Dance of the Swans - The Swan Lake Suite op. 20
Pyotr Ilyich Tchaikovsky
موسیقی واپسین شب
قطعه زیبا و سترگ «رقص قوهای کوچک»
بخشی از باله درخشان «دریاچه قو»(۱۸۷۶)
آهنگساز: پیوتر ایلیچ چایکوفسکی
سبک: کلاسیک
@renaissancetranslate
قطعه زیبا و سترگ «رقص قوهای کوچک»
بخشی از باله درخشان «دریاچه قو»(۱۸۷۶)
آهنگساز: پیوتر ایلیچ چایکوفسکی
سبک: کلاسیک
@renaissancetranslate
Forwarded from اتچ بات
اولین روزی که آقای راجرز می خواست به عنوان کشیش به کلیسای شهر کوچکشان برود اتفاق عجیبی افتاد و درست جلو خانه‌اش مردی را دید که شباهت زیادی با خودش داشت، آقای راجرز به او سلام کرد و پرسید: تو کیستی؟!
مرد با نزاکت پاسخ داد: من «ابلیس» هستم!
آقای راجرز چند لحظه مبهوت به ابلیس خیره ماند و تصور کرد به درجۀ بالایی از روحانیت رسیده که توانایی دیدن ابلیس را دارد، این احتمال با وجود مرگ کشیش قبلی شهر در روز گذشته در او تقویت شد و سرشار از غرور و قدرت به سمت ابلیس رفت و گلوی او را گرفت و گفت:
سالهاست دنبالت بودم تا خفه‌ات کنم
چند لحظه که گلویش را فشار داد ابلیس نیمه جان روی زمین افتاد و در آخرین لحظه به کشیش گفت:
دیوانه اگر من بمیرم چطور میخواهی مردم را موعظه کنی!؟؟
سوال ابلیس بسیار منطقی به نظر آمد طوری که آقای راجرز از کشتن او منصرف شد و به سمت کلیسا راه افتاد، ابلیس دوباره گفت:
لطفا مرا روی زمین رها نکن میدانی که من از جنس خاک نیستم و اگر روی زمین باشم می‌میرم.
آقای راجرز که به شدت نگران مردن ابلیس شده بود پرسید: چکار میتوانم برایت انجام دهم؟؟
ابلیس لبخندی زد و گفت: من دیده نمیشوم، سنگین هم نیستم و قول میدهم که مزاحمتی برایت نداشته باشم فقط اجازه بده روی دوش تو سوار شوم!!
آقای راجرز که دوست نداشت شغل و جایگاه تازه‌اش را از دست بدهد قبول کرد که ابلیس روی دوشش سوار شود. ابلیس راست میگفت نه سنگین بود و نه مزاحمتی ایجاد میکرد ، آقای راجرز هم دیگر به ابلیس فکر نکرد فقط در آستانۀ ورود به کلیسا از او پرسید:
تو که اگر روی زمین باشی میمیری پس تا حالا کجا بودی؟
ابلیس گفت: روی دوش کشیش قبلی بودم که دیروز مُرد سپس با هم وارد کلیسا شدند...
«یک داستان کوتاه»
یووال نوح هراری
@renaissancetranslate
مرد با نزاکت پاسخ داد: من «ابلیس» هستم!
آقای راجرز چند لحظه مبهوت به ابلیس خیره ماند و تصور کرد به درجۀ بالایی از روحانیت رسیده که توانایی دیدن ابلیس را دارد، این احتمال با وجود مرگ کشیش قبلی شهر در روز گذشته در او تقویت شد و سرشار از غرور و قدرت به سمت ابلیس رفت و گلوی او را گرفت و گفت:
سالهاست دنبالت بودم تا خفه‌ات کنم
چند لحظه که گلویش را فشار داد ابلیس نیمه جان روی زمین افتاد و در آخرین لحظه به کشیش گفت:
دیوانه اگر من بمیرم چطور میخواهی مردم را موعظه کنی!؟؟
سوال ابلیس بسیار منطقی به نظر آمد طوری که آقای راجرز از کشتن او منصرف شد و به سمت کلیسا راه افتاد، ابلیس دوباره گفت:
لطفا مرا روی زمین رها نکن میدانی که من از جنس خاک نیستم و اگر روی زمین باشم می‌میرم.
آقای راجرز که به شدت نگران مردن ابلیس شده بود پرسید: چکار میتوانم برایت انجام دهم؟؟
ابلیس لبخندی زد و گفت: من دیده نمیشوم، سنگین هم نیستم و قول میدهم که مزاحمتی برایت نداشته باشم فقط اجازه بده روی دوش تو سوار شوم!!
آقای راجرز که دوست نداشت شغل و جایگاه تازه‌اش را از دست بدهد قبول کرد که ابلیس روی دوشش سوار شود. ابلیس راست میگفت نه سنگین بود و نه مزاحمتی ایجاد میکرد ، آقای راجرز هم دیگر به ابلیس فکر نکرد فقط در آستانۀ ورود به کلیسا از او پرسید:
تو که اگر روی زمین باشی میمیری پس تا حالا کجا بودی؟
ابلیس گفت: روی دوش کشیش قبلی بودم که دیروز مُرد سپس با هم وارد کلیسا شدند...
«یک داستان کوتاه»
یووال نوح هراری
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
ترکیب طبایع چو به کام تو دمی است
رو شاد بزی اگرچه بر تو ستمی است
با اهل خِرٙد باش که اصل تن تو
گردی و نسیمی و غباری و دمی است
حکیم عمر خیام نیشابوری
🍀بیست و هشتم اردیبهشت ماه، روز بزرگداشت
«عمر خیام» حکیم، شاعر و متفکر بزرگ ایرانی بر همه ایرانیان گرامی و فرخنده باد.🌹
@renaissancetranslate
رو شاد بزی اگرچه بر تو ستمی است
با اهل خِرٙد باش که اصل تن تو
گردی و نسیمی و غباری و دمی است
حکیم عمر خیام نیشابوری
🍀بیست و هشتم اردیبهشت ماه، روز بزرگداشت
«عمر خیام» حکیم، شاعر و متفکر بزرگ ایرانی بر همه ایرانیان گرامی و فرخنده باد.🌹
@renaissancetranslate
رنسانس
ترکیب طبایع چو به کام تو دمی است رو شاد بزی اگرچه بر تو ستمی است با اهل خِرٙد باش که اصل تن تو گردی و نسیمی و غباری و دمی است حکیم عمر خیام نیشابوری 🍀بیست و هشتم اردیبهشت ماه، روز بزرگداشت «عمر خیام» حکیم، شاعر و متفکر بزرگ ایرانی بر همه ایرانیان گرامی…
فلسفهٔ خیام هیچ وقت تازگی خود را از دست نخواهد داد. چون این ترانه‌های در ظاهر کوچک ولی پرمغز تمام مسایل مهم و تاریک فلسفی که در ادوار مختلف انسان را سرگردان کرده و افکاری که جبراً به او تحمیل شده و اسراری که برایش لاینحل مانده مطرح می‌کند. خیام ترجمان این شکنجه‌های روحی شده: فریادهای او انعکاس دردها، اضطراب‌ها، ترس‌ها، امیدها و یأس‌های میلیون‌ها نسل بشر است که پی‌درپی فکر آنها را عذاب داده‌است. خیام سعی می‌کند در ترانه‌های خودش با زبان و سبک غریبی همهٔ این مشکلات، معماها و مجهولات را آشکارا و بی‌پرده حل بکند. او زیر خنده‌های عصبانی و رعشه‌آور مسایل دینی و فلسفی را بیان می‌کند. بعد راه حل محسوس و عقلی برایش می‌جوید.
