چیزی که سبب شده است زنده بودن را تقریباً «با ارزش» بدانم و بگویم زندگی احتمالا به زیستنش می‌ارزد، بعد از «موسیقی» ، دیدار با انسان‌هاست. انسان‌هایی که همه جا حضور دارند. مقصودم از انسان‌ها، مردمانی است که در جامعه‌ای که به شکل تکان‌دهنده‌ایی «بی‌آبرو» است، «آبرومندانه» رفتار می‌کنند.





«صبحانه قهرمانان»
کورت ونه گات
@renaissancetranslate

با چوب های «پوسیده» نمی شود «قایق» ساخت، و با افکار پوسیده هم نمی توان «جامعه» را ساخت.




«کارل پوپر»
@renaissancetranslate

در کاشان هنوز هم «شتر» قربانی می کنند در چند محله؛ در هر کدام هم یکی بانی می شود که این کار از اجدادش به او ارث رسیده است. دست گردان شتری می خرد، چند ماهی به او نواله می دهد تا گوشتی بشود، بعد که خوب با او اخت شد آذینش می کند با گل و گیاه. آینه ای هم می گذارد روی پیشانیش. چشمهایش را هم سرمه می کشد و با نقاره و طبل دورش می گرداند و از هر سر خانه نیازی می گیرد تا روز عید که همه می آیند به میدان محله و نحرش می کنند و گوشتش را تکه تکه می کنند و می برند... موقع نحر تا صدایش را نشنوند طبل می کوبند. مواظب هم هستند تا کسی از محلات رقيب شتر را کاردی نکند؛ بانی فقط می تواند افسار شتر را به دست بگیرد چون آشناست وگرنه نمی شود؛ وقتی قصاب می آید تا کارد تیزش را زیر گلوی شتر فرو کند، شتر به بانی نگاه می کند و گریه می کند با آن دو چشم سرمه کشیده و آن آینه میان پیشانی نگاه می کند و گریه می کند. اول دو دستش خم می شود و بعد پاهایش با دو چشم باز و اشک بسته رو به بانی. سرش و گردنش را می گذارد روی حوضچه و خون خودش را نگاه می کند با آن دو چشم سرمه کشیده...




«آینه های دردار»
هوشنگ گلشیری
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه موسیقی ملانکولیک «به طرف آخر دنیا»

آهنگساز: مایکل نایمن

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «پیانو»(۱۹۹۳)

سبک: کلاسیک، ساندترک
@renaissancetranslate

فیلم کوتاه «مقدمه»
کارگردان: بلا تار


چهره‌های آدم‌های مقدمه چهره‌ی عبوس آدم‌های رنج‌کشیده‌ای است که در فقر و نداری شأن انسانی‌شان نادیده گرفته شده است؛ آدم‌هایی که از امکانات حداقلی زندگی محروم‌اند؛ زیر بار قدرت‌های اقتصادی و سیاسی. سهم آن‌ها از زندگی آب و نان جیره بندی شده‌ای است که با لبخند تقدیم‌شان می‌کنند.

این چهره‌ها چه شباهت عجیبی به آدم‌های کوچه و بازار تهران، شهرهای دورافتاده و مناطق محروم، و در مجموع آدم‌های رنج کشیده‌ی خاورمیانه دارد! دوربین بلاتار در کمتر از پنج دقیقه تاریخ زندگی میلیون‌ها انسان مفلوک و محروم را روایت می‌کند؛ جایی که آدم‌ها از خودبیگانه، برده‌وار خود را تسلیم سرنوشت کرده‌اند... جایی که شخصیت و حقوق انسان‌ها لگدمال شده است... جایی که انسان را به رسمیت نمی‌شناسند.... این چهره‌ها چقدر شبیه چهره‌های بدون رتوش بسیاری از ماست.



«احسان عزیزی»
@renaissancetranslate

مرگ «ابر انسان»


«نیچه» پس از دوازده سال زندگی خاموش، در ۵۶ سالگی می میرد. برای فلسفه، مرگ زودرس چنین فیلسوفی یک فاجعه بود.

