‍ 🖋درباره «بانوی فانوس به دست» و روز  جهانی پرستار

قسمت اول


فلورانس نایتینگل، ملقب به «بانوی فانوس»، در‎ ‎دوازدهم ماه می سال ۱۸۲۰ در شهر فلورانس ایتالیا چشم به جهان گشود. پدر و مادرش که‎ ‎انگلیسی بودند، دو سال اول ازدواج‌شان را به گشت و گذار در اروپا اختصاص داده بودند‎ ‎و دختر اول‌شان یک سال پیش از تولد فلورانس، در شهر ناپل به‌دنیا آمده بود. خانوادة ‎فلورانس کوتاه زمانی پس از تولد وی به انگلیس بازگشتند. وقتی فلورانس ۵ ساله بود،‎ ‎پدرش ویلیام نایتینگل که تحصیل‌کرده کمبریج بود، در استان‎ همپشایر ‎منزلی خرید و‎ ‎شخصاً مسئولیت تعلیم و تربیت فرزندانش را عهده‌دار شد.

فلورانس زبان‌های یونانی،‌‎ ‎لاتین، فرانسه، آلمانی، ایتالیایی و نیز مباحث تاریخ، فلسفه و ریاضیات را نزد پدر‎ ‎فراگرفت. او از درس خواندن لذت می‌برد و تحت نفوذ پدرش به مطالعه آثار کلاسیک و‎ ‎کتاب‌مقدس علاقه‌مند شد. او با وجود کمیِ سن، به مسائل سیاسی نیز علاقه فراوان‌‎ ‎داشت. اما آنچه بیش از همه فلورانس را مجذوب خود ساخت، ریاضیات بود. فلورانس در سال ۱۸۴۰ ‎از والدینش خواهش کرد اجازه دهند به فراگیری این رشته بپردازد، اما مادرش چندان با‎ ‎این کار موافق نبود زیرا ریاضیات به عقیده او رشته مناسبی برای زنان نبود.‌‎ ‎با این‌حال اصرار زیاد فلورانس سبب شد والدینش عاقبت با درخواست وی موافقت کنند، و‌‎ ‎بدین ترتیب فلورانس جوان به فراگیری مبحثی پرداخت که بعدها در حرفه پرستاری‌اش ‎فوق‌العاده مؤثر واقع شد.‌‎
در سال ۱۸۴۵ از والدینش اجازه خواست در بیمارستانی‎ ‎مشغول کار شود تا از این طریق بتواند در زمینة پرستاری تجربه کسب کند. تا آن زمان،‎ ‎تنها تجربه‌اش در این زمینه، پرستاری و مراقبت از دوستان و بستگان بیمارش بود. اما‎ ‎والدین فلورانس به‌شدت با این تقاضا مخالفت کردند. در انگلستان اواسط قرن نوزده،‎ ‎پرستاری به هیچ وجه برای یک زن تحصیل‌کرده شغل مناسبی محسوب نمی‌شد. پرستاران در آن‎ ‎زمان آموزش چندانی برای این کار نمی‌دیدند و عموماً به زنانی خشن، هرزه و بی‌سواد‎ ‎شهرت داشتند.‌‎ ‎
فلورانس چند سال بعد، یعنی در سال ۱۸۴۹ به‌‎ ‎اتفاق چند تن از دوستان خانوادگی‌اش از اروپا و سپس از مصر دیدن کرد. او در جریان‎ ‎این سفرها فرصت یافت تا از نزدیک با وضعیت بیمارستان‌های مختلف در این مناطق آشنا شود.‌‎ ‎در اوایل سال ۱۸۵۰ به‌عنوان کارآموز در بیمارستان سنت وینسنت دو پل در «اسکندریه» مصر‎ ‎که توسط کلیسای کاتولیک رم اداره می‌شد، مشغول کار شد. در ماه جولای همان سال، به‎ ‎آلمان و فرانسه رفت و در آنجا نیز مدتی داوطلبانه در بیمارستان‌های مختلف خدمت کرد.‌‎ ‎سپس در سال ۱۸۵۳ به لندن بازگشت و به‌طور افتخاری مدیریت بیمارستانی به‌نام «مؤسسه بانوان بیمار» را برعهده گرفت اما کمتر از یک سال بعد، اتفاقی افتاد که‎ ‎باعث شد زندگی خدمتی فلورانس وارد مسیری کاملاً تازه شود. در سال ۱۸۵۴ کشورهای‎ ‎انگلیس، فرانسه و ترکیه به روسیه اعلان جنگ دادند و بدین ترتیب «جنگ‌های کریمه» آغاز‎ ‎شد.
@renaissancetranslate

