«شر» و «بدی» که در دنیا وجود دارد پیوسته از «نادانی» می‌زاید‌.
«حسن نیت» نیز اگر از روی اطلاع نباشد، ممکن است به اندازه شرارت تولید خسارت کند!

مردم بیشتر خوب‌اند تا بد و در حقیقت، مساله این نیست؛ بلکه آن‌ها کم یا زیاد نادان‌اند و همین است که فضیلت یا ننگ شمرده می‌شود.

نومید کننده ترین ننگ‌ها، ننگ نادانی است که گمان می‌کند همه چیز را می‌داند و در نتیجه به خودش اجازه «آدم کشی» می‌دهد!




«طاعون»
آلبر کامو
@renaissancetranslate

بی گمان فروید اهل خوش خیالی نبود. آنقدر در ضمیر ناخودآگاه خودش و بیمارانش عمیق کاویده بود که نمی توانست به پیروی از شیوه ی مرسوم به استعداد آدمی برای نیکی و نیکوکاری دل ببندد. او بی آنکه خم به ابرو بیاورد، آگاه بود که:

« آدمیان موجوداتی نرمخو و مهربان نیستند... که فقط اگر هدف حمله قرار گرفتند از خود دفاع کنند...؛ مقدار هنگفتی پرخاشگری و تمایل به تجاوز در غرایزشان به ودیعه رفته است که باید به حساب گرفته شود. در نتیجه، همنوع خویش را کسی می دانند که نه تنها ممکن است از او یاری بخواهند یا لذت جنسی ببرند، بلکه ممکن است وسوسه شوند که با پرخاش به او حس تجاوزگری خویش را تسکین دهند و نیروی کار وی را بدون اجر و مزد استثمار کنند و بدون رضایتش وسیله ی اطفاء شهوت قرارش دهند و داراییش را بگیرند و به خواری و سرشکستگی اش بیندازند و به رنج و درد دچارش کنند و شکنجه اش دهند و به قتلش برسانند. » [فروید/ تمدن و ملالت های آن]

این عبارات که چهار سال پیش از ظهور هیتلر نوشته شده است٬ نشان می دهد که کمتر چیزی ممکن بود در آینده اسباب تعجب زیگموند فروید شود.



( آگاهی و جامعه | نویسنده: هنری استیوارت هیوز | ترجمه: عزت الله فولادوند، نشر علمی و فرهنگی)
@renaissancetranslate

موسیقی منتخب روز


ترانه بسیار زیبا و شنیدنی «پانصد مایل»

خوانندگان: جاستین تیمبرلیک & کری مولیگان

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی«درون زندگی لِوین دیویس(۲۰۱۱)

سبک: فولک، کانتری، ساندترک
@renaissancetranslate

مردم اسیر «سرگذشت» شخصی‌شان‌اند. همه اعتقاد دارند هدف این زندگی، پیروی از یک «برنامه» است. کسی از خودش نمی‌پرسد که آیا این برنامه خود اوست، یا شخص دیگری آن را برایش تدارک دیده‌ است.
مردم تجربه کسب می کنند، خاطره می اندوزند، مال جمع می‌کنند و نظرات دیگران را بر دوش می کشند که سنگین‌تر از حد توان آنهاست؛ بنابراين رویاهای خودشان‌ را از یاد می برند. به این دلیل است که مردم اغلب غمگین اند.




«زهیر»
پائولو کوئلیو
@renaissancetranslate

فرانک: همه چیزِ تو عالی و بدون نقصه

آرین: من خیلی لاغرم، چونه‌ام یه کم
جلو هست، دندونام کجه و گردنم زیادی درازه

فرانک: ولی من عاشق ترکیبی هستم که همه‌ی اینا با هم می‌سازند!






