رنسانس
8.63K subscribers
3.27K photos
419 videos
65 files
526 links
"همیشه تصور کرده ام که بهشت، کتابخانه ای بی انتهاست"

بورخس

مجله الکترونیک «رنسانس»
گزیده ای از دنیای هنر، فلسفه، ادبیات و علوم اجتماعی
Download Telegram
اتچ بات
‍ به گزارش تابناک، کارگردان فیلم «خانه پدری» که فیلمش به‌خاطر روایتی از کشته شدن یک دختر به دست پدر و برادرش در دوره قاجار، ۱۰ سال در صندوق توقیف بود و سال گذشته بعد از چند هفته نمایش دوباره توقیف شد، می‌گوید که خبر تلخ قتل یک دختر نوجوان توسط پدرش را باور…
درباره هزاران «رومینای» دیگر این سرزمین

🖋سروش علیزاده


امروز بعد از شنیدن خبر هولناک «خشونت ناموسی» در استان گیلان، بر آن شدم تا درباره این حادثه دردناک و اندوهبار، یادداشتی را منتشر کنم و تنها امیدواریم این است که روزگاری برسد که خشونت و جنایت از روی این کره خاکی رخت بربندد و همه ی ما در کنار هم به دور از هر شکل از تعصب و خشم کور و با خوبی و خوشی زندگی کنیم.

سالها پیش که دانشجوی رشته حقوق بودم، ارتباط بسیار خوبی با اساتید و کارمندان دانشگاه داشتم و این ارتباط سبب می شد تا هروقت اراده کنم در دادگاه هایی که اساتیدم قاضی آن شعبات بودند، حضور داشته باشم و پشت میزی بنشینم. البته باید بگویم که این دسترسی به پرونده ها و پیگیری روند دادرسی ها در زمان قاضی القضات بودن آیت الله یزدی بود که سیستم دادسرا را برچیده بود و محاکم حقوقی و کیفری شعباتی جداگانه ای نداشتند.

قاضی یکی از شعباتی که به آن زیاد رفت و آمد داشتم از اساتید ارجمندم به نام آقای ... بود و پرونده ای در دست داشت که مربوط به دختری ۱۵ ساله بود که همراه با مردی ۳۵ ساله علیه خانواده اش اقامه دعوا کرده بودند؛ به این دلیل که از دادگاه به دلیل مخالفت خانواده دختر، اجازه عقد وی را بگیرند.

در این میان پدر و مادری بودند که مثل مار به خود می پیچیدند و دختری که به هیچ وجه کوتاه نمی آمد و در سوی دیگر مردی که اتفاقاً یک بار هم ازدواج کرده بود و منتظر بود تا اجازه عقد دخترک را بگیرد و دختر نوجوان را با حکم دادگاه به حجله اش ببرد.

قاضی در ابتدا دختر را فراخواند و حرف هایش را شنید. سپس خواستگار را فراخواند و با تندی و حتی تهدید به او فهماند که تا پایان حکم اگر بفهمد هرگونه ارتباطی به هر شکل با دختر داشته باشد عواقب وحشتناکی خواهد داشت.

سپس مادر دختر را صدا کرد. از مادر پرسید آیا تابحال شده که پدر، دخترش را نوازش کند و شبها برایش قصه بخواند یا با او حرف بزند تا بخوابد؟

زن با تغیر گفت: به هیچ عنوان اجازه نمیدهم. یعنی چه؟! چه معنی دارد پدر به دختر دست بزند!؟؟

قاضی نگاهی کرد و گفت آیا شما این کار را انجام می دهی و تاکید کرد واقعیت را بگو. مادر گفت: نه این کار را نمی کنم.

قاضی در ادامه گفت: از چه سنی دیگر دخترت را حمام نمی کنی!؟ مادر گفت از کودکی به او آموختم خودش حمام کند. و چند سوال دیگر نظیر این سوال ها پرسید و جواب هایی شبیه این جواب ها گرفت.
سپس قاضی دستور داد پدر هم بیاید داخل و به پدر و مادر گفت با این ازدواج مخالفید؟ آنها هم بلافاصله گفتند: بله...

