موسیقی واپسین شب



قطعه بیکلام محزون و بسیار زیبای «آداجو»

آهنگساز: النی کاریندرو

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی
«چشم اندازی در مه»(۱۹۸۸)

سبک: کلاسیک، ساندترک
@renaissancetranslate

در آذر ۱۳۹۱، مهاجمان به سفارت بریتانیا در تهران حمله بردند و ازجمله، شش اثر هنری را که جزء اموال دولت بریتانیا بود، تخریب کردند. از این شش اثر، فقط چهار اثر قابل ترمیم بود.

آثار تخریب‌شده به بریتانیا منتقل شد و پس از ترمیم به ایران برگشت و دولت ایران مجبور شد مبلغ ١/٣ میلیون پوند هزینه‌ی ترمیم آن‌ها را، طبعاً از جیب مردم، به بریتانیا پرداخت کند.

لینک متن کامل برای مطالعه
👇👇

https://t.me/khabgard/3397

هرقدر «فقر» درونی بیشتر باشد، «نمایشات» بیرونی هم شدیدتر است.




جیدو کریشنامورتی
@renaissancetranslate

عاقل‌ها هر کسی را فالو نمی‌کنند!

🖋احسان محمدی



فقط با گفتن جمله «معتادا نمیگیرن» ده‌ها هزار فالورر پیدا کرده. تک‌تک فالوکنندگان افرادی از این دست در این سیرک اجتماعی شریک‌اند. در مبتذل کردن جامعه‌ای که انتظار داریم خودمان و فرزندان‌مان در آن محترم‌تر زندگی کنیم.

از فضای اجتماعی و فرهنگی کشور گله نکنیم، غر نزنیم، ایراد نگیریم، دنبال مقصر قلمداد کردن دیگران نرویم. خود ما شریک و مشوق کسانی هستیم که با هنرهایی مثل خارج کردن باد معده، کسگم گفتن، بدن‌نمایی و فحاشی، به شهرت، ثروت و اعتبار رسیده‌اند.

حتی با لایک و فالو به دیگران می‌گوییم راه میان‌بر برای کسب شهرت، موفقیت و ثروت همین است.

اینکه عده‌ای می‌گویند «ما واسه خنده اینا رو فالو می‌کنیم» نشانه بی‌سوادی است. اتفاقاً این افراد به ریش شما می‌خندند که آنها را فالو می‌کنید. شما طعمه آنها هستید. اگر دلتان شکار‌ شدن می‌خواهد حداقل در دام کسی بیفتید که بیرزد!

درک می‌کنم که فضای اینستاگرام، بیشتر سرگرمی است و قرار نیست خلق خدا اینجا خوشه‌چین خرمن معرفت باشند. این‌طور نیست که خود من هم مدام در حال فیض بردن از دریای علم و دانش باشم. اتفاقاً سلایق و علایق مبتذل و خاکبرسری هم دارم.

خبر دارم که باسن «کیم کارداشیان» چند میلیون بار محبوب‌تر از مغز صاحبان فکر در امریکاست اما این درجه از ابتذال در هر جای دنیا شرم‌آور است. یک موضوع ابلهانه کماکان ابلهانه است حتی اگر یک میلیارد نفر آن را تایید کنند.

همین الان همه برای نجات از شر «کرونا» چشم امیدشان به مغز دانشمندان بی‌فالوور است نه اندام کارداشیان!

تکنولوژی قرار است ما را به سمت بهتر شدن ببرد یا احمق‌تر شدن؟ با این گفتارها و پندارها و کردارها واقعاً انتظار داریم "بوی بهبود ز اوضاع جهان هم بشنویم"!؟

البته در میان مشاهیر و شاخ‌های اینستاگرام، این بنده خدا دستکم رو راست‌تر است.

نه در کنار منقل و نه دورتر رقیب هم نیستیم و نوش‌جانش اگر پول در می‌آورد یا در لایوها دلبری می‌کند اما یادمان نرود این ما هستیم که با فالو کردن به این افراد «رسمیت» می‌بخشیم. این ما هستیم که «برند» می‌سازیم.