‍ 🖋درباره «بانوی فانوس به دست» و روز  جهانی پرستار

قسمت دوم



در یکی از این جنگ‌ها موسوم به «نبرد رود آلما» که در بیستم سپتامبر سال ۱۸۵۴ ‎رخ داد، سپاهیان روسیه به‌سختی از سربازان انگلیسی شکست خوردند. ارتش انگلیس‎ ‎نیز متحمل تلفات زیادی شد و به‌همین مناسبت، روزنامه تایمز به‌شدت از وضعیت اسفناک‎ ‎بهداشت در اردوگاه‌های نظامی انگلیس و کمبود امکانات پزشکی در ارتش انتقاد کرد. در‌‎ ‎پاسخ، سیدنی هربرت وزیر جنگ انگلیس که از دوستان فلورانس بود، طی نامه‌ای از او‎ ‎خواست پرستارانی را به بیمارستان‌های نظامی اردوگاه انگلیس در ترکیه ببرد و شخصاً‎ ‎بر کار ایشان نظارت نموده، به وضعیت بهداشت ارتش سر و سامان دهد. بدین ترتیب‎ ‎فلورانس در چهارم نوامبر سال ۱۸۵۴ به اتفاق ۳۸پرستار به اردوگاه نظامی سربازان‎ ‎انگلیسی واقع در حومة قسطنطنیه (استامبول امروزی) وارد شد.‌‎ ‎
فلورانس وضعیت بهداشت را در این اردوگاه‎ ‎بی‌نهایت رقت‌انگیز یافت. سربازان مجروح در شرایطی غیربهداشتی بر کف زمین رها شده‎ ‎بودند و در اتاق‌های عمل، معدود پزشکان اردوگاه نومیدانه می‌کوشیدند با وسائلی‎ ‎ابتدایی، آلوده و غیربهداشتی سربازان مشرف به موت را نجات دهند. بیمارستانِ اردوگاه‎ ‎پر بود از موش و ساس و شپش و وبا و تیفوئید در بین سربازان بیداد می‌کرد. فلورانس‎ ‎با مشاهده این وضع، با عزمی راسخ و اراده‌ای خستگی‌ناپذیر تصمیم گرفت هر طور شده‎ ‎وضعیت موجود را دگرگون سازد. او با استفاده از دانش ریاضی‌اش، به محاسبه میزان مرگ‎ ‎و میر در بیمارستان‌ پرداخت. آماری که تهیه کرد نشان می‌داد که ماهیانه از هر هزار‎ ‎نفر مجروح، ششصد نفر در نتیجه بیماری‌های مسری و عفونی جان می‌دهند.
اگر وضعیت به‎ ‎همین منوال ادامه می‌یافت و نیروهای جدید به‌طور مرتب جایگزین کشته‌شدگان نمی‌شدند، ‎به‌زودی همان بیماری کافی بود تا کل ارتش انگلیس را از بین ببرد. بااین‌حال آمار و‎ ‎ارقام فلورانس چندان نزد فرماندهان ارتش خریدار نداشت. او به‌خاطر زن بودن پیوسته‌‎ ‎خود را با انواع و اقسام موانع، مشکلات و کارشکنی‌ها مواجه می‌دید. از‎ ‎اخلال‌گری‌های مسئولان بیمارستان و بی‌اعتنایی مقامات نظامی گرفته، تا سرکشی‎ ‎پرستارانی که ناگزیر شد برخی را به‌خاطر میگساری و اعمال غیراخلاقی به انگلیس‎ ‎بازگرداند. اما فلورانس کسی نبود که تسلیم شود. در نتیجه تلاش‌های شبانه‌روزی او،‎ ‎میزان مرگ و میر سربازان تا ماه فوریه سال ۱۸۵۵ یعنی تنها سه ماه پس از ورود او به‎ ‎اردوگاه نظامی ترکیه، از ۶۰ درصد به ۴۲درصد کاهش یافت. فلورانس با پولی که از‎ ‎انگلیس به همراه آورده بود، برای بیمارستان تجهیزات پزشکی خرید و برای سربازان میوه‎ ‎و سبزیجات و آب آشامیدنی سالم تدارک دید. بدین ترتیب میزان مرگ و میر در اردوگاه تا‎ ‎بهار آن سال کاهشی چشمگیر پیدا کرد و ۲/۲درصدشد. فلورانس همچون‎ ‎مادری از سربازان مجروح مراقبت می‌کرد. او هر شب شخصاً فانوس به‌دست به تک تک‌‎ ‎بیماران اردوگاه سرکشی می‌کرد، و به همین جهت رفته رفته او را «بانوی فانوس به دست» لقب ‎دادند.‌‎
@renaissancetranslate