«ترانه های خیام»
به قلم صادق هدایت
@renaissancetranslate
«ترانه های خیام»
به قلم صادق هدایت
@renaissancetranslate
خانه «م. به‌آذین»: تخریب یا موزه؟!
خبرگزاری دانشجویی ایسنا با انتشار دو گزارش تصویری، از احتمال افتادن سرنوشت خانه مسکونی «محمود اعتمادزاد» ، معروف م. به‌آذین، نویسنده، مترجم و سیاستمدار ایرانی به دست بسازوبفروش‌ها خبر داده است.
خانه به‌آذین در محله آریاشهر در آستانه ویرانی است و به گزارش ایسنا بسازبفروش‌ها قصد دارند از آن مجموعه‌ای پر نان و آبدار بسازند. در برابر آنها کاوه اعتمادزاده، فرزند به‌آذین، قصد دارد از منزل پدر موزه یا مرکز فرهنگی بسازد تا هم خدمتی انجام شود و هم نام پدر زنده بماند.
به‌آذین از سال ۱۳۴۶ تا پایان عمرش در سال ۱۳۸۵ در این خانه ساکن بوده است.
به آذین، از نامدارترین نویسندگان چپ‌گرای ایران بود که چند بار در زمان پهلوی دوم به زندان افتاد.
به‌آذین پس از انقلاب ۱۳۵۷ از سران و سخنگویان حزب توده ایران به شمار می‌رفت. به‌آذین در جریان یورش گسترده به حزب توده و دستگیری سران و فعالان آن، در اواخر سال ۱۳۶۱ دستگیر شد و حدود هشت سال در زندان بود.
او پس از آزادی خاطرات زندان خود را مخفیانه به روی کاغذ آورد که پس از مرگ او منتشر شد. او از آزارهای جسمی و روحی که در زندان بر او وارد آمده بود، به تفصیل گزارش داده و از جمله می‌نویسد: «زندانی ذره ذره در رنج جسمی و عذاب روحی فرو می‌رود تا سرانجام درهم می‌ریزد. پس از دودلی‌ها و سرکشی‌های دردناک... زیر فشار توانفرسایی که بر تن و جانم روا می‌داشتند، گفتم دروغی را که با چندان اصرار از من می‌خواستند، گفتم تا از من دست بدارند.»
منبع: دویچه وله فارسی
@renaissancetranslate
خبرگزاری دانشجویی ایسنا با انتشار دو گزارش تصویری، از احتمال افتادن سرنوشت خانه مسکونی «محمود اعتمادزاد» ، معروف م. به‌آذین، نویسنده، مترجم و سیاستمدار ایرانی به دست بسازوبفروش‌ها خبر داده است.
خانه به‌آذین در محله آریاشهر در آستانه ویرانی است و به گزارش ایسنا بسازبفروش‌ها قصد دارند از آن مجموعه‌ای پر نان و آبدار بسازند. در برابر آنها کاوه اعتمادزاده، فرزند به‌آذین، قصد دارد از منزل پدر موزه یا مرکز فرهنگی بسازد تا هم خدمتی انجام شود و هم نام پدر زنده بماند.
به‌آذین از سال ۱۳۴۶ تا پایان عمرش در سال ۱۳۸۵ در این خانه ساکن بوده است.
به آذین، از نامدارترین نویسندگان چپ‌گرای ایران بود که چند بار در زمان پهلوی دوم به زندان افتاد.
به‌آذین پس از انقلاب ۱۳۵۷ از سران و سخنگویان حزب توده ایران به شمار می‌رفت. به‌آذین در جریان یورش گسترده به حزب توده و دستگیری سران و فعالان آن، در اواخر سال ۱۳۶۱ دستگیر شد و حدود هشت سال در زندان بود.
او پس از آزادی خاطرات زندان خود را مخفیانه به روی کاغذ آورد که پس از مرگ او منتشر شد. او از آزارهای جسمی و روحی که در زندان بر او وارد آمده بود، به تفصیل گزارش داده و از جمله می‌نویسد: «زندانی ذره ذره در رنج جسمی و عذاب روحی فرو می‌رود تا سرانجام درهم می‌ریزد. پس از دودلی‌ها و سرکشی‌های دردناک... زیر فشار توانفرسایی که بر تن و جانم روا می‌داشتند، گفتم دروغی را که با چندان اصرار از من می‌خواستند، گفتم تا از من دست بدارند.»
منبع: دویچه وله فارسی
@renaissancetranslate
رنسانس
چنان سرشار از خاطره‌ام من که گویی هزارساله‌ام کشوهای فراخ آکنده از صورت‌حساب، شعر، نامه‌های عاشقانه، ترانه و دادخواست و انبوهِ موهای پیچیده در قبض‌های رسید، کمتر از ذهن غمین من رازهای نهان دارند. مغز من هِرمی است، بی‌کرانه دخمه‌ای است که از گورستان مردگانش…
«شارل بودلر» نخستین کسی بود که روایت خود را با لحنی معتدل و اعتراف‌گونه بیان کرد، بی‌آنکه ژست کسی را به خود گیرد که تحت الهامات بوده است؛ او نخستین کسی بود که «روح نفرین‌شدۀ» شهر بزرگی چون پاریس را دستمایۀ هنرش قرار داد؛ نخستین شاعری بود که «فاتحانه» سخن نگفت، بلکه ملامت‌کنان از رنج‌ها و زخم‌ها و تن‌پروری و بی‌حاصلی ملال‌انگیزش در دل این عصر صنعتی داد سخن داد؛ نخستین شاعری بود که به ملال ناشی از لذت‌جویی و صحنۀ غریب آن، یعنی اتاق‌خواب غمزده پرداخت؛ نخستین شاعری بود که پس از بی‌پروایی‌های رمانتیسم، به تشبیهات زمختی متشبث شد که در میان هارمونی حاکم بر یک جمله ناگاه بی‌پرده و عریان ظاهر می‌شوند (…)؛ نخستین کسی بود که رابطۀ خود را با خوانندگان قطع کرد؛ شاعران همیشه خوانندگان ــ خزانۀ انسانی ــ را مخاطب قرار می‌دادند، او نخستین کسی بود که خودش را مخاطب قرار داد زیرا: «مخاطب شعر فقط نخبگان‌اند. عامۀ مردم مرا ملعون می‌پندارند ــ بسیار خوب ــ پس به این عرصه وارد نشوند»؛ او نخستین شاعری بود که تشبیهاتی عظیم آفرید:
"خفته در نسیان چون کوسه‌ای در دریا
من آن گورستان‌ام که ماه دشمن اوست
من خلوت‌خانه‌ای کهنه‌ام..."
داریوش شایگان
@kharmagaas
@renaissancetranslate
"خفته در نسیان چون کوسه‌ای در دریا
من آن گورستان‌ام که ماه دشمن اوست
من خلوت‌خانه‌ای کهنه‌ام..."
