من چیزی از گناه، سر درنمی آورم ؛
و تازه مطمئن نیستم که اعتقادی هم به آن داشته باشم. شاید کشتنِ ماهی، گناه باشد.
به گمانم گناه بوده، حتّی اگر برای این کشته باشمش که خودم را زنده نگه دارم و شکمِ چند نفرِ دیگر را سیر کنم.
اگر اینجور باشد، هر «کاری» گناه است.
به فکر گناه نباش٬ حالا برای فکر کردن به گناه، خیلی دیر شده!
تازه بعضی از مردم پول می گیرند تا به گناه فکر کنند. بگذار همان ها به فکرِ «گناه» باشند.

تو برای این به دنیا آمده ای که «ماهیگیر» شوی...





(پیرمرد و دریا | نویسنده: ارنست همینگوی | ترجمه: نجف دریابندری؛ انتشارات خوارزمی)
@renaissancetranslate

گسل مشا و گسل ری خطرناک ترین گسل های تهران


«گسل مشا» مناطقی هم چون نیاوران در شمال شرق تا برج های منطقه ۲۲ در غرب تهران را تحت تاثیر قرارمیدهد و «گسل ری» درصورت فعال شدن فاجعه مرگباری در تهران را رقم می زند.

منبع: همشهری TV
@renaissancetranslate

دوگانه «کرونا/زلزله»

کارتونیست: محمدرضا میرشاه ولد
@renaissancetranslate

روان باش که پرندگان چنین اند و گیاهان چنین اند. چون به درخت رسیدی به تماشا بمان. تماشا تو را به آسمان خواهد برد. در زمانه ما نگاه کردن نیاموخته اند و درخت جز آرایش خانه نیست و هیچ کس گلهای حیاط همسایه را باور ندارد. پیوندها گسسته. کسی در مهتاب راه نمی رود و از پرواز کلاغی هشیار نمی شود و خدا را کنار نرده ایوان نمی بیند و ابدیت را در جام آب خوری نمی یابد.
در چشم ها شاخه نیست. در رگ ها آسمان نیست. در این زمانه درخت ها از مردمان خرم ترند. کوه ها از آرزوها بلند ترند. نی ها از اندیشه ها راست ترند. برف ها از دلها سپیدترند.
خرده مگیر. روزی خواهد رسید که من بروم خانه همسایه را آب پاشی کنم و تو به کاج همسایه سلام کنی و سارها بر خوان ما بنشینند و مردمان مهربان تر از درخت شوند. اینک رنجه مشو اگر در مغازه ها پای گل ها بهای آن را می نویسند و خروس را پیش از سپیده دم سر می برند و اسب را به گاری می بندند... خوراک مانده را به گدا می بخشند. چنین نخواهد ماند.
بر بلندای خود بالا رو و سپیده دم خود را چشم براه باش. جهان را نوازش کن. دریچه را بگشا. پیچک را ببین. بر روشنی بپیچ.




«سهراب سپهری»
فروردین۴۲
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب

قطعه محزون و فوق العاده زیبای «مری یکی یکدونه بود...» با نوای ماندولین و پن فلوت آمریکای لاتین

خواننده: دمیس روسس

آلبوم: سرخوش از بودن(۱۹۷۶)

سبک: فولک، پاپ
@Renaissancetranslate

«تفاوت نگاه یونگ و فروید»


«کارل گوستاو یونگ» دوست گرمابه و گلستان آقای‌ «زیگموند فروید» بود. این دوستی تا آنجا ادامه پیدا کرد که فروید، یونگ را به‌ عنوان جانشین خود معرفی کرد. یونگ اما خمیرمایه مقلد بودن را نداشت و همه خواب‌هایی که فروید برایش دیده بود را برهم زد و...


ماجرای نزاع علمی یونگ و فروید _دو خداوندگار علم روانشناسی_ را به روایت این انیمیشین کوتاه تماشا کنید.
@renaissancetranslate

دنیا دچار دردسر شده؛
و فقط هم دو راه حل موجود است:
آنقدر بخندیم تا منفجر شویم،
یا فقط منفجر شویم!