«عشق در بعدازظهر»(۱۹۵۷)
بیلی وایلدر
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه بیکلام درخشان و متفاوتی به نام «مورِئا»

کاری از: گروه موسیقی جیپسی کینگز

آلبوم: عشق و آزادی (۱۹۸۸)

سبک: فلامنکو، پاپ، لاتین
@Renaissancetranslate

‍ ماجرای عکس معروف «آنی لیبوویتز» و رابطه عاشقانه دو «باکره»

نویسنده: رضی الدین طبیب؛ مورخ هنر
قسمت اول




هشتم دسامبر ۱۹۸۰ «آنی لیبوویتز» عکاس معروف آمریکایی، نمادین ترین عکس تاریخ «راک اٙند رول» را در قاب دوربینش ثبت کرد. این عکس که قرار بود بر روی جلد مجله مشهور «رولینگ استون» چاپ شود، تصویرِ «یوکو اونو» را در حالی که به صورت تاق باز بر روی موکتی کرمی رنگ دراز کشیده و جین آبی رنگ و پیراهن آستین بلند تیره رنگی بر تن دارد در خود جای داده است؛ یوکو در حالی که به چهره همسرش «جان لنون» خیره شده است، کاملا آرام به نظر می‌رسد و طره های بلندِ مشکی موهای او به دور سرش، هاله ای تیره و جذاب ساخته اند. جان لنون_خواننده نامدار و سابق گروه «بیتل ها»، اما به شکلی جنینی به دور بدن همسرش حلقه زده و چشمهایش را بسته است؛ جان در حالی که روی گونه یوکو بوسه ای نشانده است، به طرزی نامعمول با دستانش به دور سر همسرش یک قاب ساخته است.
اما تقدیر بر آن بود که این_عاشقانه ترین، متفاوت ترین و عجیب ترین_عکس تاریخ موسیقی راک و زوج «یوکوجان»، آخرین عکس مشترک آنها هم باشد! لنون کمتر از تنها دو ساعت پس از ثبت این عکسِ «پولارویدِ» لیبوویتز، و به هنگام خروج از آپارتمان شخصی اش در نیویورک از پشت توسط یکی از محافظان شخصی سابق و حسودش! به نام «مارک دیوید چپمن» هدف دو گلوله_در شانه و گردن_ قرار گرفت و کمی بعد از رسیدن به بیمارستان درگذشت. وقتی از چپمن_که هنوز هم سُرمُر گنده در زندان تشریف دارند!_ پرسیدند که چرا لنونِ بینوا را کُشتی، جواب داد: "
"واقعاً عاشقش بودم چون لنون قهرمان من بود، ولی دلمٙم میخواست به اندازه اون تو دنیا مشهور شم!"

بله خب، این هم راهی است برای شهرت. مگر از آدمیزاد چه انتظاری می‌شود داشت؟! بگذریم.
کمی بعد وقتی این عکس در بیست و دوم ژانویه ۱۹۸۱ روی جلد رولینگ استونز چاپ شد، «یوکو» بیوه جوانی بود که هنوز در شوک مرگ لنونِ محبوبش مبهوت و غمگین مانده بود و بسیاری دیگر نیز در دنیا، بر مرگ نابهنگام مشهورترین ستاره افسانه ای موسیقی راک زاری می‌کردند. امروز اما نه تنها که اثر لیبوویتز کماکان در زمره برترین عکسهای تاریخ عکاسی قرار دارد، که تصویری سمبولیک از حضور و آشتی توأمان «عشق و مرگ» در یک صحنه است.
لنون و اونو نخستین بار در سال ۱۹۶۶ در گالری نقاشی «ایندیکا» در لندن باهم دیدار کردند؛ یوکو در آنجا نمایشگاه نقاشی خود را با نام «اشیا و نقاشی های ناتمام» برپا ساخته بود و لنونِ مشهور و پر شٙر و شور که تصادفا سر و کله اش در آنجا پیدا شده بود، در همان نگاه اول عاشق و شیدای دخترک محجوب ژاپنی شد و انقدر شیفته اش شد که کمتر از یکسال بعد با او ازدواج کرد.