داریوش شایگان
@kharmagaas
@renaissancetranslate
#حافظه_تاریخی
ترسم ز فرط شعبده ، چندان خٙرٙت کنند
تا داستان عشق وطن ، باورت کنند
من رفتم از این ره و دیدم سزای خویش
بس کن تو ، ورنه خاک وطن بر سٙرٙت کنند
گیرم ز دست چون تو ، نخیزد خیانتی
خدمت مکن که رنجه به صد کیفرت کنند
گر وا کند حصار قزل قلعه لب به گفت
گوید ، چه پیش چشم تو با همسرت کنند
بر زنده باد گفتن این خلق خوش گریز
دل بر مٙنِه ، که یک تنه در سنگرت کنند
پتک اوفتاده در کف ضحاک و این گروه
خواهان که باز کاوه‌ی آهنگرت کنند !
ایران ، همیشه دوزخ ارباب غیرت است
آتش مٙنِه به سینه که خاکسترت کنند
چون گوژگشت آینه ، تصویر بر خطاست
تاریخ نیست اینکه مدام از بٙرٙت کنند
زنجیر ِ عدل ِ خسرو و آن خر که شِکوِه کرد
آورده‌اند تا به حقیقت ، خٙرٙت کنند
ز آن پادشه به خونِ کسان تشنه تر نبود
لیک این به کس مگو ، که زِ خٙس کمترت کنند
نخوت فروشِ تختِ جم ای بی هنر مباش
تا خود علاج فقرِ جنون پرورت کنند
فخرت بود به کورش و دستت چو اردشیر
دایم دراز تا کمکی دیگرت کنند
لاف از قضیبِ عاریه کم زن، که وقتِ کار
شرم آید ار به حجلهِ بخت اندرت کنند !
در آن وطن که قدرتِ بیگانه حاکم است
رو خارِ ره مشو که چو گل پرپرت کنند
عیار باش و دزد و زمین خوار و زن بِمُزد
تا برتر از سپهبد و سر لشکرت کنند
تلقینِ قولِ سعدی فرزانه، حیلتی است
تا جاودانه، بسته ی آن ششدٙرٙت کنند
نابرده رنج ، گنج میسر شود عزیز!
رو دیده باز کن که چه در کشورت کنند
بازارِ غارت است تو نیز ای پسر مٙخُسب
گویی بزن، که فارغ از این چنبرت کنند
ور زآنکه خود غرور ِ تو بر فضل و دانش است
حاشا که اعتنا به چنین گوهرت کنند
من آزموده ام رهِ تقوی به رنجِ عمر
زین راهِ کج مٙرو که سیه اخترت کنند
رو قهرمانِ وزنه شو ار کامت آرزوست
تا خارِ چشمِ مردم دانشورت کنند
در خایه‌مالی، مالی ای دلِ غافل حکایتی است
گر یادگیری از همگان برترت کنند
القصه ای رفیقِ سیه بختِ ساده لوح
راهی بزن، که سجده به سیم و زرت کنند
مامِ وطن به دامنِ بیگانه خفته مست
دل بدگمان مکن که چه با «مادرت» کنند!!
«اندرز سوختگان»(۱۳۴۱)
فریدون توللی
@renaissancetranslate
ترسم ز فرط شعبده ، چندان خٙرٙت کنند
تا داستان عشق وطن ، باورت کنند
من رفتم از این ره و دیدم سزای خویش
بس کن تو ، ورنه خاک وطن بر سٙرٙت کنند
گیرم ز دست چون تو ، نخیزد خیانتی
خدمت مکن که رنجه به صد کیفرت کنند
گر وا کند حصار قزل قلعه لب به گفت
گوید ، چه پیش چشم تو با همسرت کنند
بر زنده باد گفتن این خلق خوش گریز
دل بر مٙنِه ، که یک تنه در سنگرت کنند
پتک اوفتاده در کف ضحاک و این گروه
خواهان که باز کاوه‌ی آهنگرت کنند !
ایران ، همیشه دوزخ ارباب غیرت است
آتش مٙنِه به سینه که خاکسترت کنند
چون گوژگشت آینه ، تصویر بر خطاست
تاریخ نیست اینکه مدام از بٙرٙت کنند
زنجیر ِ عدل ِ خسرو و آن خر که شِکوِه کرد
آورده‌اند تا به حقیقت ، خٙرٙت کنند
ز آن پادشه به خونِ کسان تشنه تر نبود
لیک این به کس مگو ، که زِ خٙس کمترت کنند
نخوت فروشِ تختِ جم ای بی هنر مباش
تا خود علاج فقرِ جنون پرورت کنند
فخرت بود به کورش و دستت چو اردشیر
دایم دراز تا کمکی دیگرت کنند
لاف از قضیبِ عاریه کم زن، که وقتِ کار
شرم آید ار به حجلهِ بخت اندرت کنند !
در آن وطن که قدرتِ بیگانه حاکم است
رو خارِ ره مشو که چو گل پرپرت کنند
عیار باش و دزد و زمین خوار و زن بِمُزد
تا برتر از سپهبد و سر لشکرت کنند
تلقینِ قولِ سعدی فرزانه، حیلتی است
تا جاودانه، بسته ی آن ششدٙرٙت کنند
نابرده رنج ، گنج میسر شود عزیز!
رو دیده باز کن که چه در کشورت کنند
بازارِ غارت است تو نیز ای پسر مٙخُسب
گویی بزن، که فارغ از این چنبرت کنند
ور زآنکه خود غرور ِ تو بر فضل و دانش است
حاشا که اعتنا به چنین گوهرت کنند
من آزموده ام رهِ تقوی به رنجِ عمر
زین راهِ کج مٙرو که سیه اخترت کنند
رو قهرمانِ وزنه شو ار کامت آرزوست
تا خارِ چشمِ مردم دانشورت کنند
در خایه‌مالی، مالی ای دلِ غافل حکایتی است
گر یادگیری از همگان برترت کنند
القصه ای رفیقِ سیه بختِ ساده لوح
راهی بزن، که سجده به سیم و زرت کنند
مامِ وطن به دامنِ بیگانه خفته مست
دل بدگمان مکن که چه با «مادرت» کنند!!
«اندرز سوختگان»(۱۳۴۱)
فریدون توللی
@renaissancetranslate
آیا زن‌ها تصور می‌کنند مردان فقط به دلیل جاذبه‌های جنسی به سمت آنها جذب می‌شوند؟ این اشتباهی است فاحش.
اگر مردان پس از مدتی از زن‌ها کناره می‌گیرند، به دلیل روزهایی است که با یکدیگر سرکرده‌اند نه شب‌ها؛ روزهایی که زیر نور تند آفتاب به بحث می‌گذرد، بیش از شب هایی که به هم می‌آمیزند، جذاب بودن یک زن را از بین می‌برد.
«پرنسس پابرهنه»
اریک امانوئل اشمیت
@renaissancetranslate
اگر مردان پس از مدتی از زن‌ها کناره می‌گیرند، به دلیل روزهایی است که با یکدیگر سرکرده‌اند نه شب‌ها؛ روزهایی که زیر نور تند آفتاب به بحث می‌گذرد، بیش از شب هایی که به هم می‌آمیزند، جذاب بودن یک زن را از بین می‌برد.