‍ 🖋درباره «بانوی فانوس به دست» و روز جهانی پرستار

قسمت سوم



فلورانس در سال ۱۸۶۰ «آموزشگاه پرستاری ‎نایتینگل» را در بیمارستان سنت توماس لندن تأسیس کرد. این آموزشگاه که اولین‌‎ ‎دانشکده پرستاری در دنیا به‌شمار می‌رود، با ۱۰ دانشجو آغاز به کار کرد. هزینة‎ ‎تأسیس آن توسط «صندوق نایتینگل» تأمین شده بود که شامل هدایایی بود که مردم‎ ‎به‌هنگام خدمت فلورانس در جنگ‌های کریمه برای کمک به او جمع‌آوری کرده بودند. این‎ ‎اولین دانشکده پرستاری در دنیا، بر دو اصل مهم استوار بود: یکی اینکه پرستاران‎ ‎حتماً ‌باید به‌طور عملی در رشته تخصصی خود آموزش می‌دیدند و دیگر اینکه موظف‎ ‎بودند نظم و انضباط و اصول اخلاقی را در هر شرایطی رعایت کنند. فلورانس نایتینگل با‎ ‎تأسیس این آموزشگاه موفق شد حرفه پرستاری را به حرفه‌ای آبرومند برای‎ ‎زنان تبدیل کند.‌‎ ‎
دامنه خدمات فلورانس روز به‌روز گسترش‎ ‎می‌یافت. او پس از چندی برای بهبود وضع سربازان انگلیسی در هند به آن کشور سفر کرد‎ ‎و خدمات مهمی در آنجا ارائه داد.

به‌زودی دولت کانادا نیز از او دعوت کرد جهت‎ ‎سازمان دادن به وضع بهداشت و درمان در بیمارستان‌های نظامی این کشور، به آنجا برود.‌‎ ‎فلورانس در دوران جنگ‌های داخلی امریکا نیز مشاور دولت امریکا در امور مربوط به‎ ‎بهداشت سربازان بود.‌‎ ‎فلورانس نایتینگل در سال‌های پایانی عمر خود‎ ‎به‌خاطر بیماری که در مدت خدمتش در کریمه بدان مبتلا شده بود، بستری بود و همین‎ ‎بیماری به‌تدریج باعث شد دیگر نتواند به‌عنوان پرستار انجام وظیفه کند. اما او‎ ‎کماکان در راه بهبود وضع بهداشت جامعه تلاش می‌کرد. از او بیش از ۲۰۰ کتاب، رساله و‎ ‎گزارش به‌جای مانده است که اکثراً در زمینه پرستاری است. یکی از این کتاب‌ها، «‎یادداشت‌هایی پیرامون پرستاری» نام دارد که در سال ۱۸۶۰ منتشر شد و اولین کتاب‎ ‎آموزش پرستاری در دنیا محسوب می‌شود. این کتاب تابه‌حال به بسیاری از زبان‌های دنیا‎ ‎ترجمه شده است.‌‎ ‎
خدمات فلورانس، نخستین تلاش سازمان یافته در‎ ‎جهت تسکین آلام جنگ بود. به پاس همین فداکاری‌ها، ملکه ویکتوریا در سال ۱۸۸۳ مدال‎ ‎سلطنتی «صلیب سرخ» را به وی اهدا کرد، که سازمان جهانی «صلیب سرخ» نام خود را از آن‎ ‎دارد.‌‎ ‎فلورانس نایتینگل در ۱۳ آگوست ۱۹۱۰ در سن‎ ‎نود سالگی درگذشت. این زن فداکار که عمری را وقف خدمت به بیماران کرد، در روزگاری‎ ‎که زنان برای پیشرفت در جامعه با موانع بسیار مواجه‎ ‎بودند، در دنیای زمان خود منشأ تحولات عظیمی شد و به‌ راستی در زمره یکی از‎ ‎برجسته‌ترین شخصیت‌های علمی و تاریخ ساز قرن نوزدهم جای دارد.
@renaissancetranslate

ادبیات برای آنان که به آنچه دارند خرسندند، برای آنان که از زندگی بدان گونه که هست راضی هستند، چیزی ندارد که بگوید.
ادبیات خوراک جان های ناخرسند و عاصی است. زبان رسای ناسازگاران و پناهگاه کسانی است که به آنچه دارند خرسند نیستند.




«ماریو بارگاس یوسا»
@renaissancetranslate

بهتر است هرگاه شادی دق‌الباب می‌کند، به جای اینکه مکرر شک کنیم که آیا ورودش جایز است یا نه...؟
همه درها را به رویش بگشاییم، زیرا شادی هیچگاه بی‌موقع نمی‌آید!
شک ما در این مورد به این دلیل است که می‌خواهیم بدانیم که آیا از هر نظر موجبی برای خوشنودی داریم یا نه، مبادا که شادی، افکار جدی و نگرانی‌های مهم ما را مختل کند؛ اما معلوم نیست که با این افکار و نگرانی‌ها چه چیزی را میتوان بهتر کرد؛ در حالی که شادی سودی بلافاصله دارد.
فقط شادی سکه نقد سعادت است و هر چیز دیگر، مانند پول کاغذی است؛ زیرا فقط شادی زمان حال را پر سعادت می‌کند و این امر برای موجوداتی چون ما که هستی‌مان لحظه‌ی بسیار کوتاهی میان دو ابدیت است، بزرگترین موهبت است...!