الیزابت خواهر نیچه تعریف می‌کند که ساعتی پیش از درگذشت او رعد و برقِ شدیدی بود و او تصور می‌کرد که برادرش در حین رعد و برق خواهد مرد. اما او در اواخر شب خود را بازیافت و دوباره به هوش آمد و سعی کرد صحبت کند وقتی که صبح ساعت دو به اطاقش رفتم تا نوشدارویی نیروبخش به او بدهم به محض آن که چراغ خواب را به کناری کشیدم تا مرا ببیند، ناگهان از روی شادی و نشاط فریاد کشید «الیزابت!». من گمان بردم خطر رفع شده است او پس ازچند ساعت خوابید و تصور می‌کردم که به بهبودیش کمک خواهد شد، اما حالت صورتش رفته رفته تغییر می‌کرد و تنفس او مشکل‌تر می‌شد: سایه مرگ بر سرش افتاده بود. دوباره چشمان عجیب خود را باز کرد و به سختی اندک حرکت کرد، دهانش را باز و بسته کرد و به نظر می‌رسید می‌خواهد چیزی بگوید ولی در گفتنش تردید داشت.

برای کسانی که در کنارش ایستاده بودند چنین می‌نمود که در آن زمان صورتش اندکی قرمز شده است. بعداً یک لرزه کوچک نمود و نفس عمیقی کشید آرام و بی‌صدا پس از نگاهی شکوهمند چشمانش را برای همیشه فرو بست.

"زرتشت هم بدین سان دیده از جهان فرو بست..."




«فردریش نیچه: فیلسوف فرهنگ»
فردریک کاپلستون
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه شنیدنی و زیبای «همچون ذره ای شن در باد...»

خواننده: ملانی سافکا

آلبوم: لحظاتی از زندگی من(۲۰۰۲)

سبک: پاپ، راک
@renaissancetranslate

سنگین‌ترین مجازاتی که خدایان یونان باستان می‌توانستند برای «سیزیف» در نظر بگیرند این بود که تا ابد کار بیهوده ای را انجام دهد.
سیزیف محکوم شده بود تا تخته سنگی را از شیب تندی بالا ببرد. مدت ها گذشت و سیزیف در تمام این مدت مشغول بالا بردن تخته سنگ از سربالایی تند بود،‌ اما تا به بالای بلندی می‌رسید تخته سنگ می‌غلتید و به پایین دره می‌افتاد. خدایان فراموش کرده بودند که تخته سنگ بر اثر مرور زمان و ضربه دچار فرسایش می‌شود.

در صد سال اول، ‌لبه‌های تیزی که دست‌های سیزیف را بریده و زخمی کرده بود صاف شد. در پانصد سال بعدی پستی و بلندی‌های سنگ به قدری صیقلی شد که سیزیف تخته سنگ را قل می‌داد و بالا می‌برد. در هزار سال بعد تخته سنگ کوچک و کوچک‌تر شد و شیب هموار و هموارتر...
این روزها سیزیف تکه‌سنگ ریزی را که روزگاری صخره‌ای بود به همراه قرص‌های مسکن و کارت‌های اعتباری‌اش در کیفی می‌گذارد و با خود می‌برد. صبح سوار آسانسور می‌شود و به طبقه بیست و هشتم ساختمان دفترش می‌رود که محل مجازاتش به حساب می آید. و بعد از ظهرها دوباره به پایین باز می‌گردد.




داستان کوتاه «مجازات»
استفان لاکنر
@renaissancetranslate

«خواستن» ما را می سوزاند و «توانستن» نابودمان می کند٬ ولی «دانستن» وجود ناتوان ما را در یک حالت «آرامش» پیوسته نگه می دارد.

من زندگی را نه در قلب که می شکند، نه در حواس که به تیرگی می گیرد، بلکه در مغز که فرسوده نمی شود و بیش از همه دوام می آورد یافته ام.




«چرم ساغری»
اونوره دو بالزاک
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه بسیار زیبا و محزون «مرد چیچِکا»

خواننده: احمد قائد

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «پاپ»(۱۳۹۲)

