موسیقی واپسین شب


ترانه شنیدنی و زیبای «همچون ذره ای شن در باد...»

خواننده: ملانی سافکا

آلبوم: لحظاتی از زندگی من(۲۰۰۲)

سبک: پاپ، راک
@renaissancetranslate

سنگین‌ترین مجازاتی که خدایان یونان باستان می‌توانستند برای «سیزیف» در نظر بگیرند این بود که تا ابد کار بیهوده ای را انجام دهد.
سیزیف محکوم شده بود تا تخته سنگی را از شیب تندی بالا ببرد. مدت ها گذشت و سیزیف در تمام این مدت مشغول بالا بردن تخته سنگ از سربالایی تند بود،‌ اما تا به بالای بلندی می‌رسید تخته سنگ می‌غلتید و به پایین دره می‌افتاد. خدایان فراموش کرده بودند که تخته سنگ بر اثر مرور زمان و ضربه دچار فرسایش می‌شود.

در صد سال اول، ‌لبه‌های تیزی که دست‌های سیزیف را بریده و زخمی کرده بود صاف شد. در پانصد سال بعدی پستی و بلندی‌های سنگ به قدری صیقلی شد که سیزیف تخته سنگ را قل می‌داد و بالا می‌برد. در هزار سال بعد تخته سنگ کوچک و کوچک‌تر شد و شیب هموار و هموارتر...
این روزها سیزیف تکه‌سنگ ریزی را که روزگاری صخره‌ای بود به همراه قرص‌های مسکن و کارت‌های اعتباری‌اش در کیفی می‌گذارد و با خود می‌برد. صبح سوار آسانسور می‌شود و به طبقه بیست و هشتم ساختمان دفترش می‌رود که محل مجازاتش به حساب می آید. و بعد از ظهرها دوباره به پایین باز می‌گردد.




داستان کوتاه «مجازات»
استفان لاکنر
@renaissancetranslate

«خواستن» ما را می سوزاند و «توانستن» نابودمان می کند٬ ولی «دانستن» وجود ناتوان ما را در یک حالت «آرامش» پیوسته نگه می دارد.

من زندگی را نه در قلب که می شکند، نه در حواس که به تیرگی می گیرد، بلکه در مغز که فرسوده نمی شود و بیش از همه دوام می آورد یافته ام.




«چرم ساغری»
اونوره دو بالزاک
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه بسیار زیبا و محزون «مرد چیچِکا»

خواننده: احمد قائد

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «پاپ»(۱۳۹۲)

سبک: کلاسیک، پاپ
@renaissancetranslate

اکنون تنها گفتاری در بابِ شهریاری دین داران باقیمانده است. در این مورد دشواری ها همه پیش از دستیابی به قدرت رخ می نماید، چرا که این گونه شهریاری را یا به هنر می گیرند یا به یاری بخت. اما بی این و بی آن، نگاهش می دارند. زیرا نهادهای دیرینه دینی نگهبان آن اند که قدرتی بی مانند دارند. و شیوه رفتار و زندگی فرمانروا را در آن اثری نیست. تنها اینگونه شهریاران اند که کشوری دارند بی آن که از آن دفاع کنند؛ و رعایایی بی آن که به کارشان برسند. و اگرچه کشورشان بی دفاع است، اما کسی از ایشان نیز آن را نمی ستاند. و رعایا نیز از این غمی ندارندکه سایه ی حکومتی بر سرشان نیست. زیرا نه توانایی و نه امید گسیختن از آن را دارند. پس تنها این گونه شهریاری ها ایمن اند و شادکام. اما از آنجا که پشتیبان ایشان علت های بَرینی(ماورا بشری) است که عقل بشر را بدان ها دسترس نیست، درباره شان بیش از این سخن نخواهم گفت. سخن گفتن{نقد کردن} از آنچه خدا بر افراشته و در پناه خویش نگاه داشته، گستاخی و سبکسری است و جرمی نابخشودنی.




«شهریار»
در باب شهریاری«دینداران»
نیکولو ماکیاولی
@renaissancetranslate

اگر قرار باشد یک خصوصیت را در آدمیزاد نام ببریم که واقعاً شگفت‌انگیز‌تر از هر خصوصیت دیگری باشد، به نظر من همان «حافظه و خاطره» است.