«مردی با کبوتر»
رومن گری
@renaissancetranslate

#شعر_واپسین_شب


لنگر از «قافله» ریگ روان می جویی
ای که از «زندگی» امید «ثُبات» است ترا
از «ره یک جهتی» روی مگردان صائب
اگر «امید» رهایی زِ جهات است ترا


صائب تبریزی


📸رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب



قطعه بیکلام محزون و بسیار زیبای «آداجو»

آهنگساز: النی کاریندرو

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی
«چشم اندازی در مه»(۱۹۸۸)

سبک: کلاسیک، ساندترک
@renaissancetranslate

در آذر ۱۳۹۱، مهاجمان به سفارت بریتانیا در تهران حمله بردند و ازجمله، شش اثر هنری را که جزء اموال دولت بریتانیا بود، تخریب کردند. از این شش اثر، فقط چهار اثر قابل ترمیم بود.

آثار تخریب‌شده به بریتانیا منتقل شد و پس از ترمیم به ایران برگشت و دولت ایران مجبور شد مبلغ ١/٣ میلیون پوند هزینه‌ی ترمیم آن‌ها را، طبعاً از جیب مردم، به بریتانیا پرداخت کند.

لینک متن کامل برای مطالعه
👇👇

https://t.me/khabgard/3397

هرقدر «فقر» درونی بیشتر باشد، «نمایشات» بیرونی هم شدیدتر است.




جیدو کریشنامورتی
@renaissancetranslate

عاقل‌ها هر کسی را فالو نمی‌کنند!

🖋احسان محمدی



فقط با گفتن جمله «معتادا نمیگیرن» ده‌ها هزار فالورر پیدا کرده. تک‌تک فالوکنندگان افرادی از این دست در این سیرک اجتماعی شریک‌اند. در مبتذل کردن جامعه‌ای که انتظار داریم خودمان و فرزندان‌مان در آن محترم‌تر زندگی کنیم.

از فضای اجتماعی و فرهنگی کشور گله نکنیم، غر نزنیم، ایراد نگیریم، دنبال مقصر قلمداد کردن دیگران نرویم. خود ما شریک و مشوق کسانی هستیم که با هنرهایی مثل خارج کردن باد معده، کسگم گفتن، بدن‌نمایی و فحاشی، به شهرت، ثروت و اعتبار رسیده‌اند.

حتی با لایک و فالو به دیگران می‌گوییم راه میان‌بر برای کسب شهرت، موفقیت و ثروت همین است.

اینکه عده‌ای می‌گویند «ما واسه خنده اینا رو فالو می‌کنیم» نشانه بی‌سوادی است. اتفاقاً این افراد به ریش شما می‌خندند که آنها را فالو می‌کنید. شما طعمه آنها هستید. اگر دلتان شکار‌ شدن می‌خواهد حداقل در دام کسی بیفتید که بیرزد!

درک می‌کنم که فضای اینستاگرام، بیشتر سرگرمی است و قرار نیست خلق خدا اینجا خوشه‌چین خرمن معرفت باشند. این‌طور نیست که خود من هم مدام در حال فیض بردن از دریای علم و دانش باشم. اتفاقاً سلایق و علایق مبتذل و خاکبرسری هم دارم.

خبر دارم که باسن «کیم کارداشیان» چند میلیون بار محبوب‌تر از مغز صاحبان فکر در امریکاست اما این درجه از ابتذال در هر جای دنیا شرم‌آور است. یک موضوع ابلهانه کماکان ابلهانه است حتی اگر یک میلیارد نفر آن را تایید کنند.

همین الان همه برای نجات از شر «کرونا» چشم امیدشان به مغز دانشمندان بی‌فالوور است نه اندام کارداشیان!

تکنولوژی قرار است ما را به سمت بهتر شدن ببرد یا احمق‌تر شدن؟ با این گفتارها و پندارها و کردارها واقعاً انتظار داریم "بوی بهبود ز اوضاع جهان هم بشنویم"!؟

البته در میان مشاهیر و شاخ‌های اینستاگرام، این بنده خدا دستکم رو راست‌تر است.

نه در کنار منقل و نه دورتر رقیب هم نیستیم و نوش‌جانش اگر پول در می‌آورد یا در لایوها دلبری می‌کند اما یادمان نرود این ما هستیم که با فالو کردن به این افراد «رسمیت» می‌بخشیم. این ما هستیم که «برند» می‌سازیم.

قبلاً حرص و جوش می‌خوردم و تقلا می‌کردم، حالا سپر انداخته‌ام و فقط می‌خندم به این سقوط دسته‌جمعی که بسیاری از ما با کلیک‌هایمان انتخابش کرده‌ایم و یاد این دیوار‌نوشته عربی می‌افتم:
«از خوشبختی‌های این حکومت این است که مردمش فکر نمی‌کنند»!

