برگ‌های کتاب به منزله بال‌هایی هستند که روح ما را به عالم روشنائی پرواز می‌دهند.


«فرانسوا ولتر»


بیست و سوم آوریل، روز جهانی «کتاب» بر همه عاشقان دانایی، آگاهی و روشنایی گرامی باد🌹

🍀"Happy world Book day"

@renaissancetranslate

«سخن گفتن یک نوع احتیاج است ولی گوش دادن هنر»


گوته

درباره «هنر دیپلماسی» در روابط بین فردی و کار

(یکی از مفیدترین ویدیوهای مدرسه زندگی)


#روانشناسی
#مدرسه_زندگی

ترجمه و صدا: ایمان فانی
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


«رقص دایره»

یکی از زیباترین و شنیدنی ترین آثار موسیقی کلاسیک ایران

آهنگساز:استاد حشمت سنجری

رهبر ارکستر: محمد بیگلری پور
ارکستر سمفونیک صدا و سیما
تالار وحدت، ۲۷مین جشنواره فجر،بهمن ۱۳۹۰

سبک: کلاسیک، فولکلور
@Renaissancetranslate

به زعم ما هنرِ نخواندن اهمیت زیادی دارد!
یعنی نباید صرفاً به این دلیل که در حال حاضر فلان کتاب توجه اکثریتِ عامه را به خود جلب کرده به مطالعه‌ی آن پرداخت- تألیفاتی چون جزوه‌های سیاسی و مذهبی و رُمان‌ها و شعر و امثال آن که به یکباره سر و صدایی به راه می‌اندازند و شاید در اولین سال انتشار به چاپ چندم هم برسند. به خاطر داشته باشید: «آن که برای ابلهان می‌نویسد همواره مخاطبِ بسیار می‌یابد.» تنها مدتی محدود و معین را به مطالعه اختصاص بدهید، آن هم مطالعه‌ی اذهانِ بزرگ... عوام فقط دوست دارند آنچه را که چاپِ زیبایی دارد بخوانند و دَری وَری هایِ لوس و احمقانه‌ی کلّه‌پوک‌هایِ بابِ روز را مطبوع‌تر و خوش‌تر از افکارِ اذهانِ بزرگ می‌یابند.




«جهان و تأملات فیلسوف»
آرتور شوپنهاور
@renaissancetranslate

ظاهرا رهبر جوان کره شمالی از دنیا رفته است و مسئولان و رسانه های این کشور در حال آماده سازی افکار عمومی برای اعلام این خبر هستند.

مردم کره شمالی دهه هاست در جهانی آکواریومی و ایزوله و با شعارهای دهان پرکن و تهی از معنای گفتمان حاکم، تا مرز نابودی و قهقرا پیش رفته اند.
کره شمالی مثال آشکار و بارزی از تاثیر نظام سیاسی در زندگی شهروندان است. کره شمالی مثال بارزی است برای تایید این گزاره که "گفتمان مبتذل، سوژه های مبتذل پرورش می دهد. کره شمالی مثال بارزی برای تصدیق این جمله که: "مردم بیشتر از پدرانشان به حاکمان خود شبیهند"
این تصویر از رهبر کره شمالی نمادی از تمام دستاورد نظام سیاسی حاکم بر این کشور در چند دهه گذشته است:
رهبر سوار بر خودرویی با شیشه های دودی که امکان دیدن و دیده شدن ندارد و ملتی با پاهایی خسته، صورت های تکیده، نفس های بریده و دهان های کف کرده که در حال دویدن و سگ دو زدن به دنبال او هستند.
آنچه مشخص است مرگ یا زنده بودن "کیم جونگ اون" تاثیری در زندگی مردم کره شمالی نخواهد داشت و مردم همچنان دعاگوی خانواده "اون" و در حال دویدن به دنبال خودروی آنها خواهند ماند.
@kharmagaas
@renaissancetranslate

