موسیقی واپسین شب


قطعه درخشان و به یاد ماندنی «پیامبر»

نوازنده و آهنگساز: گری مور

آلبوم: بازگشت به بلوز(۲۰۰۱)

سبک: بلوز راک، هارد راک
@renaissancetranslate

«جامعه‌ای که رباتیک عمل می‌کند»
🖋مجید یونسیان



جامعه‌ی ما پیش از آن‌که پا به دوره‌ی فوق مدرن یا فرامدرن بگذارد و از تکنولوژی به‌عنوان ابزار توسعه استفاده کند، پیشاپیش تبدیل به جامعه‌ای شده است که رباتیک عمل می‌کند.

ویژگی منحصر به فرد جامعه‌ی رباتیک این است که نیازی به تفکر ندارد. احساس و عاطفه ندارد. غریزه را نمی‌شناسد. احساس مسوولیت نمی کند. در اشل انسانی است اما درست همان کاری را می کند که برایش برنامه‌ریزی شده است. همان راهی را می‌رود که برایش طراحی شده است و به همان نتایجی می‌رسد که انتظار می‌رود.

جامعه‌ی ما رباتیک شده است، اما رباتی بدون برنامه، بدون حساب و کتاب. این جامعه نیازش به تفکر در حد صفر است. کتاب نمی خواند. محقق‌اش اگر طوطی‌وار هر آنچه را که دیگران خوش‌شان می‌آید، بگوید در صدر می‌نشیند. بزرگ می‌شود‌. یک جامعه‌شناس حق دارد کتاب بنویسد اما به شرطی که کسی و کسانی را مکدر نکند. می‌تواند حرف‌های قلنبه بزند، به شرطی که نه خودش بفهمد نه مردم. کتابی ننویسد که مردم بفهمند، چیز یاد بگیرند، واقعیت را بشناسند. این‌ها همه سم است، چون انسان و جامعه با شناخت واقعیت‌هاست که هوش‌مند می‌‌شود. حق‌اش را مطالبه می‌کند. سخن از حقوق انسانی می‌کند. ضعف‌هایش را درک می‌کند. می‌فهمد که گرسنگی حق‌اش نیست. می‌فهمد گرسنگی او از سیری بیش از حد دیگری است. جامعه‌شناسی که بخواهد کتاب بنویسد و از میان سطور واقعیت‌ها. مفاهیمی چون عشق و زن و جنایت را واکاوی کند؛ یعنی می‌خواهد نشان دهد که این همه یاوه‌هایی که تا کنون شنیده غلط است. این‌ها با باورها و قواعد دروغین جامعه و خانواده پاکیزه و پاستوریزه بر مدار باطل است.

در جامعه‌ی رباتیک، رابطه‌ی میان محقق و جامعه‌شناس با مردم باید با واسطه باشد. او هر چه می‌خواهد بنویسد، اما دیگری تصمیم می‌گیرد مردم بخوانند یا نه، چون تا کنون یادمان داده‌اند که مردم قدرت تشخیص ندارند؛ صغیرند. چون مردم دائم در خطر تهاجم فرهنگی‌اند. دائم دیگران از سادگی و خلوص آن‌ها سوء استفاده می‌کنند و مسائل را جور دیگری وانمود می‌کنند.

این مردم برای فهم و درک واقعیت و حقیقت همیشه به واسطه نیاز دارند. حتی برای رابطه با خدا و‌ خالق خود نیازمند واسطه‌اند.

حتی برای پاکی و نظافت و خورد و خوراک و رابطه با همسر و فرزند و حتی قضای حاجت و هر چیز دیگری به قاعده و قانون و واسطه نیاز دارند. حال این وسط کسانی پیدا می‌شوند که می‌خواهند مستقیم با مردم رابطه برقرار کنند. آن‌ها را آگاه کنند و اسم خود را هم گذاشته‌اند جامعه‌شناس مردم‌محور و مردم‌مدار و مردم‌خواه.

در جامعه‌ی رباتیک مدرن، شعور و هوش‌مندی از آن صاحبان تکنولوژی است؛ همان گروه برگزیده ثروت و قدرت. در جامعه‌ی رباتیک ما هوش‌مندی و شعور در ید قدرت حاملان و صاحبان دین و سنت است؛ همان صاحب منصبان قدرت و ثروت.

در هر دو نوع جامعه، مردم مصرف‌کننده‌اند. مرجع دانایی و هوش‌مندی نیستند؛ گرچه این فرآیند در جامعه‌ی رباتیک مدرن پیچیده‌تر است و فهم این زنجیره سخت‌تر. اما در جامعه‌ی ما به سادگی و روشنی و عریان و آشکار این زنجیره قابل لمس است. به همین علت آزار دهنده‌تر است.