قاضی گفت برای سه ماه آینده وقت تعیین می کنم. در این مدت باید به دستوراتی که می دهم عمل کنید. هر شب پدر باید دخترش را نوازش کند با او حرف بزند تا بخوابد. مادر هم باید مدام فرزندش را در آغوش بگیرد و نوازش کند و حتی گاهی او را به حمام هم ببرد و دستور های دیگری که برای من در آن زمان بسیار عجیب بود!

تاریخ سه ماه بعد را جایی یادداشت کردم و راس موعد مقرر با مسئولان شعبه هماهنگ کردم و دادگاه این خانواده حضور یافتم.
ناگفته نماند که از آن روز به بعد، به شدت از این مسئله می‌ترسیدم که با اصرار دختر نوجوان و آن مرد به دلیل بلوغ و رشد جسمی دخترک! و نیز سایر شرایطی که از نظر شرعی و قانونی درست به نظر می‌رسید، قاضی رأی به ازدواج آن دو بدون اذن پدر دهد.

در کمال ناباوری اما دختر به همراه پدر و مادر در شعبه حضور یافت و اعلام کرد که دیگر تمایلی به ازدواج ندارد و ماجرا به اتمام رسیده است.

پس از خروج آنها استادم رو به من کرد و گفت: من خودم هم یک دختر دارم؛ این دختربچه عاشق نبود و شوهر نمی خواست٬ بلکه تنها و تنها نیاز به نوازش و لمس و توجه از سوی والدینش داشت.

حال من و شما دوباره قصه ای تلخ و تراژیک را مرور می کنیم: رومینا فقط دخترکی سیزده ساله بود که پدرش با داس در حالی که دختر در خواب بود سرش را برید...
در خیلی از اوقات رومینا و رومیناهای کوچک ما نه عاشقند و نه هیچ مشکل ناموسی دارند؛ این دختران و زنان مثل هر انسان و همجنس دیگر تنها و تنها به توجه، محبت، احترام و نوازشی نیاز دارند که باید آن را از طرف پدر و مادر خود دریافت کنند؛ ولی چه بسا هنگامی که چنین نیازی در آنها برآورده نمی‌شود، برای جبران این مشکلات عاطفی توجهشان خواسته یا ناخواسته به شخص یا اشخاصی بیرون از محیط خانواده جلب می‌گردد.
رومینا اشرفی با همه معصومیت و مظلومیت اش از دست رفت، اما وظیفه ما این است که بیاموزیم که دخترهایمان حتی در بزرگسالی هم همیشه نیاز به توجه، احترام، عشق نوازش پدر و مادر دارند.
با گفتن اینکه رومینا عاشق بود، نگوییم کودک همسری چاره درد است ، نگوییم این بچه خودش هم از اول مشکل اخلاقی داشت و چرا به دنبال آن مرد رفت و...
یادمان نرود که تک‌تک ما با این جملات، داسی در دست داریم و گلوی رومینا و رومیناها را هر روز در این سرزمین می بریم.
@renaissancetranslate
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
سکانسی کوتاه از فیلم «خانه پدری»
‌
‌آن کسی که با کشتن دخترش قصد داشت بین آشنایان رسوا نشود٬ امروز رسوای یک ملت شده است.
‌
‌این آخرین نفسهای بخشی تاریک و نفرت انگیز از فرهنگ سنتیِ ماست و آخرین جفتکِ آن؛ امروز دیگر آنچه در نظر «قاتل» محترم بود برای عامه مردم از لاشه‌ی مرداری گندیده، منزجر کننده تر است.

‌‌قاتل #رومینا امروز به بهترین شکل اعدام شده است، یعنی دقیقاً به همان شکلی که از آن خوف داشت؛ حال هر حکمی که قاضی بخواهد برای او صادر کند او پیش از این مُرده است!



«امیرحسین الهی»
بیست و هفتم ماه مه ۲۰۲۰
@renaissancetranslate
در «انتظار» ، چشم‌ها آینده‌ای نیامدنی را می‌کاوند...«چشم» از نگاه کردن و ندیدن خاموش می‌شود، دلش سرد می‌شود اما باز نگاه می‌کند...در انتظار همیشه یک عامل «ناشناخته» وجود دارد، نمی‌دانیم چیست؛ باید زمانی رخ بنماید، شاید لبخند «مرگ» باشد، شاید دست «دوست» باشد.




