موسیقی واپسین شب


قطعه بیکلام افسونگر و محزونِ «خلأ»

شاهکاری از: دمیر محمدیاروف(آی دی)

آلبوم: بلندپرواز(۲۰۱۶)

سبک: نئوکلاسیک، آمبینت، نیوایج
@renaissancetranslate

معشوقِ جان به بهار آغشته‌ی منی 
که موهای خیس‌ات را خدایان بر سینه‌ام می‌ریزند و مرا خواب می‌کنند
یک روزَمی که بوی شانه تو خواب می بَرَدَم
معشوق جان به بهار آغشته‌ی منی تو شانه بزن
هنگامه‌ی منی
من دستهای تو را با بوسه‌هایم تُک می‌زدم
من دستهای تو را در چینه‌دانم مخفی نگاه داشته‌ام
تو در گلوی من مخفی شدی
صبحانه پنهانی منی وقتی که نیستی
من چشمهای تو را هم در چینه‌دانم مخفی نگاه داشته‌ام
نَحرم کنند اگر همه می‌بینند که تو نگاه ِ گلوگاه ِ پنهانی ِ منی
آواز من از سینه‌ام که بر می‌خیزد از چینه دانم قوت می گیرد



«رضا براهنی»
@renaissancetranslate

آیا بسیار عجیب نیست که در این دنیا، جایی که چیزهای زیادی برای پرت شدن حواس هست_منظورم سرگرمی‌ها است_ تقریباً همه تماشاچی هستند و عدۀ کمی بازیگرند؟

بیشتر ما هر زمان که مقداری وقت آزاد داریم، به جستجوی نوع خاصی از سرگرمی می‌رویم. کتابی جدی را در دست می‌گیریم: یک رمان، یا یک مجله. اگر در آمریکا هستیم٬ رادیو یا تلویزیون را روشن می‌کنیم، یا به بذله‌گویی‌های بی‌وقفه می‌پردازیم.
یک خواست دائمی برای سرگرم شدن ما وجود دارد، برای مشغول شدن، برای دور شدن از خودمان. ما از تنها بودن می‌ترسیم، می‌ترسیم بدون همصحبت بمانیم، بدون چیزی که حواسمان را پرت کند. تعداد خیلی کمی از ما تا بحال تنها در دشت و جنگل قدم زده‌ایم، نه در حال صحبت کردن یا آواز خواندن، بلکه فقط قدم زدن در سکوت و مشاهده چیزها دربارۀ خود و درون خودمان. ما تقریباً هرگز چنین نمی‌کنیم، چرا که می‌دانید بیشتر ما بسیار ملول هستیم؛ ما در شکل معمول و کسل‌کنندۀ یاد گرفتن یا یاد دادن، وظایف منزل یا شغل خود گرفتار شده‌ایم، و بنابراین در زمان‌های فراغتمان می‌خواهیم چه به طور سبک و چه جدی سرگرم باشیم. ما مطالعه می‌کنیم، یا به سینما می‌رویم - یا به مذهب که چیزی مشابه است روی می‌آوریم. مذهب نیز فرمی از حواس‌پرتی و سرگرمی شده است، نوعی فرار جدی از ملالت، از زندگی روتین.

نمی‌دانم آیا شما به همۀ اینها پی برده‌اید؟ بیشتر افراد دائماً با چیزها مشغولند، با مراسم مذهبی، با تکرار کلماتی مشخص، با نگران بودن دربارۀ این یا آن - چون آنها از تنها بودن با خودشان وحشت دارند. شما سعی کنید تنها باشید، بدون هر نوع چیزی که حواستان را پرت کند، و خواهید دید که چقدر سریع می‌خواهید که از خودتان دور شوید و آنچه هستید را فراموش کنید. و به همین علت است که این ساختار عظیم و حرفه‌ای سرگرمی، حواس‌پرتی‌های خودکار، بطور بسیار برجسته‌ای بخشی از آنچه که ما تمدن می‌نامیم شده‌اند.

