آدمِ رویایی، خاکسترِ رویاهای گذشته‌اش را بیخودی بهم می زند، به این امید که در میانشان حداقل جرقه ی کوچکی پیدا کند و فوتش کند تا دوباره آتش،
جان بگیرد،
تا این آتشِ احیا شده،
قلبِ سرمازده ی او را گرم کند
و همه ی آن‌هایی که برایش عزیز بودند، برگردند...




«شبهای روشن»
فئودور داستایوفسکی
@renaissancetranslate

‍ ‍ ‍ 
#گزیده_کتاب

دو شاعر سرانجام به طاق فوقانی دٙرٙک هفتم می رسند و به پایین می نگرند. این جا منزلگاه دوزخی دزدانی است که همچون «مار» در خفا به دزدی از زندگی و اموال دیگران مشغول بوده اند و اکنون به سبب این گناه نابخشودنی عذاب می بینند. کیفر آنها این است که توسط «معلمان» هولناک خویش گزیده شوند؛ به همین سبب انبوهی از مارها و افعیان به دور دست و پای آنان می پیچند و سپس از میان ران های ایشان راهی به سوی یکدیگر می یابند و در کسری از ثانیه، چون سوزن و نخ، این ارواح پلید را به یکدیگر می دوزند. این ارواح تبهکار، همان کسانی اند که در زمان حیات با چپاول و تاراج اموال دیگران، برای خود ثروتهایی افسانه ای اندوختند.

در این هنگام روح «پنج دزد بزرگ» فلورانس در برابر دیدگان دانته و ویرجیل ظاهر می شوند، گرچه در آن لحظه تنها چهره سه نفر از ایشان برای دو دو شاعر لاتینی قابل شناسایی است. اما چهره دو نفر باقیمانده ی این گروه نیز پس از اندک زمانی توسط دانته شناسایی می شود:

«چیانفا» که اکنون به بزمچه ی شش پای زشت و مخوفی مبدل گشته است، «آنيِللو» را به سختی در بر گرفته و دهان وی را می بوسد. هم چنان که این دو دوزخی دهان یکدیگر را می بوسند، کم کم نفسهای شان به شماره می افتد و اتفاق غریبی رخ میدهد: آنیللو به تدریج شکل بزمچه را به خود می گیرد و چیانفا شمایل یک انسان؛ و تغییر شکل دو روح ملعون تا ابد ادامه دارد.

در سوی دیگر، «گوئِرچو که مبدل به سوسماری سیاه رنگ اما ناقص الخلقه شده است، ناف همقطارش «بوئوسو» را بی وقفه می مکد. از محل زخم، دود تیره رنگی به هوا بر می خیزد که به شکلی عجیب و به سرعت وارد دهان قربانی می شود. گوئرچو برای کنترل کردن بوئوسو، دم خود را میان پاهای طعمه نگون بختش قرار می دهد و از آنجائی که هیچ مانعی بین این دو وجود ندارد سوسمار موحش با تمام توان به بدن دوست تبهکارش می چسبد تا با مکیدن خون وی کم کم چهره، گوش ها، بازوها و دیگر اعضای بدنش شکل نهایی خود را پیدا کنند، اما چون انجام این عمل بر روی یک نقطه از بدن قربانی کافی نیست، پیوسته به دنبال منافذی دیگر برای تغذیه می گردد تا بدنش صورت کامل خود را بازیابد. او به سرعت بر روی بدن بوئوسو شروع به خزیدن می کند و البته این بوئوسو است که با سراسیمگی و هراسی وصف ناپذیر سعی می کند تا خود را از شر این خزنده رعب انگیز خلاص کند.
در میان ایشان فقط «پوچیو» است که بی تغییر باقی می ماند، اما او خوب می داند که به زودی چهره و بدنش توسط دوزخی دیگری دزدیده خواهد شد و او نیز شمایل و اندام کسی دیگر را خواهد دزدید و این سرگردانی و بی سرانجامی غمبار تا ابد ادامه خواهد داشت. آیا پوچیو واقعاً می داند که اکنون او چه کسی است؟ و یا بهتر آن است که از خودش بپرسد او و دیگری که هستند!؟





