وقتی دچار «بی‌انگیزگی» مزمن می‌شوید، بیمارگونه شروع به زیر سؤال بردن وجودتان (هستی‌تان)‌ می‌کنید.
همه‌چیز تبدیل به شبه سوالاتی هوشمندانه می‌شوند که شما هیچ‌گونه قصدی برای جواب دادنشان ندارید. و این روزمرگی لباسی بر تن شماست که نه‌تنها شمارا تحت تأثیر قرار داده بلکه تعریفتان می‌کند؛ و شما خود را سایه‌ای انسان‌نما می‌پندارید فاقد از ارزش برای پرورش هرگونه تمایل و یا حتی شگفت‌زده شدن درباره‌ی دنیا اطراف.

از هر لحاظ حقیقتاً بی‌ارزش،‌ و عمیقاً غایب از حضور خودید. می‌خواهم هر جور که می‌توانم اعتراف کنم ولی قلبم خالی است. این خلأ همانند آینه است که صورتم را در آن می‌بینم و احساس بیزاری و وحشت می‌کنم. بی‌تفاوتیم به دیگران باعث شده در را به روی همه ببندم. در شهر مردگان زندگی می‌کنم و در رؤیاهایم زندانیم.




«اینگمار برگمان»
@renaissancetranslate

‍ در شهری بزرگ انسانی بسیار «باهوش» زندگی می کرد که در میان مردم نفوذ بسیاری داشت‌. از قضا در همان شهر یک «احمق» به تمام معنا نیز زندگی می کرد.
یک روز احمق به باهوش رسید و از او خواست که به او راه باهوش شدن را نشان دهد.
باهوش از او پرسید که آیا می خواهد که باهوش شود یا باهوش به نظر برسد؟! زیرا باهوش شدن روندی طولانی است اما باهوش به نظر رسیدن بسیار آسان است.
احمق پاسخ داد که راه آسان تر را می خواهد که به اندازه کافی باهوش به نظر برسد.
او اهمیتی به هوشمندی نمی دهد.
سپس احمق خواستار آموختن حقه شد
فرد باهوش چیزی را در گوش او زمزمه کرد و از آن روز به بعد احمق در شهر به فردی باهوش معروف شد‌
او به احمق گفته بود که هر حرفی را که
می شنود فوراً آن را نفی کند.
مثلا اگر کسی بگوید که چیزی به نام مراقبه بر مجسمه وجود دارد احمق باید فورا بگوید که چنین چیزی نیست.
احمق از باهوش پرسید که آیا وقتی که چیزی در مورد موضوع نمی دانم هم باید چنین چیزی را بگویم ؟

باهوش پاسخ داد اصلا لازم نیست خودت را مشغول دانستن چیزها کنی؛ فقط هر چیزی که گفتند «نفی» کن.
به آنها بگو که ثابت کنند!!

اگر کسی گفت که موسیقی بتهوون آسمانی است ، از آن شخص بخواه ثابت کند که موسیقی آسمانی شبیه چه چیزی است.
فقط همه چیز را انکار کن و اگر کسی با تو به بحث برخاست ، این چالش را ایجاد کن که آنها گفته شان را اثبات کنند‌.
بعد از چند هفته احمق در شهر به هوشمندی معروف شد.
مردم می گفتند که او بسیار عمیق است و درک و قضاوت او بسیار دشوار است.
اگر کسی می گفت که اشعار شکسپیر زیبا هستند او پاسخ می داد که کلا چرندند، سپس آن شخص به تردید می افتاد زیرا اثبات گفته اش سخت می شد.
به گونه ای می توان این قرن را قرن انواع حماقت ها نامید و پایه و اساس حماقت ما نفی کردن است.
یک قرن تمام همه چیز را یکی پس از دیگری انکار کرده ایم و وقتی دیگران نیز نتوانستند چیزی را اثبات کنند، آنها نیز به نفی کنندگان پیوستند.
اما به یاد بسپار که هرچه در زندگی نفی بیشتر باشد زندگی ناچیز تر می شود.
بدون مثبت بودن هیچ حقیقتی را نمی توان شناخت.