حالا باز هر جور که راحتید. فالو کنید و حالش را ببرید و منتظر باشید که جامعه به مدد سیاست‌های فرهنگی و این بزرگواران که رهبران سلیقه‌ای بچه‌هایمان می‌شوند به بهشت تبدیل شود!


#فرهنگ_سازی
#بازنشر
#بازنشر_کنید
@renaissancetranslate

باز هم یک «گل به خودی» تراژیک دیگر!

غرق شناور جنگی «کنارک» و مرگ ۲۰ خدمه ی آن در پی خطای انسانی نظامیان.


کارتون: مانا نیستانی
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه قدیمی و بسیار زیبای «اینجی»

کاری از گروه مشهور رولینگ استونز

آلبوم: تبعید در خیابان اصلی (۱۹۷۲)

سبک: راک، کلاسیک راک
@renaissancetranslate

امروز سالروز تولد «فلورانس نایتینگیل» است؛ پرستار مهربان و شجاعی که در خلال جنگ کریمه در قرن نوزدهم در میان سربازان و نظامیان مجروح، به «بانوی فانوس به دست» مشهور گشت؛ به همین سبب به مناسبت تولد این بانوی قهرمان، دوازدهم ماه می را روز جهانی «پرستار» نامگذاری نموده اند.

کانال رنسانس این روز را به همه پرستاران فداکار و کادر درمانی شجاع کشورمان تبریک و شادباش می‌گوید.
@renaissancetranslate

‍ 🖋درباره «بانوی فانوس به دست» و روز  جهانی پرستار

قسمت اول


فلورانس نایتینگل، ملقب به «بانوی فانوس»، در‎ ‎دوازدهم ماه می سال ۱۸۲۰ در شهر فلورانس ایتالیا چشم به جهان گشود. پدر و مادرش که‎ ‎انگلیسی بودند، دو سال اول ازدواج‌شان را به گشت و گذار در اروپا اختصاص داده بودند‎ ‎و دختر اول‌شان یک سال پیش از تولد فلورانس، در شهر ناپل به‌دنیا آمده بود. خانوادة ‎فلورانس کوتاه زمانی پس از تولد وی به انگلیس بازگشتند. وقتی فلورانس ۵ ساله بود،‎ ‎پدرش ویلیام نایتینگل که تحصیل‌کرده کمبریج بود، در استان‎ همپشایر ‎منزلی خرید و‎ ‎شخصاً مسئولیت تعلیم و تربیت فرزندانش را عهده‌دار شد.