برای خروج از این زنجیره چه می‌توان کرد و چه باید کرد؟
شاید در نهایت، از هر راهی که برویم به یک نقطه‌ی ثابت می‌رسیم و آن هم ضرورت ایجاد یک جامعه‌ی انسانی و اخلاقی است؛ جامعه‌ای که تفکر جای اعتقاد را بگیرد.

شاید هیچ چیز مهم‌تر از این نباشد که جامعه امکان تفکر بیابد و برای ایجاد جامعه‌ای متفکر باید زنجیرها و قیودی که او را مطیع می‌کند برداشته شود. و این همان نقطه‌ای است که برای صاحبان قدرت و ثروت دردآور است و چالش پیش روی ما همین‌جاست.
@renaissancetranslate

انیمیشن مفهومی و تأمل برانگیز «خوشبختی»(۲۰۱۷)

کارگردان: استیو کاتز


این انیمیشن، واقعیتِ دنیای مدرن امروز ما را در روایتی کوتاه و تاثیر گذار به تصویر کشیده است.


مخلوقاتی مستأصل، حریص و فرسوده که با کارِ شبانه روزی، «آرامش» خود را قربانی می کنند تا وسایلِ «آسایشِ» بیشتری برای زندگی فراهم کنند، غافل از آنکه بر هیزم زندگی دوزخی خود بیش‌از پیش می افزایند...

#بازنشر
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه بیکلام و خاطره انگیز سریال مشهور «لبه تاریکی»(۱۹۸۵)

آهنگساز و نوازنده: اریک کلاپتون

سبک : پروگرسیو راک، بلوز، الکترونیک
@Renaissancetranslate

حمله به «سلبریتی» یا نقدِ «سلبریتیسم»: آیا سلبریتی ها جای «نخبگان» را در جامعه گرفته اند؟!

🖊 آرش حیدری




🔷 این ایده را که «وای! نخبگان کنار رفته‌اند، وای! سلبریتی‌ها جای آنها را گرفته‌اند» باید مورد شک قرار بدهیم. باید دید منظور از این نخبگان و این سلبریتی‌ها چیست؟ چون امروز با مجموعه بزرگی از سلبریتی-نخبگان روبه‌رو هستیم. انگشت اتهام را باید به سمت گفتمان‌های رسمی و غالب هم گرفت.

🔷 اگر بحث شخصیت شناسی را بگذاریم کنار موقعیتِ سوژگی مهم می‌شود. اینکه یک موقعیت خود را نماینده چه اصواتی جا زده است؟ چگونه به نماینده خیالیِ نیروهای سرکوب شده بدل شده است؟ چه میلی را ارضا می‌کند و در چه موقعیتی ایستاده است؟ اینها سؤالاتی اساسی‌اند.

🔷 صداهای سرکوب شده خیلی اوقات به قالب ارتجاعی و در نقشی خاص بازسازی می‌شوند و فضایی جوکرگونه را می‌سازند. در اینجا قطعاً فضایی برای خلق سلبریتی به‌وجود می‌آید که به شکلی خیالی تصویر و صدای این نیروها خواهد بود. مسئله را باید در نسبتِ گفتمان‌های رسمی با زندگیِ اجتماعی تحلیل کرد. نقدِ ابتذال اگر بسترهای شکل‌بندی ابتذال را در نظر نگیرد، عملاً فهمی ناصحانه و بی‌خاصیت است.

🔷 سلبریتی تلنبارِ تناقض‌های موجود در حیات اجتماعی و متعین شدنش در یک نقش است که تصویری رؤیاگون و کاریکاتوری را پدید آورده‌ است. تناقضاتی که در زبان فشل رسمی حتی بنا نیست وجودشان به رسمیت شناخته شود.

🔷 در بستری که فاقد نیرویی رهایی‌بخشی است که بتواند سرکوب‌شدگان و طردشدگان را به نفع تغییری مثبت در زندگی اجتماعی-سیاسی بسیج کند، نیروهای راست‌گرا در قلمرو سیاست و ابتذال در قلمرو فرهنگ بر سریر می‌نشینند.

🔷 این روزها حمله به سلبریتی سکۀ رایج بازار است بی‌آنکه از منطق تولید سلبریتیسم سخنی برود. این حملات به درد ژست روشنفکری و ژست‌های ایدئولوژیک می‌خورند اما در عمل نه چیزی را توضیح می‌دهند نه چیزی را نقد می‌کنند چراکه هستیِ اجتماعی و الگوهای شکل‌بندیش را از تحلیل کنار گذاشته‌اند و تنها به سلبریتی می‌پردازند و نه فرایندهای تولیدش.


