‍ «ماجرای قحطی بزرگ ایران در جنگ جهانی اول»

بخش دوم
🖋داریوش بایندر، مورخ و پژوهشگر



ارتش با انضباط «انگلیس» به چنین اعمالی دست نمیزد ولی بهای پر کردن انبارهای سیلوی ارتش انگلیس را «ایرانیان» نگون‌بخت می پرداختند. افزون بر این تخلفات و زیاده رویهای فرماندهان محلی انگلیس به ظن قوی چنان که باید و شاید گزارش نمیشده است.
یک مورد از این تخلفات گزارشی است که به موجب آن یک فرمانده انگلیسی هنگام عقب نشینی ارتش، دستور نابودی تمام انبارهای غله را صادر کرد تا مواد غذائی به دست نیروهای عثمانی نیفتد. اما دیگر عامل مهم، خودیها بودند.

«ارباب کیخسرو»، نماینده زرتشتیان که از فعالان کمک رسانی در تهران بود در مصاحبه ای در تهران با صراحت از شیوه برخی زمینداران و بازاریان در احتکار غلّه انتقاد کرد. با این حال فساد رایج مانع از این نشد که افراد صالحتری در حکومت وقت برنامه های کمک رسانی را با همیاری جامعه مدنی به راه اندازند؛ برنامه هایی که نقطه ثقل آن مراکز پخش دَمپُختک در نقاط مختلف شهر بود و بی شک جان بسیاری از مستمندان
را نجات داد. موارد اینچنینی در اسناد به جامانده از کمک های سفارت آمریکا و مبلغان مسیحی نیز یاد و یا ثبت شده است.
پخش غذای پخته تا خرداد سال آخر جنگ جهانی اول ادامه داشت، ولی کمی بعد «آنفلونزای اسپانیایی» به جان مردم بینوا افتاد.

این بار جنوب ایران بود که بیشتر ضربه خورد. در شیراز که اینک تحت تسلط کامل ارتش بریتانیا قرار داشت، قریب یک پنجم جمعیت شهر از میان رفتند. در این میان تلاش فرماندهان انگلیسی برای نجات افراد خودی عملاً هیچ فرصتی برای امداد و کمک رسانی به مردم محلی نمیداد.

«حصبه» و «وبا» هم کمی بعد چهره مخوف خود را نشان دادند. آمیزه این بیماریها با جنگ و قحطی، نویسنده نامی ایران «سید محمد علی جمالزاده» را به یاد «چهار سوارکار آخرت» انداخت که در کتاب «مکاشفات یوحنا» به این نمادها اشاره شده است: قحطی، جنگ، بیماری و مرگ.

جمالزاده به درستی در این استعاره، بداقبالی ملت ایران در هنگامه جنگ بین الملل اول را خلاصه کرد.





+تصویر: هجوم مردم قحطی زده در شهرستان بیجار برای خوردن امعا و احشا یک گوسفند مرده(۱۹۱۹)
@renaissancetranslate

فساد یک جامعه دو قسم است:


یکی موقعی که مردم «قوانین» را مراعات نمی کنند، این درد چاره پذیراست.
و دیگر آنکه قوانین، مردم را «فاسد» می کند که این «درد» درمانی ندارد، زیرا درد ناشی از خودِ «درمان» است.





«شارل دو منتسکیو»
@renaissancetranslate

https://www.dw.com/fa-ir/%D9%81%D9%84%D8%B3%D9%81%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D8%B1%D9%88%D8%B2%DA%AF%D8%A7%D8%B1-%D9%85%D8%A7-%D8%A8%D9%87-%DA%86%D9%87-%D8%AF%D8%B1%D8%AF%DB%8C-%D9%85%DB%8C%D8%AE%D9%88%D8%B1%D8%AF/a-55646566


فلسفه آدمیان را به اندیشیدن مستقل و انتقادی برمی‌انگیزد و می‌تواند به تفاهم متقابل، رواداری و صلح‌دوستی میان آنان یاری رساند. یونسکو سومین پنجشنبه‌ی ماه نوامبر هر سال را «روز جهانی فلسفه» اعلام کرده است.
از فلسفیدن نه تنها کل جامعه سود می‌برد و حیات روحی و معنوی خود را ارتقا می‌بخشد، بلکه فلسفه به ایجاد پل‌های ارتباطی میان آدمیان و فرهنگ‌ها می‌انجامد و احترام به تکثر فرهنگی و تبادل عقیده و کاربرد مشترک مزایای دانش و خواست آموزش با کیفیت در جهان را دامن می‌زند.