اگر دقت کنید خواهید دید که انسانها در دنیا هر چه بیشتر و بیشتر به شکلی فزاینده، پیچیده‌ و جهانی حواس‌پرت می‌شوند. افزایش لذت، کتابهای بی حد و حصری که منتشر می‌شوند، روزنامه‌هایی پر از اتفاقات ورزشی - مطمئناً، همۀ اینها نشان‌دهندۀ این است که ما می‌خواهیم دائماً سرگرم شویم، چرا که درون ما خالی، ملول و مملو از امور پیش پا افتاده است. ما از روابط و اصلاحات اجتماعی‌مان، به عنوان ابزاری برای فرار از خودمان استفاده می‌کنیم. آیا تا بحال متوجه شده‌اید که اکثر مردم چقدر تنها هستند؟!




«جیدو کریشنامورتی»
@renaissancetranslate

⁠بگذار دیگران شکوه کنند که عصر ما عصر «شرارت» است؛ شکوه من این است که عصر ما عصر «بیچارگی» است، چون شور ندارد.

فکر آدمها ضعیف و سست است مثل نخ باریک؛ آنچه در دل می پرورانند حقیرتر از آن است که گناهکارانه باشد. شهوتشان بی قوت و بی هیجان است، شور در دلشان خفته است. وظیفه شان را انجام می دهند...برای همین است که روح من همواره به سوی عهد عتیق بازمی گردد و به سوی «ویلیام شکسپیر».

احساس میکنم دست کم آنهایی که آنجا حرف می زنند آدمند: نفرت می ورزند، عشق می ورزند، دشمنانشان را می کشند، اخلافشان را نسل اندر نسل نفرین می کنند، گناه می کنند.





«ترس و لرز»
سورن کی‌یرکگور
@renaissancetranslate

راسکُلنیکف: اگر دیگران، «نفهم» هستند و من به یقین می‌دانم که نفهمند، پس چرا خودم نمی‌خواهم عاقلتر شوم؟ تازه سونیا؛ می دانستم که اگر منتظر شوم تا همه عاقل شوند، خیلی وقت لازم است… بعد نیز دانستم که چنین چیزی هرگز اتفاق نخواهد افتاد، مردم «تغییر» نخواهند کرد و کسی آنها را تغییر نخواهد داد و نمی‌ارزد که انسان سعی بیهوده کند! بله، همین طور است!
این «قانونِ» آنهاست…قانون است، سونیا! همین طور است! و من اکنون می‌دانم سونیا، کسی که عقلٱ و روحٱ محکم و قوی باشد، آن کس بر آنها مسلط خواهد بود! کسی که جسارت زیاد داشته باشد، آن کس در نظر آنان حق خواهد داشت. آن کس که «امور مهم» را نادیده بگیرد، بر آن تف بیندازد، او «قانونگذار» آنان است.
کسی که بیشتر از همه جرات کند، او بیش از هر کس دیگری حق دارد! تا به حال چنین بوده است و بعدها نیز چنین خواهد بود! باید «کور» بود که اینها را ندید.






(جنایت و مکافات | نویسنده: فئودور داستایوفسکی | ترجمه‌: احمد علیقلیان؛ نشر مرکز)
@renaissancetranslate

باید به او بفهمانم که نباید از آن دست کسانی باشد که چون «چنگال» ندارند٬ خود را «خوب» تصور می‌کنند!

باید «بتوانیم» ظالم باشیم٬ ولی ظالم نباشیم؛ ظالم نبودن هنگامی که توانایی اون رو نداریم هنر نیست!