🔷 چرا فلان سلبریتی بیش از فلان جامعه‌شناس، فلان اندیشمند، فلان هنرمند و... دیده می‌شود؟ این نزاع خیلی اوقات نزاع بر سر دیده شدن است و نه نزاع بر سر حقیقت. اندیشه یعنی نزاع بر سر حقیقت. گاهی خودِ این اعتراض محصول نوعی سلبریتیسم نهفته در فضای نخبگانی است.

🔷 جامعه خوب جامعه‌ای نیست که همه افراد آن فرهیخته باشند. فضای زندگی باید بتواند قلمروهای متفاوت خود را پیدا کند، وقتی این بسگانگی (تعدد و گوناگونی) به رسمیت شناخته نشود نیروها به پمپاژ خشم و نفی یکدیگر بدل می‌شوند، آن وقت نه از تاک نشانی می‌ماند نه از تاک نشان.

🔷 آن خشونت‌های نمادین و آشکاری که هر روز زندگیِ نابرابر را به شکلی هولناک بازتولید می‌کنند باید محکم و بی و قفه نقد شوند. فراموش نکنیم این نیروها در جامعه حاضرند و می‌بالند، در گفتارهای روزمره، در کردارهای جاریِ ما، در گفتارهای عالمانه، در کردارهای سیاست‌مدارانه و... وظیفۀ عالِم اجتماعی شناخت فرایندهای عمل و الگوهای عمل این نیروها است نه سنگر گرفتن در موضع اشرافیتی از دست رفته که بر ویرانه های فرهنگِ والا در برابر فرهنگ پست مویه می‌کند. مسئله این است که این خشونت فقط در سلبریتیسم نیست، خیلی اوقات مسئله بر سر نفی انواع ابتذال و خرافه و وهم نیست بلکه مسئله بر این است که خرافۀ چه کسی بهتر است سکۀ رایج بازار شود.
متن کامل مصاحبه
بخش اول 👇
plus.irna.ir/news/83781790/

بخش دوم 👇
plus.irna.ir/news/83781811/

@renaissancetranslate

انسان‌ها این «حقيقت» را «فراموش» کرده‌اند، اما تو نباید فراموشش کنی:

تو تا زنده‌ای نسبت به چیزی که «اهلی» کرده‌ای «مسئولی»!




«شازده کوچولو»
آنتوان دو سنت اگزوپری
@renaissancetranslate

تصویر واپسین شب



آسمانِ ستاره باران و رویایی شهر فینیکس(۲۰۱۷)

ایالت آریزونا؛ آمریکا

عکاس: آلن لٙبیش
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


«کوه‌های بهشت» ؛ یکی از زیباترین و خیال‌انگیزترین آثار موسیقایی قرن گذشته

آهنگساز: کیتارو

آلبوم موسیقی متن مستند تلویزیونی «جاده ابریشم»(۱۹۸۵)

سبک: نیوایج، حماسی، دریم پاپ
@renaissancetranslate

وقتی دچار «بی‌انگیزگی» مزمن می‌شوید، بیمارگونه شروع به زیر سؤال بردن وجودتان (هستی‌تان)‌ می‌کنید.
همه‌چیز تبدیل به شبه سوالاتی هوشمندانه می‌شوند که شما هیچ‌گونه قصدی برای جواب دادنشان ندارید. و این روزمرگی لباسی بر تن شماست که نه‌تنها شمارا تحت تأثیر قرار داده بلکه تعریفتان می‌کند؛ و شما خود را سایه‌ای انسان‌نما می‌پندارید فاقد از ارزش برای پرورش هرگونه تمایل و یا حتی شگفت‌زده شدن درباره‌ی دنیا اطراف.

از هر لحاظ حقیقتاً بی‌ارزش،‌ و عمیقاً غایب از حضور خودید. می‌خواهم هر جور که می‌توانم اعتراف کنم ولی قلبم خالی است. این خلأ همانند آینه است که صورتم را در آن می‌بینم و احساس بیزاری و وحشت می‌کنم. بی‌تفاوتیم به دیگران باعث شده در را به روی همه ببندم. در شهر مردگان زندگی می‌کنم و در رؤیاهایم زندانیم.