(دانته قدم اول؛ سرود بیست و پنجم دوزخ از کتاب کمدی الهی | نویسنده: جو لی | ترجمه: رضی الدین طبیب؛ نشر و پژوهش شیرازه)

+تصویر: بولجای هفتم دوزخ؛ محل عذاب دزدان و حقه بازان؛ اثر گوستاو دوره (۱۸۶۳)
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه بسیار زیبا و انرژیک «تانگو فورته»

کاری از گروه موسیقی آرژانتینی_ آلمانی dublex Inc

آلبوم: تانگو (۲۰۰۱)

سبک: الکترونیک، دنس، هاوس
@renaissancetranslate

عاقبت وقتی مرا برای خانه‌مبارکی برد همه‌ی اتاق‌ها را نشانم داد و گفت:

"ببین، با صرفه‌جویی و سلیقه آدم می‌تواند با دست خالی خانه‌وزندگی آبرومندانه برای خودش درست کند."

البته این دست خالی‌یی که می‌گفت پنجاه هزار فرانک تمام شده بود. با پنجاه هزار فرانک دوم هم یک کالسکه خرید و دو اسب. علاوه‌ بر این دو مهمانی مفصل هم دادیم. یعنی دو ضیافت رقص، که در آن هم اورتانس بود و هم لیزت و هم کلئوپاتر. این‌ها زنهایی بودند از بسیاری جهات فوق‌العاده و بسیار زیبا.
در این دو ضیافت من مجبور بودم که نقش احمقانه و بی‌مسمای صاحب‌خانه را بازی کنم. یعنی از مهمان‌ها پذیرایی کنم و با زن‌های کسبه‌ی نوکیسه و از بی‌سوادی و تهی‌مغزی و بی‌شرمی غیر‌قابل تحمل، و با ستوانک‌های کم‌سواد و بی‌ادب و قلم‌فرسایانی بی‌ذوق و کم‌مایه و روزنامه‌داران بی‌سواد فرومایه‌ای که فراک‌های شیک و مد روز می‌پوشیدند و دستکش‌های کاهی‌رنگ چنین‌وچنان به دست داشتند و به قدری خودفروش و پُرافاده بودند که از نظایر پترزبورگی‌شان دست می‌بردند (و این خود کم نیست)٬ گرم بگیرم و با بگو و بخند سرشان را گرم کنم و نگذارم که احساس کسالت کنند. تازه این آقایان کار را به جایی رسانده بودند که به ریش من می‌خندیدند.




«قمار باز»
فئودور داستایفسکی
@renaissancetranslate

این طور بارم آورده بودند که بترسم؛ از همه چیز. از بزرگ‌تر که مبادا بهش بر بخورد، از کوچک‌تر که مبادا دلش بشکند، از دوست که مبادا برنجد و تنهایم بگذارد، از دشمن که مبادا بر آشوبد و به سراغم بیاید.
یکی می‌گفت:

"منه در میان راز با کسی که جاسوس هم کاسه دیدم بسی"

یکی دیگر می‌گفت:

"مکن پیش دیوار غیبت بسی بود کز پسش گوش دارد کسی"

یکی می‌گفت:
"سنگ بر بادهٔ حصار مزن که بود از حصار سنگ آید"

و...
راحتتان کنم، همه‌اش نصیحت بود؛ همه‌اش نهی، هیچ کس هم نگفت چکار باید کرد.

یکی هم که از دستش در رفت گفت:

"ای که دستت می‌رسد کاری بکن،
پیش از ان کز تو نیاید هیچ کار"

و بالاخره نگفت چه کار. این طور بود که هیچ چیز یاد نگرفتم از جمله مقاومت کردن را...!





(همنوایی شبانه ارکستر چوبها | نویسنده: رضا قاسمی؛ نشر نیلوفر)
@renaissancetranslate

چه چیز همعصران «لئوناردو» را از درک وی باز میداشت؟! بی گمان علت آن استعداد های بیشمار وی و گستره ی دانش اش نبود؛ استعداد و دانشی که وی را قادر می ساخت تا چونان نوازنده ی عودی ابداعات شگرف خویش را به دربار «لودویکو اسفورتسا» ، دوک میلان پیشیکش نماید و نیز وی را قادر ساخت تا آن نامه ی چشمگیر به همان دوک را بنویسد و در آن به دستاوردهای خویش در معماری و مهندسی نظامی ببالد. اگرچه در عصر رنسانس گرد آمدن چنین توانایی هایی گسترده و گوناگون در فردی یکه و تنها امر نا آشنایی نبود اما می بایست پذیرفت شخص لئوناردو یکی از درخشان ترین نمونه های چنین جامعیتی بوده است.