«پرنسس پابرهنه»
اریک امانوئل اشمیت
@renaissancetranslate
The Prophet
Gary Moore
موسیقی واپسین شب
قطعه درخشان و به یاد ماندنی «پیامبر»
نوازنده و آهنگساز: گری مور
آلبوم: بازگشت به بلوز(۲۰۰۱)
سبک: بلوز راک، هارد راک
@renaissancetranslate
قطعه درخشان و به یاد ماندنی «پیامبر»
نوازنده و آهنگساز: گری مور
آلبوم: بازگشت به بلوز(۲۰۰۱)
سبک: بلوز راک، هارد راک
@renaissancetranslate
🔥1
«جامعه‌ای که رباتیک عمل می‌کند»
🖋مجید یونسیان
جامعه‌ی ما پیش از آنکه پا به دوره‌ی فوق مدرن یا فرامدرن بگذارد و از تکنولوژی به‌عنوان ابزار توسعه استفاده کند، پیشاپیش تبدیل به جامعه‌ای شده است که رباتیک عمل می‌کند.
ویژگی منحصر به فرد جامعه‌ی رباتیک این است که نیازی به تفکر ندارد. احساس و عاطفه ندارد. غریزه را نمی‌شناسد. احساس مسوولیت نمی کند. در اشل انسانی است اما درست همان کاری را می کند که برایش برنامه‌ریزی شده است. همان راهی را می‌رود که برایش طراحی شده است و به همان نتایجی می‌رسد که انتظار می‌رود.
جامعه‌ی ما رباتیک شده است، اما رباتی بدون برنامه، بدون حساب و کتاب. این جامعه نیازش به تفکر در حد صفر است. کتاب نمی خواند. محقق‌اش اگر طوطی‌وار هر آنچه را که دیگران خوش‌شان می‌آید، بگوید در صدر می‌نشیند. بزرگ میشود. یک جامعه‌شناس حق دارد کتاب بنویسد اما به شرطی که کسی و کسانی را مکدر نکند. می‌تواند حرفهای قلنبه بزند، به شرطی که نه خودش بفهمد نه مردم. کتابی ننویسد که مردم بفهمند، چیز یاد بگیرند، واقعیت را بشناسند. اینها همه سم است، چون انسان و جامعه با شناخت واقعیت‌هاست که هوش‌مند میشود. حق‌اش را مطالبه می‌کند. سخن از حقوق انسانی می‌کند. ضعف‌هایش را درک می‌کند. می‌فهمد که گرسنگی حق‌اش نیست. می‌فهمد گرسنگی او از سیری بیش از حد دیگری است. جامعه‌شناسی که بخواهد کتاب بنویسد و از میان سطور واقعیت‌ها. مفاهیمی چون عشق و زن و جنایت را واکاوی کند؛ یعنی می‌خواهد نشان دهد که این همه یاوه‌هایی که تا کنون شنیده غلط است. اینها با باورها و قواعد دروغین جامعه و خانواده پاکیزه و پاستوریزه بر مدار باطل است.
در جامعه‌ی رباتیک، رابطه‌ی میان محقق و جامعه‌شناس با مردم باید با واسطه باشد. او هر چه می‌خواهد بنویسد، اما دیگری تصمیم می‌گیرد مردم بخوانند یا نه، چون تا کنون یادمان داده‌اند که مردم قدرت تشخیص ندارند؛ صغیرند. چون مردم دائم در خطر تهاجم فرهنگی‌اند. دائم دیگران از سادگی و خلوص آنها سوء استفاده می‌کنند و مسائل را جور دیگری وانمود می‌کنند.
این مردم برای فهم و درک واقعیت و حقیقت همیشه به واسطه نیاز دارند. حتی برای رابطه با خدا و خالق خود نیازمند واسطه‌اند.
حتی برای پاکی و نظافت و خورد و خوراک و رابطه با همسر و فرزند و حتی قضای حاجت و هر چیز دیگری به قاعده و قانون و واسطه نیاز دارند. حال این وسط کسانی پیدا می‌شوند که می‌خواهند مستقیم با مردم رابطه برقرار کنند. آنها را آگاه کنند و اسم خود را هم گذاشته‌اند جامعه‌شناس مردم‌محور و مردم‌مدار و مردم‌خواه.
در جامعه‌ی رباتیک مدرن، شعور و هوشمندی از آن صاحبان تکنولوژی است؛ همان گروه برگزیده ثروت و قدرت. در جامعه‌ی رباتیک ما هوشمندی و شعور در ید قدرت حاملان و صاحبان دین و سنت است؛ همان صاحب منصبان قدرت و ثروت.
در هر دو نوع جامعه، مردم مصرف‌کننده‌اند. مرجع دانایی و هوشمندی نیستند؛ گرچه این فرآیند در جامعه‌ی رباتیک مدرن پیچیده‌تر است و فهم این زنجیره سخت‌تر. اما در جامعه‌ی ما به سادگی و روشنی و عریان و آشکار این زنجیره قابل لمس است. به همین علت آزار دهنده‌تر است.
برای خروج از این زنجیره چه می‌توان کرد و چه باید کرد؟
شاید در نهایت، از هر راهی که برویم به یک نقطه‌ی ثابت می‌رسیم و آن هم ضرورت ایجاد یک جامعه‌ی انسانی و اخلاقی است؛ جامعه‌ای که تفکر جای اعتقاد را بگیرد.
شاید هیچ چیز مهم‌تر از این نباشد که جامعه امکان تفکر بیابد و برای ایجاد جامعه‌ای متفکر باید زنجیرها و قیودی که او را مطیع می‌کند برداشته شود. و این همان نقطه‌ای است که برای صاحبان قدرت و ثروت دردآور است و چالش پیش روی ما همین‌جاست.
@renaissancetranslate
🖋مجید یونسیان
جامعه‌ی ما پیش از آنکه پا به دوره‌ی فوق مدرن یا فرامدرن بگذارد و از تکنولوژی به‌عنوان ابزار توسعه استفاده کند، پیشاپیش تبدیل به جامعه‌ای شده است که رباتیک عمل می‌کند.
ویژگی منحصر به فرد جامعه‌ی رباتیک این است که نیازی به تفکر ندارد. احساس و عاطفه ندارد. غریزه را نمی‌شناسد. احساس مسوولیت نمی کند. در اشل انسانی است اما درست همان کاری را می کند که برایش برنامه‌ریزی شده است. همان راهی را می‌رود که برایش طراحی شده است و به همان نتایجی می‌رسد که انتظار می‌رود.
جامعه‌ی ما رباتیک شده است، اما رباتی بدون برنامه، بدون حساب و کتاب. این جامعه نیازش به تفکر در حد صفر است. کتاب نمی خواند. محقق‌اش اگر طوطی‌وار هر آنچه را که دیگران خوش‌شان می‌آید، بگوید در صدر می‌نشیند. بزرگ میشود. یک جامعه‌شناس حق دارد کتاب بنویسد اما به شرطی که کسی و کسانی را مکدر نکند. می‌تواند حرفهای قلنبه بزند، به شرطی که نه خودش بفهمد نه مردم. کتابی ننویسد که مردم بفهمند، چیز یاد بگیرند، واقعیت را بشناسند. اینها همه سم است، چون انسان و جامعه با شناخت واقعیت‌هاست که هوش‌مند میشود. حق‌اش را مطالبه می‌کند. سخن از حقوق انسانی می‌کند. ضعف‌هایش را درک می‌کند. می‌فهمد که گرسنگی حق‌اش نیست. می‌فهمد گرسنگی او از سیری بیش از حد دیگری است. جامعه‌شناسی که بخواهد کتاب بنویسد و از میان سطور واقعیت‌ها. مفاهیمی چون عشق و زن و جنایت را واکاوی کند؛ یعنی می‌خواهد نشان دهد که این همه یاوه‌هایی که تا کنون شنیده غلط است. اینها با باورها و قواعد دروغین جامعه و خانواده پاکیزه و پاستوریزه بر مدار باطل است.