«در باب حکمت زندگی»
آرتور شوپنهاور
@renaissancetranslate

فقط به یاری «هنر» می توانیم از خود بیرون آییم و بدانیم دیگران چگونه می‌بینند. این عالمی را که همان عالمِ ما نیست و اگر هنر نبود چشم اندازهایش همانند آن‌هایی که در ما هست برای‌مان ناشناخته می‌ماند. به یاری هنر، به جای آن که فقط یک «جهان» ، جهان شخص خودمان را ببینیم، جهانهایی بسیار می‌بینیم، و به تعداد «هنرمندان» نوآور جهان هایی در برابر ماست که هر یک با دیگری به اندازه‌ی جهانهای گردان در بی نهایت با هم متفاوت اند، و قرن‌ها پس از آن‌که کانون تابنده شان خاموش شده باشد نور یگانه شان هنوز به ما می‌رسد...






(در جستجوی زمان از دست رفته: زمان بازیافته | نویسنده: مارسل پروست | ترجمه: مهدی سحابی؛ نشر مرکز)
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب



قطعه خیال انگیز و آرام «زندگی ام پیش از من...»

آهنگساز: ووژیک کیلار

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی
«پرتره یک بانو»(۱۹۹۶)

سبک: ساندترک، کلاسیک، فولک
@renaissancetranslate

اگر زمانی، ایران سرزمین علم و هنر بوده، امروزه از دولت سر یک دسته گردنه گیر، محتکر و مقاطعه کار تبدیل به سرزمین بیزنس و پول در آری و بچاپ بچاپ شده است، هیچ رابطه ی معنوی و فرهنگی با سایر جاهای دنیا ندارد و مردم منتر یک دسته شیاد کلاهبردار شده اند. ملت ایران میدانند که گرگ های ما داخلی هستند، از خارجی نباید متوقع بود که دایه خاتون از مادر مهربان تر باشد.

ملتی که سر دو راهه گیر کرد و در جهل مرکب ماند یا باید درجا بزند و یا به قهقرا برگردد.
از همین نادانی و خودپسندی ما نتیجه شده که از میلیونها آثار ادبی و علمی دنیا به کلی بی خبریم و به زبان فارسی ترجمه نشده و یا اگر شده طرف اطمینان نیست.
بیست سال پستی و دزدی و دورویی را به مردم عملاً می آموختند و اکنون می خواهند باز سر مردم افسار زده خر را برانند.
می خواهند به نام گذشته تاریخی مردم را مشغول و سرگرم بکنند و ضمناً خودشان را سرجمع افتخارات آتیه ملت جا بزنند!
ولی غافل از آنکه چند نفر قلدر و دزد و آدمکش افتخار تاریخی برای ملت نیستند.
افتخار به عظمت باستانی تا آن حد مفید است که موجب تشویق و پیشرفت مادی و معنوی یک ملت در نبرد آینده او بشود.
نه اینکه او را خودپسند و متعصب بار بیاورد و
نه اینکه بخواهند با این نوحه سراییها او را به خواب غفلت ببرند و در فلاکت خود محکوم بکنند...!

امروز دوره‌ای نیست که به صرف گذشته تاریخی خود ببالیم و بدون کار و جدیت، حقوقی برای خودمان قائل بشویم.
امروزه وظیفه‌مان جبران خسارت بیست سال گذشته و باز کردن چشم و گوش ملت و هشیار کردن آنها به حقوق خودشان است.


«اشک تمساح»
صادق هدایت
@renaissancetranslate

#تلنگر


تصور کنید که شما کارخانۀ «سرنوشت» انسان را می‌سازید با این هدف که در پایان انسان‌ها را «خوشبخت» کنید، در پایان به آنها صلح و آسایش بدهید٬ ولی برای این کار به ناچار باید یک موجود ریز را تا حد مرگ شکنجه کنید و این عمارت (کارخانه) را روی اشک‌های غیر قابل جبران او بنا کنید. آیا در این شرایط می‌توانید خود را راضی کنید که معمار (این کارخانه) باشید!؟ این را به من بگویید؛ «حقیقت» امر را بگویید.