وی از آن دسته نوابغ نیز نبود که از طبیعت، موهبتِ ظاهریِ تنگ نظرانه ای دریافت داشته باشد که اغلب اینگونه افراد نیز به نوبه خود به چهره های بیرونی زندگی ارج نمی نهند و با روحیه ای از سودازدگی رنج آور از هرگونه نشست و برخاست با افراد دیگر می گریزند؛ وی به عکس مردی بود بلند بالا و خوش اندام؛ با چهره ای بسیار زیبا و نیروی بدنی نامعمول؛ دلربا در رفتار و بی اندازه زبان آور و خوش برخورد و دوست وار با همگان.

داوینچی عاشق زیبایی در چیزهایی بود که در برش گرفته بودند. شیفته جامه های فاخر و بالش های پر ناز بود و هرگونه آرامش و تعالی در زندگانی را با ارزش میدانست. اما با اینحال تناقضاتی هم در وی دیده می شد. منش لئوناردو به عنوان یک مرد چند خصلت نامعمول را آشکارا نشان می دهد. بی جنب و جوشی و بی اعتنایی خاصی در وی به چشم می خورد. در روزگاری که هرکسی می کوشید پهناورترین میدان را برای فعالیت هنری و علمی خود دست و پا نماید، هدفی که جز با استفاده از زور و ستیزه جویی دست یافتنی نبود، آشتی جویی آرام لئوناردو و پرهیزش از هرگونه دشمنی پیشگی و بگو مگو با همکاران و رقیبانش چشمگیر و حیرت انگیز است.

وی با همگان مهربان و خوش رفتار بود. می گویند از خوردن گوشت پرهیز می کرد. زیرا اعتقاد داشت که هیچ توجیهی برای ستاندن حق زندگی از حیوانات وجود ندارد. از خریدن پرندگان در بازار و آزاد کردن آنان لذت خاصی میبرد. او جنگ و خونریزی را نکوهش می کرد و آدمی را نه چونان «اشرف مخلوقات» که بدترینِ جانوران وحشی می دانست. اما این نازک طبعی زنانه در وجودش، وی را از همراهی مجرمان محکوم به اعدام و طراحی چهره های وحشتزده و درهم رفته آنان در دفترش باز نمیداشت.

لئوناردو نابغه ای تمام عیار بود که تنها می توان خطوط کلی سیمایش را از دور حدس زد و هرگز نمیتوان به عمق عظمت وی پی برد. لئوناردو در پاره نوشتاری از رساله ای در باب نقاشی که توانایی نشاط آمیز وی را برای خوش باشی آشکار می سازد به قیاس نقاشی با هنرهای خواهر آن می پردازد و دشواریهایی را وصف می کند که در کمین پیکر تراش نشسته اند:

"زیرا چهره وی سراسر آغشته و پوشیده از گرد سنگ مرمر است چنان که گویی نانوایی است و تراشه های ریز و خرد مرمر چون تکه های خُرد نان او را پوشانده اند و به نظر بر سرش آواری از برف نشسته است. پیکرتراش همیشه خانه اش پر است از تراشه های سنگ و خاک؛ در مورد نقاش اما وضع یکسره فرق می کند، چرا که نقاش در کمال آسودگی در برابر کار خود می نشیند؛ جامه های زیبا و آراسته بر تن دارد و سبک ترینِ قلم موها را در دست میگیرد و در رنگ های خوش فام فرو می برد. جامه هایی بر تن می کند که دوست دارد و خانه اش پر از نقاشی های دلپذیر است و لکه ای آلودگی در آن به چشم نمیخورد. اغلب وی را موسیقیدانان یا کسانی همراهی میکنند که پاره هایی از آثار گوناگون و زیبا را برایش می خوانند و او می تواند با لذت بسیار به دور از دنگادنگ چکش ها به آنها گوش سپارد..."