«باهوش و‌ احمق»
ایوان تورگنیف
@renaissancetranslate

یک راه ساده برای آشنایی با یک شهر، این است که آدمی بداند:
مردم آن شهر چگونه «کار» می‌کنند...
چگونه «عشق» می‌ورزند ...
و چگونه «می‌میرند»...!


«طاعون»
آلبر کامو



طاعون: رمانی درباره مرگ و معرفت
نوشته آلبر کامو


#ادبیات
#فلسفه

ترجمه و صدا: ایمان فانی
@renaissancetranslate

مردم می‌گن شخصیت هر آدمی تغییرناپذیره ولی اغلب این نقابه که بدون تغییر باقی می‌‌مونه و نه شخصیت، و در زیر این نقاب غیرقابل تغییر موجودی هست که دیوانه‌‌وار در حال تکامله و به شکل غیرقابل‌کنترلی ماهیتش تغییر می‌کنه. ببین چی بهت می‌گم، راسخ‌‌ترین آدمی که می‌‌شناسی به‌احتمال قوی با تو کاملاً بیگانه‌‌ست و همین‌‌طور ازش بال ‌و ‌شاخه و چشم سوم رشد می‌‌کنه. ممکنه ده سال توی اتاق اداره کنارش بشینی و تمام این جوانه زدن‌‌ها بغل گوشت اتفاق بیفته و روحت هم خبردار نشه. هرکسی که ادعا می‌‌کنه یکی از دوستانش در طول سال‌ها هیچ تغییری نکرده، فرق نقاب و چهره‌‌ی واقعی رو نمی‌فهمه.



«جز از کل»
استیو تولتز
@renaissancetranslate

کمی هم درباره «ورزش حرفه‌ای»، اینفلوئنسرهای وطنی، شجره خانوادگی «پیکاسو» و کاسبی های غریب مجازی!

تصور می‌کنید مابین سلبریتی های مشهوری مانند سید حسن آقامیری، تتلو، ساشا سبحانی، مسیح علی نژاد٬ احمد پیکاسو، فرانک عمیدی، صفحات شرط‌بندی و...چه ارتباطی وجود دارد؟!


«سلبریتی‌ها صحبتی جز هورا و هلهله را برنمی‌تابند اما تحقیق و پرسشگری وظیفه «روزنامه‌نگار» است.

این ویدیوی ساده‌، آینه‌ای است رو به چهره سید احمد معین شیرازی و همسرش تا مقایسه کنند با تصویری که از خود در اینستاگرام نشان می‌دهند.

آرزو میکنم ایشان در توییتر و اینستاگرام با همراهی اطرافیان محترم‌شان در ترکیه که یک هفته است از هیچ تحقیر و افترایی فروگذار نبوده‌اند، با این حقیقت کنار بیایند که نقد اینفلوئنسرها از مهدی صفایی تا مونا کاکاوند، از سبحانی (پسر سفیر) تا معین شیرازی (پسر حجت الاسلام) حق یکایک کاربران فضای مجازی است


دیدن این ویدیو را به شما دوستان توصیه می کنیم!


منبع: از کانال تلگرامی
«مهدی رستم پور»

#فرهنگ_سازی
#بازنشر
@renaissancetranslate

دروغ است که آدم‌ها دلشان می‌خواهد خودشان زندگی‌شان را تعیین کنند، و قواعد اخلاقی ویژه خود را بنیان نهند و «آزاد» باشند. آدمیان از چنین آزادی‌ای می‌ترسند و زیر بار «مسئولیت» آن نمی‌روند.

کسی باید برای آنها تصمیم بگیرد. باید نیرویی(دولت، حکومت، نظام و یا سیستم اخلاقی، ایدئولوژی، و...) وجود داشته باشد که مسئولیت تعیین ارزش‌ها را بپذیرد و آن‌ها را به مردم تحمیل کند.

این نیرو، فقط کافی است «شکم» آن‌ها را سیر کند و خبری از «معجزه» و «امیدی به آینده» به آنها بدهد، تا آرام بمانند!