سبک: کلاسیک، پاپ
@renaissancetranslate

اکنون تنها گفتاری در بابِ شهریاری دین داران باقیمانده است. در این مورد دشواری ها همه پیش از دستیابی به قدرت رخ می نماید، چرا که این گونه شهریاری را یا به هنر می گیرند یا به یاری بخت. اما بی این و بی آن، نگاهش می دارند. زیرا نهادهای دیرینه دینی نگهبان آن اند که قدرتی بی مانند دارند. و شیوه رفتار و زندگی فرمانروا را در آن اثری نیست. تنها اینگونه شهریاران اند که کشوری دارند بی آن که از آن دفاع کنند؛ و رعایایی بی آن که به کارشان برسند. و اگرچه کشورشان بی دفاع است، اما کسی از ایشان نیز آن را نمی ستاند. و رعایا نیز از این غمی ندارندکه سایه ی حکومتی بر سرشان نیست. زیرا نه توانایی و نه امید گسیختن از آن را دارند. پس تنها این گونه شهریاری ها ایمن اند و شادکام. اما از آنجا که پشتیبان ایشان علت های بَرینی(ماورا بشری) است که عقل بشر را بدان ها دسترس نیست، درباره شان بیش از این سخن نخواهم گفت. سخن گفتن{نقد کردن} از آنچه خدا بر افراشته و در پناه خویش نگاه داشته، گستاخی و سبکسری است و جرمی نابخشودنی.




«شهریار»
در باب شهریاری«دینداران»
نیکولو ماکیاولی
@renaissancetranslate

اگر قرار باشد یک خصوصیت را در آدمیزاد نام ببریم که واقعاً شگفت‌انگیز‌تر از هر خصوصیت دیگری باشد، به نظر من همان «حافظه و خاطره» است.

قدرت‌ها، ضعف‌ها و نابرابری‌های حافظه از هر چیز دیگری در ما غیر قابل درک‌تر است. حافظه گاهی خیلی قدرتمند است، فوری به سراغ آدم می‌آید، گوش به فرمان است...گاهی گیج و سرگشته، و خیلی ضعیف...در مواقعی هم خودسر و غیرقابل مهار!

ما آدم‌ها از هر لحاظ معجزه خلقتیم، اما قوه یادآوری و فراموشی، دیگر واقعاً غیر قابل درک است.




«منسفیلد پارک»
جین آستین
@renaissancetranslate

بشریت توانسته خود را از «نادانی» قرون وسطایی نجات بخشد اما پرسش این است که آیا توانسته است زندگانی مبتنی بر بنیاد «خِرٙد و عشق» را پدید آورد؟!



«جامعه سالم»
اریک فروم
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


تم آرام و زیبای موسیقی متن فیلم سینمایی «پیانو» با نام «قلب ابتدا لذت می جوید»(۱۹۹۳)

آهنگساز: مایکل نایمن

آلبوم: برگزیده آثار نایمن(۲۰۰۵)

سبک: کلاسیک، ساندترک
@Renaissancetranslate

استاد «محمدعلی کشاورز» هنرمند پیشکسوت و مطرح سینما، تئاتر و تلویزیون ایران امروز (یکشنبه، ۲۵ خرداد) و در سن نودسالگی بعد از تحمل دوره‌ای بیماری درگذشت.


روحشان شاد و قرین آرامش ابدی (۱۳۹۹_۱۳۰۹)🥀
@renaissancetranslate

افراد «ضعیف» ، افراد ضعیف‌تری را برای قربانی کردن پیدا می‌کنند و کسانی که قربانی می‌شوند اغلب احساس می‌کنند تنها دو انتخاب دارند: با درد کنار بیایند یا با مرگ به رنج خود پایان دهند، اما آن‌ها اشتباه می‌کنند. دنیایی که در آن زندگی می‌کنی، بسیار بزرگ‌تر از این است. من می‌گویم اگر جایی که در آن زندگی می‌کنی بسیار دردناک باشد، باید آزاد باشی تا جای دیگری را جست‌وجو کنی؛ مکانی کمتر دردناک برای پناه گرفتن. جست‌وجوی مکانی امن‌تر شرم‌آور نیست. می‌خواهم باور داشته باشی که در این دنیای پهناور مکانی برای تو وجود دارد، پناهگاهی امن.
‌


«اعترافات»
میناتو کانائه
@renaissancetranslate

دین تسکین دهنده ای برای مردم و دستیاری شایسته برای تمدن است. البته تمدنی که سودش در وجود طبقات ممتاز لبریز گردد و طبقات پایین دستش با پندارهای دینی تسکین یابند. و این است راز حمایت اشراف و طبقات ممتاز از «دین» و «آیین».