«اینگمار برگمان»
@renaissancetranslate

‍ در شهری بزرگ انسانی بسیار «باهوش» زندگی می کرد که در میان مردم نفوذ بسیاری داشت‌. از قضا در همان شهر یک «احمق» به تمام معنا نیز زندگی می کرد.
یک روز احمق به باهوش رسید و از او خواست که به او راه باهوش شدن را نشان دهد.
باهوش از او پرسید که آیا می خواهد که باهوش شود یا باهوش به نظر برسد؟! زیرا باهوش شدن روندی طولانی است اما باهوش به نظر رسیدن بسیار آسان است.
احمق پاسخ داد که راه آسان تر را می خواهد که به اندازه کافی باهوش به نظر برسد.
او اهمیتی به هوشمندی نمی دهد.
سپس احمق خواستار آموختن حقه شد
فرد باهوش چیزی را در گوش او زمزمه کرد و از آن روز به بعد احمق در شهر به فردی باهوش معروف شد‌
او به احمق گفته بود که هر حرفی را که
می شنود فوراً آن را نفی کند.
مثلا اگر کسی بگوید که چیزی به نام مراقبه بر مجسمه وجود دارد احمق باید فورا بگوید که چنین چیزی نیست.
احمق از باهوش پرسید که آیا وقتی که چیزی در مورد موضوع نمی دانم هم باید چنین چیزی را بگویم ؟

باهوش پاسخ داد اصلا لازم نیست خودت را مشغول دانستن چیزها کنی؛ فقط هر چیزی که گفتند «نفی» کن.
به آنها بگو که ثابت کنند!!

اگر کسی گفت که موسیقی بتهوون آسمانی است ، از آن شخص بخواه ثابت کند که موسیقی آسمانی شبیه چه چیزی است.
فقط همه چیز را انکار کن و اگر کسی با تو به بحث برخاست ، این چالش را ایجاد کن که آنها گفته شان را اثبات کنند‌.
بعد از چند هفته احمق در شهر به هوشمندی معروف شد.
مردم می گفتند که او بسیار عمیق است و درک و قضاوت او بسیار دشوار است.
اگر کسی می گفت که اشعار شکسپیر زیبا هستند او پاسخ می داد که کلا چرندند، سپس آن شخص به تردید می افتاد زیرا اثبات گفته اش سخت می شد.
به گونه ای می توان این قرن را قرن انواع حماقت ها نامید و پایه و اساس حماقت ما نفی کردن است.
یک قرن تمام همه چیز را یکی پس از دیگری انکار کرده ایم و وقتی دیگران نیز نتوانستند چیزی را اثبات کنند، آنها نیز به نفی کنندگان پیوستند.
اما به یاد بسپار که هرچه در زندگی نفی بیشتر باشد زندگی ناچیز تر می شود.
بدون مثبت بودن هیچ حقیقتی را نمی توان شناخت.



«باهوش و‌ احمق»
ایوان تورگنیف
@renaissancetranslate

یک راه ساده برای آشنایی با یک شهر، این است که آدمی بداند:
مردم آن شهر چگونه «کار» می‌کنند...
چگونه «عشق» می‌ورزند ...
و چگونه «می‌میرند»...!


«طاعون»
آلبر کامو



طاعون: رمانی درباره مرگ و معرفت
نوشته آلبر کامو


#ادبیات
#فلسفه

ترجمه و صدا: ایمان فانی
@renaissancetranslate

مردم می‌گن شخصیت هر آدمی تغییرناپذیره ولی اغلب این نقابه که بدون تغییر باقی می‌‌مونه و نه شخصیت، و در زیر این نقاب غیرقابل تغییر موجودی هست که دیوانه‌‌وار در حال تکامله و به شکل غیرقابل‌کنترلی ماهیتش تغییر می‌کنه. ببین چی بهت می‌گم، راسخ‌‌ترین آدمی که می‌‌شناسی به‌احتمال قوی با تو کاملاً بیگانه‌‌ست و همین‌‌طور ازش بال ‌و ‌شاخه و چشم سوم رشد می‌‌کنه. ممکنه ده سال توی اتاق اداره کنارش بشینی و تمام این جوانه زدن‌‌ها بغل گوشت اتفاق بیفته و روحت هم خبردار نشه. هرکسی که ادعا می‌‌کنه یکی از دوستانش در طول سال‌ها هیچ تغییری نکرده، فرق نقاب و چهره‌‌ی واقعی رو نمی‌فهمه.



«جز از کل»
استیو تولتز
@renaissancetranslate

کمی هم درباره «ورزش حرفه‌ای»، اینفلوئنسرهای وطنی، شجره خانوادگی «پیکاسو» و کاسبی های غریب مجازی!