«روزها در راه»
شاهرخ مسکوب
@renaissancetranslate
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ویدئوی واپسین شب


بی شک یکی از زیباترین سکانسهای تاریخ سینما، صحنه راز و نیاز قهرمان داستان با خداوند در فیلم سینمائی «درخت زندگی»(۲۰۱۱) به کارگردانی ترنس مالیک است و البته که موسیقی امیدبخش و رویائی «فرانسوا کوپرَن» این زیبائی را دو چندان ساخته است و ناخودآگاه اثری عمیق بر مخاطب بر جای می گذارد.

خدایا ! بخاطر همه چیز از تو ممنونم
تو زنده ای!؟
چرا به ما {آدم ها} نمیگی که وجود داری..!؟
داری منو تماشا می‌کنی!؟
می‌خوام تورو بشناسم!
میخوام هر چیزی که می‌بینی رو من هم ببینم...!
@renaissancetranslate
👍1
Couperin 'Les Barricades Mystérieuses' played by Scott Tennant
موسیقی واپسین شب


قطعه زیبا و رویایی «موانع اسرار آمیز» (۱۶۷۵)

آهنگساز: فرانسوا کوپرن

نوازنده: اسکات تاننت

سبک: باروک، ساندترک
@Renaissancetranslate
گذشت زمان بر آنها که منتظر می مانند بسیار «کُند» ، بر آنها که می‌هراسند بسیار «تند» ، بر آنها که زانوی غم در بغل می‌گیرند بسیار «طولانی»، و بر آنها که به سرخوشی می‌گذرانند بسیار «کوتاه» است. اما بر آنها که عشق می‌ورزند، زمان را آغاز و پایانی نیست!



«ویلیام شکسپیر»
@renaissancetranslate
«ايران» در نظر من، چونان «سنگ خارایی» است كه موج‌های دريا آن را به اعماق رانده‌اند، انقلابات جوی آن را به خشكی انداخته، رودی آن را با خود برده و فرسوده كرده است؛ تيزی های آن را گرفته و خراش‌های بسياری بر آن وارد آورده، اما سنگ خارا كه پيوسته همان است كه بود؛ اينك، در وسط دره‌ای باير آرميده است. زمانی كه اوضاع بر وفق مراد باشد، آن سنگ خارا گردش از سر خواهد گرفت. اهميتی ندارد كه كدام عنصر طبيعي پيروز شده يا چه حوادثی رخ داده باشد؛ تا زمانی كه او از ميان نرفته باشد، همان سنگ خارا خواهد بود و به جای نيرویی كه بخواهد در درازای يك سده اندك آسيبی بر او وارد كند، او بر هزار نيروی مشابه «چيره» خواهد شد...






«سه سال در ایران»
کنت آرتور دوگوبینو؛ شرق شناس، شاعر، مورخ و دیپلمات فرانسوی


+تصویر: نمایی زیبا از معماری کاخ گلستان
@renaissancetranslate
کیفیت مطالب کانال رنسانس را چگونه ارزیابی می‌کنید؟
anonymous poll

عالی – 346
👍👍👍👍👍👍👍 59%

خوب – 197
👍👍👍👍 33%

متوسط – 35
👍 6%

ضعیف – 11
▫️ 2%

👥 589 people voted so far.
آدمِ رویایی، خاکسترِ رویاهای گذشته‌اش را بیخودی بهم می زند، به این امید که در میانشان حداقل جرقه ی کوچکی پیدا کند و فوتش کند تا دوباره آتش،
جان بگیرد،
تا این آتشِ احیا شده،
قلبِ سرمازده ی او را گرم کند
و همه ی آن‌هایی که برایش عزیز بودند، برگردند...




«شبهای روشن»
فئودور داستایوفسکی
@renaissancetranslate
Forwarded from اتچ بات
‍ ‍ ‍ 
#گزیده_کتاب

دو شاعر سرانجام به طاق فوقانی دٙرٙک هفتم می رسند و به پایین می نگرند. این جا منزلگاه دوزخی دزدانی است که همچون «مار» در خفا به دزدی از زندگی و اموال دیگران مشغول بوده اند و اکنون به سبب این گناه نابخشودنی عذاب می بینند. کیفر آنها این است که توسط «معلمان» هولناک خویش گزیده شوند؛ به همین سبب انبوهی از مارها و افعیان به دور دست و پای آنان می پیچند و سپس از میان ران های ایشان راهی به سوی یکدیگر می یابند و در کسری از ثانیه، چون سوزن و نخ، این ارواح پلید را به یکدیگر می دوزند. این ارواح تبهکار، همان کسانی اند که در زمان حیات با چپاول و تاراج اموال دیگران، برای خود ثروتهایی افسانه ای اندوختند.