(خاطره ای از کودکی لئوناردو داوینچی؛داستایوسکی و پدرکشی | نویسنده: زیگموند فروید | ترجمه: مجتبی پردل؛ نشر ترانه)
@renaissancetranslate

مرد جوانی را به نزد حکیم خردمندی بردند و گفتند :

" ببین زنان دارند این پسر را خراب و فاسد می کنند".

مرد خردمند سری تکان داد ، لبخندی زد و فریاد برآورد که:

"این مردان هستند که زنان را خراب و فاسد می کنند ! هر نقصی در زنان باشد، مردان باید تاوانش را بپردازند و آن نقص را در وجود خوداصلاح کنند – زیرا این مرد است که تصویر زن را برای خود می آفریند و زن تنها خود را با آن تصویر منطبق می سازد..."


 

«حکمت شادان»
فردریش نیچه
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه بیکلام فکورانه و آرامی با نام «اِچ در نیوانگلند»

آهنگساز: ماکس ریختر

آلبوم: بیست و چهار کارت پستال تمام رنگی (۲۰۰۸)

سبک: کلاسیک، آمبینت، مینیمالیسم
@renaissancetranslate

#متون_انتقادی

نمونه جملاتی عجیب و نادرست از فمینیستهای «رادیکال» و زن ستیزان «رادیکال» که از آنها برای تخریب یکدیگر استفاده می‌کنند.



زن خودش را «خوشگل» می کند چون خوب فهمیده که «چشم» مرد تکامل یافته تر از «عقل» اوست!


هر زنی از سر هر مردی «زیاد» است.

مردها «جنگ» را دوست دارند چون بخاطر جنگ، ظاهری «جدی» پیدا می کنند و این تنها چیزی است، که نمیگذارد زنها به ایشان بخندند.

خداوند مردان را «نیرومندتر» آفریده است٬ اما نه لزوماً «باهوشتر»؛ او به زنان «فراست» و زنانگی داده است و اگر این دو با هم خوب بکار روند، می توانند مغز هر مردی را که تا به حال دیده ام مختل کند.

مردها همه «مانند» هم هستند، فقط چهره هایشان با هم «فرق» دارد تا بتوان آنها را از هم دیگر «تشخیص» داد.
@renaissancetranslate

رضاجاوید در مقدمه کتاب «صادق هدایت، تاریخ و تراژدی» می‌نویسد:

"تاریخ ما ، سرود آفتاب پرست ها و شترمرغ های شرقی در بیابان های بی کران است. زبان در چنین هستی شناسی ای به عجزی همواره فزاینده برای تبیین و بازنمایی امور واقعی می رسد. این امر بیش از هر کجا در زبان شاعرانه فرهنگ ما نمود پیدا می کند، زبانی که در دنیای سنت  توانست تفسیر را جایگزین تغییر کند. بازی مفاهیم و استعاره ها، مجازها و تمثیل، آن چنان شیدای مان می کند که زخم های تاریخ را از یاد ببریم..."

در این عبارت دو بخش آن مورد تأکید من در این یادداشت است یکی الگوی شترمرغی فرهنگی ما و دیگری استفاده نادرست یا سوء استفاده از واژه ها.

فمینیسم در فرهنگ(بی فرهنگی!) جامعه ما سرنوشتی همچون دیگر واژگانی پیدا کرده که «نابجا» مورد استفاده قرار می گیرند: عشق، عرفان، فلسفه، مارکسیسم و توسعه اقتصادی! پایه فکری نهضت فمینیسم باور داشتن به توانمندی و صلاحیت زنان برای مشارکت برابر با مردان در مدیریت اجتماع است.

نهضت فمینیسم در غرب تنها بر اساس یک مانیفست(شعارگونه) پیش نرفت بلکه در کنار این مرام نامه، زنان تلاش کردند «صلاحیت» و «توانمندی» خود را در عرصه های فرهنگی، سیاسی و اقتصادی به اثبات رسانند.

طبعا این تلاش کار ساده ای نبود و نخواهد بود چرا که زنان باید در یک «رقابت نابرابر» وارد شوند و علیرغم وجود فرصت های بیشتر اجتماعی، سیاسی و اقتصادی برای مردان صلاحیت برابر خود را اثبات کنند. شاید اگر نام این تلاش را «جهاد» بگذارم بار روانی آن به آنچه در ذهن دارم نزدیک تر شود.