«وقتی نیچه گریست»
اروین یالوم
@Renaissancetranslate

سیری کوتاه و شیرین در «تاریخ هنر جهان»

انیمیشن کوتاه «مونالیزا از پله ها پایین می‌آید»(۱۹۹۲)

کارگردان: جون سی .گراتز


برنده جایزه اسکار بهترین انیمیشن کوتاه سال ۱۹۹۲

#انیمیشن
#تاریخ_هنر
@renaissancetranslate

«شر» و «بدی» که در دنیا وجود دارد پیوسته از «نادانی» می‌زاید‌.
«حسن نیت» نیز اگر از روی اطلاع نباشد، ممکن است به اندازه شرارت تولید خسارت کند!

مردم بیشتر خوب‌اند تا بد و در حقیقت، مساله این نیست؛ بلکه آن‌ها کم یا زیاد نادان‌اند و همین است که فضیلت یا ننگ شمرده می‌شود.

نومید کننده ترین ننگ‌ها، ننگ نادانی است که گمان می‌کند همه چیز را می‌داند و در نتیجه به خودش اجازه «آدم کشی» می‌دهد!




«طاعون»
آلبر کامو
@renaissancetranslate

بی گمان فروید اهل خوش خیالی نبود. آنقدر در ضمیر ناخودآگاه خودش و بیمارانش عمیق کاویده بود که نمی توانست به پیروی از شیوه ی مرسوم به استعداد آدمی برای نیکی و نیکوکاری دل ببندد. او بی آنکه خم به ابرو بیاورد، آگاه بود که:

« آدمیان موجوداتی نرمخو و مهربان نیستند... که فقط اگر هدف حمله قرار گرفتند از خود دفاع کنند...؛ مقدار هنگفتی پرخاشگری و تمایل به تجاوز در غرایزشان به ودیعه رفته است که باید به حساب گرفته شود. در نتیجه، همنوع خویش را کسی می دانند که نه تنها ممکن است از او یاری بخواهند یا لذت جنسی ببرند، بلکه ممکن است وسوسه شوند که با پرخاش به او حس تجاوزگری خویش را تسکین دهند و نیروی کار وی را بدون اجر و مزد استثمار کنند و بدون رضایتش وسیله ی اطفاء شهوت قرارش دهند و داراییش را بگیرند و به خواری و سرشکستگی اش بیندازند و به رنج و درد دچارش کنند و شکنجه اش دهند و به قتلش برسانند. » [فروید/ تمدن و ملالت های آن]

این عبارات که چهار سال پیش از ظهور هیتلر نوشته شده است٬ نشان می دهد که کمتر چیزی ممکن بود در آینده اسباب تعجب زیگموند فروید شود.



( آگاهی و جامعه | نویسنده: هنری استیوارت هیوز | ترجمه: عزت الله فولادوند، نشر علمی و فرهنگی)
@renaissancetranslate

موسیقی منتخب روز


ترانه بسیار زیبا و شنیدنی «پانصد مایل»

خوانندگان: جاستین تیمبرلیک & کری مولیگان

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی«درون زندگی لِوین دیویس(۲۰۱۱)

سبک: فولک، کانتری، ساندترک
@renaissancetranslate

مردم اسیر «سرگذشت» شخصی‌شان‌اند. همه اعتقاد دارند هدف این زندگی، پیروی از یک «برنامه» است. کسی از خودش نمی‌پرسد که آیا این برنامه خود اوست، یا شخص دیگری آن را برایش تدارک دیده‌ است.
مردم تجربه کسب می کنند، خاطره می اندوزند، مال جمع می‌کنند و نظرات دیگران را بر دوش می کشند که سنگین‌تر از حد توان آنهاست؛ بنابراين رویاهای خودشان‌ را از یاد می برند. به این دلیل است که مردم اغلب غمگین اند.




«زهیر»
پائولو کوئلیو
@renaissancetranslate

فرانک: همه چیزِ تو عالی و بدون نقصه

آرین: من خیلی لاغرم، چونه‌ام یه کم
جلو هست، دندونام کجه و گردنم زیادی درازه

فرانک: ولی من عاشق ترکیبی هستم که همه‌ی اینا با هم می‌سازند!