قبلاً حرص و جوش می‌خوردم و تقلا می‌کردم، حالا سپر انداخته‌ام و فقط می‌خندم به این سقوط دسته‌جمعی که بسیاری از ما با کلیک‌هایمان انتخابش کرده‌ایم و یاد این دیوار‌نوشته عربی می‌افتم:
«از خوشبختی‌های این حکومت این است که مردمش فکر نمی‌کنند»!

حالا باز هر جور که راحتید. فالو کنید و حالش را ببرید و منتظر باشید که جامعه به مدد سیاست‌های فرهنگی و این بزرگواران که رهبران سلیقه‌ای بچه‌هایمان می‌شوند به بهشت تبدیل شود!


#فرهنگ_سازی
#بازنشر
#بازنشر_کنید
@renaissancetranslate

باز هم یک «گل به خودی» تراژیک دیگر!

غرق شناور جنگی «کنارک» و مرگ ۲۰ خدمه ی آن در پی خطای انسانی نظامیان.


کارتون: مانا نیستانی
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه قدیمی و بسیار زیبای «اینجی»

کاری از گروه مشهور رولینگ استونز

آلبوم: تبعید در خیابان اصلی (۱۹۷۲)

سبک: راک، کلاسیک راک
@renaissancetranslate

امروز سالروز تولد «فلورانس نایتینگیل» است؛ پرستار مهربان و شجاعی که در خلال جنگ کریمه در قرن نوزدهم در میان سربازان و نظامیان مجروح، به «بانوی فانوس به دست» مشهور گشت؛ به همین سبب به مناسبت تولد این بانوی قهرمان، دوازدهم ماه می را روز جهانی «پرستار» نامگذاری نموده اند.

کانال رنسانس این روز را به همه پرستاران فداکار و کادر درمانی شجاع کشورمان تبریک و شادباش می‌گوید.
@renaissancetranslate

‍ 🖋درباره «بانوی فانوس به دست» و روز  جهانی پرستار

قسمت اول


فلورانس نایتینگل، ملقب به «بانوی فانوس»، در‎ ‎دوازدهم ماه می سال ۱۸۲۰ در شهر فلورانس ایتالیا چشم به جهان گشود. پدر و مادرش که‎ ‎انگلیسی بودند، دو سال اول ازدواج‌شان را به گشت و گذار در اروپا اختصاص داده بودند‎ ‎و دختر اول‌شان یک سال پیش از تولد فلورانس، در شهر ناپل به‌دنیا آمده بود. خانوادة ‎فلورانس کوتاه زمانی پس از تولد وی به انگلیس بازگشتند. وقتی فلورانس ۵ ساله بود،‎ ‎پدرش ویلیام نایتینگل که تحصیل‌کرده کمبریج بود، در استان‎ همپشایر ‎منزلی خرید و‎ ‎شخصاً مسئولیت تعلیم و تربیت فرزندانش را عهده‌دار شد.