ای انسان! به «حیوانات »محبت کن، خدا وسایل فکر و شادی را به آنها ارزانی داشته است؛ «لذّت» ایشان را از بین نبر؛ آنها را «آزار» نده و از لذّتشان محروم نکن؛ در مقابل خواست خدا عمل نکن.

ای بشر، به «برتری» خود بر سایر حیوانات «مغرور »نشو؛ آنها «بی‌گناه» هستند و تو، با همۀ عظمت ات، زمین را با حضور خود آلوده می‌کنی و ردّ «پلیدی» از خود به جا می‌گذاری. افسوس که این تقریباً در مورد همۀ ما صادق است!




«فئودور داستایوفسکی»



📸رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate

تو همیشه خیال می‌کنی می‌شود به همان نگاه اول به حقیقت «مردم» پی برد.
اگر این‌جور بود دنیای ما وضع دیگری می‌داشت. اگر «شرافت» مردم شریف از صورت‌شان پیدا بود و «خباثت» ناکسان دیدنی بود، می‌توانستیم از ته دل بخندیم!





«سه نفر در برف»
اریش کستنر
@renaissancetranslate

از گلوی خود بریدن
وقت حاجت همت است
ورنه هر کس گاه سیری
پیش سگ نان افکند
بر ضعیفان رحم کردن،
رحم بر خود کردن است
وای بر شیری که آتش
در نیستان افکند




«صائب تبریزی»
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه زیبا و سترگ «رقص قوهای کوچک»

بخشی از باله درخشان «دریاچه قو»(۱۸۷۶)

آهنگساز: پیوتر ایلیچ چایکوفسکی

سبک: کلاسیک
@renaissancetranslate

‍ اولین روزی که آقای راجرز می خواست به عنوان کشیش به کلیسای شهر کوچکشان برود اتفاق عجیبی افتاد و درست جلو خانه‌اش مردی را دید که شباهت زیادی با خودش داشت، آقای راجرز به او سلام کرد و پرسید: تو کیستی؟!

مرد با نزاکت پاسخ داد: من «ابلیس» هستم!

آقای راجرز چند لحظه مبهوت به ابلیس خیره ماند و تصور کرد به درجۀ بالایی از روحانیت رسیده که توانایی دیدن ابلیس را دارد، این احتمال با وجود مرگ کشیش قبلی شهر در روز گذشته در او تقویت شد و سرشار از غرور و قدرت به سمت ابلیس رفت و گلوی او را گرفت و گفت:

سالهاست دنبالت بودم تا خفه‌ات کنم
چند لحظه که گلویش را فشار داد ابلیس نیمه جان روی زمین افتاد و در آخرین لحظه به کشیش گفت:
دیوانه اگر من بمیرم چطور میخواهی مردم را موعظه کنی!؟؟
سوال ابلیس بسیار منطقی به نظر آمد طوری که آقای راجرز از کشتن او منصرف شد و به سمت کلیسا راه افتاد، ابلیس دوباره گفت:
لطفا مرا روی زمین رها نکن میدانی که من از جنس خاک نیستم و اگر روی زمین باشم می‌میرم.

آقای راجرز که به شدت نگران مردن ابلیس شده بود پرسید: چکار میتوانم برایت انجام دهم؟؟

ابلیس لبخندی زد و گفت: من دیده نمیشوم، سنگین هم نیستم و قول میدهم که مزاحمتی برایت نداشته باشم فقط اجازه بده روی دوش تو سوار شوم!!

آقای راجرز که دوست نداشت شغل و جایگاه تازه‌اش را از دست بدهد قبول کرد که ابلیس روی دوشش سوار شود. ابلیس راست میگفت نه سنگین بود و نه مزاحمتی ایجاد میکرد ، آقای راجرز هم دیگر به ابلیس فکر نکرد فقط در آستانۀ ورود به کلیسا از او پرسید:
تو که اگر روی زمین باشی میمیری پس تا حالا کجا بودی؟
ابلیس گفت: روی دوش کشیش قبلی بودم که دیروز مُرد سپس با هم وارد کلیسا شدند...




«یک داستان کوتاه»
یووال نوح هراری
@renaissancetranslate

ترکیب طبایع چو به کام تو دمی است
رو شاد بزی اگرچه بر تو ستمی است
با اهل خِرٙد باش که اصل تن تو
گردی و نسیمی و غباری و دمی است



حکیم عمر خیام نیشابوری


🍀بیست و هشتم اردیبهشت ماه، روز بزرگداشت
«عمر خیام» حکیم، شاعر و متفکر بزرگ ایرانی بر همه ایرانیان گرامی و فرخنده باد.🌹
@renaissancetranslate

