پدران و استادان، «راهب» چه‌کاره است؟ این روزها در دنیای متمدن عده‌ای از مردم این کلمه را با مسخره به‌ زبان می‌آورند، و عده‌ای دیگر آن را به صورت ناسزا به کار می‌برند، و خوار شمردن راهب رو به افزایش است. و افسوس که وجود بسیاری از تن‌آسایان و شکمبارگان و هرزه‌ها و گدایان بی‌ادب در میان رهبانان صحت دارد. افراد تحصیلکرده به اینان اشاره می‌کنند: «شما تنبلید، عضو بیکاره اجتماعید، از دسترنج دیگران ارتزاق می‌کنید، شما گدایان بی‌آبرویید.»





«برادران کارامازوف»
فئودور داستایوفسکی



+امروز سالروز تولد نابغه ادبیات روس و یکی از پرآوازه‌ترین اندیشمندان جهان «فئودور داستایوفسکی» است.
@renaissancetranslate

انیمیشن تأمل برانگیز و متفاوتی به نام
«این سرزمین از آن من است...»(۲۰۱۲)

نویسنده و کارگردان: نینا پلی

سبک: کمدی سیاه

موسیقی: پت بون
@renaissancetranslate

ویل دورانت می گوید:

"جنگ یکی از عناصر پایدار تاریخ است، از ۳۴۷۲ سال تاریخ مدوّن که در تمدن بشری ثبت شده، فقط ۲۶۸ سال بدون جنگ گذشته است."
به روایت دیگر، تقریباً اصلأ «صلحی» در کار نبوده است. صلح چیزی نیست مگر فاصله و تنفسی میان دو جنگ.

به قول «الکساندر نوویکو» جامعه شناس روس:

"تکرار جنگها مؤید آن است که «جنگ» هیچ مشکلی را حل نمی کند، مشکل این است که در پایان ۸۰۰۰ صلح هم (از ۱۷۰۰ سال پیش از میلاد تاکنون ۸۰۰۰ قرارداد صلح بسته شده) دوباره به جنگ کشیده شده است؛ پس می شود گفت که صلح هم هیچ مشکلی را حل نمی کند. بنابراین اگر بشریت رو به تکامل رفته است و اگر بنای تاریخ عالم بر سیر تکاملی است، چون تاریخ ما مملو از جنگ است پس باید جنگ را یکی از عوامل تکاملی تمدنها حساب کرد! به عبارت دیگر، نقطه جهش هر تمدنی به تمدن بالاتر، بر سکوی جنگ قرار داشته است.
بدین معنا درست است که «جنگ» یک تمدن را به قعر خاک می فرستد، اما گویی بر روی ویرانه های آن، پایه تمدنی عالیتر را بنا می نهد، دلیل آن این است که وضعِ عالم بعد از هر جنگ بزرگی، از وضع او در پیش از جنگ بهتر شده است."

اما واقعیت دیگری هم هست و آن اینکه بسیاری از جهش های تمدنی و فرهنگی بشری در جهت توسعه و تکامل، به وسیله همین جنگ حاصل شده است. جامعه شناسان درباره این پدیده اجتماعِ بشری عقایدی متضاد دارند، ولی یک چیز را مسلّم می دانند که یکی از عوامل پیشرفت بشریت، بدون شک جنگ است، زیرا تقریبا همه اختراعات بزرگ عالم در بحبوحه جنگهای بزرگ پدیدار گشته است: از استفاده از آتش گرفته تا اختراع باروت، و از ساخت منجنیق گرفته تا کشف پنی سیلین و اتم و موشک و پرواز به آسمانها و رسیدن به مریخ!

نگویید باستانی پاریزی به دفاع از جنگ برخاسته است، واقعیت اینست که مرزهای امروزی تمدن عالم را جنگهای قرنها و سالها خط کشی کرده اند. درست است که جنگ مشکل جنگ را حل نمی کند، ولی به هر حال همین جنگ بوده است که بسیاری از «مشکلات صلح» را حل کرده است.