+عکس: «جان لنون» و «یوکو اونو» در آپارتمان شخصی شان در خیابان هفتاد و دوم محله داکوتای غربی؛ نیویورک(۱۹۸۰)

عکاس: آنی لیبوویتز
@renaissancetranslate

‍ ماجرای عکس معروف «آنی لیبوویتز» و رابطه عاشقانه دو «باکره»

نویسنده: رضی الدین طبیب؛ مورخ هنر
قسمت دوم





ولی نکشید که شهرت لنون به سراغ یوکو هم آمد و برای نخستین بار تصویر این دو، بر روی صفحه اول «رولینگ استونز» چاپ شد؛ تصویری غریب و تکان دهنده که اسمش همچنان که معرف یک اثر موسیقی جدید بود، در واقع با الهام از روز اول آشنایی آنها در نمایشگاه اونو در لندن، نامی عجیب تر یافته بود: «موسیقیِ ناتمامِ شماره یک: دو باکره»

لنون این تصویر را برای چاپ بر روی کاور صفحات موسیقی همان ترانه آماده کرد، اما این عکس بیش از حد از انتظار برای جامعه محافظه کار و ویکتوریایی‌ مآب انگلستان شرم آور و غافلگیر کننده بود و مدیر بنگاه موسیقی «کٙپیتال رکوردز» که قرار بود ترانه «دو باکره» را منتشر کند، با انتشار این تصویر بر روی صفحات موسیقی به شدت مخالفت کرد و آن را تصویری بسیار زشت، هرزه نگارانه و مبتذل خواند و از لنون خواست تا تصویر شُسته و رُفته تری از خود و همسر محترم و مستوره اش!! در اختیار او بگذارد؛ اما چنین اتفاقی هرگز رخ نداد، چون نکته طنز ماجرا اینجا بود که او هنوز لنون را تا به آن روز درست و دقیق نشناخته بود، مردی که «کله شقی» و «کوتاه نیامدن» سر هیچ چیز، جزو بارزترین ویژگی‌های اخلاقی اش بود و همه کسانی که او را از نزدیک می‌شناختند این را درباره اش می‌دانستند؛ اصلا گروه محبوبِ خودش_بیتل ها_ را هم همینطوری به امان خدا رها کرده بود؛ دقیقاً در سه سوت. بعدها هم در مصاحبه ای تلویزیونی گفت:
"همه چیز برای من تموم شد، چون اون رویا برای من به آخر رسید..."

لنون در سال ۱۹۷۰ با بنگاه موسیقی به شکلی کاملاً ناگهانی و یک طرفه قطع ارتباط کرد و در عوض یکسال بعد برای محبوبش، یکی از سرخوشانه ترین و زیباترین ترانه های عمرش_به نام «آه، یوکو» را تصنیف و با گیتار و سازدهنی اجرا کرد.
دقیقاً ده سال بعد وقتی «یان وِنِر» مدیر مجله رولینگ استونز_ که خیلی خوب از ماجراهای عکسهای «منافی عفت»! یوکوجان خبر داشت_از آنی لیبوویتز که در آن دوران نامش به عنوان یکی از برجسته ترین عکاسان پرتره در تمام محافل هنری نیویورک بر سر زبان‌ها افتاده بود، درخواست کرد تا از لنون تصویری شبیه به همان عکس مورد-دار و معروف «دو باکره» ثبت کند تا بر روی جلد مجله چاپ شود٬ اما تنها به یک شرط: در عکس خبری از خانم «یوکو» نباشد!
آنی به آپارتمان لنون رفت و ماجرا را بازگو کرد؛ لنون بلافاصله با درخواست «ونر» مخالفت کرد و گفت که بدون حضور همسرش به هیچ وجه اجازه ثبت چنین عکسی را به هیچ عکاسی نخواهد داد؛ و به این شکل بود که «تاریخ» ساخته شد!
پس از آماده سازی مقدمات کار، زمانی که لنون کاملاً برهنه شده بود، اونو از آنی درخواست کرد که به هنگام ثبت عکس، لباسهایش را بر تن داشته باشد؛ و این تصمیمی بسیار دقیق و هوشمندانه بود، چون حالا ما با دیدن دقیق تر شاهکار لیبوویتز متوجه این نکته می‌شویم که این تصمیم تا چه حد به پیچیدگی، غرابت و آرامش پنهان در عکس کمک کرده است. با وجود شهرت عالمگیر این عکس، اما باید گفت که کماکان اثر لیبوویتز نمونه ای است ساده و بی تکلف از صمیمتی عاشقانه میان دو نفر. آنی بعدها خود در مصاحبه ای مشهور گفته است که وقتی لنون نسخه اصلی عکس را دید، به او گفته است: "دقیقاً خودشه، رابطه ما همین شکلیه!"