فلورانس زبان‌های یونانی،‌‎ ‎لاتین، فرانسه، آلمانی، ایتالیایی و نیز مباحث تاریخ، فلسفه و ریاضیات را نزد پدر‎ ‎فراگرفت. او از درس خواندن لذت می‌برد و تحت نفوذ پدرش به مطالعه آثار کلاسیک و‎ ‎کتاب‌مقدس علاقه‌مند شد. او با وجود کمیِ سن، به مسائل سیاسی نیز علاقه فراوان‌‎ ‎داشت. اما آنچه بیش از همه فلورانس را مجذوب خود ساخت، ریاضیات بود. فلورانس در سال ۱۸۴۰ ‎از والدینش خواهش کرد اجازه دهند به فراگیری این رشته بپردازد، اما مادرش چندان با‎ ‎این کار موافق نبود زیرا ریاضیات به عقیده او رشته مناسبی برای زنان نبود.‌‎ ‎با این‌حال اصرار زیاد فلورانس سبب شد والدینش عاقبت با درخواست وی موافقت کنند، و‌‎ ‎بدین ترتیب فلورانس جوان به فراگیری مبحثی پرداخت که بعدها در حرفه پرستاری‌اش ‎فوق‌العاده مؤثر واقع شد.‌‎
در سال ۱۸۴۵ از والدینش اجازه خواست در بیمارستانی‎ ‎مشغول کار شود تا از این طریق بتواند در زمینة پرستاری تجربه کسب کند. تا آن زمان،‎ ‎تنها تجربه‌اش در این زمینه، پرستاری و مراقبت از دوستان و بستگان بیمارش بود. اما‎ ‎والدین فلورانس به‌شدت با این تقاضا مخالفت کردند. در انگلستان اواسط قرن نوزده،‎ ‎پرستاری به هیچ وجه برای یک زن تحصیل‌کرده شغل مناسبی محسوب نمی‌شد. پرستاران در آن‎ ‎زمان آموزش چندانی برای این کار نمی‌دیدند و عموماً به زنانی خشن، هرزه و بی‌سواد‎ ‎شهرت داشتند.‌‎ ‎
فلورانس چند سال بعد، یعنی در سال ۱۸۴۹ به‌‎ ‎اتفاق چند تن از دوستان خانوادگی‌اش از اروپا و سپس از مصر دیدن کرد. او در جریان‎ ‎این سفرها فرصت یافت تا از نزدیک با وضعیت بیمارستان‌های مختلف در این مناطق آشنا شود.‌‎ ‎در اوایل سال ۱۸۵۰ به‌عنوان کارآموز در بیمارستان سنت وینسنت دو پل در «اسکندریه» مصر‎ ‎که توسط کلیسای کاتولیک رم اداره می‌شد، مشغول کار شد. در ماه جولای همان سال، به‎ ‎آلمان و فرانسه رفت و در آنجا نیز مدتی داوطلبانه در بیمارستان‌های مختلف خدمت کرد.‌‎ ‎سپس در سال ۱۸۵۳ به لندن بازگشت و به‌طور افتخاری مدیریت بیمارستانی به‌نام «مؤسسه بانوان بیمار» را برعهده گرفت اما کمتر از یک سال بعد، اتفاقی افتاد که‎ ‎باعث شد زندگی خدمتی فلورانس وارد مسیری کاملاً تازه شود. در سال ۱۸۵۴ کشورهای‎ ‎انگلیس، فرانسه و ترکیه به روسیه اعلان جنگ دادند و بدین ترتیب «جنگ‌های کریمه» آغاز‎ ‎شد.
@renaissancetranslate

‍ 🖋درباره «بانوی فانوس به دست» و روز  جهانی پرستار

قسمت دوم



در یکی از این جنگ‌ها موسوم به «نبرد رود آلما» که در بیستم سپتامبر سال ۱۸۵۴ ‎رخ داد، سپاهیان روسیه به‌سختی از سربازان انگلیسی شکست خوردند. ارتش انگلیس‎ ‎نیز متحمل تلفات زیادی شد و به‌همین مناسبت، روزنامه تایمز به‌شدت از وضعیت اسفناک‎ ‎بهداشت در اردوگاه‌های نظامی انگلیس و کمبود امکانات پزشکی در ارتش انتقاد کرد. در‌‎ ‎پاسخ، سیدنی هربرت وزیر جنگ انگلیس که از دوستان فلورانس بود، طی نامه‌ای از او‎ ‎خواست پرستارانی را به بیمارستان‌های نظامی اردوگاه انگلیس در ترکیه ببرد و شخصاً‎ ‎بر کار ایشان نظارت نموده، به وضعیت بهداشت ارتش سر و سامان دهد. بدین ترتیب‎ ‎فلورانس در چهارم نوامبر سال ۱۸۵۴ به اتفاق ۳۸پرستار به اردوگاه نظامی سربازان‎ ‎انگلیسی واقع در حومة قسطنطنیه (استامبول امروزی) وارد شد.‌‎ ‎
فلورانس وضعیت بهداشت را در این اردوگاه‎ ‎بی‌نهایت رقت‌انگیز یافت. سربازان مجروح در شرایطی غیربهداشتی بر کف زمین رها شده‎ ‎بودند و در اتاق‌های عمل، معدود پزشکان اردوگاه نومیدانه می‌کوشیدند با وسائلی‎ ‎ابتدایی، آلوده و غیربهداشتی سربازان مشرف به موت را نجات دهند. بیمارستانِ اردوگاه‎ ‎پر بود از موش و ساس و شپش و وبا و تیفوئید در بین سربازان بیداد می‌کرد. فلورانس‎ ‎با مشاهده این وضع، با عزمی راسخ و اراده‌ای خستگی‌ناپذیر تصمیم گرفت هر طور شده‎ ‎وضعیت موجود را دگرگون سازد. او با استفاده از دانش ریاضی‌اش، به محاسبه میزان مرگ‎ ‎و میر در بیمارستان‌ پرداخت. آماری که تهیه کرد نشان می‌داد که ماهیانه از هر هزار‎ ‎نفر مجروح، ششصد نفر در نتیجه بیماری‌های مسری و عفونی جان می‌دهند.
اگر وضعیت به‎ ‎همین منوال ادامه می‌یافت و نیروهای جدید به‌طور مرتب جایگزین کشته‌شدگان نمی‌شدند، ‎به‌زودی همان بیماری کافی بود تا کل ارتش انگلیس را از بین ببرد. بااین‌حال آمار و‎ ‎ارقام فلورانس چندان نزد فرماندهان ارتش خریدار نداشت. او به‌خاطر زن بودن پیوسته‌‎ ‎خود را با انواع و اقسام موانع، مشکلات و کارشکنی‌ها مواجه می‌دید. از‎ ‎اخلال‌گری‌های مسئولان بیمارستان و بی‌اعتنایی مقامات نظامی گرفته، تا سرکشی‎ ‎پرستارانی که ناگزیر شد برخی را به‌خاطر میگساری و اعمال غیراخلاقی به انگلیس‎ ‎بازگرداند. اما فلورانس کسی نبود که تسلیم شود. در نتیجه تلاش‌های شبانه‌روزی او،‎ ‎میزان مرگ و میر سربازان تا ماه فوریه سال ۱۸۵۵ یعنی تنها سه ماه پس از ورود او به‎ ‎اردوگاه نظامی ترکیه، از ۶۰ درصد به ۴۲درصد کاهش یافت. فلورانس با پولی که از‎ ‎انگلیس به همراه آورده بود، برای بیمارستان تجهیزات پزشکی خرید و برای سربازان میوه‎ ‎و سبزیجات و آب آشامیدنی سالم تدارک دید. بدین ترتیب میزان مرگ و میر در اردوگاه تا‎ ‎بهار آن سال کاهشی چشمگیر پیدا کرد و ۲/۲درصدشد. فلورانس همچون‎ ‎مادری از سربازان مجروح مراقبت می‌کرد. او هر شب شخصاً فانوس به‌دست به تک تک‌‎ ‎بیماران اردوگاه سرکشی می‌کرد، و به همین جهت رفته رفته او را «بانوی فانوس به دست» لقب ‎دادند.‌‎
@renaissancetranslate