دکتر باستانی پاریزی


🔴پی نوشت:
به عنوان یک مورخ، بخشی از آنچه در بالا و از قول دکتر پاریزی نقل شده است را می پذیرم، ولی الزاماً و قطعاً نباید فرض را بر این مسئله قرار داد که جنگ همیشه مشکلات صلح را از میان خواهد بُرد.
بهترین مثال و نمونه برای اثبات این سخن جغرافیای جنگ خیزِ «خاورمیانه» است که هیچ جنگی نه تنها هنوز نتوانسته مشکلات دوران صلحش را حل کند که مدام گره کوری به گره های دیگرش افزوده است و در واقع باید گفت که «بازی» در این گستره جغرافیایی از اساس برای ساکنینش واژگونه است؛ چنان که باید «صلح» ای بیاید تا «مشکلات جنگی» بی پایانش را حل و فصل نماید و به آن اندک فرصتی برای تکمیل و تکامل فکری مردمش ببخشد.

در این میان، انیمیشن فکورانه «نینا پِلی» یک کمدی سیاه یا شاید بهتر است بگوییم یک «پارودی» درخشان است.
پلی در اثر سمبولیک خود با تلخندی معنادار و اشاراتی دقیق، «ارض مقدس/بیت المقدس/ اورشلیم»(و جالب که هر سه به یک معنا هستند!) را نماینده خاورمیانه ای قرار داده است که هر از چندگاهی در آن پیامبری از پی پیامبری دیگر، آیینی از پی آیینی دیگر و قومی از پی قومی دیگر از راه می‌رسند و به نام خدا و مذهب خون‌های بسیار بر زمین می‌ریزند و جان‌های بیشمار می ستانند.
و شگفت تر آنکه جانمایه سخن همه شان هم یکی است، اما هر یک به تنهایی مدعی مالکیت و سروری بر ارض مقدس است: خاکی خجسته از بهشت خداوند که بر روی زمین قرار گرفته و هر کس به زعم خویش آن را مُلک بی چون و چرای دودمان و فرزندانش می‌داند و تردیدی به خود راه نمی دهد که «دیگری» را بر آن هرگز حقی نبوده و نیست؛ چنانکه از پدرانشان چنین آموخته اند و به پسران خود نیز چنین می آموزند و خواهند آموخت.
حال، ارض مقدس هرجا می‌تواند باشد: فلسطین، پاکستان، سوریه یا حتی ایران!

هجویه هوشمندانه دیگر خالق اثر، استفاده از موسیقی متن فیلم سینمایی «خروج» و ترانه بسیار مشهور آن به آهنگسازی «ارنست گُلد» و خوانندگی «اندی ویلیامز» در این انیمیشن است. فیلمی حماسی به کارگردانی «اتو پرمینجر» در دهه شصت میلادی٬ که روایتی مدرن از تشکیل «اسرائیل» در قلب خاورمیانه به دست می دهد، اما نام فیلم و موسیقی آن ارجاعی است به «سِفر خروج» ٬ دومین کتاب از «کتاب مقدس» که بازگوکننده خروج قوم بنی‌اسرائیل از مصر توسط موسای پیامبر و سکنی گزیدن آنان در سرزمین «کنعان» است.

با این همه، آواز حماسی و مٙطلٙع ساده و پر معنای این ترانه است که به کل انیمیشن غنایی دو چندان بخشیده و حماقت تمام ناشدنی آدمی در تسلط جویی بر دیگری را به سخره گرفته است؛ جهلی مرکب و دیرپا که کماکان سروری «سالار مرگ» را تا به امروز بر زندگی ساکنان این جغرافیا مسجل ساخته است:

"این مُلکی است از آن من
که پروردگار به مٙنٙش بخشیده است"



🖋رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate

رمز بقای مدیریت، انتخاب و انتصاب زیردستانی است که قدشان از شما کوتاه‌تر است.

اگر زمانی مجبور شدید به استفاده از فرد قد بلند، حتماً یکی از این دو کار را با او انجام دهید:

یک: آن‌قدر بر سرش بکوبید تا قد او هم به اندازه شما و بلکه کوتاه‌تر شود.

