استاد «چنگیز جلیلوند» پیشکسوت گرانقدر و تأثیرگذار هنر دوبلاژ ایران، عصر روز دوم آذرماه چشم از جهان فروبستند.


روح این هنرمند بزرگ قرین آرامش و
و یاد و خاطراتشان همچون
صدایشان تا همیشه جاودانه باد.
(۱۳۱۹_۱۳۹۹)

🖤🥀

کانال «رنسانس» این ضایعه بزرگ را به همه ایرانیان٬ خانواده بزرگ هنر دوبلاژ کشور و خانواده ارجمند استاد تسلیت عرض می نماید.
@renaissancetranslate

نگاهی کوتاه به کارنامه درخشان هنری
مرد «حنجره طلایی» دوبله ایران
استاد «چنگیز جلیلوند»



صدای زیبا و دلنشینی که یاد و خاطره نامهای بزرگ سینمای ایران و جهان را تا ابد در ذهنمان روشن نگاه داشت:

از «پل نیومن» و
«مارلون براندو»
گرفته
تا
«محمدعلی فردین»
و «بهروز وثوقی»

لعنت بر «کرونا» قاتل خاموش و نابکار این روزهای ایران
@IRANSOCIOLOGY
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه بیکلام زیبا و محزونی با نام «برگها آشفته به سوی دریا رفتند...»

آهنگساز : استاد فریبرز لاچینی

نوازنده : استاد فقید آندره آرزومانیان

آلبوم : پاییز طلایی(۱۳۶۸)

سبک: پیانوی کلاسیک ایرانی، لایت
@renaissancetranslate

استحکامِ حیوانی و زمختی‌ای که دیوانه از دنیایِ‌ کور و غریزیِ وحوش می‌گیرد، او را در برابر گرسنگی، گرما، سرما و درد مقاوم می‌کند.

تا پایانِ قرنِ هجدهم، تصورِ رایج آن بود که دیوانگان تواناییِ بی‌حد و حصری برایِ تحملِ رنج‌ها و مصایبِ هستی دارند و محافظت از آنان بی‌فایده است؛ نه به پوشاندنشان نیاز است نه به گرم کردنشان. ساموئل تیوک ضمنِ بازدید از یکی از مراکزِ کارِ اجباریِ استان‌هایِ جنوبِ کشور در سال 1811، سلول‌هایی را مشاهده کرد که در آن‌ها نورِ خورشید از طریقِ دریچه‌هایِ‌ میله‌داری که در میانِ درها نصب کرده بودند وارد می‌شد. همه‌ی زن‌ها کاملاً برهنه بودند، درحالی که «هوا فوق‌العاده سرد بود و شبِ پیش از آن دماسنج هجده درجه زیرِ صفر را نشان می‌داد. یکی از آن مجانین رویِ کمی کاه بدونِ روانداز خوابیده بود.» این امر که دیوانگان مانندِ حیوانات ظرفیتِ تحملِ بدترین وضعیتِ آب‌وهوایی را دارند حی برای پینل هم یک اصلِ قاطعِ پزشکی بود. این همواره مایه‌ی تحسین او بود که:

«بعضی از دیوانگان، مرد یا زن، با پایداری و به سهولت سخت‌ترین سرماها را به مدتِ طولانی تحمل می‌کنند.

در ماهِ دسامبرِ سالِ سوم، در روزهایی که دماسنج ده، یازده و گاه تا شانزده درجه زیرِ صفر را نشان می‌داد، دیوانه‌ای در دارالمجانینِ بیستر، از تحملِ رواندازِ پشمیِ خود عاجز بود و رویِ کفپوشِ چوبیِ یخزده‌ی اتاقکِ خود می‌نشست. صبحگاه هنوز درِ اتاقکش باز نشده با پیراهن به حیاط می‌دوید، یخ و برف در مشت می‌گرفت، آن را رویِ سینه‌ی خود می‌گذاشت و از حسِ آب‌شدنِ آن لذت می‌برد.»
سبعیتِ حیوانیِ دیوانه او را از خطرهایِ بیماری مصون نگاه می‌داشت و آسیب‌ناپذیر می‌کرد، مانندِ قدرتی که طبیعت دوراندیشانه در وجودِ حیوانات نهاده است. جالب است که بر مبنایِ این تصور، اختلالِ عقلی، چون سببِ بازگشت به حیوانیت می‌شد دیوانه را به دامانِ نیک‌دلی و مهرِ بی‌واسطه‌ی طبیعت باز می‌گرداند... جنون وجودِ حیوانیتی نهانی را فاش می‌کرد که جوهره و حقیقتِ آن بود و می‌توان گفت که در طبیعتِ حیوانی‌اش محو می‌شد.
مسیح در سراسرِ زندگیِ بشریِ خود جنون را تجلیل می‌کرد و با آن مهربان بود. انسان‌هایی که اسیرِ نیروهایِ غیرِ انسانی‌اند، در اطرافِ کسانی که [به اصطلاحِ عام] تجلیِ حکمتِ الهی‌اند، در اطرافِ آن کس که [به اصطلاحِ عام] تجسدِ این حکمت است، فرصتی دائمی برای تجلیل و افتخار فراهم می‌آورند؛ زیرا بی‌خردی با حضور در کنارِ خرد،‌ از طرفی باعثِ تکریمِ آن می‌شود و از طرفِ‌ دیگر سببِ‌ آن‌که خرد خود را کوچک شِمُرَد و بپذیرد که منشأ آن مرحمتِ الهی است. اما رابطه‌ی مسیح با جنون عمیق‌تر از این است: خواستِ مسیح تنها این نبود که انسان‌هایی که از لحاظ روانی بی‌ثبات‌اند، اطرافش گرد آیند، بلکه می‌خواست خود همچون دیوانگان باشد، می‌خواست در حینِ حلول و تجسدِ خود همه‌ی رنج‌هایِ بشری را از سر بگذراند. بدین‌ترتیب جنون صورتِ غایی و درجه‌ی نهاییِ خدایِ تجسم‌یافته در انسان بود پیش از آن‌که سفرِ زمینی‌اش پایان پذیرد و با مصلوب شدن به رهایی رسد... باید از آغازِ حاکمیتِ عقل دو قرن می‌گذشت، داستایوفسکی‌ها و نیچه‌ها به جهان می‌آمدند،‌ تا باز جنونِ مسیح بزرگ داشته شود؛ تا باز فضیحت، نشانی از ذاتِ باری‌ تعالی دانسته شود؛ تا بی‌خردی دیگر فقط مایه‌ی سرافکندگیِ خرد تلقی نگردد.