طبقات متوسط و فروافتاده را استثمار کرده و با حاصل کار و خونشان تغذیه نموده زندگی پر تنعم و تلذذ برای خود فراهم می آورند.

آنگاه از دین و پندارهای مخدر و مسکن دین پشتیبانی می کنند، چون دین و مذهب آنها را به انقلاب و عصیان و احقاق حقوق خود ترغیب و تحریص نمی نماید، بلکه همواره گوشزد می نماید صبر کنید به ظلم و بیداد آنها تسلیم شوید، همچون یک مسیحی برده و غلام باشید که هرگاه به یک طرف چهره تان سیلی زدند سوی دیگر را ارائه دهید و هرگاه مال و ثروت شما را به یغما بردند، بازمانده آنرا نیز به اعتذار تسلیمشان نمایید، چون خدا پس از مرگ رنج شما را جبران نموده و در بهشت محرومیت ها و بیچارگی هایتان را تلافی کرده و ظالمین را نیز در دوزخ مجازات می دهد.





( آینده یک پندار | نویسنده: زیگموند فروید | ترجمه‌: هاشم رضی؛ انتشارات آسیا)
@renaissancetranslate

#عاشقانه_ها



«هشیار» سری بود ز سودای تو «مست»
خوش آنکه ز روی «تو» دلش رفت ز دست
بی‌تو همه «هیچ» نیست در ملک وجود
ور هیچ نباشد، چو تو هستی «همه» هست




حضرت سعدی 🌹
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب



قطعه‌ شیرین و شنیدنی «نام من هیچکس است...»

آهنگساز: مائسترو انیو موریکونه

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی«نام من هیچکس است»(۱۹۷۳)

سبک: ساندترک، وسترن
@renaissancetranslate

از دست دادن صد دلار بر خوشی تو بیشتر اثر دارد تا بدست آوردن یک صد دلاری. در واقع اثبات شده که از نظر عاطفی، ازدست دادن یک چیز دو برابر «سنگین تر» از به دست آوردن همان چیز است.

دانشمندان اجتماعی به این پدیده «نفرت از زیان» می گویند!





«هنر شفاف اندیشیدن»
رولف دوبلی
@renaissancetranslate

«روشنفکر و شبه‌‌روشنفکر»

🖋دکتر محمدرضا سرگلزایی؛ روان‌پزشک



«ادوارد سعید» که کتابی با عنوان «روشنفکر کیست؟ روشنفکری چیست؟» نوشته‌ است، وظیفه روشنفکر را «نقد نهادهای قدرت» می‎داند.

یک اصل مهم که در طول تاریخ و در عرض جغرافیا به‌ اثبات رسیده‌ است این است که قدرت بدون نقد فساد می‎آورد. اخلاقی‎ترین آدم‎ها هم وقتی در بالای پلکان قدرت بنشینند، اگر بطور جدی با نظارت و نقد کنترل نشوند دچار «خودشیفتگی» می‎شوند و پس از این به باتلاق «ایدئوکراسی» یعنی «مذهب حافظ قدرت» فرو‌ می‎غلتند و پس از آن هرچه بر دیگران مکروه و حرام است بر «سلطان» مباح می‎شود. به همین دلیل در جامعه، روشنفکر نقد می‎کند و نقد می‎کند تا نهادهای قدرت «سالم» بمانند.

«نق‌زدن یا نقد‌کردن»

یکی از ویژگی‌هایی که روشنفکر را از «روشنفکرنما» یا همان «شبه‌روشنفکر» جدا می‎کند، این است که شبه‌روشنفکر «نقد» نمی‎کند بلکه «نق می‎زند». نقد‌کردن کار آسانی نیست. شما برای نقد‌کردن مدیریت یک سیستم، لازم است تاریخچه و گردش کار این سیستم را بدانید. آمار و ارقام مربوط به این سیستم را مرور کنید و با فرایند تجزیه و تحلیل اطلاعات آشنا باشید. پس نقد‌کردن تخصص و مهارت و صرف وقت و انرژی می‎خواهد. اما شما می‎توانید راجع به هرچیزی نق‌ بزنید بدون این‌که کمترین وقتی صرف مطالعه و پژوهش آن کرده‌ باشید!