دو: قبل از شروع همکاری، قسمت اضافه قدش را ببرید تا به اندازهٔ مطلوبتان برسد. از بالا یا پایین یا وسط فرقی نمی‌کند. مهم این است که وسیله تفاخر یا تکبر او را ببرید یا از بین ببرید.





«دموکراسی یا دموقراضه»
سید مهدی شجاعی
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه ای نوستالژیک و بسیار زیبا
به نام «همش یک بازیه!»

آهنگساز: جری گُلداسمیت

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «گذرگاه کاساندرا»(۱۹۷۶)

سبک: ساندترک، کلاسیک
@Renaissancetranslate

#تلنگر



آدمها فکر می کنند اگر یک بار دیگر متولد شوند، جور دیگری زندگی
می کنند، شاد و خوشبخت و کم اشتباه خواهند بود.
فکر می کنند می توانند همه چیز را از نو بسازند، محکم و بی نقص!
اما حقیقت ندارد..
اگر ما جسارت طور دیگری زندگی
کردن را داشتیم،
اگر قدرت تغییر کردن را داشتیم،
اگر آدمِ ساختن بودیم،
از همین جای زندگیمان به بعد را
مى ساختيم....




«آنتوان دو سنت اگزوپری»
@renaissancetranslate

‍ ‍ ‍«ماجرای قحطی بزرگ ایران در جنگ جهانی اول»

بخش نخست
🖋داریوش بایندر٬ مورخ و پژوهشگر




به آشفته بازار جنگ جهانی اول در تابستان ۱۲۹۶ شمسی در ایران، مصیبت بنیان کن دیگری به شکل یک «قحطی» سراسری هولناک افزوده شد که پشت سر خود تلفات وحشتناکی بر جای گذاشت.

گواهی شاهدان عینی ماجرا، حقیقتا تصویری خیالی از آخر الزمان را به ذهن آدمی می آورد. مورخین در بیان حجم تلفات این جنایت نه از ارقام بلکه از درصد جمعیت سخن گفته اند.
یحیی دولت آبادی بعنوان شاهد عینی در خاطراتش نوشت:

"تهران یک چهارم جمعیتش را از دست داد؛ نداران مُردند و داراها فقیر شدند".

او در بازگشت از اروپا و در راه تبریز روستاهایی را دیده بود بدون سکنه و اجساد پوسیده مردگان طعمه حیوانات شده بودند. ایرانشناس آمریکایی «نیکی کِدی» تخمین زده است که تا یک چهارم از جمعیت استانهای شمالی ایران نابود شدند. شکی نیست که شمال ایران سخت ترین ضربه را خورده بود ولی نقاط دیگر کشور مصون نماندند.
«سِر پرسی سایکس» که در آن زمان فرمانده پلیس جنوب بود نأیید کرده است که قحطی سراسری بوده است. «امیر تیمور کاللی»، از رجال و ایلخانهای خراسان در خاطرات شفاهی خود نقل میکند:
"در خراسان هیچ چیز نمیشد پیدا کرد حتی نان نبود، هیچ هیچ...نه سبزیجات نه علوفه برای احشام، هیچ".

کتاب جنجال برانگیزی تحت عنوان «قحطی بررگ و نسل کُشی در ایران، ۱۹۱۹_۱۹۱۷» به قلم محمدقلی مجد در سال ۹۹۹۵ در امریکا به چاپ رسید که نویسنده در آن گفته است بین ۱۱ تا ۹ میلیون ایرانی به علت گرسنگی و بیماری در جنگ جهانی اول جان دادند؛ نویسنده این مصیبت را عمدتا ناشی از روشهای جنگی فرماندهان انگلیسی دانسته است. پژوهشی علمی تر بر پایه اسناد بایگانی های راکدِ ایران در همان سال در تهران منتشر شد با عنوان «سال دَمپُختک». در این پژوهش تائید شده که قحطی در درجه اول از عوامل طبیعی مثل خشکسالی،کمبود محصول و شیوع پی در پی بیماریها ناشی شده بود که به آن عوارض جنگ افزوده شد و سودجویی بعضی از روسای اقوام، بازاریان و مُلاها هم وضع را وخیمتر کرد.