«برادران کارامازوف»
فئودور داستایوفسکی
@renaissancetranslate

🔴ترس از داستایوفسکی:
"تعریف گناه در داستان های داستایوسکی"

نویسنده: بختیار علی





همه جا صحبت از ترسی است که آدمها از خواندن داستانهای داستایوسکی دارند. یکی می گوید سال ها است به سمتش نرفتم چون هر بار از او قصه ای می خوانم انگار درباره من نوشته است. یکی می نویسد نباید از او زیاد خواند چون داستانهایش غم انگیز است.

هرمان هسه نویسنده سوئیسی و برنده جایزه نوبل می گوید: «زمانی شروع به خواندن داستایوفسکی کنید که غمگین هستید و احساس درماندگی می کنید. زمانی که زندگی را همچون زخم سر باز کرده بزرگی می بینید، زمانی که به تردید دچار شده و ناامیدی وجودتان را فرا گرفته… زمانی که در اوج اندوه تنهائی به زندگی نگاه می کنید و دیگر مایل نیستید هیچ بهره ای از این زیبائی بی رحم ببرید. تنها آن زمان است که می توانید به سوی داستایوفسکی بروید.»

در نوشته های داستایوفسکی آدم نرمال وجود خارجی ندارد. نرمال بودن یک دروغ بزرگ است. با اینکه از نظر داستایوسکی انسان موجود گناهکاری است ولی همیشه به قهرمانان داستان هایش فرصت می دهد به جای اثبات بی گناهی، بتوانند ثابت کنند که انسان هستند.

گناه از نظر داستایوفسکی عاملی است که ما را به سمت بهتر شدن سوق می دهد. گناه عاملی است که بشر را به هم نزدیک می کند، آنها را یکسان می سازد. به نظر او ما نمی توانیم در برابر انسانی دیگر، خود را داور بپنداریم. او این اندیشه را در داستان «برادران کارامازوف» صریحاً ابراز می کند: « در این دنیا هیچ کس نباید گناه دیگری را قضاوت کند تا مادامی که اعتراف کند خودش نیز گناهکار است و یا شاید حتی از کسی که مورد قضاوت قرار می گیرد گناهکارتر است.»

به عقیده او تا زمانی که حتی یک انسان گناهکار وجود داشته باشد همه گناهکاریم. اگرچه خود او دیندار است اما دیدگاه او با تعریف گناه مذهبی فرق دارد. از نظر داستایوفسکی اعتراف به گناه به جهت پاک شدن انسان در برابر خدا انجام نمی شود. بلکه این اعتراف در برابر انسانهای دیگر است تا بدین وسیله ابراز کند من هم همچون شما هستم، با همان درد و عذابی که در آن به سر می برید. گناه در اینجا پلی است برای ارتباط انسانها تا بدین طریق کسی خود را از دیگری بهتر، پاک تر و برتر نبیند.

 پاکی ریاکارانه در فلسفه فکری او جایی ندارد، همان احساس پاکی که باعث می شود تا حدودی وجدان آسوده ای در قضاوت دیگران داشته باشیم. تنها راهی که ما را به سمت عدالت می برد این است که وقتی در برابر گناهکاری قرار می گیریم بدانیم خود نیزگناهکاری . از نظر او شرط لازمه اثبات وجود انسانی اعتراف به گناه است، بدون محقق شدن این شرط هرگز به جایگاهی مستحق عشق، دوست داشتن و ترحّم نمی رسیم.

کمتر کسی به اندازه وی انسان را تا به این شدت شکافته و عریان کرده است. او بی رحمانه همه نقابها را می درد و فرصتی برایمان نمی گذارد تا از زیباییِ دروغین انسان صحبت کنیم. ترس از داستایوفسکی، ترس از همین عریانی وجودِ انسان است. او نویسنده ای مردم آزاری نیست که از عذاب دادن خواننده اش لذت ببرد و آنها را با شوک و حیرت رو در رو کند آنگاه وجه ترسناک و پنهانی انسان را در برابر خودش قرار دهد. هدف اصلی وی این است که بگوید انسان شایستهٔ دوست داشتن و یا شاید ترحّم است.

او به ما می گوید هر که را همان گونه که هست دوست داشته باشید. انسان بی گناه موجودی است که توانایی زیستن ندارد. کسی هم ارزشی برایش قائل نیست.