فلسفهٔ خیام هیچ وقت تازگی خود را از دست نخواهد داد. چون این ترانه‌های در ظاهر کوچک ولی پرمغز تمام مسایل مهم و تاریک فلسفی که در ادوار مختلف انسان را سرگردان کرده و افکاری که جبراً به او تحمیل شده و اسراری که برایش لاینحل مانده مطرح می‌کند. خیام ترجمان این شکنجه‌های روحی شده: فریادهای او انعکاس دردها، اضطراب‌ها، ترس‌ها، امیدها و یأس‌های میلیون‌ها نسل بشر است که پی‌درپی فکر آن‌ها را عذاب داده‌است. خیام سعی می‌کند در ترانه‌های خودش با زبان و سبک غریبی همهٔ این مشکلات، معماها و مجهولات را آشکارا و بی‌پرده حل بکند. او زیر خنده‌های عصبانی و رعشه‌آور مسایل دینی و فلسفی را بیان می‌کند. بعد راه حل محسوس و عقلی برایش می‌جوید.




«ترانه های خیام»
به قلم صادق هدایت
@renaissancetranslate

خانه «م. به‌آذین»: تخریب یا موزه؟!


خبرگزاری دانشجویی ایسنا با انتشار دو گزارش تصویری، از احتمال افتادن سرنوشت خانه مسکونی «محمود اعتمادزاد» ، معروف م. به‌آذین، نویسنده، مترجم و سیاستمدار ایرانی به دست بسازوبفروش‌ها خبر داده است.
خانه به‌آذین در محله آریاشهر در آستانه ویرانی است و به گزارش ایسنا بسازبفروش‌ها قصد دارند از آن مجموعه‌ای پر نان و آبدار بسازند. در برابر آنها کاوه اعتمادزاده، فرزند به‌آذین، قصد دارد از منزل پدر موزه یا مرکز فرهنگی بسازد تا هم خدمتی انجام شود و هم نام پدر زنده بماند.
به‌آذین از سال ۱۳۴۶ تا پایان عمرش در سال ۱۳۸۵ در این خانه ساکن بوده است.

به آذین، از نامدارترین نویسندگان چپ‌گرای ایران بود که چند بار در زمان پهلوی دوم به زندان افتاد.

به‌آذین پس از انقلاب ۱۳۵۷ از سران و سخنگویان حزب توده ایران به شمار می‌رفت. به‌آذین در جریان یورش گسترده به حزب توده و دستگیری سران و فعالان آن، در اواخر سال ۱۳۶۱ دستگیر شد و حدود هشت سال در زندان بود.
او پس از آزادی خاطرات زندان خود را مخفیانه به روی کاغذ آورد که پس از مرگ او منتشر شد. او از آزارهای جسمی و روحی که در زندان بر او وارد آمده بود، به تفصیل گزارش داده و از جمله می‌نویسد: «زندانی ذره ذره در رنج جسمی و عذاب روحی فرو می‌رود تا سرانجام درهم می‌ریزد. پس از دودلی‌ها و سرکشی‌های دردناک... زیر فشار توانفرسایی که بر تن و جانم روا می‌داشتند، گفتم دروغی را که با چندان اصرار از من می‌خواستند، گفتم تا از من دست بدارند.»





منبع: دویچه وله فارسی
@renaissancetranslate

«شارل بودلر» نخستین کسی بود که روایت خود را با لحنی معتدل و اعتراف‌گونه بیان کرد، بی‌آنکه ژست کسی را به‌ خود گیرد که تحت الهامات بوده است؛ او نخستین کسی بود که «روح نفرین‌شدۀ» شهر بزرگی چون پاریس را دستمایۀ هنرش قرار داد؛ نخستین شاعری بود که «فاتحانه» سخن نگفت، بلکه ملامت‌کنان از رنج‌ها و زخم‌ها و تن‌پروری و بی‌حاصلی ملال‌انگیزش در دل این عصر صنعتی داد سخن داد؛ نخستین شاعری بود که به ملال ناشی از لذت‌جویی و صحنۀ غریب آن، یعنی اتاق‌خواب غمزده پرداخت؛ نخستین شاعری بود که پس از بی‌پروایی‌های رمانتیسم، به تشبیهات زمختی متشبث شد که در میان هارمونی حاکم بر یک جمله ناگاه بی‌پرده و عریان ظاهر می‌شوند (…)؛ نخستین کسی بود که رابطۀ خود را با خوانندگان قطع کرد؛ شاعران همیشه خوانندگان ــ خزانۀ انسانی ــ را مخاطب قرار می‌دادند، او نخستین کسی بود که خودش را مخاطب قرار داد زیرا: «مخاطب شعر فقط نخبگان‌اند. عامۀ مردم مرا ملعون می‌پندارند ــ بسیار خوب ــ پس به این عرصه وارد نشوند»؛ او نخستین شاعری بود که تشبیهاتی عظیم آفرید:

"خفته در نسیان چون کوسه‌ای در دریا
من آن گورستان‌ام که ماه دشمن اوست
من خلوت‌خانه‌ای کهنه‌ام..."