تصور می‌کنید مابین سلبریتی های مشهوری مانند سید حسن آقامیری، تتلو، ساشا سبحانی، مسیح علی نژاد٬ احمد پیکاسو، فرانک عمیدی، صفحات شرط‌بندی و...چه ارتباطی وجود دارد؟!


«سلبریتی‌ها صحبتی جز هورا و هلهله را برنمی‌تابند اما تحقیق و پرسشگری وظیفه «روزنامه‌نگار» است.

این ویدیوی ساده‌، آینه‌ای است رو به چهره سید احمد معین شیرازی و همسرش تا مقایسه کنند با تصویری که از خود در اینستاگرام نشان می‌دهند.

آرزو میکنم ایشان در توییتر و اینستاگرام با همراهی اطرافیان محترم‌شان در ترکیه که یک هفته است از هیچ تحقیر و افترایی فروگذار نبوده‌اند، با این حقیقت کنار بیایند که نقد اینفلوئنسرها از مهدی صفایی تا مونا کاکاوند، از سبحانی (پسر سفیر) تا معین شیرازی (پسر حجت الاسلام) حق یکایک کاربران فضای مجازی است


دیدن این ویدیو را به شما دوستان توصیه می کنیم!


منبع: از کانال تلگرامی
«مهدی رستم پور»

#فرهنگ_سازی
#بازنشر
@renaissancetranslate

دروغ است که آدم‌ها دلشان می‌خواهد خودشان زندگی‌شان را تعیین کنند، و قواعد اخلاقی ویژه خود را بنیان نهند و «آزاد» باشند. آدمیان از چنین آزادی‌ای می‌ترسند و زیر بار «مسئولیت» آن نمی‌روند.

کسی باید برای آنها تصمیم بگیرد. باید نیرویی(دولت، حکومت، نظام و یا سیستم اخلاقی، ایدئولوژی، و...) وجود داشته باشد که مسئولیت تعیین ارزش‌ها را بپذیرد و آن‌ها را به مردم تحمیل کند.

این نیرو، فقط کافی است «شکم» آن‌ها را سیر کند و خبری از «معجزه» و «امیدی به آینده» به آنها بدهد، تا آرام بمانند!




«برادران کارامازوف»
فئودور داستایوفسکی
@renaissancetranslate

🔴ترس از داستایوفسکی:
"تعریف گناه در داستان های داستایوسکی"

نویسنده: بختیار علی





همه جا صحبت از ترسی است که آدمها از خواندن داستانهای داستایوسکی دارند. یکی می گوید سال ها است به سمتش نرفتم چون هر بار از او قصه ای می خوانم انگار درباره من نوشته است. یکی می نویسد نباید از او زیاد خواند چون داستانهایش غم انگیز است.

هرمان هسه نویسنده سوئیسی و برنده جایزه نوبل می گوید: «زمانی شروع به خواندن داستایوفسکی کنید که غمگین هستید و احساس درماندگی می کنید. زمانی که زندگی را همچون زخم سر باز کرده بزرگی می بینید، زمانی که به تردید دچار شده و ناامیدی وجودتان را فرا گرفته… زمانی که در اوج اندوه تنهائی به زندگی نگاه می کنید و دیگر مایل نیستید هیچ بهره ای از این زیبائی بی رحم ببرید. تنها آن زمان است که می توانید به سوی داستایوفسکی بروید.»

در نوشته های داستایوفسکی آدم نرمال وجود خارجی ندارد. نرمال بودن یک دروغ بزرگ است. با اینکه از نظر داستایوسکی انسان موجود گناهکاری است ولی همیشه به قهرمانان داستان هایش فرصت می دهد به جای اثبات بی گناهی، بتوانند ثابت کنند که انسان هستند.

گناه از نظر داستایوفسکی عاملی است که ما را به سمت بهتر شدن سوق می دهد. گناه عاملی است که بشر را به هم نزدیک می کند، آنها را یکسان می سازد. به نظر او ما نمی توانیم در برابر انسانی دیگر، خود را داور بپنداریم. او این اندیشه را در داستان «برادران کارامازوف» صریحاً ابراز می کند: « در این دنیا هیچ کس نباید گناه دیگری را قضاوت کند تا مادامی که اعتراف کند خودش نیز گناهکار است و یا شاید حتی از کسی که مورد قضاوت قرار می گیرد گناهکارتر است.»

به عقیده او تا زمانی که حتی یک انسان گناهکار وجود داشته باشد همه گناهکاریم. اگرچه خود او دیندار است اما دیدگاه او با تعریف گناه مذهبی فرق دارد. از نظر داستایوفسکی اعتراف به گناه به جهت پاک شدن انسان در برابر خدا انجام نمی شود. بلکه این اعتراف در برابر انسانهای دیگر است تا بدین وسیله ابراز کند من هم همچون شما هستم، با همان درد و عذابی که در آن به سر می برید. گناه در اینجا پلی است برای ارتباط انسانها تا بدین طریق کسی خود را از دیگری بهتر، پاک تر و برتر نبیند.