زنانی می توانند مدعی فمینیست بودن (زن باوری) باشند که بتوانند با بالا بردن دانش اقتصادی و مهارت فنی خود کارآفرین و ثروت آفرین باشند. چگونه ممکن است زنی که گذران اقتصادی او بر پایه «مهریه» و «نفقه» است ادعای فمینیست بودن نماید؟!

فرهنگ «مرد سالاری» در ازدواج مبتنی بر دوگانه تمکین/نفقه تجلی می یابد. معنای "تمیکن" این است که لازم است زن در اغلب امور بطور عام و در رابطه جنسی بطور خاص از شوهرش اطاعت کند و رضایت او را جلب نماید. معنای نفقه هم این است که مرد لازم است مخارج اساسی و ضروری زندگی همسرش را تأمین نماید و در واقع بابت آن اطاعت به او مزد بدهد.

امروزه در جامعه شترمرغی ما ازدواج مردسالارانه به شکل «مثله شده» در جریان است. این که می گویم مثله شده به این خاطر است که مردان «امروزی» بخش تمکین آن را می پسندند و بخش نفقه را نمی پسندند و زنان «امروزی» بخش نفقه را می پسندند و بخش تمکین را نه!

زنی که از شوهرش «نفقه» می گیرد تا اتوموبیلی بخرد و با آن جایی برود که شوهرش رضایت و موافقت ندارد نمونه ای از فمینیسم شترمرغی است همانطور که مردی که در خانه نشسته تا به علایق هنری اش بپردازد و همسرش را که بار اقتصادی خانه را به دوش دارد بابت یک ساعت دیر رسیدن به خانه بازخواست می کند دچار مردسالاری شترمرغی است.
آسیب شناسی این امر را به اختصار بیان کردم و اما راه حل ها:

۱_زنان زن باور باید دغدغه فرهنگ و اقتصاد و سیاست داشته باشند. هنوز در مهمانی و نشست ها می بینیم که فقط محور گفتگوهای مردها سیاست و اقتصاد است و زنان تنها راجع به روابط بین فردی شان به گفتگو می نشینند.
اولین گام برای زن باوری جهادی این است که زن ها به اوضاع کلان اقتصادی و سیاسی نظر داشته باشند و خود را «به روز» و تحلیل گر نگه دارند.

۲_زنان زن باور باید به «استقلال اقتصادی» برسند. طبعا اقتصاد دو بخش دارد: درآمد و هزینه.
زنان زن باور باید هزینه های خود را پایین بیاورند و درآمد خود را افزایش دهند. پیش از این در مقاله دیگری در همین سایت تحت عنوان "آیا فمینیسم بدون سوسیالیسم ممکن است؟" به این مهم اشاره کرده ام که نظام سرمایه سالار (کاپیتالیسم) هیچگاه زن باور نبوده و نخواهد بود. الگوی سرمایه سالار هزینه کردن زنانی که "یک لباس را در دو مهمانی نمی پوشند" قطعا با اقتصاد فمینیستی جور در نمی آید. علاوه بر کاهش هزینه ها زنان زن باور باید مهارت های خود را افزایش دهند و از مصرف کنندگی صرف به تولید کنندگی ارتقاء یابند.
۳_پس از رسیدن به استقلال اقتصادی، زنان زن باور باید به تشکیل تشکل های مستقل اقدام کنند. تشکل هایی که به هیچ کدام از نهاد های مرد سالار چه از نظر ایدئولوژیک، چه از نظر سیاسی و چه از نظر اقتصادی وابسته نباشند و بتوانند با «نقد کارشناسانه» و سازماندهی "فعالیت های مدنی"نهادهای مردسالار را به چالش بکشانند.
من به طور قطع زن باوری را گام بزرگی در جهت توسعه متوازن کشورمان در تمام عرصه های سیاسی- فرهنگی و اقتصادی می دانم و از آن سو به نمایش شترمرغی شبه فمینیست هایی که اوج آرمان شان "نفقه بدون تمکین" است به تلخی پوزخند می زنم!