داریوش شایگان
@kharmagaas
@renaissancetranslate

#حافظه_تاریخی



ترسم ز فرط شعبده ، چندان خٙرٙت کنند
تا داستان عشق وطن ، باورت کنند

من رفتم از این ره و دیدم سزای خویش
بس کن تو ، ورنه خاک وطن بر سٙرٙت کنند

گیرم ز دست چون تو ، نخیزد خیانتی
خدمت مکن که رنجه به صد کیفرت کنند

گر وا کند حصار قزل قلعه لب به گفت
گوید ، چه پیش چشم تو با همسرت کنند

بر زنده باد گفتن این خلق خوش گریز
دل بر مٙنِه ، که یک تنه در سنگرت کنند

پتک اوفتاده در کف ضحاک و این گروه
خواهان که باز کاوه‌ی آهنگرت کنند !

ایران ، همیشه دوزخ ارباب غیرت است
آتش مٙنِه به سینه که خاکسترت کنند

چون گوژگشت آینه ، تصویر بر خطاست
تاریخ نیست اینکه مدام از بٙرٙت کنند

زنجیر ِ عدل ِ خسرو و آن خر که شِکوِه کرد
آورده‌اند تا به حقیقت ، خٙرٙت کنند

ز آن پادشه به خونِ کسان تشنه تر نبود
لیک این به کس مگو ، که زِ خٙس کمترت کنند

نخوت فروشِ تختِ جم ای بی هنر مباش
تا خود علاج فقرِ جنون پرورت کنند

فخرت بود به کورش و دستت چو اردشیر
دایم دراز تا کمکی دیگرت کنند

لاف از قضیبِ عاریه کم زن، که وقتِ کار
شرم آید ار به حجلهِ بخت اندرت کنند !

در آن وطن که قدرتِ بیگانه حاکم است
رو خارِ ره مشو که چو گل پرپرت کنند

عیار باش و دزد و زمین خوار و زن بِمُزد
تا برتر از سپهبد و سر لشکرت کنند

تلقینِ قولِ سعدی فرزانه، حیلتی است
تا جاودانه، بسته ی آن ششدٙرٙت کنند

نابرده رنج ، گنج میسر شود عزیز!
رو دیده باز کن که چه در کشورت کنند

بازارِ غارت است تو نیز ای پسر مٙخُسب
گویی بزن، که فارغ از این چنبرت کنند

ور زآنکه خود غرور ِ تو بر فضل و دانش است
حاشا که اعتنا به چنین گوهرت کنند

من آزموده ام رهِ تقوی به رنجِ عمر
زین راهِ کج مٙرو که سیه اخترت کنند

رو قهرمانِ وزنه شو ار کامت آرزوست
تا خارِ چشمِ مردم دانشورت کنند

در خایه‌مالی، مالی ای دلِ غافل حکایتی است
گر یادگیری از همگان برترت کنند

القصه ای رفیقِ سیه بختِ ساده لوح
راهی بزن، که سجده به سیم و زرت کنند

مامِ وطن به دامنِ بیگانه خفته مست
دل بدگمان مکن که چه با «مادرت» کنند!!




«اندرز سوختگان»(۱۳۴۱)
فریدون توللی
@renaissancetranslate

آیا زن‌ها تصور می‌کنند مردان فقط به دلیل جاذبه‌های جنسی به سمت آن‌ها جذب می‌شوند؟ این اشتباهی ا‌ست فاحش.
اگر مردان پس از مدتی از زن‌ها کناره می‌گیرند، به دلیل روزهایی است که با یکدیگر سرکرده‌اند نه شب‌ها؛ روزهایی که زیر نور تند آفتاب به بحث می‌گذرد، بیش از شب هایی که به هم می‌آمیزند، جذاب بودن یک زن را از بین می‌برد.




«پرنسس پابرهنه»
اریک امانوئل اشمیت
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه درخشان و به یاد ماندنی «پیامبر»

نوازنده و آهنگساز: گری مور

آلبوم: بازگشت به بلوز(۲۰۰۱)

سبک: بلوز راک، هارد راک
@renaissancetranslate

«جامعه‌ای که رباتیک عمل می‌کند»
🖋مجید یونسیان



جامعه‌ی ما پیش از آن‌که پا به دوره‌ی فوق مدرن یا فرامدرن بگذارد و از تکنولوژی به‌عنوان ابزار توسعه استفاده کند، پیشاپیش تبدیل به جامعه‌ای شده است که رباتیک عمل می‌کند.