«عشق در بعدازظهر»(۱۹۵۷)
بیلی وایلدر
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه بیکلام درخشان و متفاوتی به نام «مورِئا»

کاری از: گروه موسیقی جیپسی کینگز

آلبوم: عشق و آزادی (۱۹۸۸)

سبک: فلامنکو، پاپ، لاتین
@Renaissancetranslate

‍ ماجرای عکس معروف «آنی لیبوویتز» و رابطه عاشقانه دو «باکره»

نویسنده: رضی الدین طبیب؛ مورخ هنر
قسمت اول




هشتم دسامبر ۱۹۸۰ «آنی لیبوویتز» عکاس معروف آمریکایی، نمادین ترین عکس تاریخ «راک اٙند رول» را در قاب دوربینش ثبت کرد. این عکس که قرار بود بر روی جلد مجله مشهور «رولینگ استون» چاپ شود، تصویرِ «یوکو اونو» را در حالی که به صورت تاق باز بر روی موکتی کرمی رنگ دراز کشیده و جین آبی رنگ و پیراهن آستین بلند تیره رنگی بر تن دارد در خود جای داده است؛ یوکو در حالی که به چهره همسرش «جان لنون» خیره شده است، کاملا آرام به نظر می‌رسد و طره های بلندِ مشکی موهای او به دور سرش، هاله ای تیره و جذاب ساخته اند. جان لنون_خواننده نامدار و سابق گروه «بیتل ها»، اما به شکلی جنینی به دور بدن همسرش حلقه زده و چشمهایش را بسته است؛ جان در حالی که روی گونه یوکو بوسه ای نشانده است، به طرزی نامعمول با دستانش به دور سر همسرش یک قاب ساخته است.
اما تقدیر بر آن بود که این_عاشقانه ترین، متفاوت ترین و عجیب ترین_عکس تاریخ موسیقی راک و زوج «یوکوجان»، آخرین عکس مشترک آنها هم باشد! لنون کمتر از تنها دو ساعت پس از ثبت این عکسِ «پولارویدِ» لیبوویتز، و به هنگام خروج از آپارتمان شخصی اش در نیویورک از پشت توسط یکی از محافظان شخصی سابق و حسودش! به نام «مارک دیوید چپمن» هدف دو گلوله_در شانه و گردن_ قرار گرفت و کمی بعد از رسیدن به بیمارستان درگذشت. وقتی از چپمن_که هنوز هم سُرمُر گنده در زندان تشریف دارند!_ پرسیدند که چرا لنونِ بینوا را کُشتی، جواب داد: "
"واقعاً عاشقش بودم چون لنون قهرمان من بود، ولی دلمٙم میخواست به اندازه اون تو دنیا مشهور شم!"

بله خب، این هم راهی است برای شهرت. مگر از آدمیزاد چه انتظاری می‌شود داشت؟! بگذریم.
کمی بعد وقتی این عکس در بیست و دوم ژانویه ۱۹۸۱ روی جلد رولینگ استونز چاپ شد، «یوکو» بیوه جوانی بود که هنوز در شوک مرگ لنونِ محبوبش مبهوت و غمگین مانده بود و بسیاری دیگر نیز در دنیا، بر مرگ نابهنگام مشهورترین ستاره افسانه ای موسیقی راک زاری می‌کردند. امروز اما نه تنها که اثر لیبوویتز کماکان در زمره برترین عکسهای تاریخ عکاسی قرار دارد، که تصویری سمبولیک از حضور و آشتی توأمان «عشق و مرگ» در یک صحنه است.
لنون و اونو نخستین بار در سال ۱۹۶۶ در گالری نقاشی «ایندیکا» در لندن باهم دیدار کردند؛ یوکو در آنجا نمایشگاه نقاشی خود را با نام «اشیا و نقاشی های ناتمام» برپا ساخته بود و لنونِ مشهور و پر شٙر و شور که تصادفا سر و کله اش در آنجا پیدا شده بود، در همان نگاه اول عاشق و شیدای دخترک محجوب ژاپنی شد و انقدر شیفته اش شد که کمتر از یکسال بعد با او ازدواج کرد.