+عکس:. تصویر زوج هنری‌ «جان لنون» و «یوکو اونو» بر روی مجله رولینگ استونز(۱۹۷۰) البته به شکلی سانسور شده در کانال
@renaissancetranslate

کسانی بر سر راهمان قرار می‌گیرند که به زحمت می‌شناسیم‌شان. کلمه‌ای می‌گویند، جمله‌ای به زبان می‌آورند، دقیقه‌ای، نیم‌ساعتی به ما اختصاص می‌دهند و مسیر زندگی‌مان را «عوض» می‌کنند.



«ویکتور هوگو»
@renaissancetranslate

مترسک: من مغز ندارم، تو سرم پر از پوشاله!
دوروتی: اگه مغز نداری پس چه جوری حرف میزنی؟
مترسک: نمیدونم، ولی خیلی از آدمها هم هستن که بدون «مغز» یه عالمه «حرف» میزنن!




«جادوگر شهر اُز»
فرانک باوم
@Renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه فوق العاده زیبای فرانسوی با نام «بهانه جویی های کودکانه ام را ببخش...»

خواننده: مریل ماتیو

آلبوم: «بهانه جویی های کودکانه ام را ببخش...»(۱۹۷۰)

سبک: شانسون، پاپ
@renaissancetranslate

‍ ایرانیان و تکرار «تاریخ ِ مکرر»

⁦✒️⁩رضی الدین طبیب





«هوشنگ گلشیری» نویسنده معاصر، بر سر مزار «محمد مختاری» جمله ای تاریخی به زبان آورد که شاید اکنون بیش از هر زمان دیگری مصداق دارد و به زعم من جانمایه سرگذشت غمبار این کشور است: " آن‌قدر عزا بر سرمان ریخته‌اند که فرصت زاری کردن نداریم!"
اگر امروز در میانمان بود از چه و از که برایمان می‌گفت؟
از کشتگان آبان ماه؟ سقوط هواپیمای اکراینی؟! همه گیری کرونا؟کشتی جماران؟! آتش سوزیهای خانمان برانداز زاگرس!؟
بر کدام یک بگرییم، به داد کدامشان برسیم و در انتظار زاری برای کدام مصیبتِ در راه دیگری باشیم؟!
بر گوش انسان ایرانی_این خفته به «خوابِ خرگوشی» اعصار و قرون کهن_چندبار باید سیلی نواخته شود تا از عالم خواب و رویا بدر آید و عالم واقع را دریابد؟
و من نیز در این گیر و دار و در روزگاری که سیل غم چنین دمار از روزگار تمامِمان برآورده است، مدام از خود می پرسم: ما را چه شده؟! نکند همگی «مسخ» شده ایم و از خود و خویشتن و خدا بیخبریم؟ این چه آشفته خوابی است که حتی از وحشتش از جای نمی جهیم؟ بارها و بارها پرسشهایم را در ذهن نشخوار و در دل واگویه می‌کنم و سرانجام خود نیز پاسخشان می‌دهم: من نمی‌دانم که در عالم خفتگان سیر می‌کنم یا شهروندِ اقلیم هوشیارانم؛ اما نیک میدانم و اطمینان دارم که شنیدن شرح رنج و پریشانیِ گذشتگان، «عاقلان» را اندرز می‌دهد و‌ به خواب رفتگان را اندک اندک بیدار؛ و اگر روزگاری از من بپرسند که فایده اش چیست، این خواندنِ «تاریخِ مکررِ» مصائب و بلایا؟! بی درنگ پاسخ خواهم داد: «بیداری»؛ آنچه که خواب خوشِ مردمانِ نااهل روزگار و خداوندگاران ابلهِ خودمَدار را آشفته می سازد و احوالشان را خراب!
حال به اطرافتان دقیق  بنگرید و با من بگویید که چه می‌بینید؟! آری، میدانم! جماعتی فلک زده و مشتی کالبد بی روح و حیران که تنها شمایل «آدمیزادگان» را دارند، اما تهی از ادراک و «آدمیت» اند؛ گویی قرنهاست که روحِشان را به «شیطان و شیاطین» فروخته اند. آری، آنچه که به چشم می‌بینید و هرآنچه که برایتان می گویم بی کم و کاست حقیقتی است «زشت» و «عریان»؛ چیزی است که بی واسطه به چشم خویش دیده ام، سالیانی بس دراز ادراکش نموده ام و نفیر دردناکش دمادم نهیبم داده است.
اکنون اگر نیت «بیداری و هوشیاری» است، پس نخست همراهم شوید تا بار دیگر با هم «تاریخ» را مرور نمائیم؛ بیایید تلاش کنیم تا دریابیم که این چه بلاهت و چه جنس آدمیزاده ای است که هزار شبِ پی در پی از یک سوراخ گزیده می‌شود، اما در «شبِ هزار و یکم» نیز سوی همان روزن دست می یازد؟!
«تاریخ» اما پاسخ این پرسش بزرگ و غریب را می‌داند، گرچه اغلب به آدمی دمدمی مزاج می ماند و اندکی صبر باید تا زبان به سخن گشاید؛ او گاه با تو مهربان است و بردبار و گاه بیرحم است و جفاکار. اما با اینهمه در هر کسوتی که بر آدمی ظاهر شود، آموزگاری توانا است. و بدا به حال آنکس که درس معلم را از بٙر نسازد؛ زیرا دیری نخواهد پایید که شاگرد پی در پی ضلالت و رذیلت های خویش را تکرار کند و هرگز از دام آن رهایی نیابد. حال که اندرز دوست شنیدی، نیک بنگر در «چشم تاریخ» که خیره در تو می نگرد!