تمام راهکارهایی که داستایوفسکی در برابر شخصیتهای قصه هایش می گذارد همگی به شک و گناهی عمیق منتهی می شوند. او شخصاً برای رهایی از این گرداب مسیحیت را برگزیده بود. اما باید گفت تفسیر گناه و گناهکار داستایوفسکی تا حدودی از تعالیم مسیح عدول کرده بود. در مسیحیت گناه مایهٔ عشق نیست، اما از نظر داستایوفسکی بشر فقط زمانی می تواند به معنای واقعی بشر باشد که اعتراف به گناه کند.

او در قصه هایش برحذرمان می دارد که تسلیم پاکی دروغین خود شده و از این رهاورد به قضاوت دیگران بنشینیم. اما به راستی کدام یک از ما این جرأت را دارد که بگوید بین من و گناهکارترین انسانها آنقدر تفاوتی نیست؟ آیا کسی پیدا می شود از این مسأله وحشتی نداشته باشد؟ آیا کسی هست که از داستایوفسسکی فراری نباشد؟ چه کسی می تواند دیگران را با گناهانش دوست داشته باشد یعنی آنگونه که هستند؟ اندیشیدن به داستایوفسکی و خواندن آثارش درس اخلاقی دشواری است که همواره ناآرام مان نگه می دارد و وادارمان می کند خود را به زیر پرسش ببریم.
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه بیکلام زیبا و آرامش بخشی با نام «رقص مرغ ماهیخوار»

آهنگساز: لودوویکو ائینائودی

آلبوم: دفتر شب

سبک: کلاسیک، نیوایج
@renaissancetranslate

‍ به گزارش تابناک، کارگردان فیلم «خانه پدری» که فیلمش به‌خاطر روایتی از کشته شدن یک دختر به دست پدر و برادرش در دوره قاجار، ۱۰ سال در صندوق توقیف بود و سال گذشته بعد از چند هفته نمایش دوباره توقیف شد، می‌گوید که خبر تلخ قتل یک دختر نوجوان توسط پدرش را باور نمی‌کند.

او که بابت اعتراض‌های وارد شده بر فیلمش برای تصویر کردن یک قتل ناموسی در دوره قاجار، با سختی‌های زیادی در اکران روبه‌رو شد،در گفت‌وگویی کوتاه با ایسنا درباره اتفاق اخیر فقط به گفتن دو جمله اکتفا کرد:

«این اتفاق‌ها در ایران رخ نمی‌دهد. من این شایعات را باور نمی‌کنم.»

«خانه پدری» که در سال ۱۳۸۹ ساخته شده، بخاطر یک صحنه قتل حدود یک دهه اکران نشد تا کارگردانش از رنج توقیف آن ۶ سال نتواند فیلم بسازد، البته اکران کوتاه مدت ان هم جندان راه به جایی نبرد.
داستان این فیلم از اواخر دوره‌ی قاجار و اوایل دوره‌ی پهلوی آغاز می‌شود و درباره‌ی پدری است که به همراهی پسرش، دخترش را به جرم اینکه آبروی خانواده را برده است، می‌کشد و در خانه‌اش به خاک می‌سپارد؛ داستانی که اتفاقا به ماجرای قتل رومینا اشرفی_دختر نوجوان سیزده ساله اهل استان گیلان_ که به تازگی خبر آن منتشر شده است، شباهت بسیار دارد.


منبع: تابناک
@renaissancetranslate

درباره هزاران «رومینای» دیگر این سرزمین

🖋سروش علیزاده


امروز بعد از شنیدن خبر هولناک «خشونت ناموسی» در استان گیلان، بر آن شدم تا درباره این حادثه دردناک و اندوهبار، یادداشتی را منتشر کنم و تنها امیدواریم این است که روزگاری برسد که خشونت و جنایت از روی این کره خاکی رخت بربندد و همه ی ما در کنار هم به دور از هر شکل از تعصب و خشم کور و با خوبی و خوشی زندگی کنیم.