در این هنگام روح «پنج دزد بزرگ» فلورانس در برابر دیدگان دانته و ویرجیل ظاهر می شوند، گرچه در آن لحظه تنها چهره سه نفر از ایشان برای دو دو شاعر لاتینی قابل شناسایی است. اما چهره دو نفر باقیمانده ی این گروه نیز پس از اندک زمانی توسط دانته شناسایی می شود:

«چیانفا» که اکنون به بزمچه ی شش پای زشت و مخوفی مبدل گشته است، «آنيِللو» را به سختی در بر گرفته و دهان وی را می بوسد. هم چنان که این دو دوزخی دهان یکدیگر را می بوسند، کم کم نفسهای شان به شماره می افتد و اتفاق غریبی رخ میدهد: آنیللو به تدریج شکل بزمچه را به خود می گیرد و چیانفا شمایل یک انسان؛ و تغییر شکل دو روح ملعون تا ابد ادامه دارد.

در سوی دیگر، «گوئِرچو که مبدل به سوسماری سیاه رنگ اما ناقص الخلقه شده است، ناف همقطارش «بوئوسو» را بی وقفه می مکد. از محل زخم، دود تیره رنگی به هوا بر می خیزد که به شکلی عجیب و به سرعت وارد دهان قربانی می شود. گوئرچو برای کنترل کردن بوئوسو، دم خود را میان پاهای طعمه نگون بختش قرار می دهد و از آنجائی که هیچ مانعی بین این دو وجود ندارد سوسمار موحش با تمام توان به بدن دوست تبهکارش می چسبد تا با مکیدن خون وی کم کم چهره، گوش ها، بازوها و دیگر اعضای بدنش شکل نهایی خود را پیدا کنند، اما چون انجام این عمل بر روی یک نقطه از بدن قربانی کافی نیست، پیوسته به دنبال منافذی دیگر برای تغذیه می گردد تا بدنش صورت کامل خود را بازیابد. او به سرعت بر روی بدن بوئوسو شروع به خزیدن می کند و البته این بوئوسو است که با سراسیمگی و هراسی وصف ناپذیر سعی می کند تا خود را از شر این خزنده رعب انگیز خلاص کند.
در میان ایشان فقط «پوچیو» است که بی تغییر باقی می ماند، اما او خوب می داند که به زودی چهره و بدنش توسط دوزخی دیگری دزدیده خواهد شد و او نیز شمایل و اندام کسی دیگر را خواهد دزدید و این سرگردانی و بی سرانجامی غمبار تا ابد ادامه خواهد داشت. آیا پوچیو واقعاً می داند که اکنون او چه کسی است؟ و یا بهتر آن است که از خودش بپرسد او و دیگری که هستند!؟





(دانته قدم اول؛ سرود بیست و پنجم دوزخ از کتاب کمدی الهی | نویسنده: جو لی | ترجمه: رضی الدین طبیب؛ نشر و پژوهش شیرازه)

+تصویر: بولجای هفتم دوزخ؛ محل عذاب دزدان و حقه بازان؛ اثر گوستاو دوره (۱۸۶۳)
@renaissancetranslate
Audio
موسیقی واپسین شب


قطعه بسیار زیبا و انرژیک «تانگو فورته»

کاری از گروه موسیقی آرژانتینی_ آلمانی dublex Inc

آلبوم: تانگو (۲۰۰۱)

سبک: الکترونیک، دنس، هاوس
@renaissancetranslate
عاقبت وقتی مرا برای خانه‌مبارکی برد همه‌ی اتاق‌ها را نشانم داد و گفت:

"ببین، با صرفه‌جویی و سلیقه آدم می‌تواند با دست خالی خانه‌وزندگی آبرومندانه برای خودش درست کند."