+عکس: «جان لنون» و «یوکو اونو» در آپارتمان شخصی شان در خیابان هفتاد و دوم محله داکوتای غربی؛ نیویورک(۱۹۸۰)

عکاس: آنی لیبوویتز
@renaissancetranslate

‍ ماجرای عکس معروف «آنی لیبوویتز» و رابطه عاشقانه دو «باکره»

نویسنده: رضی الدین طبیب؛ مورخ هنر
قسمت دوم





ولی نکشید که شهرت لنون به سراغ یوکو هم آمد و برای نخستین بار تصویر این دو، بر روی صفحه اول «رولینگ استونز» چاپ شد؛ تصویری غریب و تکان دهنده که اسمش همچنان که معرف یک اثر موسیقی جدید بود، در واقع با الهام از روز اول آشنایی آنها در نمایشگاه اونو در لندن، نامی عجیب تر یافته بود: «موسیقیِ ناتمامِ شماره یک: دو باکره»

لنون این تصویر را برای چاپ بر روی کاور صفحات موسیقی همان ترانه آماده کرد، اما این عکس بیش از حد از انتظار برای جامعه محافظه کار و ویکتوریایی‌ مآب انگلستان شرم آور و غافلگیر کننده بود و مدیر بنگاه موسیقی «کٙپیتال رکوردز» که قرار بود ترانه «دو باکره» را منتشر کند، با انتشار این تصویر بر روی صفحات موسیقی به شدت مخالفت کرد و آن را تصویری بسیار زشت، هرزه نگارانه و مبتذل خواند و از لنون خواست تا تصویر شُسته و رُفته تری از خود و همسر محترم و مستوره اش!! در اختیار او بگذارد؛ اما چنین اتفاقی هرگز رخ نداد، چون نکته طنز ماجرا اینجا بود که او هنوز لنون را تا به آن روز درست و دقیق نشناخته بود، مردی که «کله شقی» و «کوتاه نیامدن» سر هیچ چیز، جزو بارزترین ویژگی‌های اخلاقی اش بود و همه کسانی که او را از نزدیک می‌شناختند این را درباره اش می‌دانستند؛ اصلا گروه محبوبِ خودش_بیتل ها_ را هم همینطوری به امان خدا رها کرده بود؛ دقیقاً در سه سوت. بعدها هم در مصاحبه ای تلویزیونی گفت:
"همه چیز برای من تموم شد، چون اون رویا برای من به آخر رسید..."

لنون در سال ۱۹۷۰ با بنگاه موسیقی به شکلی کاملاً ناگهانی و یک طرفه قطع ارتباط کرد و در عوض یکسال بعد برای محبوبش، یکی از سرخوشانه ترین و زیباترین ترانه های عمرش_به نام «آه، یوکو» را تصنیف و با گیتار و سازدهنی اجرا کرد.
دقیقاً ده سال بعد وقتی «یان وِنِر» مدیر مجله رولینگ استونز_ که خیلی خوب از ماجراهای عکسهای «منافی عفت»! یوکوجان خبر داشت_از آنی لیبوویتز که در آن دوران نامش به عنوان یکی از برجسته ترین عکاسان پرتره در تمام محافل هنری نیویورک بر سر زبان‌ها افتاده بود، درخواست کرد تا از لنون تصویری شبیه به همان عکس مورد-دار و معروف «دو باکره» ثبت کند تا بر روی جلد مجله چاپ شود٬ اما تنها به یک شرط: در عکس خبری از خانم «یوکو» نباشد!
آنی به آپارتمان لنون رفت و ماجرا را بازگو کرد؛ لنون بلافاصله با درخواست «ونر» مخالفت کرد و گفت که بدون حضور همسرش به هیچ وجه اجازه ثبت چنین عکسی را به هیچ عکاسی نخواهد داد؛ و به این شکل بود که «تاریخ» ساخته شد!
پس از آماده سازی مقدمات کار، زمانی که لنون کاملاً برهنه شده بود، اونو از آنی درخواست کرد که به هنگام ثبت عکس، لباسهایش را بر تن داشته باشد؛ و این تصمیمی بسیار دقیق و هوشمندانه بود، چون حالا ما با دیدن دقیق تر شاهکار لیبوویتز متوجه این نکته می‌شویم که این تصمیم تا چه حد به پیچیدگی، غرابت و آرامش پنهان در عکس کمک کرده است. با وجود شهرت عالمگیر این عکس، اما باید گفت که کماکان اثر لیبوویتز نمونه ای است ساده و بی تکلف از صمیمتی عاشقانه میان دو نفر. آنی بعدها خود در مصاحبه ای مشهور گفته است که وقتی لنون نسخه اصلی عکس را دید، به او گفته است: "دقیقاً خودشه، رابطه ما همین شکلیه!"