فلورانس زبان‌های یونانی،‌‎ ‎لاتین، فرانسه، آلمانی، ایتالیایی و نیز مباحث تاریخ، فلسفه و ریاضیات را نزد پدر‎ ‎فراگرفت. او از درس خواندن لذت می‌برد و تحت نفوذ پدرش به مطالعه آثار کلاسیک و‎ ‎کتاب‌مقدس علاقه‌مند شد. او با وجود کمیِ سن، به مسائل سیاسی نیز علاقه فراوان‌‎ ‎داشت. اما آنچه بیش از همه فلورانس را مجذوب خود ساخت، ریاضیات بود. فلورانس در سال ۱۸۴۰ ‎از والدینش خواهش کرد اجازه دهند به فراگیری این رشته بپردازد، اما مادرش چندان با‎ ‎این کار موافق نبود زیرا ریاضیات به عقیده او رشته مناسبی برای زنان نبود.‌‎ ‎با این‌حال اصرار زیاد فلورانس سبب شد والدینش عاقبت با درخواست وی موافقت کنند، و‌‎ ‎بدین ترتیب فلورانس جوان به فراگیری مبحثی پرداخت که بعدها در حرفه پرستاری‌اش ‎فوق‌العاده مؤثر واقع شد.‌‎
در سال ۱۸۴۵ از والدینش اجازه خواست در بیمارستانی‎ ‎مشغول کار شود تا از این طریق بتواند در زمینة پرستاری تجربه کسب کند. تا آن زمان،‎ ‎تنها تجربه‌اش در این زمینه، پرستاری و مراقبت از دوستان و بستگان بیمارش بود. اما‎ ‎والدین فلورانس به‌شدت با این تقاضا مخالفت کردند. در انگلستان اواسط قرن نوزده،‎ ‎پرستاری به هیچ وجه برای یک زن تحصیل‌کرده شغل مناسبی محسوب نمی‌شد. پرستاران در آن‎ ‎زمان آموزش چندانی برای این کار نمی‌دیدند و عموماً به زنانی خشن، هرزه و بی‌سواد‎ ‎شهرت داشتند.‌‎ ‎
فلورانس چند سال بعد، یعنی در سال ۱۸۴۹ به‌‎ ‎اتفاق چند تن از دوستان خانوادگی‌اش از اروپا و سپس از مصر دیدن کرد. او در جریان‎ ‎این سفرها فرصت یافت تا از نزدیک با وضعیت بیمارستان‌های مختلف در این مناطق آشنا شود.‌‎ ‎در اوایل سال ۱۸۵۰ به‌عنوان کارآموز در بیمارستان سنت وینسنت دو پل در «اسکندریه» مصر‎ ‎که توسط کلیسای کاتولیک رم اداره می‌شد، مشغول کار شد. در ماه جولای همان سال، به‎ ‎آلمان و فرانسه رفت و در آنجا نیز مدتی داوطلبانه در بیمارستان‌های مختلف خدمت کرد.‌‎ ‎سپس در سال ۱۸۵۳ به لندن بازگشت و به‌طور افتخاری مدیریت بیمارستانی به‌نام «مؤسسه بانوان بیمار» را برعهده گرفت اما کمتر از یک سال بعد، اتفاقی افتاد که‎ ‎باعث شد زندگی خدمتی فلورانس وارد مسیری کاملاً تازه شود. در سال ۱۸۵۴ کشورهای‎ ‎انگلیس، فرانسه و ترکیه به روسیه اعلان جنگ دادند و بدین ترتیب «جنگ‌های کریمه» آغاز‎ ‎شد.
@renaissancetranslate