 پاکی ریاکارانه در فلسفه فکری او جایی ندارد، همان احساس پاکی که باعث می شود تا حدودی وجدان آسوده ای در قضاوت دیگران داشته باشیم. تنها راهی که ما را به سمت عدالت می برد این است که وقتی در برابر گناهکاری قرار می گیریم بدانیم خود نیزگناهکاری . از نظر او شرط لازمه اثبات وجود انسانی اعتراف به گناه است، بدون محقق شدن این شرط هرگز به جایگاهی مستحق عشق، دوست داشتن و ترحّم نمی رسیم.

کمتر کسی به اندازه وی انسان را تا به این شدت شکافته و عریان کرده است. او بی رحمانه همه نقابها را می درد و فرصتی برایمان نمی گذارد تا از زیباییِ دروغین انسان صحبت کنیم. ترس از داستایوفسکی، ترس از همین عریانی وجودِ انسان است. او نویسنده ای مردم آزاری نیست که از عذاب دادن خواننده اش لذت ببرد و آنها را با شوک و حیرت رو در رو کند آنگاه وجه ترسناک و پنهانی انسان را در برابر خودش قرار دهد. هدف اصلی وی این است که بگوید انسان شایستهٔ دوست داشتن و یا شاید ترحّم است.

او به ما می گوید هر که را همان گونه که هست دوست داشته باشید. انسان بی گناه موجودی است که توانایی زیستن ندارد. کسی هم ارزشی برایش قائل نیست.

تمام راهکارهایی که داستایوفسکی در برابر شخصیتهای قصه هایش می گذارد همگی به شک و گناهی عمیق منتهی می شوند. او شخصاً برای رهایی از این گرداب مسیحیت را برگزیده بود. اما باید گفت تفسیر گناه و گناهکار داستایوفسکی تا حدودی از تعالیم مسیح عدول کرده بود. در مسیحیت گناه مایهٔ عشق نیست، اما از نظر داستایوفسکی بشر فقط زمانی می تواند به معنای واقعی بشر باشد که اعتراف به گناه کند.

او در قصه هایش برحذرمان می دارد که تسلیم پاکی دروغین خود شده و از این رهاورد به قضاوت دیگران بنشینیم. اما به راستی کدام یک از ما این جرأت را دارد که بگوید بین من و گناهکارترین انسانها آنقدر تفاوتی نیست؟ آیا کسی پیدا می شود از این مسأله وحشتی نداشته باشد؟ آیا کسی هست که از داستایوفسسکی فراری نباشد؟ چه کسی می تواند دیگران را با گناهانش دوست داشته باشد یعنی آنگونه که هستند؟ اندیشیدن به داستایوفسکی و خواندن آثارش درس اخلاقی دشواری است که همواره ناآرام مان نگه می دارد و وادارمان می کند خود را به زیر پرسش ببریم.
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه بیکلام زیبا و آرامش بخشی با نام «رقص مرغ ماهیخوار»

آهنگساز: لودوویکو ائینائودی

آلبوم: دفتر شب

سبک: کلاسیک، نیوایج
@renaissancetranslate

‍ به گزارش تابناک، کارگردان فیلم «خانه پدری» که فیلمش به‌خاطر روایتی از کشته شدن یک دختر به دست پدر و برادرش در دوره قاجار، ۱۰ سال در صندوق توقیف بود و سال گذشته بعد از چند هفته نمایش دوباره توقیف شد، می‌گوید که خبر تلخ قتل یک دختر نوجوان توسط پدرش را باور نمی‌کند.

او که بابت اعتراض‌های وارد شده بر فیلمش برای تصویر کردن یک قتل ناموسی در دوره قاجار، با سختی‌های زیادی در اکران روبه‌رو شد،در گفت‌وگویی کوتاه با ایسنا درباره اتفاق اخیر فقط به گفتن دو جمله اکتفا کرد:

«این اتفاق‌ها در ایران رخ نمی‌دهد. من این شایعات را باور نمی‌کنم.»