سالها پیش که دانشجوی رشته حقوق بودم، ارتباط بسیار خوبی با اساتید و کارمندان دانشگاه داشتم و این ارتباط سبب می شد تا هروقت اراده کنم در دادگاه هایی که اساتیدم قاضی آن شعبات بودند، حضور داشته باشم و پشت میزی بنشینم. البته باید بگویم که این دسترسی به پرونده ها و پیگیری روند دادرسی ها در زمان قاضی القضات بودن آیت الله یزدی بود که سیستم دادسرا را برچیده بود و محاکم حقوقی و کیفری شعباتی جداگانه ای نداشتند.

قاضی یکی از شعباتی که به آن زیاد رفت و آمد داشتم از اساتید ارجمندم به نام آقای ... بود و پرونده ای در دست داشت که مربوط به دختری ۱۵ ساله بود که همراه با مردی ۳۵ ساله علیه خانواده اش اقامه دعوا کرده بودند؛ به این دلیل که از دادگاه به دلیل مخالفت خانواده دختر، اجازه عقد وی را بگیرند.

در این میان پدر و مادری بودند که مثل مار به خود می پیچیدند و دختری که به هیچ وجه کوتاه نمی آمد و در سوی دیگر مردی که اتفاقاً یک بار هم ازدواج کرده بود و منتظر بود تا اجازه عقد دخترک را بگیرد و دختر نوجوان را با حکم دادگاه به حجله اش ببرد.

قاضی در ابتدا دختر را فراخواند و حرف هایش را شنید. سپس خواستگار را فراخواند و با تندی و حتی تهدید به او فهماند که تا پایان حکم اگر بفهمد هرگونه ارتباطی به هر شکل با دختر داشته باشد عواقب وحشتناکی خواهد داشت.

سپس مادر دختر را صدا کرد. از مادر پرسید آیا تابحال شده که پدر، دخترش را نوازش کند و شبها برایش قصه بخواند یا با او حرف بزند تا بخوابد؟

زن با تغیر گفت: به هیچ عنوان اجازه نمیدهم. یعنی چه؟! چه معنی دارد پدر به دختر دست بزند!؟؟

قاضی نگاهی کرد و گفت آیا شما این کار را انجام می دهی و تاکید کرد واقعیت را بگو. مادر گفت: نه این کار را نمی کنم.

قاضی در ادامه گفت: از چه سنی دیگر دخترت را حمام نمی کنی!؟ مادر گفت از کودکی به او آموختم خودش حمام کند. و چند سوال دیگر نظیر این سوال ها پرسید و جواب هایی شبیه این جواب ها گرفت.
سپس قاضی دستور داد پدر هم بیاید داخل و به پدر و مادر گفت با این ازدواج مخالفید؟ آنها هم بلافاصله گفتند: بله...

قاضی گفت برای سه ماه آینده وقت تعیین می کنم. در این مدت باید به دستوراتی که می دهم عمل کنید. هر شب پدر باید دخترش را نوازش کند با او حرف بزند تا بخوابد. مادر هم باید مدام فرزندش را در آغوش بگیرد و نوازش کند و حتی گاهی او را به حمام هم ببرد و دستور های دیگری که برای من در آن زمان بسیار عجیب بود!

تاریخ سه ماه بعد را جایی یادداشت کردم و راس موعد مقرر با مسئولان شعبه هماهنگ کردم و دادگاه این خانواده حضور یافتم.
ناگفته نماند که از آن روز به بعد، به شدت از این مسئله می‌ترسیدم که با اصرار دختر نوجوان و آن مرد به دلیل بلوغ و رشد جسمی دخترک! و نیز سایر شرایطی که از نظر شرعی و قانونی درست به نظر می‌رسید، قاضی رأی به ازدواج آن دو بدون اذن پدر دهد.

در کمال ناباوری اما دختر به همراه پدر و مادر در شعبه حضور یافت و اعلام کرد که دیگر تمایلی به ازدواج ندارد و ماجرا به اتمام رسیده است.

پس از خروج آنها استادم رو به من کرد و گفت: من خودم هم یک دختر دارم؛ این دختربچه عاشق نبود و شوهر نمی خواست٬ بلکه تنها و تنها نیاز به نوازش و لمس و توجه از سوی والدینش داشت.