قدرت‌ها، ضعف‌ها و نابرابری‌های حافظه از هر چیز دیگری در ما غیر قابل درک‌تر است. حافظه گاهی خیلی قدرتمند است، فوری به سراغ آدم می‌آید، گوش به فرمان است...گاهی گیج و سرگشته، و خیلی ضعیف...در مواقعی هم خودسر و غیرقابل مهار!

ما آدم‌ها از هر لحاظ معجزه خلقتیم، اما قوه یادآوری و فراموشی، دیگر واقعاً غیر قابل درک است.




«منسفیلد پارک»
جین آستین
@renaissancetranslate

بشریت توانسته خود را از «نادانی» قرون وسطایی نجات بخشد اما پرسش این است که آیا توانسته است زندگانی مبتنی بر بنیاد «خِرٙد و عشق» را پدید آورد؟!



«جامعه سالم»
اریک فروم
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


تم آرام و زیبای موسیقی متن فیلم سینمایی «پیانو» با نام «قلب ابتدا لذت می جوید»(۱۹۹۳)

آهنگساز: مایکل نایمن

آلبوم: برگزیده آثار نایمن(۲۰۰۵)

سبک: کلاسیک، ساندترک
@Renaissancetranslate

استاد «محمدعلی کشاورز» هنرمند پیشکسوت و مطرح سینما، تئاتر و تلویزیون ایران امروز (یکشنبه، ۲۵ خرداد) و در سن نودسالگی بعد از تحمل دوره‌ای بیماری درگذشت.


روحشان شاد و قرین آرامش ابدی (۱۳۹۹_۱۳۰۹)🥀
@renaissancetranslate

افراد «ضعیف» ، افراد ضعیف‌تری را برای قربانی کردن پیدا می‌کنند و کسانی که قربانی می‌شوند اغلب احساس می‌کنند تنها دو انتخاب دارند: با درد کنار بیایند یا با مرگ به رنج خود پایان دهند، اما آن‌ها اشتباه می‌کنند. دنیایی که در آن زندگی می‌کنی، بسیار بزرگ‌تر از این است. من می‌گویم اگر جایی که در آن زندگی می‌کنی بسیار دردناک باشد، باید آزاد باشی تا جای دیگری را جست‌وجو کنی؛ مکانی کمتر دردناک برای پناه گرفتن. جست‌وجوی مکانی امن‌تر شرم‌آور نیست. می‌خواهم باور داشته باشی که در این دنیای پهناور مکانی برای تو وجود دارد، پناهگاهی امن.
‌


«اعترافات»
میناتو کانائه
@renaissancetranslate

دین تسکین دهنده ای برای مردم و دستیاری شایسته برای تمدن است. البته تمدنی که سودش در وجود طبقات ممتاز لبریز گردد و طبقات پایین دستش با پندارهای دینی تسکین یابند. و این است راز حمایت اشراف و طبقات ممتاز از «دین» و «آیین».

طبقات متوسط و فروافتاده را استثمار کرده و با حاصل کار و خونشان تغذیه نموده زندگی پر تنعم و تلذذ برای خود فراهم می آورند.

آنگاه از دین و پندارهای مخدر و مسکن دین پشتیبانی می کنند، چون دین و مذهب آنها را به انقلاب و عصیان و احقاق حقوق خود ترغیب و تحریص نمی نماید، بلکه همواره گوشزد می نماید صبر کنید به ظلم و بیداد آنها تسلیم شوید، همچون یک مسیحی برده و غلام باشید که هرگاه به یک طرف چهره تان سیلی زدند سوی دیگر را ارائه دهید و هرگاه مال و ثروت شما را به یغما بردند، بازمانده آنرا نیز به اعتذار تسلیمشان نمایید، چون خدا پس از مرگ رنج شما را جبران نموده و در بهشت محرومیت ها و بیچارگی هایتان را تلافی کرده و ظالمین را نیز در دوزخ مجازات می دهد.





