پا را در ماسه ها از بین می برد...!

هر کدام از ما سه موجود هستیم. یک وجود شیئی داریم که همان «جسم» ماست، یک وجود روحی که همان آگاهی ما و یک وجود کلامی یعنی همان چیزی که دیگران درباره ی ما می گویند. وجود اول یعنی جسم، خارج از اختیار ماست. این ما نیستیم که انتخاب می کنیم قد کوتاه باشیم یا گوژ پشت. بزرگ شویم یا نه، پیر شویم یا نشویم، مرگ و زندگی ما در دست خود ما نیست. وجود دوم که «آگاهی» ماست، خیلی فریبنده و گول زننده است: یعنی ما فقط از آن چیزهایی که وجود دارند، آگاهی داریم. از آنچه که هستیم. می توان گفت آگاهی٬ قلم موی چسبناک سر به راهی نیست که بر واقعیت کشیده شود. تنها وجود سوم ماست که به ما اجازه می دهد در سرنوشتمان دخالت کنیم. به ما یک تئاتر، یک صحنه و طرفدارانی می دهد...!

«شهرت» بیشتر برازنده ی مردگان است. لباس عاریه ای است که به تن زندگان مضحک مینماید...!

«زیبایی» ، لعنتی است که جز «کاهلی» و رخوت به بار نمی آورد. و «زشتی» ، برکتی که باعث استثنائات می شود و می تواند سرنوشت یک زندگی را «شکوهمندانه» رقم بزند...!

«موفقیت» معمولا چیزی نیست که هنرمند آن را به وجود آورد بلکه این «مخاطب» است که آن را می آفریند...!






(زمانی که یک اثر هنری بودم | نویسنده: اریک امانوئل اشمیت | ترجمه: فرامرز ویسی_آسیه حیدری؛ انتشارات افراز)
@renaissancetranslate