‍ 🖋درباره «بانوی فانوس به دست» و روز  جهانی پرستار

قسمت دوم



در یکی از این جنگ‌ها موسوم به «نبرد رود آلما» که در بیستم سپتامبر سال ۱۸۵۴ ‎رخ داد، سپاهیان روسیه به‌سختی از سربازان انگلیسی شکست خوردند. ارتش انگلیس‎ ‎نیز متحمل تلفات زیادی شد و به‌همین مناسبت، روزنامه تایمز به‌شدت از وضعیت اسفناک‎ ‎بهداشت در اردوگاه‌های نظامی انگلیس و کمبود امکانات پزشکی در ارتش انتقاد کرد. در‌‎ ‎پاسخ، سیدنی هربرت وزیر جنگ انگلیس که از دوستان فلورانس بود، طی نامه‌ای از او‎ ‎خواست پرستارانی را به بیمارستان‌های نظامی اردوگاه انگلیس در ترکیه ببرد و شخصاً‎ ‎بر کار ایشان نظارت نموده، به وضعیت بهداشت ارتش سر و سامان دهد. بدین ترتیب‎ ‎فلورانس در چهارم نوامبر سال ۱۸۵۴ به اتفاق ۳۸پرستار به اردوگاه نظامی سربازان‎ ‎انگلیسی واقع در حومة قسطنطنیه (استامبول امروزی) وارد شد.‌‎ ‎
فلورانس وضعیت بهداشت را در این اردوگاه‎ ‎بی‌نهایت رقت‌انگیز یافت. سربازان مجروح در شرایطی غیربهداشتی بر کف زمین رها شده‎ ‎بودند و در اتاق‌های عمل، معدود پزشکان اردوگاه نومیدانه می‌کوشیدند با وسائلی‎ ‎ابتدایی، آلوده و غیربهداشتی سربازان مشرف به موت را نجات دهند. بیمارستانِ اردوگاه‎ ‎پر بود از موش و ساس و شپش و وبا و تیفوئید در بین سربازان بیداد می‌کرد. فلورانس‎ ‎با مشاهده این وضع، با عزمی راسخ و اراده‌ای خستگی‌ناپذیر تصمیم گرفت هر طور شده‎ ‎وضعیت موجود را دگرگون سازد. او با استفاده از دانش ریاضی‌اش، به محاسبه میزان مرگ‎ ‎و میر در بیمارستان‌ پرداخت. آماری که تهیه کرد نشان می‌داد که ماهیانه از هر هزار‎ ‎نفر مجروح، ششصد نفر در نتیجه بیماری‌های مسری و عفونی جان می‌دهند.
اگر وضعیت به‎ ‎همین منوال ادامه می‌یافت و نیروهای جدید به‌طور مرتب جایگزین کشته‌شدگان نمی‌شدند، ‎به‌زودی همان بیماری کافی بود تا کل ارتش انگلیس را از بین ببرد. بااین‌حال آمار و‎ ‎ارقام فلورانس چندان نزد فرماندهان ارتش خریدار نداشت. او به‌خاطر زن بودن پیوسته‌‎ ‎خود را با انواع و اقسام موانع، مشکلات و کارشکنی‌ها مواجه می‌دید. از‎ ‎اخلال‌گری‌های مسئولان بیمارستان و بی‌اعتنایی مقامات نظامی گرفته، تا سرکشی‎ ‎پرستارانی که ناگزیر شد برخی را به‌خاطر میگساری و اعمال غیراخلاقی به انگلیس‎ ‎بازگرداند. اما فلورانس کسی نبود که تسلیم شود. در نتیجه تلاش‌های شبانه‌روزی او،‎ ‎میزان مرگ و میر سربازان تا ماه فوریه سال ۱۸۵۵ یعنی تنها سه ماه پس از ورود او به‎ ‎اردوگاه نظامی ترکیه، از ۶۰ درصد به ۴۲درصد کاهش یافت. فلورانس با پولی که از‎ ‎انگلیس به همراه آورده بود، برای بیمارستان تجهیزات پزشکی خرید و برای سربازان میوه‎ ‎و سبزیجات و آب آشامیدنی سالم تدارک دید. بدین ترتیب میزان مرگ و میر در اردوگاه تا‎ ‎بهار آن سال کاهشی چشمگیر پیدا کرد و ۲/۲درصدشد. فلورانس همچون‎ ‎مادری از سربازان مجروح مراقبت می‌کرد. او هر شب شخصاً فانوس به‌دست به تک تک‌‎ ‎بیماران اردوگاه سرکشی می‌کرد، و به همین جهت رفته رفته او را «بانوی فانوس به دست» لقب ‎دادند.‌‎
@renaissancetranslate

‍ 🖋درباره «بانوی فانوس به دست» و روز جهانی پرستار

قسمت سوم



فلورانس در سال ۱۸۶۰ «آموزشگاه پرستاری ‎نایتینگل» را در بیمارستان سنت توماس لندن تأسیس کرد. این آموزشگاه که اولین‌‎ ‎دانشکده پرستاری در دنیا به‌شمار می‌رود، با ۱۰ دانشجو آغاز به کار کرد. هزینة‎ ‎تأسیس آن توسط «صندوق نایتینگل» تأمین شده بود که شامل هدایایی بود که مردم‎ ‎به‌هنگام خدمت فلورانس در جنگ‌های کریمه برای کمک به او جمع‌آوری کرده بودند. این‎ ‎اولین دانشکده پرستاری در دنیا، بر دو اصل مهم استوار بود: یکی اینکه پرستاران‎ ‎حتماً ‌باید به‌طور عملی در رشته تخصصی خود آموزش می‌دیدند و دیگر اینکه موظف‎ ‎بودند نظم و انضباط و اصول اخلاقی را در هر شرایطی رعایت کنند. فلورانس نایتینگل با‎ ‎تأسیس این آموزشگاه موفق شد حرفه پرستاری را به حرفه‌ای آبرومند برای‎ ‎زنان تبدیل کند.‌‎ ‎
دامنه خدمات فلورانس روز به‌روز گسترش‎ ‎می‌یافت. او پس از چندی برای بهبود وضع سربازان انگلیسی در هند به آن کشور سفر کرد‎ ‎و خدمات مهمی در آنجا ارائه داد.