( آینده یک پندار | نویسنده: زیگموند فروید | ترجمه‌: هاشم رضی؛ انتشارات آسیا)
@renaissancetranslate

#عاشقانه_ها



«هشیار» سری بود ز سودای تو «مست»
خوش آنکه ز روی «تو» دلش رفت ز دست
بی‌تو همه «هیچ» نیست در ملک وجود
ور هیچ نباشد، چو تو هستی «همه» هست




حضرت سعدی 🌹
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب



قطعه‌ شیرین و شنیدنی «نام من هیچکس است...»

آهنگساز: مائسترو انیو موریکونه

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی«نام من هیچکس است»(۱۹۷۳)

سبک: ساندترک، وسترن
@renaissancetranslate

از دست دادن صد دلار بر خوشی تو بیشتر اثر دارد تا بدست آوردن یک صد دلاری. در واقع اثبات شده که از نظر عاطفی، ازدست دادن یک چیز دو برابر «سنگین تر» از به دست آوردن همان چیز است.

دانشمندان اجتماعی به این پدیده «نفرت از زیان» می گویند!





«هنر شفاف اندیشیدن»
رولف دوبلی
@renaissancetranslate

«روشنفکر و شبه‌‌روشنفکر»

🖋دکتر محمدرضا سرگلزایی؛ روان‌پزشک



«ادوارد سعید» که کتابی با عنوان «روشنفکر کیست؟ روشنفکری چیست؟» نوشته‌ است، وظیفه روشنفکر را «نقد نهادهای قدرت» می‎داند.

یک اصل مهم که در طول تاریخ و در عرض جغرافیا به‌ اثبات رسیده‌ است این است که قدرت بدون نقد فساد می‎آورد. اخلاقی‎ترین آدم‎ها هم وقتی در بالای پلکان قدرت بنشینند، اگر بطور جدی با نظارت و نقد کنترل نشوند دچار «خودشیفتگی» می‎شوند و پس از این به باتلاق «ایدئوکراسی» یعنی «مذهب حافظ قدرت» فرو‌ می‎غلتند و پس از آن هرچه بر دیگران مکروه و حرام است بر «سلطان» مباح می‎شود. به همین دلیل در جامعه، روشنفکر نقد می‎کند و نقد می‎کند تا نهادهای قدرت «سالم» بمانند.

«نق‌زدن یا نقد‌کردن»

یکی از ویژگی‌هایی که روشنفکر را از «روشنفکرنما» یا همان «شبه‌روشنفکر» جدا می‎کند، این است که شبه‌روشنفکر «نقد» نمی‎کند بلکه «نق می‎زند». نقد‌کردن کار آسانی نیست. شما برای نقد‌کردن مدیریت یک سیستم، لازم است تاریخچه و گردش کار این سیستم را بدانید. آمار و ارقام مربوط به این سیستم را مرور کنید و با فرایند تجزیه و تحلیل اطلاعات آشنا باشید. پس نقد‌کردن تخصص و مهارت و صرف وقت و انرژی می‎خواهد. اما شما می‎توانید راجع به هرچیزی نق‌ بزنید بدون این‌که کمترین وقتی صرف مطالعه و پژوهش آن کرده‌ باشید!

«نق‌زدن» یک فرایند «هیجان‌مدار» است. یعنی ما با نق‌زدن آرام‎تر می‎شویم. خشم و غم‎مان را با دیگران درمیان می‎گذاریم و «دردِ دل» می‌کنیم اما «نقد‌کردن» یک فرایند «مسأله‌مدار» است، ما هنگام نقد، خودمان را سبک نمی‎کنیم بلکه مساله را «حلاجی» و «زیر و رو» می‎کنیم.

«نق‌زدن» مخاطب تعریف‌ شده‎‌ای ندارد، کافی ا‎ست گوش مفت بیابی، آن‌وقت می‎توانی شروع به نق‌زدن کنی ولی نقد‌کردن، مخاطب تعریف‌شده‎ای دارد. مخاطب روشنفکر پیش از همه، خود نهادهای قدرت‎ هستند و سپس کارشناسان، گروه‌های ذی‌نفع، رسانه‎ها و سایر نقدکنندگان.