نخستین عاملی که لازم است تا جهان را برای زیست قابل تحمل سازد، درک این حقیقت است که خودخواهی بشر امری الزامی و اجتناب ناپذیر است.
تو از دیگران توقع ازخودگذشتگی داری و این توقعی غیرمعقول است که انسان‌ها می‌بایست برای تو و به خاطر تو امیال خود را زیرپا گذارند. چرا باید این کار را بکنند؟
وقتی این حقیقت را پذیرفتی و با خود کنار آمدی که در این دنیا هر کس برای خودش زندگی می‌کند، آنگاه از دیگران کمتر توقع خواهی کرد، آنان تو را مایوس نخواهند کرد و با عطوفت بیشتری به مردم خواهی نگریست. انسان‌ها تنها در جستجوی یک چیز و تنها یک چیز هستند و آن لذایذ خودشان است.




«پیرامون اسارت بشری» سامرست موام
@renaissancetranslate

حتی بدترین و ناخواستنی ترین ویژگی های روحی انسان برای او بهترین و والاترینِ آموزگاران هستند.


«ترس ها»(۲۰۱۵)

انیمیشین کوتاه زیبایی‌ درباره پسری جوان که درکی از مفهوم «ترس» ندارد!

کارگردان: ناتا مِتلوخ


#روانشناسی
#مدرسه_زندگی
#فلسفه
@renaissancetranslate

🔺انتشار ویدئوهای یوفوها توسط پنتاگون آمریکا!

آیا موجودات فضایی واقعی هستند؟!

▫️پنتاگون روز گذشته رسماً سه ویدئو را که کمی پیشتر در فضای مجازی منتشر شده بود را با عنوان «اجسام ناشناس پرنده» (یوفو) بازنشر کرد.

یکی از این فیلم‌ها در نوامبر ۲۰۰۴ و دو ویدئو دیگر در ژانویه ۲۰۱۵ ضبط شده‌ اند و همچنان برای ما «ناشناخته» هستند.

این رویداد برای نخستین بار و رسماً توسط یک نهاد دولتی در دنیا منتشر شده است و شاید مهر تأییدی بر وجود یوفوها یا همان بشقاب پرنده‌ها باشد.
@renaissancetranslate

«فرافکنی» ، نسبت دادن خصایلی است به سایرین که می‌کوشیم در خود سرکوب سازیم. آدمی که مثلاً خیلی خسیس است، همه مردم را پول‌دوست می‌خواند و یا کسی که مدام در فکر مسائل جنسی است بیش از همه از شهوترانی دیگران به خشم می‌آید.




«دنیای سوفی»
یوستین گُردر
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


تصنیف دلنشین و بسیار زیبای «ساقی نامه»

خواننده: استاد شهرام ناظری

موسیقی و ارکستراسیون: کامبیز روشن روان

آلبوم: صوفی نامه(۱۳۶۷)

شعر: رضی الدین آرتیمانی

سبک: کلاسیک، سنتی
@renaissancetranslate

برای ساختن فرزندان، باید نخست خویش را بسازی، در غیر این صورت ، فرزندان را برای نیازهای حیوانی ، فرار از تنهایی یا پرکردن چاله های وجودت پدید آورده ای.
وظیفه تو به عنوان یک والد، تنها ساختن خودی دیگر نیست بلکه چیزی برتر است. چیزی همانند آفریدن یک آفریننده



«وقتی نیچه گریست»
اروین یالوم
@renaissancetranslate

همه ی خاطرات و اتفاقات «ناگوار» با مرور زمان به فراموشی سپرده خواهند شد یا دیگر مانند قبل آزار دهنده نخواهند بود. همانطور که دریا جای پا را در ماسه ها از بین می برد...!

هر کدام از ما سه موجود هستیم. یک وجود شیئی داریم که همان «جسم» ماست، یک وجود روحی که همان آگاهی ما و یک وجود کلامی یعنی همان چیزی که دیگران درباره ی ما می گویند. وجود اول یعنی جسم، خارج از اختیار ماست. این ما نیستیم که انتخاب می کنیم قد کوتاه باشیم یا گوژ پشت. بزرگ شویم یا نه، پیر شویم یا نشویم، مرگ و زندگی ما در دست خود ما نیست. وجود دوم که «آگاهی» ماست، خیلی فریبنده و گول زننده است: یعنی ما فقط از آن چیزهایی که وجود دارند، آگاهی داریم. از آنچه که هستیم. می توان گفت آگاهی٬ قلم موی چسبناک سر به راهی نیست که بر واقعیت کشیده شود. تنها وجود سوم ماست که به ما اجازه می دهد در سرنوشتمان دخالت کنیم. به ما یک تئاتر، یک صحنه و طرفدارانی می دهد...!