ویژگی منحصر به فرد جامعه‌ی رباتیک این است که نیازی به تفکر ندارد. احساس و عاطفه ندارد. غریزه را نمی‌شناسد. احساس مسوولیت نمی کند. در اشل انسانی است اما درست همان کاری را می کند که برایش برنامه‌ریزی شده است. همان راهی را می‌رود که برایش طراحی شده است و به همان نتایجی می‌رسد که انتظار می‌رود.

جامعه‌ی ما رباتیک شده است، اما رباتی بدون برنامه، بدون حساب و کتاب. این جامعه نیازش به تفکر در حد صفر است. کتاب نمی خواند. محقق‌اش اگر طوطی‌وار هر آنچه را که دیگران خوش‌شان می‌آید، بگوید در صدر می‌نشیند. بزرگ می‌شود‌. یک جامعه‌شناس حق دارد کتاب بنویسد اما به شرطی که کسی و کسانی را مکدر نکند. می‌تواند حرف‌های قلنبه بزند، به شرطی که نه خودش بفهمد نه مردم. کتابی ننویسد که مردم بفهمند، چیز یاد بگیرند، واقعیت را بشناسند. این‌ها همه سم است، چون انسان و جامعه با شناخت واقعیت‌هاست که هوش‌مند می‌‌شود. حق‌اش را مطالبه می‌کند. سخن از حقوق انسانی می‌کند. ضعف‌هایش را درک می‌کند. می‌فهمد که گرسنگی حق‌اش نیست. می‌فهمد گرسنگی او از سیری بیش از حد دیگری است. جامعه‌شناسی که بخواهد کتاب بنویسد و از میان سطور واقعیت‌ها. مفاهیمی چون عشق و زن و جنایت را واکاوی کند؛ یعنی می‌خواهد نشان دهد که این همه یاوه‌هایی که تا کنون شنیده غلط است. این‌ها با باورها و قواعد دروغین جامعه و خانواده پاکیزه و پاستوریزه بر مدار باطل است.

در جامعه‌ی رباتیک، رابطه‌ی میان محقق و جامعه‌شناس با مردم باید با واسطه باشد. او هر چه می‌خواهد بنویسد، اما دیگری تصمیم می‌گیرد مردم بخوانند یا نه، چون تا کنون یادمان داده‌اند که مردم قدرت تشخیص ندارند؛ صغیرند. چون مردم دائم در خطر تهاجم فرهنگی‌اند. دائم دیگران از سادگی و خلوص آن‌ها سوء استفاده می‌کنند و مسائل را جور دیگری وانمود می‌کنند.

این مردم برای فهم و درک واقعیت و حقیقت همیشه به واسطه نیاز دارند. حتی برای رابطه با خدا و‌ خالق خود نیازمند واسطه‌اند.

حتی برای پاکی و نظافت و خورد و خوراک و رابطه با همسر و فرزند و حتی قضای حاجت و هر چیز دیگری به قاعده و قانون و واسطه نیاز دارند. حال این وسط کسانی پیدا می‌شوند که می‌خواهند مستقیم با مردم رابطه برقرار کنند. آن‌ها را آگاه کنند و اسم خود را هم گذاشته‌اند جامعه‌شناس مردم‌محور و مردم‌مدار و مردم‌خواه.

در جامعه‌ی رباتیک مدرن، شعور و هوش‌مندی از آن صاحبان تکنولوژی است؛ همان گروه برگزیده ثروت و قدرت. در جامعه‌ی رباتیک ما هوش‌مندی و شعور در ید قدرت حاملان و صاحبان دین و سنت است؛ همان صاحب منصبان قدرت و ثروت.

در هر دو نوع جامعه، مردم مصرف‌کننده‌اند. مرجع دانایی و هوش‌مندی نیستند؛ گرچه این فرآیند در جامعه‌ی رباتیک مدرن پیچیده‌تر است و فهم این زنجیره سخت‌تر. اما در جامعه‌ی ما به سادگی و روشنی و عریان و آشکار این زنجیره قابل لمس است. به همین علت آزار دهنده‌تر است.

برای خروج از این زنجیره چه می‌توان کرد و چه باید کرد؟
شاید در نهایت، از هر راهی که برویم به یک نقطه‌ی ثابت می‌رسیم و آن هم ضرورت ایجاد یک جامعه‌ی انسانی و اخلاقی است؛ جامعه‌ای که تفکر جای اعتقاد را بگیرد.

شاید هیچ چیز مهم‌تر از این نباشد که جامعه امکان تفکر بیابد و برای ایجاد جامعه‌ای متفکر باید زنجیرها و قیودی که او را مطیع می‌کند برداشته شود. و این همان نقطه‌ای است که برای صاحبان قدرت و ثروت دردآور است و چالش پیش روی ما همین‌جاست.
@renaissancetranslate