+ویدئو: بخشی از قسمت هشتم سریال تلویزیونی «هزاردستان» به کارگردانی استاد فقید علی حاتمی
@renaissancetranslate

دیوانگانی را که «دیوانگیشان» به تصدیق پزشک رسیده باشد زنجیر می کنند٬ اما به دیوانگان تصدیق نشده اختیار ارتشهای نیرومند را واگذار می کنند تا دمار از روزگار هر «عاقلی» که دستشان می رسد برآورند. توفیق دیوانگی در «ادبیات» و «فلسفه» و «سیاست» یکی از خصایص برجسته دوران ماست و شکل موفق دیوانگی تماما از «میل به قدرت» بر می خیزد.




«قدرت»
برتراند راسل
@renaissancetranslate

‍ ‍ بدرود مائِسترو موریکونه:
«عصر مرگ خداوندگاران هنر»

قسمت اول

🖋رضی الدین طبیب


"کسانی بر سر راهمان قرار می‌گیرند که به زحمت می‌شناسیم‌شان. چیزی می‌گویند، جمله‌ای به زبان می‌آورند، کاری می‌کنند، ثانیه ها یا دقایقی را به ما اختصاص می‌دهند و مسیر زندگی‌مان را برای همیشه «عوض» می‌کنند..."

این سخن «ویکتور هوگو» است و حقیقت آنکه او در این جمله چیزی جز «حقیقت» نگفته است!

چه بسیار بوده اند اشخاص، بزرگان، نویسندگان و هنرمندانی که با ما چنین کرده اند و هرگز بعد از شناختن ایشان_ولو چند دقیقه_زندگیمان هرگز به روال پیشین خود بازنگشته است؛ و بی شک مائِسترو «انیو موریکونه» در زمره چنین افرادی است.
کمترین تاثیر استاد در زمان حیاتش این بود که با موسیقی جادویی خود، میلیون ها نفر را در سرتاسر دنیا شیفته ی هنر «سینما» کرد؛ بی آنکه بدانند یا ادراک کنند که آنچه که قلبشان را لمس کرده و ژرف ترین احساساتشان را برانگیخته است نه تصاویر فریبنده پرده نقره ای، که افسون موسیقی خیال انگیز موریکونه بود که با هرکس به زبان خودش سخن می‌گفت؛ مگر نه این است که بتهوون_ غول ترسناک بُن_ روزی روزگاری در جایی نوشته است:
"آنجا که زبان از بیان مقصودش خویش قاصر باشد، این «موسیقی» است که با ما زبان به سخن می گشاید..."
اگر تنها همین یک جمله را معیار سنجش هنر موسیقی قرار دهیم، پس شاهکارهای «انیو موریکونه» با ما به همان زبان رمزآلود اما بی واسطه ای سخن می گویند که بتهوون پیشتر درباره عظمتش سخن رانده است.