«خانه پدری» که در سال ۱۳۸۹ ساخته شده، بخاطر یک صحنه قتل حدود یک دهه اکران نشد تا کارگردانش از رنج توقیف آن ۶ سال نتواند فیلم بسازد، البته اکران کوتاه مدت ان هم جندان راه به جایی نبرد.
داستان این فیلم از اواخر دوره‌ی قاجار و اوایل دوره‌ی پهلوی آغاز می‌شود و درباره‌ی پدری است که به همراهی پسرش، دخترش را به جرم اینکه آبروی خانواده را برده است، می‌کشد و در خانه‌اش به خاک می‌سپارد؛ داستانی که اتفاقا به ماجرای قتل رومینا اشرفی_دختر نوجوان سیزده ساله اهل استان گیلان_ که به تازگی خبر آن منتشر شده است، شباهت بسیار دارد.


منبع: تابناک
@renaissancetranslate

درباره هزاران «رومینای» دیگر این سرزمین

🖋سروش علیزاده


امروز بعد از شنیدن خبر هولناک «خشونت ناموسی» در استان گیلان، بر آن شدم تا درباره این حادثه دردناک و اندوهبار، یادداشتی را منتشر کنم و تنها امیدواریم این است که روزگاری برسد که خشونت و جنایت از روی این کره خاکی رخت بربندد و همه ی ما در کنار هم به دور از هر شکل از تعصب و خشم کور و با خوبی و خوشی زندگی کنیم.

سالها پیش که دانشجوی رشته حقوق بودم، ارتباط بسیار خوبی با اساتید و کارمندان دانشگاه داشتم و این ارتباط سبب می شد تا هروقت اراده کنم در دادگاه هایی که اساتیدم قاضی آن شعبات بودند، حضور داشته باشم و پشت میزی بنشینم. البته باید بگویم که این دسترسی به پرونده ها و پیگیری روند دادرسی ها در زمان قاضی القضات بودن آیت الله یزدی بود که سیستم دادسرا را برچیده بود و محاکم حقوقی و کیفری شعباتی جداگانه ای نداشتند.

قاضی یکی از شعباتی که به آن زیاد رفت و آمد داشتم از اساتید ارجمندم به نام آقای ... بود و پرونده ای در دست داشت که مربوط به دختری ۱۵ ساله بود که همراه با مردی ۳۵ ساله علیه خانواده اش اقامه دعوا کرده بودند؛ به این دلیل که از دادگاه به دلیل مخالفت خانواده دختر، اجازه عقد وی را بگیرند.

در این میان پدر و مادری بودند که مثل مار به خود می پیچیدند و دختری که به هیچ وجه کوتاه نمی آمد و در سوی دیگر مردی که اتفاقاً یک بار هم ازدواج کرده بود و منتظر بود تا اجازه عقد دخترک را بگیرد و دختر نوجوان را با حکم دادگاه به حجله اش ببرد.

قاضی در ابتدا دختر را فراخواند و حرف هایش را شنید. سپس خواستگار را فراخواند و با تندی و حتی تهدید به او فهماند که تا پایان حکم اگر بفهمد هرگونه ارتباطی به هر شکل با دختر داشته باشد عواقب وحشتناکی خواهد داشت.

سپس مادر دختر را صدا کرد. از مادر پرسید آیا تابحال شده که پدر، دخترش را نوازش کند و شبها برایش قصه بخواند یا با او حرف بزند تا بخوابد؟

زن با تغیر گفت: به هیچ عنوان اجازه نمیدهم. یعنی چه؟! چه معنی دارد پدر به دختر دست بزند!؟؟

قاضی نگاهی کرد و گفت آیا شما این کار را انجام می دهی و تاکید کرد واقعیت را بگو. مادر گفت: نه این کار را نمی کنم.

قاضی در ادامه گفت: از چه سنی دیگر دخترت را حمام نمی کنی!؟ مادر گفت از کودکی به او آموختم خودش حمام کند. و چند سوال دیگر نظیر این سوال ها پرسید و جواب هایی شبیه این جواب ها گرفت.
سپس قاضی دستور داد پدر هم بیاید داخل و به پدر و مادر گفت با این ازدواج مخالفید؟ آنها هم بلافاصله گفتند: بله...

قاضی گفت برای سه ماه آینده وقت تعیین می کنم. در این مدت باید به دستوراتی که می دهم عمل کنید. هر شب پدر باید دخترش را نوازش کند با او حرف بزند تا بخوابد. مادر هم باید مدام فرزندش را در آغوش بگیرد و نوازش کند و حتی گاهی او را به حمام هم ببرد و دستور های دیگری که برای من در آن زمان بسیار عجیب بود!