+عکس:. تصویر زوج هنری‌ «جان لنون» و «یوکو اونو» بر روی مجله رولینگ استونز(۱۹۷۰) البته به شکلی سانسور شده در کانال
@renaissancetranslate

کسانی بر سر راهمان قرار می‌گیرند که به زحمت می‌شناسیم‌شان. کلمه‌ای می‌گویند، جمله‌ای به زبان می‌آورند، دقیقه‌ای، نیم‌ساعتی به ما اختصاص می‌دهند و مسیر زندگی‌مان را «عوض» می‌کنند.



«ویکتور هوگو»
@renaissancetranslate

مترسک: من مغز ندارم، تو سرم پر از پوشاله!
دوروتی: اگه مغز نداری پس چه جوری حرف میزنی؟
مترسک: نمیدونم، ولی خیلی از آدمها هم هستن که بدون «مغز» یه عالمه «حرف» میزنن!




«جادوگر شهر اُز»
فرانک باوم
@Renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه فوق العاده زیبای فرانسوی با نام «بهانه جویی های کودکانه ام را ببخش...»

خواننده: مریل ماتیو

آلبوم: «بهانه جویی های کودکانه ام را ببخش...»(۱۹۷۰)

سبک: شانسون، پاپ
@renaissancetranslate

‍ ایرانیان و تکرار «تاریخ ِ مکرر»