چه کسی تا به حال موسیقی «سینما پارادیزو» را شنیده و سرگشته اش نشده است؟ موسیقی تاریک و اسرارآمیز «دسته سیسیلی ها» و مرگ تراژیک آلن دلون چه؟ آیا هیچ اثر موسیقایی معاصری به قدر «خوب٬ بد، زشت» دستمایه اجرای مجدد، تقلید، طنز و یا به عنوان نمادی از سینمای وسترن دنیا در سینما و تلویزیون مورد استفاده قرار گرفته است؟ موسیقی متن جاودان فیلم سینمایی «حرفه ای»_همان که برایتان مدتی قبل درباره اش نوشتم_ و قطعه مشهور «کی مای/Chi Mai» چطور؟! حسرت و اندوه بی پایان رابرت دنیرو در حماسه جاودان «روزی روزگاری آمریکا» را چگونه میتوان به زبان موسیقی از نو تصنیف کرد؟! کدام آهنگساز دیگری قادر بود تا شیطنتهای آشنای پسری نوجوان و جذابیت مقاومت ناپذیر زنی شهرآشوب در شهری کوچک و پر شایعه را در کنار هم قرار دهد و در قالب یک اثر _«مالنا»_ برایمان روایتش کند؟موسیقیِ متلون و هوس آلودی که راویِ احساساتِ پسرک تازه بالغ و خیالپردازی است که تپش های قلب پر تنش خود را به صدای پای کفشهای زنی زیبا و خاموش گره زده است.

تعجبی هم ندارد وقتی که مجری جوایز اسکار در سال ۲۰۰۷ بعد از اهدای جایزه اسکار افتخاری به موریکونه از او پرسید کدام یک از کارهایت را بیشتر دوست داری؟ و استاد به ایتالیایی پاسخ داد:

"من پدر چهارصد فرزند هستم و همه را به یک اندازه دوست دارم...!"

برای چند لحظه گیج شود! واقعاً هم حق داشت؛ چون همه فرزندان استاد به یک اندازه ماندگار و دوست داشتنی هستند.
@renaissancetranslate

‍ بدرود مائسترو موریکونه:
«عصر مرگ خداوندگاران هنر»

قسمت دوم

🖋 رضی الدین طبیب



درباره «موتزارت سینما» _که اکنون به سبب مرگش دنیای هنر و دوستدارانش را در فقدان خود سخت داغدار ساخته است_ بسیار نوشته‌ اند و نوشتن مجدد درباره او احتمالاً کاری بیهوده است، ولی خیلی کوتاه درباره بیوگرافی مائسترو موریکونه برایتان می‌نویسم:

متولد ۱۹۲۸ در شهر رم و فارغ‌التحصیل آکادمی هنری «سانتا چیچیلیا» در رشته موسیقی(با تمرکز بر ساز تخصصی ترومبون و رهبری ارکستر). او همراه با «سرجیو لئونه»_ کارگردان مشهور و دوست صمیمی مادام العمری_که آهنگسازی تمام آثارش را به عهده گرفت پا به عرصه آهنگسازی حرفه ای سینما گذاشت. موریکونه بهترین و شنیدنی ترین آثار موسیقی وسترن اسپاگتی را در زمان همکاریش با لئونه تصنیف کرد. کارش از اوایل دهه شصت برای تلویزیون ایتالیا آغاز کرد و خیلی زود نامش بر سر زبانها افتاد.
موریکونه در کارش چنان نبوغی از خود نشان داد که همه را انگشت به دهان ساخت: او با ترکیب سازهای گوناگون و گاه کاملاً ناهمخوان و آفرینش اصوات و ملودی های جذاب و بدیع قادر بود به معنای واقعی جادو کند و حال و هوای هر عصر و دورانی را واقعاً برای مخاطبانش از نو زنده کند. موسیقی های موریکونه چنان در دنیا عالمگیر شد که نه تنها در سینماها یا سالن های اجرای موسیقی طنین می انداخت، که نوای آشنای و دلنشین شان را حتی می‌شد در خیابان و لابلای سوت زدن های آرام یک رهگذر هم تشخیص داد.