نقد‌کردن علاوه بر نیاز به دانش و مهارت و صرف وقت و انرژی، نیاز به شهامت و شجاعت دارد، شجاعت پرداخت هزینه! شما می‎توانید در هر مهمانی که می‎نشینید و هر تاکسی که سوار می‎شوید نق بزنید؛ کسی کاری به کار شما ندارد! ولی اگر نقد خود را برای نهادهای قدرت و رسانه‎ها ارسال‌ کنید باید آمادگی پرداخت هزینه را هم داشته‌ باشید، بنابراین یکی دیگر از ویژگی‎های روشنفکران که آنها را از شبه‌روشنفکران جدا می‎کند «شجاعت» است.
البته اینجا لازم است راجع به گروهی از روشنفکران توضیح دهم که کار سخت‎تری درپیش می‎گیرند و آن آگاه‌سازی توده‎های مردم است. کسی که قرار است توده‎های مردم را آگاه کنند از یک‌سو باید دارای دانش و مهارت نقد باشد و از سویی باید بتواند با زبان غیرتخصصی سخن بگوید. این کار شبیه «بندبازی» است. اگر کمی تخصصی‎تر سخن بگوید مخاطبانش سخنش را نمی‎فهمند و اگر کمی عوامانه‎تر سخن بگوید به سرعت دچار «پوپولیسم» (عوام‌زدگی) می‎شود!

بسیاری از روشنفکران که به این قلمرو پا گذاشتند یا از این‌ طرف یا از آن‌ طرف فرو‌افتادند؛ با این حال این قلمرو پرخطر را نباید خالی گذاشت چرا که با خالی‌ گذاشتن این قلمرو، جا را برای «پوپولیست‎های واقعی» باز می‎کنیم، کسانی که به جای نوشتن کلمه «مار» شکل «مار» را طراحی می‎کنند.
ویژگی مهم روشنفکران این است که تشکّل و شبکه‌سازی می‎کنند، روشنفکر اهل انزوا و در خود فرورفتن نیست. او از جامعه قهر نمی‎کند و ناامید نیز نمی‎شود چرا که از ابتدا هم توقع تغییرات دراماتیک نداشته‌است.

شبه‌روشنفکرها ناامید و سرخورده‌اند. شاید برخی از آنها روشنفکرهایی بوده‌اند که توقع زیادی از مردم و جامعه داشته‎اند، آنها به‌دنبال «اتوپیا» (مدینه فاضله) بوده‎اند و ناکام مانده‎اند.
روشنفکر به حرکت دائمی و پله‌پله اجتماع امیدوار است بنابراین تماسش را با جامعه حفظ می‎کند و تیم و تشکّل می‎سازد. منظورم از تشکّل، محفل نیست بلکه نهادهای مدنی است، نهادهای مدنی شناسنامه‎دار که بطور دائمی رشد می‎کنند و با جامعه‎ی بیرون از خود ارتباط برقرار می‎کنند، اثر می‎گذارند و اثر می‎پذیرند.




پی‌نوشت:

راجع به روشنفکران ایرانی سه کتاب بسیار ارزشمند منتشر شده: «هویت‌اندیشان و میراث فکری احمد فردید»، «نواندیشان دینی» و «گونه‌شناسی روشنفکران ایرانی».
دو کتاب اول را «محمدمنصور هاشمی» نوشته و کتاب سوم را «نظام بهرامی کمیل». هر سه کتاب را نشر کویر منتشر کرده‌است
@renaissancetranslate

‍ ‍ #تلنگر


بخش عمده‌ای از انگیزه ها و دلایل فرزند(دختر)/همسر (زن) کُشی ها در جامعه، پیش از آنکه ریشه در مذهب داشته باشد٬ خاستگاهی اجتماعی_فرهنگی دارد:

«ترسی جنون آمیز از سخن، قضاوت و نظر دیگران»

اما نظر تاریخی می‌توان ریشه های فرزند کشی(دخترکشی) به سبب تصور از دست رفتن آبرو و حیثیت را تا سده پنجم پیش از میلاد در روم باستان دنبال کرد(پنج قرن پیش از ظهور مسیحیت و یازده قرن پیش از ظهور اسلام)

دختر/زن کُشی های ناموسی، نمایانگر جامعه ای است که بخش قابل توجهی از مردمانش در بدوی ترین سطوح تمدن و فرهنگ اجتماعی انجام قرار دارند؛ چیزی که جامعه شناسان از آن با نام «فرهنگ عشیره ای» یاد می‌کنند و اساساً ارتباطی با زمان یا مکان مشخصی ندارد.