عشق مهم است اما مهارت در عشق ورزیدن مهم‌تر از خودِ «عشق» است.

از مهارت در عشق ورزیدن، عشق متولد می شود اما اگر عشق در دام «ناعاشق» یا نابلدِ عشق، به بند کشیده شود، افسرده میشود.
نام دیگر عشق افسرده، «نفرت» است.

کسانی که در عشق ورزی نابلد هستند، عشق را افسرده می‌کنند و دل را پژمرده. عشق، عاشقِ حاذق می‌طلبد نه کاسبِ جاهل...




«هنر عشق ورزیدن»
اریک فروم
@renaissancetranslate

هر دانش آموز برای اثبات درستی یک فرضیه علمی فیزیکی، می تواند دست به آزمایش زند، اما بشر چون که فقط یک بار «زندگی» می کند هیچ امکان به اثبات رساندن فرضیه ای را از طریق تجربه شخصی خویش ندارد، به طوری که هرگز نخواهد فهمید که پیروی از «احساسات» کار درست یا نادرستی بوده است.





«بار هستی»
میلان کوندرا
@renaissancetranslate

هیچ پارلمانی یا جمع بشری و نسلی از انسان‌ها، در هیچ سرزمینی صاحب این حق نیست که آیندگان را تا ابد متعهد و متقاعد کند یا حکم کند که در جهان آینده چگونه حکومت شود، یا چه کسی حاکم باشد...

آنانی که این دنیا را ترک گفته‌اند، و یا کسانی که هنوز قدم به این جهان نگذاشته‌ اند، تا آنجا که در تخیل ما فانیان می ‌گنجد٬ از هم فاصله دارند . پس چه تعهد و قیدی بین دو فاصله بی ‌نهایت می ‌تواند وجود داشته باشد، چه قانون یا اصلی از این دو ناموجود استخراج شدنی است؟

یکی که دیگر وجود ندارد و آن دیگری که هنوز نیامده است؛ پس این دو هرگز در واقعیت با یکدیگر ملاقات نمی‌ کنند، پس چرا یکی باید آن دیگری را به قید خود درآورد!؟





«توماس پین»
در باب حقوق انسانی
@renaissancetranslate

باید فکری به حال و روز خودمان بکنیم. ما دچار بیماری وحشتناکی هستیم که میراث ژنتیکی قرن‌ها زندگی غیر انسانی زیر سلطه‌ی «استبداد» مطلق است.

ما بلد نیستیم بحث و گفت‌ و شنودی را پیش ببریم، چون هیچ‌وقت نیاموخته‌ایم که حریف بحثی باشیم.

اگر گمانت این است که مخاطب دارد به سخنان تو گوش می‌دهد به احتمال بسیار گرفتار خوش‌خیالی شده‌ای:

او از همان دو سه جمله‌ی اولت در صندوقخانه را بسته، دارد آن پشت دندان‌هایش را برای دریدن تو تیز می‌کند...!




از گفت‌وشنود «فرج سرکوهی»
با «احمد شاملو»
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه بسیار زیبا و خاطره انگیز «برف»

خواننده: فرهاد مهراد

آلبوم: برف(۲۰۰۰)

سبک: پاپ، کلاسیک
@renaissancetranslate

کیفیت مطالب کانال «رنسانس» را در سال جاری چگونه ارزیابی می نمایید؟
anonymous poll

عالی – 284
👍👍👍👍👍👍👍 59%

خوب – 144
👍👍👍👍 30%

متوسط – 39
👍 8%

ضعیف – 12
▫️ 3%

👥 479 people voted so far.