برای دهه ها شایع بود که موریکونه تنها آهنگساز زنده دنیا است که هر آن اراده کند، قادر است یک «ملودی» تازه خلق کند. تنوع آثارش در همه ژانرها از کلاسیک و بلوز گرفته تا فولک و پاپ و جٙز شاهدی بر این مدعا است و نشان می‌دهد که آنچه درباره اش می‌گفتند نه شایعه که «حقیقتی» محض بود!

در کارنامه اش تقریباً با همه خداوندگاران سینمای ایتالیا و جهان کار کرده است و شاهکاری از پی شاهکاری دیگر آفریده است:
سرجیو لئونه، برناردو برتولوچی٬ فرانکو زِفیرلی، پیر پائولو پازولینی، برایان دِ پالما، آنری ورنوی، جیلو پونته کوروو، ترنس مالیک، رومن پولانسکی، برادران تاویانی، جوزپه تورناتوره، اولیور استون و این اواخر هم کوئنتین تارانتینو.

موریکونه در زمره پرکارترین آهنگسازان تاریخ هنر قرار دارد که در گستره وسیعی از سبک ها و ژانرهای مختلف موسیقایی آثارش را خلق کرده است، اما این تعدد آثار، هرگز به کیفیت کارهای او لطمه ای وارد نساخته است. فرزندش «آندره آ» هم آهنگساز است و اگرچه شهرت پدر را ندارد اما در ساخت موسیقی متن فیلم سینمایی «سینما پارادیزو» همکار پدر بوده است.

دنیای هنر امروز ششم جولای یکی از نوابغ بی مانند و بی ادعایش را از دست داد. مائِسترو «انیو موریکونه» بسیاری را با موسیقی های درخشان و تِم های عاشقانه و مرثیه‌ های آرامش بخش اش عاشق سینما کرد و بی تردید هنوز بسیارند کسانی که جادوی موریکونه آنها را طلسم خود نساخته است، اما دیر یا زود به افسون شیرین و جاودانش گرفتار خواهند آمد؛ و چه افسونی خواستنی تر از نوای سحرانگیز موسیقی موریکونه؟

روحش شاد و قرین رحمت ابدی.
انیو موریکونه (۲۰۲۰_۱۹۲۸) رم، ایتالیا
R.I.P Ennio Morricone (1928_2020)🥀
@renaissancetranslate

اجرای قطعه درخشان «اُبوای گابریل»؛ یکی قطعات آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «مأموریت»(۱۹۸۶)یکی از زیباترین آثار انیو موریکونه.

ساز اُبوا را «تک فرشته مقرب» ارکستر نامیده اند؛ شاید همین قطعه و نوای سحرانگیز این ساز خود به تنهایی معرف هنر و غنای آثار استاد باشد.
@renaissancetranslate

آخرین سکانس و تیتراژ پایانی فیلم سینمایی «سینما پارادیزو»(۱۹۸۸)

اثر جاودانه جوزپه تورناتوره کارگردان نامدار ایتالیایی
و
موسیقی فراموش ناشدنی و بسیار زیبای مائسترو «انیو موریکونه»

#انیو_موریکونه
#موسیقی_فیلم
#تاریخ_سینما
@renaissancetranslate

شاید «اینگرید برگمن» ستاره عصر طلایی سینما٬ درباره فلسفه «بوسیدن» و ماهیت «بوسه» دقیق ترین و‌ موجزترین سخن را گفته است:

"«بوسه» حقه ای عاشقانه است که طبیعت آن را طراحی کرده؛ تنها بدین منظور که ما را از گفتن سخنان ابلهانه و بی فایده باز دارد."