⁦✒️⁩رضی الدین طبیب





«هوشنگ گلشیری» نویسنده معاصر، بر سر مزار «محمد مختاری» جمله ای تاریخی به زبان آورد که شاید اکنون بیش از هر زمان دیگری مصداق دارد و به زعم من جانمایه سرگذشت غمبار این کشور است: " آن‌قدر عزا بر سرمان ریخته‌اند که فرصت زاری کردن نداریم!"
اگر امروز در میانمان بود از چه و از که برایمان می‌گفت؟
از کشتگان آبان ماه؟ سقوط هواپیمای اکراینی؟! همه گیری کرونا؟کشتی جماران؟! آتش سوزیهای خانمان برانداز زاگرس!؟
بر کدام یک بگرییم، به داد کدامشان برسیم و در انتظار زاری برای کدام مصیبتِ در راه دیگری باشیم؟!
بر گوش انسان ایرانی_این خفته به «خوابِ خرگوشی» اعصار و قرون کهن_چندبار باید سیلی نواخته شود تا از عالم خواب و رویا بدر آید و عالم واقع را دریابد؟
و من نیز در این گیر و دار و در روزگاری که سیل غم چنین دمار از روزگار تمامِمان برآورده است، مدام از خود می پرسم: ما را چه شده؟! نکند همگی «مسخ» شده ایم و از خود و خویشتن و خدا بیخبریم؟ این چه آشفته خوابی است که حتی از وحشتش از جای نمی جهیم؟ بارها و بارها پرسشهایم را در ذهن نشخوار و در دل واگویه می‌کنم و سرانجام خود نیز پاسخشان می‌دهم: من نمی‌دانم که در عالم خفتگان سیر می‌کنم یا شهروندِ اقلیم هوشیارانم؛ اما نیک میدانم و اطمینان دارم که شنیدن شرح رنج و پریشانیِ گذشتگان، «عاقلان» را اندرز می‌دهد و‌ به خواب رفتگان را اندک اندک بیدار؛ و اگر روزگاری از من بپرسند که فایده اش چیست، این خواندنِ «تاریخِ مکررِ» مصائب و بلایا؟! بی درنگ پاسخ خواهم داد: «بیداری»؛ آنچه که خواب خوشِ مردمانِ نااهل روزگار و خداوندگاران ابلهِ خودمَدار را آشفته می سازد و احوالشان را خراب!
حال به اطرافتان دقیق  بنگرید و با من بگویید که چه می‌بینید؟! آری، میدانم! جماعتی فلک زده و مشتی کالبد بی روح و حیران که تنها شمایل «آدمیزادگان» را دارند، اما تهی از ادراک و «آدمیت» اند؛ گویی قرنهاست که روحِشان را به «شیطان و شیاطین» فروخته اند. آری، آنچه که به چشم می‌بینید و هرآنچه که برایتان می گویم بی کم و کاست حقیقتی است «زشت» و «عریان»؛ چیزی است که بی واسطه به چشم خویش دیده ام، سالیانی بس دراز ادراکش نموده ام و نفیر دردناکش دمادم نهیبم داده است.
اکنون اگر نیت «بیداری و هوشیاری» است، پس نخست همراهم شوید تا بار دیگر با هم «تاریخ» را مرور نمائیم؛ بیایید تلاش کنیم تا دریابیم که این چه بلاهت و چه جنس آدمیزاده ای است که هزار شبِ پی در پی از یک سوراخ گزیده می‌شود، اما در «شبِ هزار و یکم» نیز سوی همان روزن دست می یازد؟!
«تاریخ» اما پاسخ این پرسش بزرگ و غریب را می‌داند، گرچه اغلب به آدمی دمدمی مزاج می ماند و اندکی صبر باید تا زبان به سخن گشاید؛ او گاه با تو مهربان است و بردبار و گاه بیرحم است و جفاکار. اما با اینهمه در هر کسوتی که بر آدمی ظاهر شود، آموزگاری توانا است. و بدا به حال آنکس که درس معلم را از بٙر نسازد؛ زیرا دیری نخواهد پایید که شاگرد پی در پی ضلالت و رذیلت های خویش را تکرار کند و هرگز از دام آن رهایی نیابد. حال که اندرز دوست شنیدی، نیک بنگر در «چشم تاریخ» که خیره در تو می نگرد!




+ویدئو: بخشی از قسمت هشتم سریال تلویزیونی «هزاردستان» به کارگردانی استاد فقید علی حاتمی
@renaissancetranslate

دیوانگانی را که «دیوانگیشان» به تصدیق پزشک رسیده باشد زنجیر می کنند٬ اما به دیوانگان تصدیق نشده اختیار ارتشهای نیرومند را واگذار می کنند تا دمار از روزگار هر «عاقلی» که دستشان می رسد برآورند. توفیق دیوانگی در «ادبیات» و «فلسفه» و «سیاست» یکی از خصایص برجسته دوران ماست و شکل موفق دیوانگی تماما از «میل به قدرت» بر می خیزد.




«قدرت»
برتراند راسل
@renaissancetranslate

‍ ‍ بدرود مائِسترو موریکونه:
«عصر مرگ خداوندگاران هنر»

قسمت اول

🖋رضی الدین طبیب


"کسانی بر سر راهمان قرار می‌گیرند که به زحمت می‌شناسیم‌شان. چیزی می‌گویند، جمله‌ای به زبان می‌آورند، کاری می‌کنند، ثانیه ها یا دقایقی را به ما اختصاص می‌دهند و مسیر زندگی‌مان را برای همیشه «عوض» می‌کنند..."