در جامعه‌ی رباتیک، رابطه‌ی میان محقق و جامعه‌شناس با مردم باید با واسطه باشد. او هر چه می‌خواهد بنویسد، اما دیگری تصمیم می‌گیرد مردم بخوانند یا نه، چون تا کنون یادمان داده‌اند که مردم قدرت تشخیص ندارند؛ صغیرند. چون مردم دائم در خطر تهاجم فرهنگی‌اند. دائم دیگران از سادگی و خلوص آنها سوء استفاده می‌کنند و مسائل را جور دیگری وانمود می‌کنند.
این مردم برای فهم و درک واقعیت و حقیقت همیشه به واسطه نیاز دارند. حتی برای رابطه با خدا و خالق خود نیازمند واسطه‌اند.
حتی برای پاکی و نظافت و خورد و خوراک و رابطه با همسر و فرزند و حتی قضای حاجت و هر چیز دیگری به قاعده و قانون و واسطه نیاز دارند. حال این وسط کسانی پیدا می‌شوند که می‌خواهند مستقیم با مردم رابطه برقرار کنند. آنها را آگاه کنند و اسم خود را هم گذاشته‌اند جامعه‌شناس مردم‌محور و مردم‌مدار و مردم‌خواه.
در جامعه‌ی رباتیک مدرن، شعور و هوشمندی از آن صاحبان تکنولوژی است؛ همان گروه برگزیده ثروت و قدرت. در جامعه‌ی رباتیک ما هوشمندی و شعور در ید قدرت حاملان و صاحبان دین و سنت است؛ همان صاحب منصبان قدرت و ثروت.
در هر دو نوع جامعه، مردم مصرف‌کننده‌اند. مرجع دانایی و هوشمندی نیستند؛ گرچه این فرآیند در جامعه‌ی رباتیک مدرن پیچیده‌تر است و فهم این زنجیره سخت‌تر. اما در جامعه‌ی ما به سادگی و روشنی و عریان و آشکار این زنجیره قابل لمس است. به همین علت آزار دهنده‌تر است.
برای خروج از این زنجیره چه می‌توان کرد و چه باید کرد؟
شاید در نهایت، از هر راهی که برویم به یک نقطه‌ی ثابت می‌رسیم و آن هم ضرورت ایجاد یک جامعه‌ی انسانی و اخلاقی است؛ جامعه‌ای که تفکر جای اعتقاد را بگیرد.
شاید هیچ چیز مهم‌تر از این نباشد که جامعه امکان تفکر بیابد و برای ایجاد جامعه‌ای متفکر باید زنجیرها و قیودی که او را مطیع می‌کند برداشته شود. و این همان نقطه‌ای است که برای صاحبان قدرت و ثروت دردآور است و چالش پیش روی ما همین‌جاست.
@renaissancetranslate
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
انیمیشن مفهومی و تأمل برانگیز «خوشبختی»(۲۰۱۷)
کارگردان: استیو کاتز
این انیمیشن، واقعیتِ دنیای مدرن امروز ما را در روایتی کوتاه و تاثیر گذار به تصویر کشیده است.
مخلوقاتی مستأصل، حریص و فرسوده که با کارِ شبانه روزی، «آرامش» خود را قربانی می کنند تا وسایلِ «آسایشِ» بیشتری برای زندگی فراهم کنند، غافل از آنکه بر هیزم زندگی دوزخی خود بیش‌از پیش می افزایند...
#بازنشر
@renaissancetranslate
کارگردان: استیو کاتز
این انیمیشن، واقعیتِ دنیای مدرن امروز ما را در روایتی کوتاه و تاثیر گذار به تصویر کشیده است.
مخلوقاتی مستأصل، حریص و فرسوده که با کارِ شبانه روزی، «آرامش» خود را قربانی می کنند تا وسایلِ «آسایشِ» بیشتری برای زندگی فراهم کنند، غافل از آنکه بر هیزم زندگی دوزخی خود بیش‌از پیش می افزایند...
#بازنشر
@renaissancetranslate
🔥1
Edge Of Darkness
Eric Clapton with Michael Kamen/Eric Clapton with Michael Kamen
موسیقی واپسین شب
قطعه بیکلام و خاطره انگیز سریال مشهور «لبه تاریکی»(۱۹۸۵)
آهنگساز و نوازنده: اریک کلاپتون
سبک : پروگرسیو راک، بلوز، الکترونیک
@Renaissancetranslate
قطعه بیکلام و خاطره انگیز سریال مشهور «لبه تاریکی»(۱۹۸۵)
آهنگساز و نوازنده: اریک کلاپتون
سبک : پروگرسیو راک، بلوز، الکترونیک
@Renaissancetranslate
🔥1
حمله به «سلبریتی» یا نقدِ «سلبریتیسم»: آیا سلبریتی ها جای «نخبگان» را در جامعه گرفته اند؟!
🖊 آرش حیدری
🔷 این ایده را که «وای! نخبگان کنار رفته‌اند، وای! سلبریتی‌ها جای آنها را گرفته‌اند» باید مورد شک قرار بدهیم. باید دید منظور از این نخبگان و این سلبریتی‌ها چیست؟ چون امروز با مجموعه بزرگی از سلبریتی-نخبگان روبه‌رو هستیم. انگشت اتهام را باید به سمت گفتمان‌های رسمی و غالب هم گرفت.
🔷 اگر بحث شخصیت شناسی را بگذاریم کنار موقعیتِ سوژگی مهم میشود. اینکه یک موقعیت خود را نماینده چه اصواتی جا زده است؟ چگونه به نماینده خیالیِ نیروهای سرکوب شده بدل شده است؟ چه میلی را ارضا می‌کند و در چه موقعیتی ایستاده است؟ اینها سؤالاتی اساسی‌اند.
🔷 صداهای سرکوب شده خیلی اوقات به قالب ارتجاعی و در نقشی خاص بازسازی می‌شوند و فضایی جوکرگونه را می‌سازند. در اینجا قطعاً فضایی برای خلق سلبریتی به‌وجود می‌آید که به شکلی خیالی تصویر و صدای این نیروها خواهد بود. مسئله را باید در نسبتِ گفتمان‌های رسمی با زندگیِ اجتماعی تحلیل کرد. نقدِ ابتذال اگر بسترهای شکل‌بندی ابتذال را در نظر نگیرد، عملاً فهمی ناصحانه و بی‌خاصیت است.
🔷 سلبریتی تلنبارِ تناقض‌های موجود در حیات اجتماعی و متعین شدنش در یک نقش است که تصویری رؤیاگون و کاریکاتوری را پدید آورده است. تناقضاتی که در زبان فشل رسمی حتی بنا نیست وجودشان به رسمیت شناخته شود.