ششم جولای روز جهانی «بوسه» است و شاید تقدیر بر این بود که مائِسترو انیو موریکونه، خالق «عاشقانه ترین» موسیقی متن تاریخ سینما_و آهنگسازِ «حسرت برانگیزترین» و «پُر بوسه ترین» سکانس پایانی تاریخ سینما_دقیقاً در همین روز و به باشکوه ترین شکل ممکن ما را ترک گوید.

آخرین سکانس فیلم «سینما پارادیزو» درباره حلقه فیلم مرموزی است که صاحب آن وصیت کرده تا پس از مرگش به «توتو» کوچولو برسد. این حلقه فیلم خاک خورده و قدیمی، در واقع مجموعه‌ ی تمام صحنه های «بوسه» و آغوشی است که آلفردوی حقه باز!(به زعم توتو) در زمان فعالیتش به عنوان آپاراتچیِ «سینما پارادیزو» آنها را از نوار فیلم جدا(سانسور!) کرده، اما هرگز دور نینداخته است؛ او این تکه های جدا شده را به هم چسبانده و آنها را برای روزگاری نگاه داشته که پسرک بازیگوش و عاشق پیشه بزرگ شود و بتواند آنها را مجدداً تماشا کند؛ اکنون آلفردو مدتهاست که رفته و توتو هم که کارگردان بزرگ و سرشناسی شده، در سالنی خالی منتظر تماشای حلقه فیلم قدیمی است.

آپاراتچی نمایش فیلم را آغاز می‌کند، اما توتو در سکوت با دیدن نخستین صحنه ها غرق در حیرت و حسرت و اندوه می‌شود و تمام ماجرا را متوجه می‌شود: آلفردوی حقه باز «عاشقانه ترین فیلم دنیا» را ساخته است!


پی نوشت: نکته اصلی این سکانس زیبا آن است که دیدنش بدون حضور و طنین موسیقی جادویی و عاشقانه موریکونه هیچ لطف و معنایی ندارد؛ برای امتحان کردنش، می توانید یکبار هم بی صدا کل ویدئو را تماشا کنید.‌




🖋 رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate

هر هنـری هواداران متعصب خودش را به وجود می‌آورد. اما عشقی را که سینما بر می‌انگیزد یگانه است و از آن اعتقادی سرچشمه می‌گیرد که سینما هنری است بی‌شباهت به هر هنر دیگر؛ تا اعماق وجودش مدرن، به گونه‌ای خاص در دسترس، تغـزلی، رمزآمیز، اروتیک و اخلاقی‌ست. فیلم سینمایی می‌تواند دربرگیرنده همه‌ این چیزها باشد. سینما در عین حال هم کتاب هنر است و هم کتاب زندگی.




«سوزان سانتاگ»
@renaissancetranslate

همه‌ی ما «نابینائیم» ، هر کداممان به نوعی؛ آدم‌های «خسیس» نابینا هستند، چون فقط طلا را می‌بینند. آدم‌های ولخرج نابینا هستند، چون امروزشان را می‌بینند. آدم‌های کلاهبردار نابینا هستند، چون خدا را نمی‌بینند. آدم‌های شرافتمند نابینا هستند، چون کلاهبردارها را نمی‌بینند. خود من هم «نابینا» هستم، چون حرف می‌زنم اما نمی‌بینم که شما گوش‌هایی «شنوا» ندارید.




«مردی که می خندد»
ویکتور هوگو
@renaissancetranslate

تو همیشه خیال می‌کنی می‌شود به همان نگاه اول به حقیقت «مردم» پی برد.
اگر این‌جور بود دنیای ما وضع دیگری می‌داشت. اگر «شرافت» مردم شریف از صورت‌شان پیدا بود و «خباثت» ناکسان دیدنی بود، می‌توانستیم از ته دل بخندیم!





«سه نفر در برف»
اریش کستنر
@renaissancetranslate