حال من و شما دوباره قصه ای تلخ و تراژیک را مرور می کنیم: رومینا فقط دخترکی سیزده ساله بود که پدرش با داس در حالی که دختر در خواب بود سرش را برید...
در خیلی از اوقات رومینا و رومیناهای کوچک ما نه عاشقند و نه هیچ مشکل ناموسی دارند؛ این دختران و زنان مثل هر انسان و همجنس دیگر تنها و تنها به توجه، محبت، احترام و نوازشی نیاز دارند که باید آن را از طرف پدر و مادر خود دریافت کنند؛ ولی چه بسا هنگامی که چنین نیازی در آنها برآورده نمی‌شود، برای جبران این مشکلات عاطفی توجهشان خواسته یا ناخواسته به شخص یا اشخاصی بیرون از محیط خانواده جلب می‌گردد.
رومینا اشرفی با همه معصومیت و مظلومیت اش از دست رفت، اما وظیفه ما این است که بیاموزیم که دخترهایمان حتی در بزرگسالی هم همیشه نیاز به توجه، احترام، عشق نوازش پدر و مادر دارند.
با گفتن اینکه رومینا عاشق بود، نگوییم کودک همسری چاره درد است ، نگوییم این بچه خودش هم از اول مشکل اخلاقی داشت و چرا به دنبال آن مرد رفت و...
یادمان نرود که تک‌تک ما با این جملات، داسی در دست داریم و گلوی رومینا و رومیناها را هر روز در این سرزمین می بریم.
@renaissancetranslate

سکانسی کوتاه از فیلم «خانه پدری»
‌
‌آن کسی که با کشتن دخترش قصد داشت بین آشنایان رسوا نشود٬ امروز رسوای یک ملت شده است.
‌
‌این آخرین نفسهای بخشی تاریک و نفرت انگیز از فرهنگ سنتیِ ماست و آخرین جفتکِ آن؛ امروز دیگر آنچه در نظر «قاتل» محترم بود برای عامه مردم از لاشه‌ی مرداری گندیده، منزجر کننده تر است.

‌‌قاتل #رومینا امروز به بهترین شکل اعدام شده است، یعنی دقیقاً به همان شکلی که از آن خوف داشت؛ حال هر حکمی که قاضی بخواهد برای او صادر کند او پیش از این مُرده است!



«امیرحسین الهی»
بیست و هفتم ماه مه ۲۰۲۰
@renaissancetranslate

در «انتظار» ، چشم‌ها آینده‌ای نیامدنی را می‌کاوند...«چشم» از نگاه کردن و ندیدن خاموش می‌شود، دلش سرد می‌شود اما باز نگاه می‌کند...در انتظار همیشه یک عامل «ناشناخته» وجود دارد، نمی‌دانیم چیست؛ باید زمانی رخ بنماید، شاید لبخند «مرگ» باشد، شاید دست «دوست» باشد.




«روزها در راه»
شاهرخ مسکوب
@renaissancetranslate

ویدئوی واپسین شب


بی شک یکی از زیباترین سکانسهای تاریخ سینما، صحنه راز و نیاز قهرمان داستان با خداوند در فیلم سینمائی «درخت زندگی»(۲۰۱۱) به کارگردانی ترنس مالیک است و البته که موسیقی امیدبخش و رویائی «فرانسوا کوپرَن» این زیبائی را دو چندان ساخته است و ناخودآگاه اثری عمیق بر مخاطب بر جای می گذارد.

خدایا ! بخاطر همه چیز از تو ممنونم
تو زنده ای!؟
چرا به ما {آدم ها} نمیگی که وجود داری..!؟
داری منو تماشا می‌کنی!؟
می‌خوام تورو بشناسم!
میخوام هر چیزی که می‌بینی رو من هم ببینم...!
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه زیبا و رویایی «موانع اسرار آمیز» (۱۶۷۵)

آهنگساز: فرانسوا کوپرن

نوازنده: اسکات تاننت

سبک: باروک، ساندترک
@Renaissancetranslate

گذشت زمان بر آنها که منتظر می مانند بسیار «کُند» ، بر آنها که می‌هراسند بسیار «تند» ، بر آنها که زانوی غم در بغل می‌گیرند بسیار «طولانی»، و بر آنها که به سرخوشی می‌گذرانند بسیار «کوتاه» است. اما بر آنها که عشق می‌ورزند، زمان را آغاز و پایانی نیست!