«نق‌زدن» یک فرایند «هیجان‌مدار» است. یعنی ما با نق‌زدن آرام‎تر می‎شویم. خشم و غم‎مان را با دیگران درمیان می‎گذاریم و «دردِ دل» می‌کنیم اما «نقد‌کردن» یک فرایند «مسأله‌مدار» است، ما هنگام نقد، خودمان را سبک نمی‎کنیم بلکه مساله را «حلاجی» و «زیر و رو» می‎کنیم.

«نق‌زدن» مخاطب تعریف‌ شده‎‌ای ندارد، کافی ا‎ست گوش مفت بیابی، آن‌وقت می‎توانی شروع به نق‌زدن کنی ولی نقد‌کردن، مخاطب تعریف‌شده‎ای دارد. مخاطب روشنفکر پیش از همه، خود نهادهای قدرت‎ هستند و سپس کارشناسان، گروه‌های ذی‌نفع، رسانه‎ها و سایر نقدکنندگان.

نقد‌کردن علاوه بر نیاز به دانش و مهارت و صرف وقت و انرژی، نیاز به شهامت و شجاعت دارد، شجاعت پرداخت هزینه! شما می‎توانید در هر مهمانی که می‎نشینید و هر تاکسی که سوار می‎شوید نق بزنید؛ کسی کاری به کار شما ندارد! ولی اگر نقد خود را برای نهادهای قدرت و رسانه‎ها ارسال‌ کنید باید آمادگی پرداخت هزینه را هم داشته‌ باشید، بنابراین یکی دیگر از ویژگی‎های روشنفکران که آنها را از شبه‌روشنفکران جدا می‎کند «شجاعت» است.
البته اینجا لازم است راجع به گروهی از روشنفکران توضیح دهم که کار سخت‎تری درپیش می‎گیرند و آن آگاه‌سازی توده‎های مردم است. کسی که قرار است توده‎های مردم را آگاه کنند از یک‌سو باید دارای دانش و مهارت نقد باشد و از سویی باید بتواند با زبان غیرتخصصی سخن بگوید. این کار شبیه «بندبازی» است. اگر کمی تخصصی‎تر سخن بگوید مخاطبانش سخنش را نمی‎فهمند و اگر کمی عوامانه‎تر سخن بگوید به سرعت دچار «پوپولیسم» (عوام‌زدگی) می‎شود!

بسیاری از روشنفکران که به این قلمرو پا گذاشتند یا از این‌ طرف یا از آن‌ طرف فرو‌افتادند؛ با این حال این قلمرو پرخطر را نباید خالی گذاشت چرا که با خالی‌ گذاشتن این قلمرو، جا را برای «پوپولیست‎های واقعی» باز می‎کنیم، کسانی که به جای نوشتن کلمه «مار» شکل «مار» را طراحی می‎کنند.
ویژگی مهم روشنفکران این است که تشکّل و شبکه‌سازی می‎کنند، روشنفکر اهل انزوا و در خود فرورفتن نیست. او از جامعه قهر نمی‎کند و ناامید نیز نمی‎شود چرا که از ابتدا هم توقع تغییرات دراماتیک نداشته‌است.

شبه‌روشنفکرها ناامید و سرخورده‌اند. شاید برخی از آنها روشنفکرهایی بوده‌اند که توقع زیادی از مردم و جامعه داشته‎اند، آنها به‌دنبال «اتوپیا» (مدینه فاضله) بوده‎اند و ناکام مانده‎اند.
روشنفکر به حرکت دائمی و پله‌پله اجتماع امیدوار است بنابراین تماسش را با جامعه حفظ می‎کند و تیم و تشکّل می‎سازد. منظورم از تشکّل، محفل نیست بلکه نهادهای مدنی است، نهادهای مدنی شناسنامه‎دار که بطور دائمی رشد می‎کنند و با جامعه‎ی بیرون از خود ارتباط برقرار می‎کنند، اثر می‎گذارند و اثر می‎پذیرند.




پی‌نوشت:

راجع به روشنفکران ایرانی سه کتاب بسیار ارزشمند منتشر شده: «هویت‌اندیشان و میراث فکری احمد فردید»، «نواندیشان دینی» و «گونه‌شناسی روشنفکران ایرانی».
دو کتاب اول را «محمدمنصور هاشمی» نوشته و کتاب سوم را «نظام بهرامی کمیل». هر سه کتاب را نشر کویر منتشر کرده‌است
@renaissancetranslate