آثار خشکسالی از ابتدای سال مشهود بود؛ آگاهی از این موضوع سبب شد که از یک سو فرماندهان نظامی بیگانه به پیش خرید و انبار کردن محصول دست بزنند و از سوی دیگر سودجویان به احتکار غله بپردازند. این سبب کاستی در عرضه غله و علوفه و صعود ناگهانی قیمتها شد که طبقه کم درآمد را در منگنه قرار داد؛ با شروع سرما تلفات به شکل ترسناکی بالا رفت.
پیروزی «انقلاب روسیه» در فوریه ۱۹۱۷ توأمان به فروپاشی نظم و انضباط در میان سربازان روس و امپراتوری تزاری روسیه منجر شد به موجب قرارداد «برست لیتوفسک»که در مارس ۱۹۱۸ بین دولت آلمان و دولت انقلابی بلشویک امضا شد، نیروهای روس می بایست خاک ایران و قلمرو عثمانی را بلافاصله تخلیه کنند، ولی سولدات های روسی (سربازان روسیه) پیش از موعد مهمات و تجهیزات خود را به نیروهای عثمانی فروختند و پای پیاده راه بازگشت به میهن را در پیش گرفتند شدند و در مسیر بازگشت برای تامین غذا و سوخت به غارت و راهزنی و کشتار دست یازیدند.




+تصویر: اجساد قحطی زدگان ایرانی در شهر همدان(۱۹۱۸)
@renaissancetranslate

‍ «ماجرای قحطی بزرگ ایران در جنگ جهانی اول»

بخش دوم
🖋داریوش بایندر، مورخ و پژوهشگر



ارتش با انضباط «انگلیس» به چنین اعمالی دست نمیزد ولی بهای پر کردن انبارهای سیلوی ارتش انگلیس را «ایرانیان» نگون‌بخت می پرداختند. افزون بر این تخلفات و زیاده رویهای فرماندهان محلی انگلیس به ظن قوی چنان که باید و شاید گزارش نمیشده است.
یک مورد از این تخلفات گزارشی است که به موجب آن یک فرمانده انگلیسی هنگام عقب نشینی ارتش، دستور نابودی تمام انبارهای غله را صادر کرد تا مواد غذائی به دست نیروهای عثمانی نیفتد. اما دیگر عامل مهم، خودیها بودند.

«ارباب کیخسرو»، نماینده زرتشتیان که از فعالان کمک رسانی در تهران بود در مصاحبه ای در تهران با صراحت از شیوه برخی زمینداران و بازاریان در احتکار غلّه انتقاد کرد. با این حال فساد رایج مانع از این نشد که افراد صالحتری در حکومت وقت برنامه های کمک رسانی را با همیاری جامعه مدنی به راه اندازند؛ برنامه هایی که نقطه ثقل آن مراکز پخش دَمپُختک در نقاط مختلف شهر بود و بی شک جان بسیاری از مستمندان
را نجات داد. موارد اینچنینی در اسناد به جامانده از کمک های سفارت آمریکا و مبلغان مسیحی نیز یاد و یا ثبت شده است.
پخش غذای پخته تا خرداد سال آخر جنگ جهانی اول ادامه داشت، ولی کمی بعد «آنفلونزای اسپانیایی» به جان مردم بینوا افتاد.

این بار جنوب ایران بود که بیشتر ضربه خورد. در شیراز که اینک تحت تسلط کامل ارتش بریتانیا قرار داشت، قریب یک پنجم جمعیت شهر از میان رفتند. در این میان تلاش فرماندهان انگلیسی برای نجات افراد خودی عملاً هیچ فرصتی برای امداد و کمک رسانی به مردم محلی نمیداد.

«حصبه» و «وبا» هم کمی بعد چهره مخوف خود را نشان دادند. آمیزه این بیماریها با جنگ و قحطی، نویسنده نامی ایران «سید محمد علی جمالزاده» را به یاد «چهار سوارکار آخرت» انداخت که در کتاب «مکاشفات یوحنا» به این نمادها اشاره شده است: قحطی، جنگ، بیماری و مرگ.

جمالزاده به درستی در این استعاره، بداقبالی ملت ایران در هنگامه جنگ بین الملل اول را خلاصه کرد.