«شهرت» بیشتر برازنده ی مردگان است. لباس عاریه ای است که به تن زندگان مضحک مینماید...!

«زیبایی» ، لعنتی است که جز «کاهلی» و رخوت به بار نمی آورد. و «زشتی» ، برکتی که باعث استثنائات می شود و می تواند سرنوشت یک زندگی را «شکوهمندانه» رقم بزند...!

«موفقیت» معمولا چیزی نیست که هنرمند آن را به وجود آورد بلکه این «مخاطب» است که آن را می آفریند...!






(زمانی که یک اثر هنری بودم | نویسنده: اریک امانوئل اشمیت | ترجمه: فرامرز ویسی_آسیه حیدری؛ انتشارات افراز)
@renaissancetranslate

چهار چیز از من برای تو می‌ماند
سالی که «تو» را دیدم‌
روزی که «تو» را بوسیدم‌
خانه‌ای که «مرا» در آن پناه دادی
و «بارانی» که اگر بر گور من ببارد
مال توست.





«ترانه های اورشلیم»
ادریس بختیاری
@renaissancetranslate

⁠نادانی از امور لازم هستی است!

وجود هیچ چیز به خودش بستگي ندارد؛ به طور مثال، «نادانی» از امور لازم عالم هستی است و اگر همه چیز را می‌دانستیم، نمی‌توانستیم زندگی را حتی برای یک ساعت تحمل کنیم.

احساسی که زندگی را برای ما شیرین یا دست كم قابل تحمل می‌کند، تنها زائیده دروغ و پندارهای سست و ناپايدار است. این موضوع که زندگی يا خوب و یا بد است، حرفی بی‌معنی است و باید گفت که زندگی شامل امور خوب و بد، گوارا و ناگوار، پرجاذبه و نفرت‌انگیز، شیرین و تلخ و خلاصه همه چیز است و حال که آداب و رسوم و عادتهای زندگی، قرن به قرن تغییر می‌یابد، پس عقل ایجاب می‌کند که زندگی را آنچنان که هست، بپذیریم.






«آناتول فرانس»
نویسنده، شاعر و منتقد فرانسوی
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه‌ حماسی و بسیار زیبای «به عشق یک شاهدخت»

آهنگساز: جیمز هورنر

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «شجاع دل»(۱۹۹۵)