‍ 🖋درباره «بانوی فانوس به دست» و روز جهانی پرستار

قسمت سوم



فلورانس در سال ۱۸۶۰ «آموزشگاه پرستاری ‎نایتینگل» را در بیمارستان سنت توماس لندن تأسیس کرد. این آموزشگاه که اولین‌‎ ‎دانشکده پرستاری در دنیا به‌شمار می‌رود، با ۱۰ دانشجو آغاز به کار کرد. هزینة‎ ‎تأسیس آن توسط «صندوق نایتینگل» تأمین شده بود که شامل هدایایی بود که مردم‎ ‎به‌هنگام خدمت فلورانس در جنگ‌های کریمه برای کمک به او جمع‌آوری کرده بودند. این‎ ‎اولین دانشکده پرستاری در دنیا، بر دو اصل مهم استوار بود: یکی اینکه پرستاران‎ ‎حتماً ‌باید به‌طور عملی در رشته تخصصی خود آموزش می‌دیدند و دیگر اینکه موظف‎ ‎بودند نظم و انضباط و اصول اخلاقی را در هر شرایطی رعایت کنند. فلورانس نایتینگل با‎ ‎تأسیس این آموزشگاه موفق شد حرفه پرستاری را به حرفه‌ای آبرومند برای‎ ‎زنان تبدیل کند.‌‎ ‎
دامنه خدمات فلورانس روز به‌روز گسترش‎ ‎می‌یافت. او پس از چندی برای بهبود وضع سربازان انگلیسی در هند به آن کشور سفر کرد‎ ‎و خدمات مهمی در آنجا ارائه داد.