البته این دست خالی‌یی که می‌گفت پنجاه هزار فرانک تمام شده بود. با پنجاه هزار فرانک دوم هم یک کالسکه خرید و دو اسب. علاوه‌ بر این دو مهمانی مفصل هم دادیم. یعنی دو ضیافت رقص، که در آن هم اورتانس بود و هم لیزت و هم کلئوپاتر. این‌ها زنهایی بودند از بسیاری جهات فوق‌العاده و بسیار زیبا.
در این دو ضیافت من مجبور بودم که نقش احمقانه و بی‌مسمای صاحب‌خانه را بازی کنم. یعنی از مهمان‌ها پذیرایی کنم و با زن‌های کسبه‌ی نوکیسه و از بی‌سوادی و تهی‌مغزی و بی‌شرمی غیر‌قابل تحمل، و با ستوانک‌های کم‌سواد و بی‌ادب و قلم‌فرسایانی بی‌ذوق و کم‌مایه و روزنامه‌داران بی‌سواد فرومایه‌ای که فراک‌های شیک و مد روز می‌پوشیدند و دستکش‌های کاهی‌رنگ چنین‌وچنان به دست داشتند و به قدری خودفروش و پُرافاده بودند که از نظایر پترزبورگی‌شان دست می‌بردند (و این خود کم نیست)٬ گرم بگیرم و با بگو و بخند سرشان را گرم کنم و نگذارم که احساس کسالت کنند. تازه این آقایان کار را به جایی رسانده بودند که به ریش من می‌خندیدند.




«قمار باز»
فئودور داستایفسکی
@renaissancetranslate
❤1👍1
این طور بارم آورده بودند که بترسم؛ از همه چیز. از بزرگ‌تر که مبادا بهش بر بخورد، از کوچک‌تر که مبادا دلش بشکند، از دوست که مبادا برنجد و تنهایم بگذارد، از دشمن که مبادا بر آشوبد و به سراغم بیاید.
یکی می‌گفت:

"منه در میان راز با کسی که جاسوس هم کاسه دیدم بسی"

یکی دیگر می‌گفت:

"مکن پیش دیوار غیبت بسی بود کز پسش گوش دارد کسی"

یکی می‌گفت:
"سنگ بر بادهٔ حصار مزن که بود از حصار سنگ آید"

و...
راحتتان کنم، همه‌اش نصیحت بود؛ همه‌اش نهی، هیچ کس هم نگفت چکار باید کرد.

یکی هم که از دستش در رفت گفت:

"ای که دستت می‌رسد کاری بکن،
پیش از ان کز تو نیاید هیچ کار"

و بالاخره نگفت چه کار. این طور بود که هیچ چیز یاد نگرفتم از جمله مقاومت کردن را...!





(همنوایی شبانه ارکستر چوبها | نویسنده: رضا قاسمی؛ نشر نیلوفر)
@renaissancetranslate
چه چیز همعصران «لئوناردو» را از درک وی باز میداشت؟! بی گمان علت آن استعداد های بیشمار وی و گستره ی دانش اش نبود؛ استعداد و دانشی که وی را قادر می ساخت تا چونان نوازنده ی عودی ابداعات شگرف خویش را به دربار «لودویکو اسفورتسا» ، دوک میلان پیشیکش نماید و نیز وی را قادر ساخت تا آن نامه ی چشمگیر به همان دوک را بنویسد و در آن به دستاوردهای خویش در معماری و مهندسی نظامی ببالد. اگرچه در عصر رنسانس گرد آمدن چنین توانایی هایی گسترده و گوناگون در فردی یکه و تنها امر نا آشنایی نبود اما می بایست پذیرفت شخص لئوناردو یکی از درخشان ترین نمونه های چنین جامعیتی بوده است.

وی از آن دسته نوابغ نیز نبود که از طبیعت، موهبتِ ظاهریِ تنگ نظرانه ای دریافت داشته باشد که اغلب اینگونه افراد نیز به نوبه خود به چهره های بیرونی زندگی ارج نمی نهند و با روحیه ای از سودازدگی رنج آور از هرگونه نشست و برخاست با افراد دیگر می گریزند؛ وی به عکس مردی بود بلند بالا و خوش اندام؛ با چهره ای بسیار زیبا و نیروی بدنی نامعمول؛ دلربا در رفتار و بی اندازه زبان آور و خوش برخورد و دوست وار با همگان.