سبک: کلاسیک، ساندترک، فولک
@renaissancetranslate

‍ آلبر کامو و «کلمه‌های» محبوبش

🖋ناصر غیاثی؛ نویسنده و مترجم
قسمت اول


آلبر کامو، نویسنده و اندیشمندی که نامش با مفاهیمی چون پوچی، عصیان و اگزیستانسیالیسم پیوند خورده است، یک قرن پیش در هفتم نوامبر ۱۹۱۳ در الجزایر متولد شد، در ۴۴ سالگی جایزه ادبیات نوبل را از آن خود کرد و سه سال پس از آن در یک سانحه رانندگی جان سپرد. کامو در زندگی کوتاه‌اش رمان و داستان و نمایشنامه و مقاله نوشت، فلسفه ورزید و نمایش به صحنه برد. پدر آلبر کامو کارگری از مهاجرین فرانسوی و مادرش خدمتکاری بسیار کم حرف و بیسواد بود و تمام دروان کودکی کامو در محله‌ای فقیرنشین گذشت. کامو در چهار سالگی پدرش را در جنگ جهانی اول از دست داد. ده ساله بود که یکی از معلم‌های مدرسه‌اش به استعدادش پی برد و به حمایت از او پرداخت. کامو در الجزایر دانشجوی فلسفه و روزنامه‌نگاری مبتلا به سل بود که اندکی به تئاتر می‌پرداخت. او در ۲۷ سالگی به خاطر نوشتن گزارشی از فقر عرب‌های الجزایر مجبور به ترک کشور شد و به پاریس رفت. چندی نگذشته به ویراستاری انتشارات معتبر گالیمار رسید و همزمان در روزنامه زیرزمینی "کومبا"(نبرد) نوشت و پس از پایان جنگ سردبیرش شد. کامو دو بار ازدواج کرد. حاصل ازدواج دومش دختر و پسر دوقلویی به نام‌های کاترین و ژان بود که سال‌هاست هیچ گونه ارتباطی با هم ندارند. پسر کامو امروز در انزوای کامل در آپارتمان پدرش در پاریس زندگی می‌کند و دخترش در ویلایی در دهی در جنوب فرانسه که کامو پس از بردن جایزه نوبل خریده بود. کامو در همین ده به خاک سپرده شده است.
جهان، درد، خاک
کامو در یادداشت‌های روزانه‌اش در پاسخ به پرسش درباره ده کلمه موردعلاقه‌اش نوشت: "جهان، درد، خاک، مادر، انسان، کویر، شرف، فقر، تابستان و دریا".
ادبیات، مبارزه، شهرت، موفقیت و زن در این سیاهه جایی ندارند گرچه دست‌کم نیمه‌ دوم زندگی کامو در فرانسه نشان می‌دهد اتفاقا این مفاهیم نیز برای او خالی از اهمیت نبوده‌اند. از سویی بسیاری از روشنفکران هم‌عصرش کامو را به عنوان فیلسوف چندان جدی نمی‌گرفتند و به جهت نقدهای بی‌پروایش به شوروی و استالین او را خائن می‌خواندند و از سوی دیگر مبارزان استقلال طلب الجزایر به او که مخالف هر شکلی از خشونت بود، مُهر استعمارگر می‌زدند. اغلب زندگینامه‌نویسان کامو «خوش‌پوشی، تکروی و دون ژوآن بودن» او را سه مشخصه بارزش می‌دانند.
نامش زمانی بر سر زبان‌ها افتاد که دو کتاب "بیگانه" و "اسطوره سیزیف" را در پاریس اشغال شده توسط نازی‌ها به دست انتشار سپرد. چندی بعد دیگر یکی از نامدارترین روشنفکران فرانسه شده بود. رمان "بیگانه" که تا امروز پرفروش‌ترین کتاب جیبی فرانسه است چنین آغاز می‌شود: "امروز مامان مرد. شاید هم دیروز." این کتاب زندگی کوتاه مرد جوانی را توصیف می‌کند که چون آفتاب چشمش را می‌زند، مرتکب قتل می‌شود. "اسطوره سیزیف" که سارتر نقدی در بیست صفحه بر آن نوشت، با این جمله آغاز می‌شود: "تنها یک مسئله مهم و جدی فلسفی وجود دارد: خودکشی."
"طاعون"، دیگر اثر کامو که به عصیان انسان علیه سرنوشت می‌پردازد، در تابستان ۱۹۴۷ انتشار یافت و در طول چند هفته صدهزار نسخه از آن به فروش رسید. کامو طرح "طاعون" و "اسطوره سیزیف" را در بیست و سه سالگی ریخته بود. نه سال بعد "انسان طاغی" منتشر شد. کامو در این کتاب بار دیگر سراغ فلسفه تاریخ رفت و به نقد ایده‌آلیسم آلمانی و استالینیسم نشست. سارتر در نقدی تند و تیز به این کتاب تاخت و دوستی کامو و سارتر که از سال‌ها پیش پا گرفته بود، با بحث و جدل‌های آن دو در مورد این کتاب به پایان رسید و به قطع رابطه انجامید.
@renaissancetranslate