این سخن «ویکتور هوگو» است و حقیقت آنکه او در این جمله چیزی جز «حقیقت» نگفته است!

چه بسیار بوده اند اشخاص، بزرگان، نویسندگان و هنرمندانی که با ما چنین کرده اند و هرگز بعد از شناختن ایشان_ولو چند دقیقه_زندگیمان هرگز به روال پیشین خود بازنگشته است؛ و بی شک مائِسترو «انیو موریکونه» در زمره چنین افرادی است.
کمترین تاثیر استاد در زمان حیاتش این بود که با موسیقی جادویی خود، میلیون ها نفر را در سرتاسر دنیا شیفته ی هنر «سینما» کرد؛ بی آنکه بدانند یا ادراک کنند که آنچه که قلبشان را لمس کرده و ژرف ترین احساساتشان را برانگیخته است نه تصاویر فریبنده پرده نقره ای، که افسون موسیقی خیال انگیز موریکونه بود که با هرکس به زبان خودش سخن می‌گفت؛ مگر نه این است که بتهوون_ غول ترسناک بُن_ روزی روزگاری در جایی نوشته است:
"آنجا که زبان از بیان مقصودش خویش قاصر باشد، این «موسیقی» است که با ما زبان به سخن می گشاید..."
اگر تنها همین یک جمله را معیار سنجش هنر موسیقی قرار دهیم، پس شاهکارهای «انیو موریکونه» با ما به همان زبان رمزآلود اما بی واسطه ای سخن می گویند که بتهوون پیشتر درباره عظمتش سخن رانده است.

چه کسی تا به حال موسیقی «سینما پارادیزو» را شنیده و سرگشته اش نشده است؟ موسیقی تاریک و اسرارآمیز «دسته سیسیلی ها» و مرگ تراژیک آلن دلون چه؟ آیا هیچ اثر موسیقایی معاصری به قدر «خوب٬ بد، زشت» دستمایه اجرای مجدد، تقلید، طنز و یا به عنوان نمادی از سینمای وسترن دنیا در سینما و تلویزیون مورد استفاده قرار گرفته است؟ موسیقی متن جاودان فیلم سینمایی «حرفه ای»_همان که برایتان مدتی قبل درباره اش نوشتم_ و قطعه مشهور «کی مای/Chi Mai» چطور؟! حسرت و اندوه بی پایان رابرت دنیرو در حماسه جاودان «روزی روزگاری آمریکا» را چگونه میتوان به زبان موسیقی از نو تصنیف کرد؟! کدام آهنگساز دیگری قادر بود تا شیطنتهای آشنای پسری نوجوان و جذابیت مقاومت ناپذیر زنی شهرآشوب در شهری کوچک و پر شایعه را در کنار هم قرار دهد و در قالب یک اثر _«مالنا»_ برایمان روایتش کند؟موسیقیِ متلون و هوس آلودی که راویِ احساساتِ پسرک تازه بالغ و خیالپردازی است که تپش های قلب پر تنش خود را به صدای پای کفشهای زنی زیبا و خاموش گره زده است.

تعجبی هم ندارد وقتی که مجری جوایز اسکار در سال ۲۰۰۷ بعد از اهدای جایزه اسکار افتخاری به موریکونه از او پرسید کدام یک از کارهایت را بیشتر دوست داری؟ و استاد به ایتالیایی پاسخ داد:

"من پدر چهارصد فرزند هستم و همه را به یک اندازه دوست دارم...!"

برای چند لحظه گیج شود! واقعاً هم حق داشت؛ چون همه فرزندان استاد به یک اندازه ماندگار و دوست داشتنی هستند.
@renaissancetranslate