(«فمنیسم شترمرغی» | نویسنده: دکتر محمدرضا سرگلزایی؛ روانشناس | منتشر شده در سایت شخصی دکتر سرگلزایی)
@Renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه بسیار زیبا و نوستالژیک «کمدین ها»(۱۹۷۳)

خواننده: شارل آزناوور

سبک: پاپ، شانسون
@renaissancetranslate

چیزی که سبب شده است زنده بودن را تقریباً «با ارزش» بدانم و بگویم زندگی احتمالا به زیستنش می‌ارزد، بعد از «موسیقی» ، دیدار با انسان‌هاست. انسان‌هایی که همه جا حضور دارند. مقصودم از انسان‌ها، مردمانی است که در جامعه‌ای که به شکل تکان‌دهنده‌ایی «بی‌آبرو» است، «آبرومندانه» رفتار می‌کنند.





«صبحانه قهرمانان»
کورت ونه گات
@renaissancetranslate

با چوب های «پوسیده» نمی شود «قایق» ساخت، و با افکار پوسیده هم نمی توان «جامعه» را ساخت.




«کارل پوپر»
@renaissancetranslate

در کاشان هنوز هم «شتر» قربانی می کنند در چند محله؛ در هر کدام هم یکی بانی می شود که این کار از اجدادش به او ارث رسیده است. دست گردان شتری می خرد، چند ماهی به او نواله می دهد تا گوشتی بشود، بعد که خوب با او اخت شد آذینش می کند با گل و گیاه. آینه ای هم می گذارد روی پیشانیش. چشمهایش را هم سرمه می کشد و با نقاره و طبل دورش می گرداند و از هر سر خانه نیازی می گیرد تا روز عید که همه می آیند به میدان محله و نحرش می کنند و گوشتش را تکه تکه می کنند و می برند... موقع نحر تا صدایش را نشنوند طبل می کوبند. مواظب هم هستند تا کسی از محلات رقيب شتر را کاردی نکند؛ بانی فقط می تواند افسار شتر را به دست بگیرد چون آشناست وگرنه نمی شود؛ وقتی قصاب می آید تا کارد تیزش را زیر گلوی شتر فرو کند، شتر به بانی نگاه می کند و گریه می کند با آن دو چشم سرمه کشیده و آن آینه میان پیشانی نگاه می کند و گریه می کند. اول دو دستش خم می شود و بعد پاهایش با دو چشم باز و اشک بسته رو به بانی. سرش و گردنش را می گذارد روی حوضچه و خون خودش را نگاه می کند با آن دو چشم سرمه کشیده...




«آینه های دردار»
هوشنگ گلشیری
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه موسیقی ملانکولیک «به طرف آخر دنیا»

آهنگساز: مایکل نایمن

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «پیانو»(۱۹۹۳)

سبک: کلاسیک، ساندترک
@renaissancetranslate

فیلم کوتاه «مقدمه»
کارگردان: بلا تار


چهره‌های آدم‌های مقدمه چهره‌ی عبوس آدم‌های رنج‌کشیده‌ای است که در فقر و نداری شأن انسانی‌شان نادیده گرفته شده است؛ آدم‌هایی که از امکانات حداقلی زندگی محروم‌اند؛ زیر بار قدرت‌های اقتصادی و سیاسی. سهم آن‌ها از زندگی آب و نان جیره بندی شده‌ای است که با لبخند تقدیم‌شان می‌کنند.

این چهره‌ها چه شباهت عجیبی به آدم‌های کوچه و بازار تهران، شهرهای دورافتاده و مناطق محروم، و در مجموع آدم‌های رنج کشیده‌ی خاورمیانه دارد! دوربین بلاتار در کمتر از پنج دقیقه تاریخ زندگی میلیون‌ها انسان مفلوک و محروم را روایت می‌کند؛ جایی که آدم‌ها از خودبیگانه، برده‌وار خود را تسلیم سرنوشت کرده‌اند... جایی که شخصیت و حقوق انسان‌ها لگدمال شده است... جایی که انسان را به رسمیت نمی‌شناسند.... این چهره‌ها چقدر شبیه چهره‌های بدون رتوش بسیاری از ماست.



«احسان عزیزی»
@renaissancetranslate

مرگ «ابر انسان»


«نیچه» پس از دوازده سال زندگی خاموش، در ۵۶ سالگی می میرد. برای فلسفه، مرگ زودرس چنین فیلسوفی یک فاجعه بود.