‍ آلبر کامو و «کلمه‌های» محبوبش

🖋ناصر غیاثی؛ نویسنده و مترجم
قسمت دوم




اثر ناتمام
کامو تا مدت‌های مدیدی پس از دریافت جایزه نوبل دیگر دست و دلش به قلم نمی‌رفت، تا این که سرانجام نوشتن کتابی را به دست گرفت با عنوان "آدم اول". او این کتاب را اثر اصلی خود می‌دانست و به دوستانش می‌گفت: "فقط یک سوم اثرم را نوشته‌ام و در واقع با این کتاب تازه دارم شروع می‌کنم به نوشتن." اما مرگ او در ۱۹۶۰ نگذاشت کتاب به پایان برساند. در روز مرگ کامو دست‌نوشته این کتاب همراه او بود. "آدم اول" در سال ۱۹۹۴ و ۳۴ سال پس از مرگ کامو انتشار یافت. در این اثر ناتمام آن چنان نشانه‌های فراوان و روشنی از زندگی نویسنده‌اش وجود دارد که می‌توان بی‌تردید آن را روایت کامو از دوران کودکی‌اش در قالب یک رمان دانست.
کامو و پوچی
گرچه نام کامو با فلسفه اگزیستانسیالیسم پیوند خورده است اما خود او در جایی از این که به او اگزیستانسیالیست می‌گویند، اظهار شگفتی کرده بود. "اسطوره سیزیف" اثر مشهور کامو کتابی است درباره پوچی. از نظر کامو سیزیف خوشبخت است زیرا سرنوشت خود را پذیرفته اما پذیرفتن سرنوشت نه تنها نباید منجر به انفعال و تسلیم در زندگی انسان بشود، بلکه برعکس آدمی باید بی‌توجه به پوچی زندگی در برابر هر گونه استبداد و خشونت ولو آن که به نام وجدان اعمال می‌شود، بایستد. از نظر کامو هیچ اندیشه‌ای وجود ندارد که بتواند وجود شر را در جهان توضیح دهد یا حتی توجیه کند. در جهان کامو که باوری به خدا نداشت، میان بی‌معنی بودن زندگی و نیاز انسان به یافتن معنا در زندگی تناقض وجود دارد. کامو معتقد بود، انسان قادر به بخشیدن معنایی والا به زندگی نیست و آزادی تنها زمانی نصیبش می‌شود که تصادفی بودن هستی را بپذیرد.
مرگ مشکوک؟
سال ۲۰۰۱ یک روزنامه ایتالیایی مدعی شد ماموران کا گ ب دستگاهی در لاستیک ماشینی که کامو با آن عازم پاریس بود، جاسازی کرده بودند که در سرعت زیاد منفجر می‌شد. استناد این روزنامه به خاطرات یک نویسنده و مترجم چک به نام یان زابرانا بود که نوشته بود، از مردی که منابع اطلاعاتی خوبی داشته، شنیده است دستور این سوءقصد توسط دیمیتری شپیلوف، وزیر امور خارجه وقت شوروی و در انتقام از کامو صادر شده است. اما اولیویه تُد، زندگینامه‌نویس فرانسوی کامو ضمن این که متذکر می‌شود در دوران جنگ سرد چنین امری چندان هم بعید نبود، باوری به این ادعا ندارد.
@renaissancetranslate

در خیابان‌هایی که هرگز آمد و شد نداشت،
در ساعاتی که می‌دانستم مشغول کار است،
در خانه‌هایی که اصلاً صاحبانِ آن‌ها را نمی‌شناخت،
همیشه منتظرش بودم.



«چشمهایش»
بزرگ علوی
@renaissancetranslate

#تقویم_تاریخ


«سوم ماه مه ۱۸۰۸» یک تابلو نقاشی اثر فرانسیسکو گویا نقاش نامدار اسپانیایی است که بین سال‌های ۱۸۱۴ تا ۱۸۱۵ و تنها در وقفه‌ای دو ماهه با دوم ماه مه ۱۸۰۸ خلق شده‌است.
در این اثر، تیرباران شهروندان مادریدی توسط سربازان امپراطوری فرانسه در خلال سال‌های اشغال اسپانیا به دست ناپلئون به تصویر کشیده شده‌است.