«ویلیام شکسپیر»
@renaissancetranslate

«ايران» در نظر من، چونان «سنگ خارایی» است كه موج‌های دريا آن را به اعماق رانده‌اند، انقلابات جوی آن را به خشكی انداخته، رودی آن را با خود برده و فرسوده كرده است؛ تيزی های آن را گرفته و خراش‌های بسياری بر آن وارد آورده، اما سنگ خارا كه پيوسته همان است كه بود؛ اينك، در وسط دره‌ای باير آرميده است. زمانی كه اوضاع بر وفق مراد باشد، آن سنگ خارا گردش از سر خواهد گرفت. اهميتی ندارد كه كدام عنصر طبيعي پيروز شده يا چه حوادثی رخ داده باشد؛ تا زمانی كه او از ميان نرفته باشد، همان سنگ خارا خواهد بود و به جای نيرویی كه بخواهد در درازای يك سده اندك آسيبی بر او وارد كند، او بر هزار نيروی مشابه «چيره» خواهد شد...






«سه سال در ایران»
کنت آرتور دوگوبینو؛ شرق شناس، شاعر، مورخ و دیپلمات فرانسوی


+تصویر: نمایی زیبا از معماری کاخ گلستان
@renaissancetranslate

کیفیت مطالب کانال رنسانس را چگونه ارزیابی می‌کنید؟
anonymous poll

عالی – 346
👍👍👍👍👍👍👍 59%

خوب – 197
👍👍👍👍 33%

متوسط – 35
👍 6%

ضعیف – 11
▫️ 2%

👥 589 people voted so far.

آدمِ رویایی، خاکسترِ رویاهای گذشته‌اش را بیخودی بهم می زند، به این امید که در میانشان حداقل جرقه ی کوچکی پیدا کند و فوتش کند تا دوباره آتش،
جان بگیرد،
تا این آتشِ احیا شده،
قلبِ سرمازده ی او را گرم کند
و همه ی آن‌هایی که برایش عزیز بودند، برگردند...




«شبهای روشن»
فئودور داستایوفسکی
@renaissancetranslate

‍ ‍ ‍ 
#گزیده_کتاب

دو شاعر سرانجام به طاق فوقانی دٙرٙک هفتم می رسند و به پایین می نگرند. این جا منزلگاه دوزخی دزدانی است که همچون «مار» در خفا به دزدی از زندگی و اموال دیگران مشغول بوده اند و اکنون به سبب این گناه نابخشودنی عذاب می بینند. کیفر آنها این است که توسط «معلمان» هولناک خویش گزیده شوند؛ به همین سبب انبوهی از مارها و افعیان به دور دست و پای آنان می پیچند و سپس از میان ران های ایشان راهی به سوی یکدیگر می یابند و در کسری از ثانیه، چون سوزن و نخ، این ارواح پلید را به یکدیگر می دوزند. این ارواح تبهکار، همان کسانی اند که در زمان حیات با چپاول و تاراج اموال دیگران، برای خود ثروتهایی افسانه ای اندوختند.

در این هنگام روح «پنج دزد بزرگ» فلورانس در برابر دیدگان دانته و ویرجیل ظاهر می شوند، گرچه در آن لحظه تنها چهره سه نفر از ایشان برای دو دو شاعر لاتینی قابل شناسایی است. اما چهره دو نفر باقیمانده ی این گروه نیز پس از اندک زمانی توسط دانته شناسایی می شود:

«چیانفا» که اکنون به بزمچه ی شش پای زشت و مخوفی مبدل گشته است، «آنيِللو» را به سختی در بر گرفته و دهان وی را می بوسد. هم چنان که این دو دوزخی دهان یکدیگر را می بوسند، کم کم نفسهای شان به شماره می افتد و اتفاق غریبی رخ میدهد: آنیللو به تدریج شکل بزمچه را به خود می گیرد و چیانفا شمایل یک انسان؛ و تغییر شکل دو روح ملعون تا ابد ادامه دارد.