به‌زودی دولت کانادا نیز از او دعوت کرد جهت‎ ‎سازمان دادن به وضع بهداشت و درمان در بیمارستان‌های نظامی این کشور، به آنجا برود.‌‎ ‎فلورانس در دوران جنگ‌های داخلی امریکا نیز مشاور دولت امریکا در امور مربوط به‎ ‎بهداشت سربازان بود.‌‎ ‎فلورانس نایتینگل در سال‌های پایانی عمر خود‎ ‎به‌خاطر بیماری که در مدت خدمتش در کریمه بدان مبتلا شده بود، بستری بود و همین‎ ‎بیماری به‌تدریج باعث شد دیگر نتواند به‌عنوان پرستار انجام وظیفه کند. اما او‎ ‎کماکان در راه بهبود وضع بهداشت جامعه تلاش می‌کرد. از او بیش از ۲۰۰ کتاب، رساله و‎ ‎گزارش به‌جای مانده است که اکثراً در زمینه پرستاری است. یکی از این کتاب‌ها، «‎یادداشت‌هایی پیرامون پرستاری» نام دارد که در سال ۱۸۶۰ منتشر شد و اولین کتاب‎ ‎آموزش پرستاری در دنیا محسوب می‌شود. این کتاب تابه‌حال به بسیاری از زبان‌های دنیا‎ ‎ترجمه شده است.‌‎ ‎
خدمات فلورانس، نخستین تلاش سازمان یافته در‎ ‎جهت تسکین آلام جنگ بود. به پاس همین فداکاری‌ها، ملکه ویکتوریا در سال ۱۸۸۳ مدال‎ ‎سلطنتی «صلیب سرخ» را به وی اهدا کرد، که سازمان جهانی «صلیب سرخ» نام خود را از آن‎ ‎دارد.‌‎ ‎فلورانس نایتینگل در ۱۳ آگوست ۱۹۱۰ در سن‎ ‎نود سالگی درگذشت. این زن فداکار که عمری را وقف خدمت به بیماران کرد، در روزگاری‎ ‎که زنان برای پیشرفت در جامعه با موانع بسیار مواجه‎ ‎بودند، در دنیای زمان خود منشأ تحولات عظیمی شد و به‌ راستی در زمره یکی از‎ ‎برجسته‌ترین شخصیت‌های علمی و تاریخ ساز قرن نوزدهم جای دارد.
@renaissancetranslate

ادبیات برای آنان که به آنچه دارند خرسندند، برای آنان که از زندگی بدان گونه که هست راضی هستند، چیزی ندارد که بگوید.
ادبیات خوراک جان های ناخرسند و عاصی است. زبان رسای ناسازگاران و پناهگاه کسانی است که به آنچه دارند خرسند نیستند.




«ماریو بارگاس یوسا»
@renaissancetranslate

بهتر است هرگاه شادی دق‌الباب می‌کند، به جای اینکه مکرر شک کنیم که آیا ورودش جایز است یا نه...؟
همه درها را به رویش بگشاییم، زیرا شادی هیچگاه بی‌موقع نمی‌آید!
شک ما در این مورد به این دلیل است که می‌خواهیم بدانیم که آیا از هر نظر موجبی برای خوشنودی داریم یا نه، مبادا که شادی، افکار جدی و نگرانی‌های مهم ما را مختل کند؛ اما معلوم نیست که با این افکار و نگرانی‌ها چه چیزی را میتوان بهتر کرد؛ در حالی که شادی سودی بلافاصله دارد.
فقط شادی سکه نقد سعادت است و هر چیز دیگر، مانند پول کاغذی است؛ زیرا فقط شادی زمان حال را پر سعادت می‌کند و این امر برای موجوداتی چون ما که هستی‌مان لحظه‌ی بسیار کوتاهی میان دو ابدیت است، بزرگترین موهبت است...!