داوینچی عاشق زیبایی در چیزهایی بود که در برش گرفته بودند. شیفته جامه های فاخر و بالش های پر ناز بود و هرگونه آرامش و تعالی در زندگانی را با ارزش میدانست. اما با اینحال تناقضاتی هم در وی دیده می شد. منش لئوناردو به عنوان یک مرد چند خصلت نامعمول را آشکارا نشان می دهد. بی جنب و جوشی و بی اعتنایی خاصی در وی به چشم می خورد. در روزگاری که هرکسی می کوشید پهناورترین میدان را برای فعالیت هنری و علمی خود دست و پا نماید، هدفی که جز با استفاده از زور و ستیزه جویی دست یافتنی نبود، آشتی جویی آرام لئوناردو و پرهیزش از هرگونه دشمنی پیشگی و بگو مگو با همکاران و رقیبانش چشمگیر و حیرت انگیز است.

وی با همگان مهربان و خوش رفتار بود. می گویند از خوردن گوشت پرهیز می کرد. زیرا اعتقاد داشت که هیچ توجیهی برای ستاندن حق زندگی از حیوانات وجود ندارد. از خریدن پرندگان در بازار و آزاد کردن آنان لذت خاصی میبرد. او جنگ و خونریزی را نکوهش می کرد و آدمی را نه چونان «اشرف مخلوقات» که بدترینِ جانوران وحشی می دانست. اما این نازک طبعی زنانه در وجودش، وی را از همراهی مجرمان محکوم به اعدام و طراحی چهره های وحشتزده و درهم رفته آنان در دفترش باز نمیداشت.

لئوناردو نابغه ای تمام عیار بود که تنها می توان خطوط کلی سیمایش را از دور حدس زد و هرگز نمیتوان به عمق عظمت وی پی برد. لئوناردو در پاره نوشتاری از رساله ای در باب نقاشی که توانایی نشاط آمیز وی را برای خوش باشی آشکار می سازد به قیاس نقاشی با هنرهای خواهر آن می پردازد و دشواریهایی را وصف می کند که در کمین پیکر تراش نشسته اند:

"زیرا چهره وی سراسر آغشته و پوشیده از گرد سنگ مرمر است چنان که گویی نانوایی است و تراشه های ریز و خرد مرمر چون تکه های خُرد نان او را پوشانده اند و به نظر بر سرش آواری از برف نشسته است. پیکرتراش همیشه خانه اش پر است از تراشه های سنگ و خاک؛ در مورد نقاش اما وضع یکسره فرق می کند، چرا که نقاش در کمال آسودگی در برابر کار خود می نشیند؛ جامه های زیبا و آراسته بر تن دارد و سبک ترینِ قلم موها را در دست میگیرد و در رنگ های خوش فام فرو می برد. جامه هایی بر تن می کند که دوست دارد و خانه اش پر از نقاشی های دلپذیر است و لکه ای آلودگی در آن به چشم نمیخورد. اغلب وی را موسیقیدانان یا کسانی همراهی میکنند که پاره هایی از آثار گوناگون و زیبا را برایش می خوانند و او می تواند با لذت بسیار به دور از دنگادنگ چکش ها به آنها گوش سپارد..."





(خاطره ای از کودکی لئوناردو داوینچی؛داستایوسکی و پدرکشی | نویسنده: زیگموند فروید | ترجمه: مجتبی پردل؛ نشر ترانه)
@renaissancetranslate
👍1
مرد جوانی را به نزد حکیم خردمندی بردند و گفتند :

" ببین زنان دارند این پسر را خراب و فاسد می کنند".

مرد خردمند سری تکان داد ، لبخندی زد و فریاد برآورد که:

"این مردان هستند که زنان را خراب و فاسد می کنند ! هر نقصی در زنان باشد، مردان باید تاوانش را بپردازند و آن نقص را در وجود خوداصلاح کنند – زیرا این مرد است که تصویر زن را برای خود می آفریند و زن تنها خود را با آن تصویر منطبق می سازد..."


 

«حکمت شادان»
فردریش نیچه
@renaissancetranslate
H In New England
Max Richter
موسیقی واپسین شب


قطعه بیکلام فکورانه و آرامی با نام «اِچ در نیوانگلند»

آهنگساز: ماکس ریختر

آلبوم: بیست و چهار کارت پستال تمام رنگی (۲۰۰۸)

سبک: کلاسیک، آمبینت، مینیمالیسم
@renaissancetranslate
👍1
#متون_انتقادی

نمونه جملاتی عجیب و نادرست از فمینیستهای «رادیکال» و زن ستیزان «رادیکال» که از آنها برای تخریب یکدیگر استفاده می‌کنند.