"قوی‌ترین اسلحه در برابر اضطراب، قدرت انتخاب ما در نوع «افکارمان» است."


ویلیام جیمز


راهکارهایی برای ساده کردن زندگی و حذف «اضطراب»

ترجمه و صدا: دکتر ایمان فانی

#فلسفه
#مدرسه_زندگی
#روانشناسی
@renaissancetranslate

عده ی زیادی از هموطنان ما خیال می‌کنند همین‌قدر که اولاد «داریوش» و «کوروش» شدند دیگر نانشان توی روغن است، غافل از اینکه کسی را از فضل پدر حاصلی نیست و انسان باید مرد کار و همت خود باشد.

ابن قتیبه‌ی دینوری از علمای مشهور قرن سوم هجری درباره‌ی اینگونه ایرانیان که به نیاکان خود می‌بالند چنین نوشته:

"مَثل افتخار اینگونه مردم به تاج و تخت پادشاهان، درست مثل آن کسی است که دیدند در مسابقه اسب‌دوانی بسیار می‌خندد و شادی می‌کند و به خود می‌بالد. از وی پرسیدند مگر اسبی که در مسابقه پیش افتاد از آن تست؟ گفت نه اما لگامش از آن من است!"





«خلقیات ما ایرانیان»
محمد علی جمالزاده
@renaissancetranslate

استاد «چنگیز جلیلوند» پیشکسوت گرانقدر و تأثیرگذار هنر دوبلاژ ایران، عصر روز دوم آذرماه چشم از جهان فروبستند.


روح این هنرمند بزرگ قرین آرامش و
و یاد و خاطراتشان همچون
صدایشان تا همیشه جاودانه باد.
(۱۳۱۹_۱۳۹۹)

🖤🥀

کانال «رنسانس» این ضایعه بزرگ را به همه ایرانیان٬ خانواده بزرگ هنر دوبلاژ کشور و خانواده ارجمند استاد تسلیت عرض می نماید.
@renaissancetranslate

نگاهی کوتاه به کارنامه درخشان هنری
مرد «حنجره طلایی» دوبله ایران
استاد «چنگیز جلیلوند»



صدای زیبا و دلنشینی که یاد و خاطره نامهای بزرگ سینمای ایران و جهان را تا ابد در ذهنمان روشن نگاه داشت:

از «پل نیومن» و
«مارلون براندو»
گرفته
تا
«محمدعلی فردین»
و «بهروز وثوقی»

لعنت بر «کرونا» قاتل خاموش و نابکار این روزهای ایران
@IRANSOCIOLOGY
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه بیکلام زیبا و محزونی با نام «برگها آشفته به سوی دریا رفتند...»

آهنگساز : استاد فریبرز لاچینی

نوازنده : استاد فقید آندره آرزومانیان

آلبوم : پاییز طلایی(۱۳۶۸)

سبک: پیانوی کلاسیک ایرانی، لایت
@renaissancetranslate

استحکامِ حیوانی و زمختی‌ای که دیوانه از دنیایِ‌ کور و غریزیِ وحوش می‌گیرد، او را در برابر گرسنگی، گرما، سرما و درد مقاوم می‌کند.

تا پایانِ قرنِ هجدهم، تصورِ رایج آن بود که دیوانگان تواناییِ بی‌حد و حصری برایِ تحملِ رنج‌ها و مصایبِ هستی دارند و محافظت از آنان بی‌فایده است؛ نه به پوشاندنشان نیاز است نه به گرم کردنشان. ساموئل تیوک ضمنِ بازدید از یکی از مراکزِ کارِ اجباریِ استان‌هایِ جنوبِ کشور در سال 1811، سلول‌هایی را مشاهده کرد که در آن‌ها نورِ خورشید از طریقِ دریچه‌هایِ‌ میله‌داری که در میانِ درها نصب کرده بودند وارد می‌شد. همه‌ی زن‌ها کاملاً برهنه بودند، درحالی که «هوا فوق‌العاده سرد بود و شبِ پیش از آن دماسنج هجده درجه زیرِ صفر را نشان می‌داد. یکی از آن مجانین رویِ کمی کاه بدونِ روانداز خوابیده بود.» این امر که دیوانگان مانندِ حیوانات ظرفیتِ تحملِ بدترین وضعیتِ آب‌وهوایی را دارند حی برای پینل هم یک اصلِ قاطعِ پزشکی بود. این همواره مایه‌ی تحسین او بود که:

«بعضی از دیوانگان، مرد یا زن، با پایداری و به سهولت سخت‌ترین سرماها را به مدتِ طولانی تحمل می‌کنند.

در ماهِ دسامبرِ سالِ سوم، در روزهایی که دماسنج ده، یازده و گاه تا شانزده درجه زیرِ صفر را نشان می‌داد، دیوانه‌ای در دارالمجانینِ بیستر، از تحملِ رواندازِ پشمیِ خود عاجز بود و رویِ کفپوشِ چوبیِ یخزده‌ی اتاقکِ خود می‌نشست. صبحگاه هنوز درِ اتاقکش باز نشده با پیراهن به حیاط می‌دوید، یخ و برف در مشت می‌گرفت، آن را رویِ سینه‌ی خود می‌گذاشت و از حسِ آب‌شدنِ آن لذت می‌برد.»
سبعیتِ حیوانیِ دیوانه او را از خطرهایِ بیماری مصون نگاه می‌داشت و آسیب‌ناپذیر می‌کرد، مانندِ قدرتی که طبیعت دوراندیشانه در وجودِ حیوانات نهاده است. جالب است که بر مبنایِ این تصور، اختلالِ عقلی، چون سببِ بازگشت به حیوانیت می‌شد دیوانه را به دامانِ نیک‌دلی و مهرِ بی‌واسطه‌ی طبیعت باز می‌گرداند... جنون وجودِ حیوانیتی نهانی را فاش می‌کرد که جوهره و حقیقتِ آن بود و می‌توان گفت که در طبیعتِ حیوانی‌اش محو می‌شد.
مسیح در سراسرِ زندگیِ بشریِ خود جنون را تجلیل می‌کرد و با آن مهربان بود. انسان‌هایی که اسیرِ نیروهایِ غیرِ انسانی‌اند، در اطرافِ کسانی که [به اصطلاحِ عام] تجلیِ حکمتِ الهی‌اند، در اطرافِ آن کس که [به اصطلاحِ عام] تجسدِ این حکمت است، فرصتی دائمی برای تجلیل و افتخار فراهم می‌آورند؛ زیرا بی‌خردی با حضور در کنارِ خرد،‌ از طرفی باعثِ تکریمِ آن می‌شود و از طرفِ‌ دیگر سببِ‌ آن‌که خرد خود را کوچک شِمُرَد و بپذیرد که منشأ آن مرحمتِ الهی است. اما رابطه‌ی مسیح با جنون عمیق‌تر از این است: خواستِ مسیح تنها این نبود که انسان‌هایی که از لحاظ روانی بی‌ثبات‌اند، اطرافش گرد آیند، بلکه می‌خواست خود همچون دیوانگان باشد، می‌خواست در حینِ حلول و تجسدِ خود همه‌ی رنج‌هایِ بشری را از سر بگذراند. بدین‌ترتیب جنون صورتِ غایی و درجه‌ی نهاییِ خدایِ تجسم‌یافته در انسان بود پیش از آن‌که سفرِ زمینی‌اش پایان پذیرد و با مصلوب شدن به رهایی رسد... باید از آغازِ حاکمیتِ عقل دو قرن می‌گذشت، داستایوفسکی‌ها و نیچه‌ها به جهان می‌آمدند،‌ تا باز جنونِ مسیح بزرگ داشته شود؛ تا باز فضیحت، نشانی از ذاتِ باری‌ تعالی دانسته شود؛ تا بی‌خردی دیگر فقط مایه‌ی سرافکندگیِ خرد تلقی نگردد.