🔷 در بستری که فاقد نیرویی رهایی‌بخشی است که بتواند سرکوب‌شدگان و طردشدگان را به نفع تغییری مثبت در زندگی اجتماعی-سیاسی بسیج کند، نیروهای راست‌گرا در قلمرو سیاست و ابتذال در قلمرو فرهنگ بر سریر می‌نشینند.
🔷 این روزها حمله به سلبریتی سکۀ رایج بازار است بی‌آنکه از منطق تولید سلبریتیسم سخنی برود. این حملات به درد ژست روشنفکری و ژست‌های ایدئولوژیک می‌خورند اما در عمل نه چیزی را توضیح می‌دهند نه چیزی را نقد می‌کنند چراکه هستیِ اجتماعی و الگوهای شکل‌بندیش را از تحلیل کنار گذاشته‌اند و تنها به سلبریتی می‌پردازند و نه فرایندهای تولیدش.
🔷 چرا فلان سلبریتی بیش از فلان جامعه‌شناس، فلان اندیشمند، فلان هنرمند و... دیده میشود؟ این نزاع خیلی اوقات نزاع بر سر دیده شدن است و نه نزاع بر سر حقیقت. اندیشه یعنی نزاع بر سر حقیقت. گاهی خودِ این اعتراض محصول نوعی سلبریتیسم نهفته در فضای نخبگانی است.
🔷 جامعه خوب جامعه‌ای نیست که همه افراد آن فرهیخته باشند. فضای زندگی باید بتواند قلمروهای متفاوت خود را پیدا کند، وقتی این بسگانگی (تعدد و گوناگونی) به رسمیت شناخته نشود نیروها به پمپاژ خشم و نفی یکدیگر بدل می‌شوند، آن وقت نه از تاک نشانی می‌ماند نه از تاک نشان.
🔷 آن خشونت‌های نمادین و آشکاری که هر روز زندگیِ نابرابر را به شکلی هولناک بازتولید می‌کنند باید محکم و بی و قفه نقد شوند. فراموش نکنیم این نیروها در جامعه حاضرند و می‌بالند، در گفتارهای روزمره، در کردارهای جاریِ ما، در گفتارهای عالمانه، در کردارهای سیاست‌مدارانه و... وظیفۀ عالِم اجتماعی شناخت فرایندهای عمل و الگوهای عمل این نیروها است نه سنگر گرفتن در موضع اشرافیتی از دست رفته که بر ویرانه های فرهنگِ والا در برابر فرهنگ پست مویه می‌کند. مسئله این است که این خشونت فقط در سلبریتیسم نیست، خیلی اوقات مسئله بر سر نفی انواع ابتذال و خرافه و وهم نیست بلکه مسئله بر این است که خرافۀ چه کسی بهتر است سکۀ رایج بازار شود.
متن کامل مصاحبه
بخش اول 👇
plus.irna.ir/news/83781790/
بخش دوم 👇
plus.irna.ir/news/83781811/
@renaissancetranslate
🖊 آرش حیدری
🔷 این ایده را که «وای! نخبگان کنار رفته‌اند، وای! سلبریتی‌ها جای آنها را گرفته‌اند» باید مورد شک قرار بدهیم. باید دید منظور از این نخبگان و این سلبریتی‌ها چیست؟ چون امروز با مجموعه بزرگی از سلبریتی-نخبگان روبه‌رو هستیم. انگشت اتهام را باید به سمت گفتمان‌های رسمی و غالب هم گرفت.
🔷 اگر بحث شخصیت شناسی را بگذاریم کنار موقعیتِ سوژگی مهم میشود. اینکه یک موقعیت خود را نماینده چه اصواتی جا زده است؟ چگونه به نماینده خیالیِ نیروهای سرکوب شده بدل شده است؟ چه میلی را ارضا می‌کند و در چه موقعیتی ایستاده است؟ اینها سؤالاتی اساسی‌اند.
🔷 صداهای سرکوب شده خیلی اوقات به قالب ارتجاعی و در نقشی خاص بازسازی می‌شوند و فضایی جوکرگونه را می‌سازند. در اینجا قطعاً فضایی برای خلق سلبریتی به‌وجود می‌آید که به شکلی خیالی تصویر و صدای این نیروها خواهد بود. مسئله را باید در نسبتِ گفتمان‌های رسمی با زندگیِ اجتماعی تحلیل کرد. نقدِ ابتذال اگر بسترهای شکل‌بندی ابتذال را در نظر نگیرد، عملاً فهمی ناصحانه و بی‌خاصیت است.
🔷 سلبریتی تلنبارِ تناقض‌های موجود در حیات اجتماعی و متعین شدنش در یک نقش است که تصویری رؤیاگون و کاریکاتوری را پدید آورده است. تناقضاتی که در زبان فشل رسمی حتی بنا نیست وجودشان به رسمیت شناخته شود.
🔷 در بستری که فاقد نیرویی رهایی‌بخشی است که بتواند سرکوب‌شدگان و طردشدگان را به نفع تغییری مثبت در زندگی اجتماعی-سیاسی بسیج کند، نیروهای راست‌گرا در قلمرو سیاست و ابتذال در قلمرو فرهنگ بر سریر می‌نشینند.
🔷 این روزها حمله به سلبریتی سکۀ رایج بازار است بی‌آنکه از منطق تولید سلبریتیسم سخنی برود. این حملات به درد ژست روشنفکری و ژست‌های ایدئولوژیک می‌خورند اما در عمل نه چیزی را توضیح می‌دهند نه چیزی را نقد می‌کنند چراکه هستیِ اجتماعی و الگوهای شکل‌بندیش را از تحلیل کنار گذاشته‌اند و تنها به سلبریتی می‌پردازند و نه فرایندهای تولیدش.
🔷 چرا فلان سلبریتی بیش از فلان جامعه‌شناس، فلان اندیشمند، فلان هنرمند و... دیده میشود؟ این نزاع خیلی اوقات نزاع بر سر دیده شدن است و نه نزاع بر سر حقیقت. اندیشه یعنی نزاع بر سر حقیقت. گاهی خودِ این اعتراض محصول نوعی سلبریتیسم نهفته در فضای نخبگانی است.
🔷 جامعه خوب جامعه‌ای نیست که همه افراد آن فرهیخته باشند. فضای زندگی باید بتواند قلمروهای متفاوت خود را پیدا کند، وقتی این بسگانگی (تعدد و گوناگونی) به رسمیت شناخته نشود نیروها به پمپاژ خشم و نفی یکدیگر بدل می‌شوند، آن وقت نه از تاک نشانی می‌ماند نه از تاک نشان.
🔷 آن خشونت‌های نمادین و آشکاری که هر روز زندگیِ نابرابر را به شکلی هولناک بازتولید می‌کنند باید محکم و بی و قفه نقد شوند. فراموش نکنیم این نیروها در جامعه حاضرند و می‌بالند، در گفتارهای روزمره، در کردارهای جاریِ ما، در گفتارهای عالمانه، در کردارهای سیاست‌مدارانه و... وظیفۀ عالِم اجتماعی شناخت فرایندهای عمل و الگوهای عمل این نیروها است نه سنگر گرفتن در موضع اشرافیتی از دست رفته که بر ویرانه های فرهنگِ والا در برابر فرهنگ پست مویه می‌کند. مسئله این است که این خشونت فقط در سلبریتیسم نیست، خیلی اوقات مسئله بر سر نفی انواع ابتذال و خرافه و وهم نیست بلکه مسئله بر این است که خرافۀ چه کسی بهتر است سکۀ رایج بازار شود.