«در باب حکمت زندگی»
آرتور شوپنهاور
@renaissancetranslate

فقط به یاری «هنر» می توانیم از خود بیرون آییم و بدانیم دیگران چگونه می‌بینند. این عالمی را که همان عالمِ ما نیست و اگر هنر نبود چشم اندازهایش همانند آن‌هایی که در ما هست برای‌مان ناشناخته می‌ماند. به یاری هنر، به جای آن که فقط یک «جهان» ، جهان شخص خودمان را ببینیم، جهانهایی بسیار می‌بینیم، و به تعداد «هنرمندان» نوآور جهان هایی در برابر ماست که هر یک با دیگری به اندازه‌ی جهانهای گردان در بی نهایت با هم متفاوت اند، و قرن‌ها پس از آن‌که کانون تابنده شان خاموش شده باشد نور یگانه شان هنوز به ما می‌رسد...






(در جستجوی زمان از دست رفته: زمان بازیافته | نویسنده: مارسل پروست | ترجمه: مهدی سحابی؛ نشر مرکز)
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب



قطعه خیال انگیز و آرام «زندگی ام پیش از من...»

آهنگساز: ووژیک کیلار

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی
«پرتره یک بانو»(۱۹۹۶)

سبک: ساندترک، کلاسیک، فولک
@renaissancetranslate

اگر زمانی، ایران سرزمین علم و هنر بوده، امروزه از دولت سر یک دسته گردنه گیر، محتکر و مقاطعه کار تبدیل به سرزمین بیزنس و پول در آری و بچاپ بچاپ شده است، هیچ رابطه ی معنوی و فرهنگی با سایر جاهای دنیا ندارد و مردم منتر یک دسته شیاد کلاهبردار شده اند. ملت ایران میدانند که گرگ های ما داخلی هستند، از خارجی نباید متوقع بود که دایه خاتون از مادر مهربان تر باشد.

ملتی که سر دو راهه گیر کرد و در جهل مرکب ماند یا باید درجا بزند و یا به قهقرا برگردد.
از همین نادانی و خودپسندی ما نتیجه شده که از میلیونها آثار ادبی و علمی دنیا به کلی بی خبریم و به زبان فارسی ترجمه نشده و یا اگر شده طرف اطمینان نیست.
بیست سال پستی و دزدی و دورویی را به مردم عملاً می آموختند و اکنون می خواهند باز سر مردم افسار زده خر را برانند.
می خواهند به نام گذشته تاریخی مردم را مشغول و سرگرم بکنند و ضمناً خودشان را سرجمع افتخارات آتیه ملت جا بزنند!
ولی غافل از آنکه چند نفر قلدر و دزد و آدمکش افتخار تاریخی برای ملت نیستند.
افتخار به عظمت باستانی تا آن حد مفید است که موجب تشویق و پیشرفت مادی و معنوی یک ملت در نبرد آینده او بشود.
نه اینکه او را خودپسند و متعصب بار بیاورد و
نه اینکه بخواهند با این نوحه سراییها او را به خواب غفلت ببرند و در فلاکت خود محکوم بکنند...!

امروز دوره‌ای نیست که به صرف گذشته تاریخی خود ببالیم و بدون کار و جدیت، حقوقی برای خودمان قائل بشویم.
امروزه وظیفه‌مان جبران خسارت بیست سال گذشته و باز کردن چشم و گوش ملت و هشیار کردن آنها به حقوق خودشان است.


«اشک تمساح»
صادق هدایت
@renaissancetranslate

#تلنگر


تصور کنید که شما کارخانۀ «سرنوشت» انسان را می‌سازید با این هدف که در پایان انسان‌ها را «خوشبخت» کنید، در پایان به آنها صلح و آسایش بدهید٬ ولی برای این کار به ناچار باید یک موجود ریز را تا حد مرگ شکنجه کنید و این عمارت (کارخانه) را روی اشک‌های غیر قابل جبران او بنا کنید. آیا در این شرایط می‌توانید خود را راضی کنید که معمار (این کارخانه) باشید!؟ این را به من بگویید؛ «حقیقت» امر را بگویید.

ای انسان! به «حیوانات »محبت کن، خدا وسایل فکر و شادی را به آنها ارزانی داشته است؛ «لذّت» ایشان را از بین نبر؛ آنها را «آزار» نده و از لذّتشان محروم نکن؛ در مقابل خواست خدا عمل نکن.