الیزابت خواهر نیچه تعریف می‌کند که ساعتی پیش از درگذشت او رعد و برقِ شدیدی بود و او تصور می‌کرد که برادرش در حین رعد و برق خواهد مرد. اما او در اواخر شب خود را بازیافت و دوباره به هوش آمد و سعی کرد صحبت کند وقتی که صبح ساعت دو به اطاقش رفتم تا نوشدارویی نیروبخش به او بدهم به محض آن که چراغ خواب را به کناری کشیدم تا مرا ببیند، ناگهان از روی شادی و نشاط فریاد کشید «الیزابت!». من گمان بردم خطر رفع شده است او پس ازچند ساعت خوابید و تصور می‌کردم که به بهبودیش کمک خواهد شد، اما حالت صورتش رفته رفته تغییر می‌کرد و تنفس او مشکل‌تر می‌شد: سایه مرگ بر سرش افتاده بود. دوباره چشمان عجیب خود را باز کرد و به سختی اندک حرکت کرد، دهانش را باز و بسته کرد و به نظر می‌رسید می‌خواهد چیزی بگوید ولی در گفتنش تردید داشت.

برای کسانی که در کنارش ایستاده بودند چنین می‌نمود که در آن زمان صورتش اندکی قرمز شده است. بعداً یک لرزه کوچک نمود و نفس عمیقی کشید آرام و بی‌صدا پس از نگاهی شکوهمند چشمانش را برای همیشه فرو بست.

"زرتشت هم بدین سان دیده از جهان فرو بست..."




«فردریش نیچه: فیلسوف فرهنگ»
فردریک کاپلستون
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه شنیدنی و زیبای «همچون ذره ای شن در باد...»

خواننده: ملانی سافکا

آلبوم: لحظاتی از زندگی من(۲۰۰۲)

سبک: پاپ، راک
@renaissancetranslate

سنگین‌ترین مجازاتی که خدایان یونان باستان می‌توانستند برای «سیزیف» در نظر بگیرند این بود که تا ابد کار بیهوده ای را انجام دهد.
سیزیف محکوم شده بود تا تخته سنگی را از شیب تندی بالا ببرد. مدت ها گذشت و سیزیف در تمام این مدت مشغول بالا بردن تخته سنگ از سربالایی تند بود،‌ اما تا به بالای بلندی می‌رسید تخته سنگ می‌غلتید و به پایین دره می‌افتاد. خدایان فراموش کرده بودند که تخته سنگ بر اثر مرور زمان و ضربه دچار فرسایش می‌شود.

در صد سال اول، ‌لبه‌های تیزی که دست‌های سیزیف را بریده و زخمی کرده بود صاف شد. در پانصد سال بعدی پستی و بلندی‌های سنگ به قدری صیقلی شد که سیزیف تخته سنگ را قل می‌داد و بالا می‌برد. در هزار سال بعد تخته سنگ کوچک و کوچک‌تر شد و شیب هموار و هموارتر...
این روزها سیزیف تکه‌سنگ ریزی را که روزگاری صخره‌ای بود به همراه قرص‌های مسکن و کارت‌های اعتباری‌اش در کیفی می‌گذارد و با خود می‌برد. صبح سوار آسانسور می‌شود و به طبقه بیست و هشتم ساختمان دفترش می‌رود که محل مجازاتش به حساب می آید. و بعد از ظهرها دوباره به پایین باز می‌گردد.




داستان کوتاه «مجازات»
استفان لاکنر
@renaissancetranslate

«خواستن» ما را می سوزاند و «توانستن» نابودمان می کند٬ ولی «دانستن» وجود ناتوان ما را در یک حالت «آرامش» پیوسته نگه می دارد.

من زندگی را نه در قلب که می شکند، نه در حواس که به تیرگی می گیرد، بلکه در مغز که فرسوده نمی شود و بیش از همه دوام می آورد یافته ام.




«چرم ساغری»
اونوره دو بالزاک
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه بسیار زیبا و محزون «مرد چیچِکا»

خواننده: احمد قائد

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «پاپ»(۱۳۹۲)

سبک: کلاسیک، پاپ
@renaissancetranslate