متن کامل مصاحبه
بخش اول 👇
plus.irna.ir/news/83781790/
بخش دوم 👇
plus.irna.ir/news/83781811/
@renaissancetranslate
انسان‌ها این «حقيقت» را «فراموش» کرده‌اند، اما تو نباید فراموشش کنی:
تو تا زنده‌ای نسبت به چیزی که «اهلی» کرده‌ای «مسئولی»!
«شازده کوچولو»
آنتوان دو سنت اگزوپری
@renaissancetranslate
تو تا زنده‌ای نسبت به چیزی که «اهلی» کرده‌ای «مسئولی»!
«شازده کوچولو»
آنتوان دو سنت اگزوپری
@renaissancetranslate
تصویر واپسین شب
آسمانِ ستاره باران و رویایی شهر فینیکس(۲۰۱۷)
ایالت آریزونا؛ آمریکا
عکاس: آلن لٙبیش
@renaissancetranslate
آسمانِ ستاره باران و رویایی شهر فینیکس(۲۰۱۷)
ایالت آریزونا؛ آمریکا
عکاس: آلن لٙبیش
@renaissancetranslate
Tienshan
Kitaro
موسیقی واپسین شب
«کوه‌های بهشت» ؛ یکی از زیباترین و خیال‌انگیزترین آثار موسیقایی قرن گذشته
آهنگساز: کیتارو
آلبوم موسیقی متن مستند تلویزیونی «جاده ابریشم»(۱۹۸۵)
سبک: نیوایج، حماسی، دریم پاپ
@renaissancetranslate
«کوه‌های بهشت» ؛ یکی از زیباترین و خیال‌انگیزترین آثار موسیقایی قرن گذشته
آهنگساز: کیتارو
آلبوم موسیقی متن مستند تلویزیونی «جاده ابریشم»(۱۹۸۵)
سبک: نیوایج، حماسی، دریم پاپ
@renaissancetranslate
وقتی دچار «بی‌انگیزگی» مزمن می‌شوید، بیمارگونه شروع به زیر سؤال بردن وجودتان (هستی‌تان) می‌کنید.
همه‌چیز تبدیل به شبه سوالاتی هوشمندانه می‌شوند که شما هیچ‌گونه قصدی برای جواب دادنشان ندارید. و این روزمرگی لباسی بر تن شماست که نه‌تنها شمارا تحت تأثیر قرار داده بلکه تعریفتان می‌کند؛ و شما خود را سایه‌ای انسان‌نما می‌پندارید فاقد از ارزش برای پرورش هرگونه تمایل و یا حتی شگفت‌زده شدن درباره‌ی دنیا اطراف.
از هر لحاظ حقیقتاً بی‌ارزش، و عمیقاً غایب از حضور خودید. می‌خواهم هر جور که میتوانم اعتراف کنم ولی قلبم خالی است. این خلأ همانند آینه است که صورتم را در آن می‌بینم و احساس بیزاری و وحشت میکنم. بی‌تفاوتیم به دیگران باعث شده در را به روی همه ببندم. در شهر مردگان زندگی میکنم و در رؤیاهایم زندانیم.
«اینگمار برگمان»
@renaissancetranslate
همه‌چیز تبدیل به شبه سوالاتی هوشمندانه می‌شوند که شما هیچ‌گونه قصدی برای جواب دادنشان ندارید. و این روزمرگی لباسی بر تن شماست که نه‌تنها شمارا تحت تأثیر قرار داده بلکه تعریفتان می‌کند؛ و شما خود را سایه‌ای انسان‌نما می‌پندارید فاقد از ارزش برای پرورش هرگونه تمایل و یا حتی شگفت‌زده شدن درباره‌ی دنیا اطراف.
از هر لحاظ حقیقتاً بی‌ارزش، و عمیقاً غایب از حضور خودید. می‌خواهم هر جور که میتوانم اعتراف کنم ولی قلبم خالی است. این خلأ همانند آینه است که صورتم را در آن می‌بینم و احساس بیزاری و وحشت میکنم. بی‌تفاوتیم به دیگران باعث شده در را به روی همه ببندم. در شهر مردگان زندگی میکنم و در رؤیاهایم زندانیم.
«اینگمار برگمان»
@renaissancetranslate
👏1
Forwarded from اتچ بات
در شهری بزرگ انسانی بسیار «باهوش» زندگی می کرد که در میان مردم نفوذ بسیاری داشت. از قضا در همان شهر یک «احمق» به تمام معنا نیز زندگی می کرد.
یک روز احمق به باهوش رسید و از او خواست که به او راه باهوش شدن را نشان دهد.
باهوش از او پرسید که آیا می خواهد که باهوش شود یا باهوش به نظر برسد؟! زیرا باهوش شدن روندی طولانی است اما باهوش به نظر رسیدن بسیار آسان است.
احمق پاسخ داد که راه آسان تر را می خواهد که به اندازه کافی باهوش به نظر برسد.
او اهمیتی به هوشمندی نمی دهد.
سپس احمق خواستار آموختن حقه شد
فرد باهوش چیزی را در گوش او زمزمه کرد و از آن روز به بعد احمق در شهر به فردی باهوش معروف شد
او به احمق گفته بود که هر حرفی را که
می شنود فوراً آن را نفی کند.
مثلا اگر کسی بگوید که چیزی به نام مراقبه بر مجسمه وجود دارد احمق باید فورا بگوید که چنین چیزی نیست.
احمق از باهوش پرسید که آیا وقتی که چیزی در مورد موضوع نمی دانم هم باید چنین چیزی را بگویم ؟
باهوش پاسخ داد اصلا لازم نیست خودت را مشغول دانستن چیزها کنی؛ فقط هر چیزی که گفتند «نفی» کن.
به آنها بگو که ثابت کنند!!
اگر کسی گفت که موسیقی بتهوون آسمانی است ، از آن شخص بخواه ثابت کند که موسیقی آسمانی شبیه چه چیزی است.
فقط همه چیز را انکار کن و اگر کسی با تو به بحث برخاست ، این چالش را ایجاد کن که آنها گفته شان را اثبات کنند.
بعد از چند هفته احمق در شهر به هوشمندی معروف شد.
مردم می گفتند که او بسیار عمیق است و درک و قضاوت او بسیار دشوار است.
اگر کسی می گفت که اشعار شکسپیر زیبا هستند او پاسخ می داد که کلا چرندند، سپس آن شخص به تردید می افتاد زیرا اثبات گفته اش سخت می شد.
به گونه ای می توان این قرن را قرن انواع حماقت ها نامید و پایه و اساس حماقت ما نفی کردن است.
یک قرن تمام همه چیز را یکی پس از دیگری انکار کرده ایم و وقتی دیگران نیز نتوانستند چیزی را اثبات کنند، آنها نیز به نفی کنندگان پیوستند.
اما به یاد بسپار که هرچه در زندگی نفی بیشتر باشد زندگی ناچیز تر می شود.
بدون مثبت بودن هیچ حقیقتی را نمی توان شناخت.
«باهوش و احمق»
ایوان تورگنیف
@renaissancetranslate
یک روز احمق به باهوش رسید و از او خواست که به او راه باهوش شدن را نشان دهد.