این اثر را به جرات می‌توان اولین نگاره به معنای واقعی کلمه انقلابی نامید. تحولی که در موضوع کار، سبک و نوع نورپردازی به وضوح قابل مشاهده‌است، سال‌ها بعد در کارهای استادانی نظیر ادوار مانه و پابلو پیکاسو تکرار می‌شود. نورپردازی بریده بریده و هدفمند در حضور المان‌هایی نظیر مرگ و وحشت از اصولی است که پابلو پیکاسو در شاهکارش گرنیکا در حدود ۱۳۰ سال پس از «سوم ماه مه ۱۸۰۸» استفاده کرده‌است.
@renaissancetranslate

تفسیر اثر

🖋 ارنست کولریخ


در سوم ماه مه ۱۸۰۸، گویا برگی از تاریخ را به تصویر کشیده‌است، هنگامی که مردم مادرید در مقابل اشغالگران فرانسوی در دوم ماه مه سال ۱۸۰۸ میلادی به پاخواستند. اما در همان روز و روز بعد، پاسخی سریع و وحشیانه گرفتند. مورخان به کشتار بیش از ۵۰۰۰ نفر از مردم بیگناه در جریان شورش‌های مادرید اشاره کرده‌اند. در سمت چپ کار، گروهی از مردم عادی بر روی خاکِ آغشته با خون و اجساد کشته شدگان زانو زده‌اند و رو به سوی جوخه آتش دارند. گروهی نیز به عنوان تماشاگر تقریباً در مرکز تصویر دیده می‌شوند. آسمانِ کاملاً تاریک و کدر، فضای تیره و غم‌افزای کار را تقویت می‌کند و حسی مرده، عاری از کوچکترین اجزای زندگی می‌دهد. تنها منبع نور صحنه، فانوسی مکعب شکل است که مقابل پاهای سربازان قرار گرفته‌است و صحنه کشتار را روشن می‌کند.
تمرکز اثر بر مردی است که با پیراهن سفید و شلوار زردرنگ در نیمه چپ کار و در میان محکومین قرار گرفته‌است. نوع نورپردازی و فضای روشن اطراف این فرد باعث می‌شود تا چشم هر بیننده‌ای در وهله اول وی را ببیند. نکته مهمی که در این میان وجود دارد، نحوه قرار گرفتن دستهای مرد محکوم است. گویا به زیبایی انتخاب را به بیننده واگذار کرده‌است تا از میان عجز و لابه برای بخشش تا پذیرا بودن مرگ با آغوش باز، یکی را انتخاب کند. همچنین V شکل بودن دستهای مرد محکوم و تکرار این المان در مردی که دقایقی پیش با گلوله کشته شده و با همان ترکیب روی زمین افتاده‌است، گریزی کوتاه به سمبولیسم دارد. در میان محکومین در سمت چپ کار، یک راهب با سری تراشیده دیده می‌شود که دستانش را برای دعا کردن در هم گره زده‌است اما به جای این که دستان وی به سمت آسمان نشانه رود، زمین را می‌بیند. نگاه سنگین راهب به زمین و نحوه قرار گرفتن دستان در هم گره خورده‌اش، بیشتر متوجه ردیف سربازان برای بخشش است تا خداوند. در پشت راهب، مشتی گره کرده دیده می‌شود که در میانه راه برای بالا رفتن قرار دارد. نگاه مرد صاحب مشت خالی از هرگونه حس امید است و اینگونه به نظر می‌آید که وی بالا بردن مشتش را به نشانه اندک مقاومت در مقابل تصمیم این جلادان، کاری عبث و بیهوده می‌داند و در نهایت مردی که دستانش را طوری قرار داده‌است تا حایل صورتش و گلوله‌ها شود، به خوبی مرگ و ترس از آن را نشان می‌دهد. این اثر به همراه «دوم ماه مه ۱۸۰۸» هم‌اکنون در «موزه پرادو» در شهر مادرید نگهداری می‌شود.
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


تک نوازی پیانو: تم اصلی‌ موسیقی متن فیلم سینمایی «آسمان سرپناه»(۱۹۹۰)

آهنگساز: ریوچی ساکاموتو

سبک: ساندترک،‌ کلاسیک
@renaissancetranslate