خواه زمان و جغرافیای وقوع چنین جنایات هولناکی «روم باستان» باشد یا «ایران» عصر حاضر‌.



پی نوشت: واژه «ویرجین/Virgin» به معنای «باکره/دوشیزه» به روایتی تاریخی در روم باستان اشاره دارد که پدری به تصور حفظ و صیانت از حیثیت اجتماعی و خانوادگی خویش، دختر بیگناه و باکره خود به نام «ویرجینیا» را که از سوی سیاستمداری تبهکار دزدیده شده و به دروغ در دادگاه ادعای بردگی و همخوابگی با وی را دارد، با فرو کردن چاقویی در قلبش در پیش چشم همگان به قتل می رساند(به جای تنبیه یا قتل فرد تبهکار!) و پیش از قتل فرزند فریاد می کشد:

"تنها راه رهایی یافتن تو از دست این مرد و لکه دار نشدن حیثیت خانوادگیمان، «مرگ» توست!"




رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه بیکلام افسونگر و محزونِ «خلأ»

شاهکاری از: دمیر محمدیاروف(آی دی)

آلبوم: بلندپرواز(۲۰۱۶)

سبک: نئوکلاسیک، آمبینت، نیوایج
@renaissancetranslate

معشوقِ جان به بهار آغشته‌ی منی 
که موهای خیس‌ات را خدایان بر سینه‌ام می‌ریزند و مرا خواب می‌کنند
یک روزَمی که بوی شانه تو خواب می بَرَدَم
معشوق جان به بهار آغشته‌ی منی تو شانه بزن
هنگامه‌ی منی
من دستهای تو را با بوسه‌هایم تُک می‌زدم
من دستهای تو را در چینه‌دانم مخفی نگاه داشته‌ام
تو در گلوی من مخفی شدی
صبحانه پنهانی منی وقتی که نیستی
من چشمهای تو را هم در چینه‌دانم مخفی نگاه داشته‌ام
نَحرم کنند اگر همه می‌بینند که تو نگاه ِ گلوگاه ِ پنهانی ِ منی
آواز من از سینه‌ام که بر می‌خیزد از چینه دانم قوت می گیرد



«رضا براهنی»
@renaissancetranslate

آیا بسیار عجیب نیست که در این دنیا، جایی که چیزهای زیادی برای پرت شدن حواس هست_منظورم سرگرمی‌ها است_ تقریباً همه تماشاچی هستند و عدۀ کمی بازیگرند؟

بیشتر ما هر زمان که مقداری وقت آزاد داریم، به جستجوی نوع خاصی از سرگرمی می‌رویم. کتابی جدی را در دست می‌گیریم: یک رمان، یا یک مجله. اگر در آمریکا هستیم٬ رادیو یا تلویزیون را روشن می‌کنیم، یا به بذله‌گویی‌های بی‌وقفه می‌پردازیم.
یک خواست دائمی برای سرگرم شدن ما وجود دارد، برای مشغول شدن، برای دور شدن از خودمان. ما از تنها بودن می‌ترسیم، می‌ترسیم بدون همصحبت بمانیم، بدون چیزی که حواسمان را پرت کند. تعداد خیلی کمی از ما تا بحال تنها در دشت و جنگل قدم زده‌ایم، نه در حال صحبت کردن یا آواز خواندن، بلکه فقط قدم زدن در سکوت و مشاهده چیزها دربارۀ خود و درون خودمان. ما تقریباً هرگز چنین نمی‌کنیم، چرا که می‌دانید بیشتر ما بسیار ملول هستیم؛ ما در شکل معمول و کسل‌کنندۀ یاد گرفتن یا یاد دادن، وظایف منزل یا شغل خود گرفتار شده‌ایم، و بنابراین در زمان‌های فراغتمان می‌خواهیم چه به طور سبک و چه جدی سرگرم باشیم. ما مطالعه می‌کنیم، یا به سینما می‌رویم - یا به مذهب که چیزی مشابه است روی می‌آوریم. مذهب نیز فرمی از حواس‌پرتی و سرگرمی شده است، نوعی فرار جدی از ملالت، از زندگی روتین.