تاریخ سه ماه بعد را جایی یادداشت کردم و راس موعد مقرر با مسئولان شعبه هماهنگ کردم و دادگاه این خانواده حضور یافتم.
ناگفته نماند که از آن روز به بعد، به شدت از این مسئله می‌ترسیدم که با اصرار دختر نوجوان و آن مرد به دلیل بلوغ و رشد جسمی دخترک! و نیز سایر شرایطی که از نظر شرعی و قانونی درست به نظر می‌رسید، قاضی رأی به ازدواج آن دو بدون اذن پدر دهد.

در کمال ناباوری اما دختر به همراه پدر و مادر در شعبه حضور یافت و اعلام کرد که دیگر تمایلی به ازدواج ندارد و ماجرا به اتمام رسیده است.

پس از خروج آنها استادم رو به من کرد و گفت: من خودم هم یک دختر دارم؛ این دختربچه عاشق نبود و شوهر نمی خواست٬ بلکه تنها و تنها نیاز به نوازش و لمس و توجه از سوی والدینش داشت.

حال من و شما دوباره قصه ای تلخ و تراژیک را مرور می کنیم: رومینا فقط دخترکی سیزده ساله بود که پدرش با داس در حالی که دختر در خواب بود سرش را برید...
در خیلی از اوقات رومینا و رومیناهای کوچک ما نه عاشقند و نه هیچ مشکل ناموسی دارند؛ این دختران و زنان مثل هر انسان و همجنس دیگر تنها و تنها به توجه، محبت، احترام و نوازشی نیاز دارند که باید آن را از طرف پدر و مادر خود دریافت کنند؛ ولی چه بسا هنگامی که چنین نیازی در آنها برآورده نمی‌شود، برای جبران این مشکلات عاطفی توجهشان خواسته یا ناخواسته به شخص یا اشخاصی بیرون از محیط خانواده جلب می‌گردد.
رومینا اشرفی با همه معصومیت و مظلومیت اش از دست رفت، اما وظیفه ما این است که بیاموزیم که دخترهایمان حتی در بزرگسالی هم همیشه نیاز به توجه، احترام، عشق نوازش پدر و مادر دارند.
با گفتن اینکه رومینا عاشق بود، نگوییم کودک همسری چاره درد است ، نگوییم این بچه خودش هم از اول مشکل اخلاقی داشت و چرا به دنبال آن مرد رفت و...
یادمان نرود که تک‌تک ما با این جملات، داسی در دست داریم و گلوی رومینا و رومیناها را هر روز در این سرزمین می بریم.
@renaissancetranslate

سکانسی کوتاه از فیلم «خانه پدری»
‌
‌آن کسی که با کشتن دخترش قصد داشت بین آشنایان رسوا نشود٬ امروز رسوای یک ملت شده است.
‌
‌این آخرین نفسهای بخشی تاریک و نفرت انگیز از فرهنگ سنتیِ ماست و آخرین جفتکِ آن؛ امروز دیگر آنچه در نظر «قاتل» محترم بود برای عامه مردم از لاشه‌ی مرداری گندیده، منزجر کننده تر است.

‌‌قاتل #رومینا امروز به بهترین شکل اعدام شده است، یعنی دقیقاً به همان شکلی که از آن خوف داشت؛ حال هر حکمی که قاضی بخواهد برای او صادر کند او پیش از این مُرده است!



«امیرحسین الهی»
بیست و هفتم ماه مه ۲۰۲۰
@renaissancetranslate

در «انتظار» ، چشم‌ها آینده‌ای نیامدنی را می‌کاوند...«چشم» از نگاه کردن و ندیدن خاموش می‌شود، دلش سرد می‌شود اما باز نگاه می‌کند...در انتظار همیشه یک عامل «ناشناخته» وجود دارد، نمی‌دانیم چیست؛ باید زمانی رخ بنماید، شاید لبخند «مرگ» باشد، شاید دست «دوست» باشد.




«روزها در راه»
شاهرخ مسکوب
@renaissancetranslate

ویدئوی واپسین شب


بی شک یکی از زیباترین سکانسهای تاریخ سینما، صحنه راز و نیاز قهرمان داستان با خداوند در فیلم سینمائی «درخت زندگی»(۲۰۱۱) به کارگردانی ترنس مالیک است و البته که موسیقی امیدبخش و رویائی «فرانسوا کوپرَن» این زیبائی را دو چندان ساخته است و ناخودآگاه اثری عمیق بر مخاطب بر جای می گذارد.

خدایا ! بخاطر همه چیز از تو ممنونم
تو زنده ای!؟
چرا به ما {آدم ها} نمیگی که وجود داری..!؟
داری منو تماشا می‌کنی!؟
می‌خوام تورو بشناسم!
میخوام هر چیزی که می‌بینی رو من هم ببینم...!
@renaissancetranslate