ای بشر، به «برتری» خود بر سایر حیوانات «مغرور »نشو؛ آنها «بی‌گناه» هستند و تو، با همۀ عظمت ات، زمین را با حضور خود آلوده می‌کنی و ردّ «پلیدی» از خود به جا می‌گذاری. افسوس که این تقریباً در مورد همۀ ما صادق است!




«فئودور داستایوفسکی»



📸رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate

تو همیشه خیال می‌کنی می‌شود به همان نگاه اول به حقیقت «مردم» پی برد.
اگر این‌جور بود دنیای ما وضع دیگری می‌داشت. اگر «شرافت» مردم شریف از صورت‌شان پیدا بود و «خباثت» ناکسان دیدنی بود، می‌توانستیم از ته دل بخندیم!





«سه نفر در برف»
اریش کستنر
@renaissancetranslate

از گلوی خود بریدن
وقت حاجت همت است
ورنه هر کس گاه سیری
پیش سگ نان افکند
بر ضعیفان رحم کردن،
رحم بر خود کردن است
وای بر شیری که آتش
در نیستان افکند




«صائب تبریزی»
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه زیبا و سترگ «رقص قوهای کوچک»

بخشی از باله درخشان «دریاچه قو»(۱۸۷۶)

آهنگساز: پیوتر ایلیچ چایکوفسکی

سبک: کلاسیک
@renaissancetranslate

‍ اولین روزی که آقای راجرز می خواست به عنوان کشیش به کلیسای شهر کوچکشان برود اتفاق عجیبی افتاد و درست جلو خانه‌اش مردی را دید که شباهت زیادی با خودش داشت، آقای راجرز به او سلام کرد و پرسید: تو کیستی؟!

مرد با نزاکت پاسخ داد: من «ابلیس» هستم!

آقای راجرز چند لحظه مبهوت به ابلیس خیره ماند و تصور کرد به درجۀ بالایی از روحانیت رسیده که توانایی دیدن ابلیس را دارد، این احتمال با وجود مرگ کشیش قبلی شهر در روز گذشته در او تقویت شد و سرشار از غرور و قدرت به سمت ابلیس رفت و گلوی او را گرفت و گفت:

سالهاست دنبالت بودم تا خفه‌ات کنم
چند لحظه که گلویش را فشار داد ابلیس نیمه جان روی زمین افتاد و در آخرین لحظه به کشیش گفت:
دیوانه اگر من بمیرم چطور میخواهی مردم را موعظه کنی!؟؟
سوال ابلیس بسیار منطقی به نظر آمد طوری که آقای راجرز از کشتن او منصرف شد و به سمت کلیسا راه افتاد، ابلیس دوباره گفت:
لطفا مرا روی زمین رها نکن میدانی که من از جنس خاک نیستم و اگر روی زمین باشم می‌میرم.

آقای راجرز که به شدت نگران مردن ابلیس شده بود پرسید: چکار میتوانم برایت انجام دهم؟؟

ابلیس لبخندی زد و گفت: من دیده نمیشوم، سنگین هم نیستم و قول میدهم که مزاحمتی برایت نداشته باشم فقط اجازه بده روی دوش تو سوار شوم!!

آقای راجرز که دوست نداشت شغل و جایگاه تازه‌اش را از دست بدهد قبول کرد که ابلیس روی دوشش سوار شود. ابلیس راست میگفت نه سنگین بود و نه مزاحمتی ایجاد میکرد ، آقای راجرز هم دیگر به ابلیس فکر نکرد فقط در آستانۀ ورود به کلیسا از او پرسید:
تو که اگر روی زمین باشی میمیری پس تا حالا کجا بودی؟
ابلیس گفت: روی دوش کشیش قبلی بودم که دیروز مُرد سپس با هم وارد کلیسا شدند...




«یک داستان کوتاه»
یووال نوح هراری
@renaissancetranslate

ترکیب طبایع چو به کام تو دمی است
رو شاد بزی اگرچه بر تو ستمی است
با اهل خِرٙد باش که اصل تن تو
گردی و نسیمی و غباری و دمی است



حکیم عمر خیام نیشابوری


🍀بیست و هشتم اردیبهشت ماه، روز بزرگداشت
«عمر خیام» حکیم، شاعر و متفکر بزرگ ایرانی بر همه ایرانیان گرامی و فرخنده باد.🌹
@renaissancetranslate