زن خودش را «خوشگل» می کند چون خوب فهمیده که «چشم» مرد تکامل یافته تر از «عقل» اوست!


هر زنی از سر هر مردی «زیاد» است.

مردها «جنگ» را دوست دارند چون بخاطر جنگ، ظاهری «جدی» پیدا می کنند و این تنها چیزی است، که نمیگذارد زنها به ایشان بخندند.

خداوند مردان را «نیرومندتر» آفریده است٬ اما نه لزوماً «باهوشتر»؛ او به زنان «فراست» و زنانگی داده است و اگر این دو با هم خوب بکار روند، می توانند مغز هر مردی را که تا به حال دیده ام مختل کند.

مردها همه «مانند» هم هستند، فقط چهره هایشان با هم «فرق» دارد تا بتوان آنها را از هم دیگر «تشخیص» داد.
@renaissancetranslate
رنسانس
#متون_انتقادی نمونه جملاتی عجیب و نادرست از فمینیستهای «رادیکال» و زن ستیزان «رادیکال» که از آنها برای تخریب یکدیگر استفاده می‌کنند. زن خودش را «خوشگل» می کند چون خوب فهمیده که «چشم» مرد تکامل یافته تر از «عقل» اوست! هر زنی از سر هر مردی «زیاد» است.…
رضاجاوید در مقدمه کتاب «صادق هدایت، تاریخ و تراژدی» می‌نویسد:

"تاریخ ما ، سرود آفتاب پرست ها و شترمرغ های شرقی در بیابان های بی کران است. زبان در چنین هستی شناسی ای به عجزی همواره فزاینده برای تبیین و بازنمایی امور واقعی می رسد. این امر بیش از هر کجا در زبان شاعرانه فرهنگ ما نمود پیدا می کند، زبانی که در دنیای سنت  توانست تفسیر را جایگزین تغییر کند. بازی مفاهیم و استعاره ها، مجازها و تمثیل، آن چنان شیدای مان می کند که زخم های تاریخ را از یاد ببریم..."

در این عبارت دو بخش آن مورد تأکید من در این یادداشت است یکی الگوی شترمرغی فرهنگی ما و دیگری استفاده نادرست یا سوء استفاده از واژه ها.

فمینیسم در فرهنگ(بی فرهنگی!) جامعه ما سرنوشتی همچون دیگر واژگانی پیدا کرده که «نابجا» مورد استفاده قرار می گیرند: عشق، عرفان، فلسفه، مارکسیسم و توسعه اقتصادی! پایه فکری نهضت فمینیسم باور داشتن به توانمندی و صلاحیت زنان برای مشارکت برابر با مردان در مدیریت اجتماع است.

نهضت فمینیسم در غرب تنها بر اساس یک مانیفست(شعارگونه) پیش نرفت بلکه در کنار این مرام نامه، زنان تلاش کردند «صلاحیت» و «توانمندی» خود را در عرصه های فرهنگی، سیاسی و اقتصادی به اثبات رسانند.

طبعا این تلاش کار ساده ای نبود و نخواهد بود چرا که زنان باید در یک «رقابت نابرابر» وارد شوند و علیرغم وجود فرصت های بیشتر اجتماعی، سیاسی و اقتصادی برای مردان صلاحیت برابر خود را اثبات کنند. شاید اگر نام این تلاش را «جهاد» بگذارم بار روانی آن به آنچه در ذهن دارم نزدیک تر شود.

زنانی می توانند مدعی فمینیست بودن (زن باوری) باشند که بتوانند با بالا بردن دانش اقتصادی و مهارت فنی خود کارآفرین و ثروت آفرین باشند. چگونه ممکن است زنی که گذران اقتصادی او بر پایه «مهریه» و «نفقه» است ادعای فمینیست بودن نماید؟!

فرهنگ «مرد سالاری» در ازدواج مبتنی بر دوگانه تمکین/نفقه تجلی می یابد. معنای "تمیکن" این است که لازم است زن در اغلب امور بطور عام و در رابطه جنسی بطور خاص از شوهرش اطاعت کند و رضایت او را جلب نماید. معنای نفقه هم این است که مرد لازم است مخارج اساسی و ضروری زندگی همسرش را تأمین نماید و در واقع بابت آن اطاعت به او مزد بدهد.