در سوی دیگر، «گوئِرچو که مبدل به سوسماری سیاه رنگ اما ناقص الخلقه شده است، ناف همقطارش «بوئوسو» را بی وقفه می مکد. از محل زخم، دود تیره رنگی به هوا بر می خیزد که به شکلی عجیب و به سرعت وارد دهان قربانی می شود. گوئرچو برای کنترل کردن بوئوسو، دم خود را میان پاهای طعمه نگون بختش قرار می دهد و از آنجائی که هیچ مانعی بین این دو وجود ندارد سوسمار موحش با تمام توان به بدن دوست تبهکارش می چسبد تا با مکیدن خون وی کم کم چهره، گوش ها، بازوها و دیگر اعضای بدنش شکل نهایی خود را پیدا کنند، اما چون انجام این عمل بر روی یک نقطه از بدن قربانی کافی نیست، پیوسته به دنبال منافذی دیگر برای تغذیه می گردد تا بدنش صورت کامل خود را بازیابد. او به سرعت بر روی بدن بوئوسو شروع به خزیدن می کند و البته این بوئوسو است که با سراسیمگی و هراسی وصف ناپذیر سعی می کند تا خود را از شر این خزنده رعب انگیز خلاص کند.
در میان ایشان فقط «پوچیو» است که بی تغییر باقی می ماند، اما او خوب می داند که به زودی چهره و بدنش توسط دوزخی دیگری دزدیده خواهد شد و او نیز شمایل و اندام کسی دیگر را خواهد دزدید و این سرگردانی و بی سرانجامی غمبار تا ابد ادامه خواهد داشت. آیا پوچیو واقعاً می داند که اکنون او چه کسی است؟ و یا بهتر آن است که از خودش بپرسد او و دیگری که هستند!؟





(دانته قدم اول؛ سرود بیست و پنجم دوزخ از کتاب کمدی الهی | نویسنده: جو لی | ترجمه: رضی الدین طبیب؛ نشر و پژوهش شیرازه)

+تصویر: بولجای هفتم دوزخ؛ محل عذاب دزدان و حقه بازان؛ اثر گوستاو دوره (۱۸۶۳)
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه بسیار زیبا و انرژیک «تانگو فورته»

کاری از گروه موسیقی آرژانتینی_ آلمانی dublex Inc

آلبوم: تانگو (۲۰۰۱)

سبک: الکترونیک، دنس، هاوس
@renaissancetranslate

عاقبت وقتی مرا برای خانه‌مبارکی برد همه‌ی اتاق‌ها را نشانم داد و گفت:

"ببین، با صرفه‌جویی و سلیقه آدم می‌تواند با دست خالی خانه‌وزندگی آبرومندانه برای خودش درست کند."

البته این دست خالی‌یی که می‌گفت پنجاه هزار فرانک تمام شده بود. با پنجاه هزار فرانک دوم هم یک کالسکه خرید و دو اسب. علاوه‌ بر این دو مهمانی مفصل هم دادیم. یعنی دو ضیافت رقص، که در آن هم اورتانس بود و هم لیزت و هم کلئوپاتر. این‌ها زنهایی بودند از بسیاری جهات فوق‌العاده و بسیار زیبا.
در این دو ضیافت من مجبور بودم که نقش احمقانه و بی‌مسمای صاحب‌خانه را بازی کنم. یعنی از مهمان‌ها پذیرایی کنم و با زن‌های کسبه‌ی نوکیسه و از بی‌سوادی و تهی‌مغزی و بی‌شرمی غیر‌قابل تحمل، و با ستوانک‌های کم‌سواد و بی‌ادب و قلم‌فرسایانی بی‌ذوق و کم‌مایه و روزنامه‌داران بی‌سواد فرومایه‌ای که فراک‌های شیک و مد روز می‌پوشیدند و دستکش‌های کاهی‌رنگ چنین‌وچنان به دست داشتند و به قدری خودفروش و پُرافاده بودند که از نظایر پترزبورگی‌شان دست می‌بردند (و این خود کم نیست)٬ گرم بگیرم و با بگو و بخند سرشان را گرم کنم و نگذارم که احساس کسالت کنند. تازه این آقایان کار را به جایی رسانده بودند که به ریش من می‌خندیدند.




«قمار باز»
فئودور داستایفسکی
@renaissancetranslate