باهوش از او پرسید که آیا می خواهد که باهوش شود یا باهوش به نظر برسد؟! زیرا باهوش شدن روندی طولانی است اما باهوش به نظر رسیدن بسیار آسان است.
احمق پاسخ داد که راه آسان تر را می خواهد که به اندازه کافی باهوش به نظر برسد.
او اهمیتی به هوشمندی نمی دهد.
سپس احمق خواستار آموختن حقه شد
فرد باهوش چیزی را در گوش او زمزمه کرد و از آن روز به بعد احمق در شهر به فردی باهوش معروف شد
او به احمق گفته بود که هر حرفی را که
می شنود فوراً آن را نفی کند.
مثلا اگر کسی بگوید که چیزی به نام مراقبه بر مجسمه وجود دارد احمق باید فورا بگوید که چنین چیزی نیست.
احمق از باهوش پرسید که آیا وقتی که چیزی در مورد موضوع نمی دانم هم باید چنین چیزی را بگویم ؟
باهوش پاسخ داد اصلا لازم نیست خودت را مشغول دانستن چیزها کنی؛ فقط هر چیزی که گفتند «نفی» کن.
به آنها بگو که ثابت کنند!!
اگر کسی گفت که موسیقی بتهوون آسمانی است ، از آن شخص بخواه ثابت کند که موسیقی آسمانی شبیه چه چیزی است.
فقط همه چیز را انکار کن و اگر کسی با تو به بحث برخاست ، این چالش را ایجاد کن که آنها گفته شان را اثبات کنند.
بعد از چند هفته احمق در شهر به هوشمندی معروف شد.
مردم می گفتند که او بسیار عمیق است و درک و قضاوت او بسیار دشوار است.
اگر کسی می گفت که اشعار شکسپیر زیبا هستند او پاسخ می داد که کلا چرندند، سپس آن شخص به تردید می افتاد زیرا اثبات گفته اش سخت می شد.
به گونه ای می توان این قرن را قرن انواع حماقت ها نامید و پایه و اساس حماقت ما نفی کردن است.
یک قرن تمام همه چیز را یکی پس از دیگری انکار کرده ایم و وقتی دیگران نیز نتوانستند چیزی را اثبات کنند، آنها نیز به نفی کنندگان پیوستند.
اما به یاد بسپار که هرچه در زندگی نفی بیشتر باشد زندگی ناچیز تر می شود.
بدون مثبت بودن هیچ حقیقتی را نمی توان شناخت.
«باهوش و احمق»
ایوان تورگنیف
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
👍1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
یک راه ساده برای آشنایی با یک شهر، این است که آدمی بداند:
مردم آن شهر چگونه «کار» می‌کنند...
چگونه «عشق» می‌ورزند ...
و چگونه «می‌میرند»...!
«طاعون»
آلبر کامو
طاعون: رمانی درباره مرگ و معرفت
نوشته آلبر کامو
#ادبیات
#فلسفه
ترجمه و صدا: ایمان فانی
@renaissancetranslate
مردم آن شهر چگونه «کار» می‌کنند...
چگونه «عشق» می‌ورزند ...
و چگونه «می‌میرند»...!
«طاعون»
آلبر کامو
طاعون: رمانی درباره مرگ و معرفت
نوشته آلبر کامو
#ادبیات
#فلسفه
ترجمه و صدا: ایمان فانی
@renaissancetranslate
مردم می‌گن شخصیت هر آدمی تغییرناپذیره ولی اغلب این نقابه که بدون تغییر باقی می‌‌مونه و نه شخصیت، و در زیر این نقاب غیرقابل تغییر موجودی هست که دیوانه‌‌وار در حال تکامله و به شکل غیرقابل‌کنترلی ماهیتش تغییر میکنه. ببین چی بهت می‌گم، راسخ‌‌ترین آدمی که می‌‌شناسی به‌احتمال قوی با تو کاملاً بیگانه‌‌ست و همین‌‌طور ازش بال و شاخه و چشم سوم رشد میکنه. ممکنه ده سال توی اتاق اداره کنارش بشینی و تمام این جوانه زدن‌‌ها بغل گوشت اتفاق بیفته و روحت هم خبردار نشه. هرکسی که ادعا میکنه یکی از دوستانش در طول سال‌ها هیچ تغییری نکرده، فرق نقاب و چهره‌‌ی واقعی رو نمی‌فهمه.
«جز از کل»
استیو تولتز
@renaissancetranslate
«جز از کل»
استیو تولتز
@renaissancetranslate
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
کمی هم درباره «ورزش حرفهای»، اینفلوئنسرهای وطنی، شجره خانوادگی «پیکاسو» و کاسبی های غریب مجازی!
تصور می‌کنید مابین سلبریتی های مشهوری مانند سید حسن آقامیری، تتلو، ساشا سبحانی، مسیح علی نژاد٬ احمد پیکاسو، فرانک عمیدی، صفحات شرط‌بندی و...چه ارتباطی وجود دارد؟!
«سلبریتی‌ها صحبتی جز هورا و هلهله را برنمی‌تابند اما تحقیق و پرسشگری وظیفه «روزنامه‌نگار» است.
این ویدیوی ساده، آینه‌ای است رو به چهره سید احمد معین شیرازی و همسرش تا مقایسه کنند با تصویری که از خود در اینستاگرام نشان می‌دهند.
آرزو میکنم ایشان در توییتر و اینستاگرام با همراهی اطرافیان محترم‌شان در ترکیه که یک هفته است از هیچ تحقیر و افترایی فروگذار نبوده‌اند، با این حقیقت کنار بیایند که نقد اینفلوئنسرها از مهدی صفایی تا مونا کاکاوند، از سبحانی (پسر سفیر) تا معین شیرازی (پسر حجت الاسلام) حق یکایک کاربران فضای مجازی است
دیدن این ویدیو را به شما دوستان توصیه می کنیم!
منبع: از کانال تلگرامی
«مهدی رستم پور»
#فرهنگ_سازی
#بازنشر
@renaissancetranslate
تصور می‌کنید مابین سلبریتی های مشهوری مانند سید حسن آقامیری، تتلو، ساشا سبحانی، مسیح علی نژاد٬ احمد پیکاسو، فرانک عمیدی، صفحات شرط‌بندی و...چه ارتباطی وجود دارد؟!
«سلبریتی‌ها صحبتی جز هورا و هلهله را برنمی‌تابند اما تحقیق و پرسشگری وظیفه «روزنامه‌نگار» است.
این ویدیوی ساده، آینه‌ای است رو به چهره سید احمد معین شیرازی و همسرش تا مقایسه کنند با تصویری که از خود در اینستاگرام نشان می‌دهند.
آرزو میکنم ایشان در توییتر و اینستاگرام با همراهی اطرافیان محترم‌شان در ترکیه که یک هفته است از هیچ تحقیر و افترایی فروگذار نبوده‌اند، با این حقیقت کنار بیایند که نقد اینفلوئنسرها از مهدی صفایی تا مونا کاکاوند، از سبحانی (پسر سفیر) تا معین شیرازی (پسر حجت الاسلام) حق یکایک کاربران فضای مجازی است
دیدن این ویدیو را به شما دوستان توصیه می کنیم!
منبع: از کانال تلگرامی
«مهدی رستم پور»
#فرهنگ_سازی
#بازنشر
@renaissancetranslate