به‌زودی دولت کانادا نیز از او دعوت کرد جهت‎ ‎سازمان دادن به وضع بهداشت و درمان در بیمارستان‌های نظامی این کشور، به آنجا برود.‌‎ ‎فلورانس در دوران جنگ‌های داخلی امریکا نیز مشاور دولت امریکا در امور مربوط به‎ ‎بهداشت سربازان بود.‌‎ ‎فلورانس نایتینگل در سال‌های پایانی عمر خود‎ ‎به‌خاطر بیماری که در مدت خدمتش در کریمه بدان مبتلا شده بود، بستری بود و همین‎ ‎بیماری به‌تدریج باعث شد دیگر نتواند به‌عنوان پرستار انجام وظیفه کند. اما او‎ ‎کماکان در راه بهبود وضع بهداشت جامعه تلاش می‌کرد. از او بیش از ۲۰۰ کتاب، رساله و‎ ‎گزارش به‌جای مانده است که اکثراً در زمینه پرستاری است. یکی از این کتاب‌ها، «‎یادداشت‌هایی پیرامون پرستاری» نام دارد که در سال ۱۸۶۰ منتشر شد و اولین کتاب‎ ‎آموزش پرستاری در دنیا محسوب می‌شود. این کتاب تابه‌حال به بسیاری از زبان‌های دنیا‎ ‎ترجمه شده است.‌‎ ‎
خدمات فلورانس، نخستین تلاش سازمان یافته در‎ ‎جهت تسکین آلام جنگ بود. به پاس همین فداکاری‌ها، ملکه ویکتوریا در سال ۱۸۸۳ مدال‎ ‎سلطنتی «صلیب سرخ» را به وی اهدا کرد، که سازمان جهانی «صلیب سرخ» نام خود را از آن‎ ‎دارد.‌‎ ‎فلورانس نایتینگل در ۱۳ آگوست ۱۹۱۰ در سن‎ ‎نود سالگی درگذشت. این زن فداکار که عمری را وقف خدمت به بیماران کرد، در روزگاری‎ ‎که زنان برای پیشرفت در جامعه با موانع بسیار مواجه‎ ‎بودند، در دنیای زمان خود منشأ تحولات عظیمی شد و به‌ راستی در زمره یکی از‎ ‎برجسته‌ترین شخصیت‌های علمی و تاریخ ساز قرن نوزدهم جای دارد.
@renaissancetranslate

ادبیات برای آنان که به آنچه دارند خرسندند، برای آنان که از زندگی بدان گونه که هست راضی هستند، چیزی ندارد که بگوید.
ادبیات خوراک جان های ناخرسند و عاصی است. زبان رسای ناسازگاران و پناهگاه کسانی است که به آنچه دارند خرسند نیستند.




«ماریو بارگاس یوسا»
@renaissancetranslate

بهتر است هرگاه شادی دق‌الباب می‌کند، به جای اینکه مکرر شک کنیم که آیا ورودش جایز است یا نه...؟
همه درها را به رویش بگشاییم، زیرا شادی هیچگاه بی‌موقع نمی‌آید!
شک ما در این مورد به این دلیل است که می‌خواهیم بدانیم که آیا از هر نظر موجبی برای خوشنودی داریم یا نه، مبادا که شادی، افکار جدی و نگرانی‌های مهم ما را مختل کند؛ اما معلوم نیست که با این افکار و نگرانی‌ها چه چیزی را میتوان بهتر کرد؛ در حالی که شادی سودی بلافاصله دارد.
فقط شادی سکه نقد سعادت است و هر چیز دیگر، مانند پول کاغذی است؛ زیرا فقط شادی زمان حال را پر سعادت می‌کند و این امر برای موجوداتی چون ما که هستی‌مان لحظه‌ی بسیار کوتاهی میان دو ابدیت است، بزرگترین موهبت است...!





«در باب حکمت زندگی»
آرتور شوپنهاور
@renaissancetranslate

فقط به یاری «هنر» می توانیم از خود بیرون آییم و بدانیم دیگران چگونه می‌بینند. این عالمی را که همان عالمِ ما نیست و اگر هنر نبود چشم اندازهایش همانند آن‌هایی که در ما هست برای‌مان ناشناخته می‌ماند. به یاری هنر، به جای آن که فقط یک «جهان» ، جهان شخص خودمان را ببینیم، جهانهایی بسیار می‌بینیم، و به تعداد «هنرمندان» نوآور جهان هایی در برابر ماست که هر یک با دیگری به اندازه‌ی جهانهای گردان در بی نهایت با هم متفاوت اند، و قرن‌ها پس از آن‌که کانون تابنده شان خاموش شده باشد نور یگانه شان هنوز به ما می‌رسد...






(در جستجوی زمان از دست رفته: زمان بازیافته | نویسنده: مارسل پروست | ترجمه: مهدی سحابی؛ نشر مرکز)
@renaissancetranslate