«تاریخ جنون»
میشل فوکو
@renaissancetranslate

آدم‌ها می‌میرند سکته می‌کنند یا زیر ماشین می‌روند٬ گاهی حتی کسی عمداً از بالای صخره‌ای پرتشان می‌کند پایین.
این‌ها٬ البته مهم است٬ ولی مهم‌تر همان نبودن آن‌هاست.
این که آدم بیدار شود و ببیند که نیستش٬ کنار تو خالی است. بعد دیگر جای خالیشان می‌ماند٬ روی بالش٬ حتی روی صندلی که آدم بعد از مردنشان خریده است.
آن وقت است که آدم حسابی گریه‌اش می‌گیرد. بیش‌تر برای خودش که چرا باید این چیزها را تحمل کند





«هوشنگ گلشیری»
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه شادمانه و زیبای
«نوکتورن در خیابانهای مادرید»(۱۷۸۰)

آهنگساز : لوئیجی بوکرینی

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی
«ارباب و فرمانده: آخر دنیا»(۲۰۰۳)

سبک: کلاسیک، ساندترک
@renaissancetranslate

بازی یک چهارم نهایی جام جهانی ۱۹۸۶
مکزیک

بازی حساس و تعیین کننده‌ میان تیم های ملی «آرژانتین» و «انگلستان» و درخشش رویایی «دیه گو مارادونا»

نتیجه نهایی:

" آرژانتین ۲ __ ۱ انگلستان"


@renaissancetranslate

«دیه گو آرماندو مارادونا» فوتبالیست نامدار آرژانتینی و یکی از برجسته ترین نمادهای ورزشی جهان در قرن بیستم، شب پیش در اثر ایست قلبی درگذشت.

بسیاری از شخصیت های ورزشی، سیاسی و فرهنگی جهان از مرگ نابهنگام او ابراز تأسف کرده اند و در آرژانتین زادگاه او، سه روز عزای عمومی اعلام شده است.
مارادونا شخصیتی فراتر از یک قهرمان ورزشی داشت و همین ویژگی او را مبدل به یک رهبر و قهرمان ملی کرده بود تا آنجا که بسیاری از مردم و افراد مشهور جهان از او با القابی چون «قدیس»٬ «دست خدا» یا «ارتش تک نفره» یاد می کردند.
اوج درخشش و هنرنمایی او در مستطیل سبز با تیم ملی آرژانتین و در جام جهانی ۱۹۸۶ مکزیک بود که با این تیم و با تکیه بر نبوغ خود یک تنه آرژانتین را قهرمان جهان کرد.

مارادونا با تمام کاستی های اخلاقی و شخصیتی خود، نه تنها برای مردم آرژانتین که برای بسیاری از مردم جهان و خاطرات تلخ و شیرین فراوانی خلق کرد و تا همیشه در ذهن دوستدارانش ماندگار و جاودانه شد.
و اکنون این جهان است که در سوگ از دست دادن فرزند نابغه و عصیانگرش سخت می گرید...🥀
(۱۹۶۰_۲۰۲۰)

+ویدیو: بازی خاطره انگیز تیم های فوتبال «آرژانتین» و «انگلستان» و گل کم نظیر مارادونا به تیم حریف در جام جهانی ۱۹۸۶ مکزیک.
به عقیده بسیاری از طرفدارانش، آرژانتین با رهبری مارادونا و پیروزی در این بازی حساس توانست شکست نظامی کشورش در مقابل ارتش انگلستان در جنگ «فالکند»(لاس مالویناس) در سال ۱۹۸۲ را جبران نماید.


رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate

در رثای قهرمانی به نام #مارادونا



می خواهم گریه کنم‌. چون جهان حقیرتر می شود هر روز...
آدم هایی که تاریخ می سازند و ساخته اند ناگهان ناپدید می شوند و این یکی دیگر فراتر از تحمل است. مرگ مارادونا مثل تمام تکه های زنده گی اش ما را مبهوت کرد. انگار او از دل رمان های سلین بیرون آمد تا ما را به زوایای مختلف بودن اش غافل گیر کند. فوتبال را از نو ابداع کند و عصیان را به جایی برساند که تن اش بیش از شصت سال حوصله ماندن نداشته باشد. مأموریتی که او داشت انجام شد، ساختن زیبایی، اشک، خنده و حسرت. با قد کوتاه و ران های درشت و موهای پرپشت اش تصمیم گرفت مقابل همه ی نظم جهان بایستد. اگر نیاز باشد هفت نفر را دریبل بزند، خطا کند، دروغ بگوید، بی اعتنا به تیم به دل رقیب بزند یا ناگهان بخشنده شود. در مواد خیالات بسازد و گاه علیه مخدر مصاحبه کند!

او در جایی که بود خود را به همان نسل طغیان ساز متصل کرد. به جان لنون، راجر واترز، وونه گات، اینفانته و بسیاری دیگر که با عصیان و زیبایی توام جهان را غافلگیر کردند. می توان كلمات فراوان درباره ی ارزش های فوتبالی او نوشت اما این تقليل اوست به یک بازیکن.

مارادونا خالق بود. در عین شکستن قواعد، ساختارهای نو می ساخت و برای همین چهره اش در حافظه ی ما بیش از هر چیز با انواع این تکه های زیبا عجین شده. حتا شکست هایش و سقوطها که این یکی از الزام های ابرقهرمان شدن است. او مرگ بیولوژیک را جا گذاشت. شاید قرار نبود به این زودی رها شود اما این آخرین پرده را هم چه باشکوه و مبهوت کننده بازی کرد. خارج از زمین مرگ بازی کرد. انگار این قرن نو چیز جذابی برای او نداشت تا به هیجان آوردش. و این همان لحظه ای ست که مانند برخی شخصیت های فیلم های امیر کاستریکا تصمیم گرفت «بمیرد»!

مگر یک ذهن شگفت چه قدر می تواند نابودی خود را به تعویق بیاندازد؟ زیبایی ساز خود اسير انهدام ناشی از زیبایی می شود و این اوج اوست. مانند جشن شکوفه های گیلاس که کوتاه است و در عین زندگی، «مرگ» را روایت می کند.

مارادونا از آغاز ساختن این حجم زیبایی مردن و تحلیل تن اش را هم آغاز کرده بود. این سرنوشت خالقان است. مانند رمان «چرم ساغری» بالزاک. به ازای هر رویا و تحقق اش چرم کوچک می شود و مارادونا رویاهای بسیاری را متعین کرد و خب بهای اش برای او مرگ بود در اوج بودن اش. جهان برای او یک فصل بیشتر نداشت و آن ابتدای بهار بود تا حدودن انتهایش. مثل رقص مرگ شکوفه گیلاس و ما که تماشاگر این رقص حیرت انگیز بودیم. به قول گزارشگر بازی باید نوشت که از «خلقت» مارادونا ممنون ایم. در روزگاری که به قول یوزف روت خداوند دیگر زیاد معجزه نمی کند، او خود «معجزه» بود...




مهدی یزدانی خرم
@renaissancetranslate

در میان همه آرمان‌های سیاسی، آنکه ادعای خوشبخت کردن جامعه بشری را دارد از همه خطرناک‌تر است.
تلاش برای برپایی «بهشت» بر روی زمین، همیشه به جهنم راه برده است. کسانی که می‌پندارند قادرند بشریت را سعادتمند کنند، انسان‌های خطرناکی هستند.
اساسا رویای ساختن بهشت بر روی زمین رویای خطرناکی است. چرا که پس از مدتی باور می‌کنند که حق دارند، تعداد بی‌شماری انسان شرور را از میان بردارند، تا دیگران را به اصطلاح سعادتمند کنند.





«می‌دانم که هیچ نمی‌دانم»
کارل پوپر
@renaissancetranslate