نمی‌دانم آیا شما به همۀ اینها پی برده‌اید؟ بیشتر افراد دائماً با چیزها مشغولند، با مراسم مذهبی، با تکرار کلماتی مشخص، با نگران بودن دربارۀ این یا آن - چون آنها از تنها بودن با خودشان وحشت دارند. شما سعی کنید تنها باشید، بدون هر نوع چیزی که حواستان را پرت کند، و خواهید دید که چقدر سریع می‌خواهید که از خودتان دور شوید و آنچه هستید را فراموش کنید. و به همین علت است که این ساختار عظیم و حرفه‌ای سرگرمی، حواس‌پرتی‌های خودکار، بطور بسیار برجسته‌ای بخشی از آنچه که ما تمدن می‌نامیم شده‌اند.

اگر دقت کنید خواهید دید که انسانها در دنیا هر چه بیشتر و بیشتر به شکلی فزاینده، پیچیده‌ و جهانی حواس‌پرت می‌شوند. افزایش لذت، کتابهای بی حد و حصری که منتشر می‌شوند، روزنامه‌هایی پر از اتفاقات ورزشی - مطمئناً، همۀ اینها نشان‌دهندۀ این است که ما می‌خواهیم دائماً سرگرم شویم، چرا که درون ما خالی، ملول و مملو از امور پیش پا افتاده است. ما از روابط و اصلاحات اجتماعی‌مان، به عنوان ابزاری برای فرار از خودمان استفاده می‌کنیم. آیا تا بحال متوجه شده‌اید که اکثر مردم چقدر تنها هستند؟!




«جیدو کریشنامورتی»
@renaissancetranslate

⁠بگذار دیگران شکوه کنند که عصر ما عصر «شرارت» است؛ شکوه من این است که عصر ما عصر «بیچارگی» است، چون شور ندارد.

فکر آدمها ضعیف و سست است مثل نخ باریک؛ آنچه در دل می پرورانند حقیرتر از آن است که گناهکارانه باشد. شهوتشان بی قوت و بی هیجان است، شور در دلشان خفته است. وظیفه شان را انجام می دهند...برای همین است که روح من همواره به سوی عهد عتیق بازمی گردد و به سوی «ویلیام شکسپیر».

احساس میکنم دست کم آنهایی که آنجا حرف می زنند آدمند: نفرت می ورزند، عشق می ورزند، دشمنانشان را می کشند، اخلافشان را نسل اندر نسل نفرین می کنند، گناه می کنند.





«ترس و لرز»
سورن کی‌یرکگور
@renaissancetranslate

راسکُلنیکف: اگر دیگران، «نفهم» هستند و من به یقین می‌دانم که نفهمند، پس چرا خودم نمی‌خواهم عاقلتر شوم؟ تازه سونیا؛ می دانستم که اگر منتظر شوم تا همه عاقل شوند، خیلی وقت لازم است… بعد نیز دانستم که چنین چیزی هرگز اتفاق نخواهد افتاد، مردم «تغییر» نخواهند کرد و کسی آنها را تغییر نخواهد داد و نمی‌ارزد که انسان سعی بیهوده کند! بله، همین طور است!
این «قانونِ» آنهاست…قانون است، سونیا! همین طور است! و من اکنون می‌دانم سونیا، کسی که عقلٱ و روحٱ محکم و قوی باشد، آن کس بر آنها مسلط خواهد بود! کسی که جسارت زیاد داشته باشد، آن کس در نظر آنان حق خواهد داشت. آن کس که «امور مهم» را نادیده بگیرد، بر آن تف بیندازد، او «قانونگذار» آنان است.
کسی که بیشتر از همه جرات کند، او بیش از هر کس دیگری حق دارد! تا به حال چنین بوده است و بعدها نیز چنین خواهد بود! باید «کور» بود که اینها را ندید.






(جنایت و مکافات | نویسنده: فئودور داستایوفسکی | ترجمه‌: احمد علیقلیان؛ نشر مرکز)
@renaissancetranslate