+تصویر: هجوم مردم قحطی زده در شهرستان بیجار برای خوردن امعا و احشا یک گوسفند مرده(۱۹۱۹)
@renaissancetranslate

فساد یک جامعه دو قسم است:


یکی موقعی که مردم «قوانین» را مراعات نمی کنند، این درد چاره پذیراست.
و دیگر آنکه قوانین، مردم را «فاسد» می کند که این «درد» درمانی ندارد، زیرا درد ناشی از خودِ «درمان» است.





«شارل دو منتسکیو»
@renaissancetranslate

https://www.dw.com/fa-ir/%D9%81%D9%84%D8%B3%D9%81%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D8%B1%D9%88%D8%B2%DA%AF%D8%A7%D8%B1-%D9%85%D8%A7-%D8%A8%D9%87-%DA%86%D9%87-%D8%AF%D8%B1%D8%AF%DB%8C-%D9%85%DB%8C%D8%AE%D9%88%D8%B1%D8%AF/a-55646566


فلسفه آدمیان را به اندیشیدن مستقل و انتقادی برمی‌انگیزد و می‌تواند به تفاهم متقابل، رواداری و صلح‌دوستی میان آنان یاری رساند. یونسکو سومین پنجشنبه‌ی ماه نوامبر هر سال را «روز جهانی فلسفه» اعلام کرده است.
از فلسفیدن نه تنها کل جامعه سود می‌برد و حیات روحی و معنوی خود را ارتقا می‌بخشد، بلکه فلسفه به ایجاد پل‌های ارتباطی میان آدمیان و فرهنگ‌ها می‌انجامد و احترام به تکثر فرهنگی و تبادل عقیده و کاربرد مشترک مزایای دانش و خواست آموزش با کیفیت در جهان را دامن می‌زند.

عشق مهم است اما مهارت در عشق ورزیدن مهم‌تر از خودِ «عشق» است.

از مهارت در عشق ورزیدن، عشق متولد می شود اما اگر عشق در دام «ناعاشق» یا نابلدِ عشق، به بند کشیده شود، افسرده میشود.
نام دیگر عشق افسرده، «نفرت» است.

کسانی که در عشق ورزی نابلد هستند، عشق را افسرده می‌کنند و دل را پژمرده. عشق، عاشقِ حاذق می‌طلبد نه کاسبِ جاهل...




«هنر عشق ورزیدن»
اریک فروم
@renaissancetranslate

هر دانش آموز برای اثبات درستی یک فرضیه علمی فیزیکی، می تواند دست به آزمایش زند، اما بشر چون که فقط یک بار «زندگی» می کند هیچ امکان به اثبات رساندن فرضیه ای را از طریق تجربه شخصی خویش ندارد، به طوری که هرگز نخواهد فهمید که پیروی از «احساسات» کار درست یا نادرستی بوده است.





«بار هستی»
میلان کوندرا
@renaissancetranslate

هیچ پارلمانی یا جمع بشری و نسلی از انسان‌ها، در هیچ سرزمینی صاحب این حق نیست که آیندگان را تا ابد متعهد و متقاعد کند یا حکم کند که در جهان آینده چگونه حکومت شود، یا چه کسی حاکم باشد...

آنانی که این دنیا را ترک گفته‌اند، و یا کسانی که هنوز قدم به این جهان نگذاشته‌ اند، تا آنجا که در تخیل ما فانیان می ‌گنجد٬ از هم فاصله دارند . پس چه تعهد و قیدی بین دو فاصله بی ‌نهایت می ‌تواند وجود داشته باشد، چه قانون یا اصلی از این دو ناموجود استخراج شدنی است؟

یکی که دیگر وجود ندارد و آن دیگری که هنوز نیامده است؛ پس این دو هرگز در واقعیت با یکدیگر ملاقات نمی‌ کنند، پس چرا یکی باید آن دیگری را به قید خود درآورد!؟





«توماس پین»
در باب حقوق انسانی
@renaissancetranslate

باید فکری به حال و روز خودمان بکنیم. ما دچار بیماری وحشتناکی هستیم که میراث ژنتیکی قرن‌ها زندگی غیر انسانی زیر سلطه‌ی «استبداد» مطلق است.