امروزه در جامعه شترمرغی ما ازدواج مردسالارانه به شکل «مثله شده» در جریان است. این که می گویم مثله شده به این خاطر است که مردان «امروزی» بخش تمکین آن را می پسندند و بخش نفقه را نمی پسندند و زنان «امروزی» بخش نفقه را می پسندند و بخش تمکین را نه!

زنی که از شوهرش «نفقه» می گیرد تا اتوموبیلی بخرد و با آن جایی برود که شوهرش رضایت و موافقت ندارد نمونه ای از فمینیسم شترمرغی است همانطور که مردی که در خانه نشسته تا به علایق هنری اش بپردازد و همسرش را که بار اقتصادی خانه را به دوش دارد بابت یک ساعت دیر رسیدن به خانه بازخواست می کند دچار مردسالاری شترمرغی است.
آسیب شناسی این امر را به اختصار بیان کردم و اما راه حل ها:

۱_زنان زن باور باید دغدغه فرهنگ و اقتصاد و سیاست داشته باشند. هنوز در مهمانی و نشست ها می بینیم که فقط محور گفتگوهای مردها سیاست و اقتصاد است و زنان تنها راجع به روابط بین فردی شان به گفتگو می نشینند.
اولین گام برای زن باوری جهادی این است که زن ها به اوضاع کلان اقتصادی و سیاسی نظر داشته باشند و خود را «به روز» و تحلیل گر نگه دارند.

۲_زنان زن باور باید به «استقلال اقتصادی» برسند. طبعا اقتصاد دو بخش دارد: درآمد و هزینه.
زنان زن باور باید هزینه های خود را پایین بیاورند و درآمد خود را افزایش دهند. پیش از این در مقاله دیگری در همین سایت تحت عنوان "آیا فمینیسم بدون سوسیالیسم ممکن است؟" به این مهم اشاره کرده ام که نظام سرمایه سالار (کاپیتالیسم) هیچگاه زن باور نبوده و نخواهد بود. الگوی سرمایه سالار هزینه کردن زنانی که "یک لباس را در دو مهمانی نمی پوشند" قطعا با اقتصاد فمینیستی جور در نمی آید. علاوه بر کاهش هزینه ها زنان زن باور باید مهارت های خود را افزایش دهند و از مصرف کنندگی صرف به تولید کنندگی ارتقاء یابند.
۳_پس از رسیدن به استقلال اقتصادی، زنان زن باور باید به تشکیل تشکل های مستقل اقدام کنند. تشکل هایی که به هیچ کدام از نهاد های مرد سالار چه از نظر ایدئولوژیک، چه از نظر سیاسی و چه از نظر اقتصادی وابسته نباشند و بتوانند با «نقد کارشناسانه» و سازماندهی "فعالیت های مدنی"نهادهای مردسالار را به چالش بکشانند.
من به طور قطع زن باوری را گام بزرگی در جهت توسعه متوازن کشورمان در تمام عرصه های سیاسی- فرهنگی و اقتصادی می دانم و از آن سو به نمایش شترمرغی شبه فمینیست هایی که اوج آرمان شان "نفقه بدون تمکین" است به تلخی پوزخند می زنم!




(«فمنیسم شترمرغی» | نویسنده: دکتر محمدرضا سرگلزایی؛ روانشناس | منتشر شده در سایت شخصی دکتر سرگلزایی)
@Renaissancetranslate
👍1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
موسیقی واپسین شب


ترانه بسیار زیبا و نوستالژیک «کمدین ها»(۱۹۷۳)

خواننده: شارل آزناوور

سبک: پاپ، شانسون
@renaissancetranslate
چیزی که سبب شده است زنده بودن را تقریباً «با ارزش» بدانم و بگویم زندگی احتمالا به زیستنش می‌ارزد، بعد از «موسیقی» ، دیدار با انسان‌هاست. انسان‌هایی که همه جا حضور دارند. مقصودم از انسان‌ها، مردمانی است که در جامعه‌ای که به شکل تکان‌دهنده‌ایی «بی‌آبرو» است، «آبرومندانه» رفتار می‌کنند.





«صبحانه قهرمانان»
کورت ونه گات
@renaissancetranslate
با چوب های «پوسیده» نمی شود «قایق» ساخت، و با افکار پوسیده هم نمی توان «جامعه» را ساخت.




«کارل پوپر»
@renaissancetranslate