ما بلد نیستیم بحث و گفت‌ و شنودی را پیش ببریم، چون هیچ‌وقت نیاموخته‌ایم که حریف بحثی باشیم.

اگر گمانت این است که مخاطب دارد به سخنان تو گوش می‌دهد به احتمال بسیار گرفتار خوش‌خیالی شده‌ای:

او از همان دو سه جمله‌ی اولت در صندوقخانه را بسته، دارد آن پشت دندان‌هایش را برای دریدن تو تیز می‌کند...!




از گفت‌وشنود «فرج سرکوهی»
با «احمد شاملو»
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه بسیار زیبا و خاطره انگیز «برف»

خواننده: فرهاد مهراد

آلبوم: برف(۲۰۰۰)

سبک: پاپ، کلاسیک
@renaissancetranslate

کیفیت مطالب کانال «رنسانس» را در سال جاری چگونه ارزیابی می نمایید؟
anonymous poll

عالی – 284
👍👍👍👍👍👍👍 59%

خوب – 144
👍👍👍👍 30%

متوسط – 39
👍 8%

ضعیف – 12
▫️ 3%

👥 479 people voted so far.

"قوی‌ترین اسلحه در برابر اضطراب، قدرت انتخاب ما در نوع «افکارمان» است."


ویلیام جیمز


راهکارهایی برای ساده کردن زندگی و حذف «اضطراب»

ترجمه و صدا: دکتر ایمان فانی

#فلسفه
#مدرسه_زندگی
#روانشناسی
@renaissancetranslate

عده ی زیادی از هموطنان ما خیال می‌کنند همین‌قدر که اولاد «داریوش» و «کوروش» شدند دیگر نانشان توی روغن است، غافل از اینکه کسی را از فضل پدر حاصلی نیست و انسان باید مرد کار و همت خود باشد.

ابن قتیبه‌ی دینوری از علمای مشهور قرن سوم هجری درباره‌ی اینگونه ایرانیان که به نیاکان خود می‌بالند چنین نوشته:

"مَثل افتخار اینگونه مردم به تاج و تخت پادشاهان، درست مثل آن کسی است که دیدند در مسابقه اسب‌دوانی بسیار می‌خندد و شادی می‌کند و به خود می‌بالد. از وی پرسیدند مگر اسبی که در مسابقه پیش افتاد از آن تست؟ گفت نه اما لگامش از آن من است!"





«خلقیات ما ایرانیان»
محمد علی جمالزاده
@renaissancetranslate

استاد «چنگیز جلیلوند» پیشکسوت گرانقدر و تأثیرگذار هنر دوبلاژ ایران، عصر روز دوم آذرماه چشم از جهان فروبستند.


روح این هنرمند بزرگ قرین آرامش و
و یاد و خاطراتشان همچون
صدایشان تا همیشه جاودانه باد.
(۱۳۱۹_۱۳۹۹)

🖤🥀

کانال «رنسانس» این ضایعه بزرگ را به همه ایرانیان٬ خانواده بزرگ هنر دوبلاژ کشور و خانواده ارجمند استاد تسلیت عرض می نماید.
@renaissancetranslate

نگاهی کوتاه به کارنامه درخشان هنری
مرد «حنجره طلایی» دوبله ایران
استاد «چنگیز جلیلوند»



صدای زیبا و دلنشینی که یاد و خاطره نامهای بزرگ سینمای ایران و جهان را تا ابد در ذهنمان روشن نگاه داشت:

از «پل نیومن» و
«مارلون براندو»
گرفته
تا
«محمدعلی فردین»
و «بهروز وثوقی»

لعنت بر «کرونا» قاتل خاموش و نابکار این روزهای ایران
@IRANSOCIOLOGY
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه بیکلام زیبا و محزونی با نام «برگها آشفته به سوی دریا رفتند...»

آهنگساز : استاد فریبرز لاچینی

نوازنده : استاد فقید آندره آرزومانیان

آلبوم : پاییز طلایی(۱۳۶۸)

سبک: پیانوی کلاسیک ایرانی، لایت
@renaissancetranslate