«تاریخ جنون»
میشل فوکو
@renaissancetranslate

آدم‌ها می‌میرند سکته می‌کنند یا زیر ماشین می‌روند٬ گاهی حتی کسی عمداً از بالای صخره‌ای پرتشان می‌کند پایین.
این‌ها٬ البته مهم است٬ ولی مهم‌تر همان نبودن آن‌هاست.
این که آدم بیدار شود و ببیند که نیستش٬ کنار تو خالی است. بعد دیگر جای خالیشان می‌ماند٬ روی بالش٬ حتی روی صندلی که آدم بعد از مردنشان خریده است.
آن وقت است که آدم حسابی گریه‌اش می‌گیرد. بیش‌تر برای خودش که چرا باید این چیزها را تحمل کند





«هوشنگ گلشیری»
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه شادمانه و زیبای
«نوکتورن در خیابانهای مادرید»(۱۷۸۰)

آهنگساز : لوئیجی بوکرینی

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی
«ارباب و فرمانده: آخر دنیا»(۲۰۰۳)

سبک: کلاسیک، ساندترک
@renaissancetranslate

بازی یک چهارم نهایی جام جهانی ۱۹۸۶
مکزیک

بازی حساس و تعیین کننده‌ میان تیم های ملی «آرژانتین» و «انگلستان» و درخشش رویایی «دیه گو مارادونا»

نتیجه نهایی:

" آرژانتین ۲ __ ۱ انگلستان"


@renaissancetranslate

«دیه گو آرماندو مارادونا» فوتبالیست نامدار آرژانتینی و یکی از برجسته ترین نمادهای ورزشی جهان در قرن بیستم، شب پیش در اثر ایست قلبی درگذشت.

بسیاری از شخصیت های ورزشی، سیاسی و فرهنگی جهان از مرگ نابهنگام او ابراز تأسف کرده اند و در آرژانتین زادگاه او، سه روز عزای عمومی اعلام شده است.
مارادونا شخصیتی فراتر از یک قهرمان ورزشی داشت و همین ویژگی او را مبدل به یک رهبر و قهرمان ملی کرده بود تا آنجا که بسیاری از مردم و افراد مشهور جهان از او با القابی چون «قدیس»٬ «دست خدا» یا «ارتش تک نفره» یاد می کردند.
اوج درخشش و هنرنمایی او در مستطیل سبز با تیم ملی آرژانتین و در جام جهانی ۱۹۸۶ مکزیک بود که با این تیم و با تکیه بر نبوغ خود یک تنه آرژانتین را قهرمان جهان کرد.

مارادونا با تمام کاستی های اخلاقی و شخصیتی خود، نه تنها برای مردم آرژانتین که برای بسیاری از مردم جهان و خاطرات تلخ و شیرین فراوانی خلق کرد و تا همیشه در ذهن دوستدارانش ماندگار و جاودانه شد.
و اکنون این جهان است که در سوگ از دست دادن فرزند نابغه و عصیانگرش سخت می گرید...🥀
(۱۹۶۰_۲۰۲۰)

+ویدیو: بازی خاطره انگیز تیم های فوتبال «آرژانتین» و «انگلستان» و گل کم نظیر مارادونا به تیم حریف در جام جهانی ۱۹۸۶ مکزیک.
به عقیده بسیاری از طرفدارانش، آرژانتین با رهبری مارادونا و پیروزی در این بازی حساس توانست شکست نظامی کشورش در مقابل ارتش انگلستان در جنگ «فالکند»(لاس مالویناس) در سال ۱۹۸۲ را جبران نماید.


رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate

در رثای قهرمانی به نام #مارادونا



می خواهم گریه کنم‌. چون جهان حقیرتر می شود هر روز...
آدم هایی که تاریخ می سازند و ساخته اند ناگهان ناپدید می شوند و این یکی دیگر فراتر از تحمل است. مرگ مارادونا مثل تمام تکه های زنده گی اش ما را مبهوت کرد. انگار او از دل رمان های سلین بیرون آمد تا ما را به زوایای مختلف بودن اش غافل گیر کند. فوتبال را از نو ابداع کند و عصیان را به جایی برساند که تن اش بیش از شصت سال حوصله ماندن نداشته باشد. مأموریتی که او داشت انجام شد، ساختن زیبایی، اشک، خنده و حسرت. با قد کوتاه و ران های درشت و موهای پرپشت اش تصمیم گرفت مقابل همه ی نظم جهان بایستد. اگر نیاز باشد هفت نفر را دریبل بزند، خطا کند، دروغ بگوید، بی اعتنا به تیم به دل رقیب بزند یا ناگهان بخشنده شود. در مواد خیالات بسازد و گاه علیه مخدر مصاحبه کند!

او در جایی که بود خود را به همان نسل طغیان ساز متصل کرد. به جان لنون، راجر واترز، وونه گات، اینفانته و بسیاری دیگر که با عصیان و زیبایی توام جهان را غافلگیر کردند. می توان كلمات فراوان درباره ی ارزش های فوتبالی او نوشت اما این تقليل اوست به یک بازیکن.

مارادونا خالق بود. در عین شکستن قواعد، ساختارهای نو می ساخت و برای همین چهره اش در حافظه ی ما بیش از هر چیز با انواع این تکه های زیبا عجین شده. حتا شکست هایش و سقوطها که این یکی از الزام های ابرقهرمان شدن است. او مرگ بیولوژیک را جا گذاشت. شاید قرار نبود به این زودی رها شود اما این آخرین پرده را هم چه باشکوه و مبهوت کننده بازی کرد. خارج از زمین مرگ بازی کرد. انگار این قرن نو چیز جذابی برای او نداشت تا به هیجان آوردش. و این همان لحظه ای ست که مانند برخی شخصیت های فیلم های امیر کاستریکا تصمیم گرفت «بمیرد»!

مگر یک ذهن شگفت چه قدر می تواند نابودی خود را به تعویق بیاندازد؟ زیبایی ساز خود اسير انهدام ناشی از زیبایی می شود و این اوج اوست. مانند جشن شکوفه های گیلاس که کوتاه است و در عین زندگی، «مرگ» را روایت می کند.

مارادونا از آغاز ساختن این حجم زیبایی مردن و تحلیل تن اش را هم آغاز کرده بود. این سرنوشت خالقان است. مانند رمان «چرم ساغری» بالزاک. به ازای هر رویا و تحقق اش چرم کوچک می شود و مارادونا رویاهای بسیاری را متعین کرد و خب بهای اش برای او مرگ بود در اوج بودن اش. جهان برای او یک فصل بیشتر نداشت و آن ابتدای بهار بود تا حدودن انتهایش. مثل رقص مرگ شکوفه گیلاس و ما که تماشاگر این رقص حیرت انگیز بودیم. به قول گزارشگر بازی باید نوشت که از «خلقت» مارادونا ممنون ایم. در روزگاری که به قول یوزف روت خداوند دیگر زیاد معجزه نمی کند، او خود «معجزه» بود...




مهدی یزدانی خرم
@renaissancetranslate

در میان همه آرمان‌های سیاسی، آنکه ادعای خوشبخت کردن جامعه بشری را دارد از همه خطرناک‌تر است.
تلاش برای برپایی «بهشت» بر روی زمین، همیشه به جهنم راه برده است. کسانی که می‌پندارند قادرند بشریت را سعادتمند کنند، انسان‌های خطرناکی هستند.
اساسا رویای ساختن بهشت بر روی زمین رویای خطرناکی است. چرا که پس از مدتی باور می‌کنند که حق دارند، تعداد بی‌شماری انسان شرور را از میان بردارند، تا دیگران را به اصطلاح سعادتمند کنند.





«می‌دانم که هیچ نمی‌دانم»
کارل پوپر
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه فرانسوی بسیار زیبای
«او تازه هجده ساله شده بود»

خواننده: دالیدا

آلبوم: ژولین(۱۹۷۳)

سبک: پاپ، ایزی لیسنینگ
@renaissancetranslate

همهٔ این ها تقصیر خودمان است که میدانیم و هیچ اقدامی نمی کنیم، همین بی علاقگی و ندانم کاری جلو هر اقدام سودمندی را گرفته.
هرکس می گوید: به من چه؟!

هرکس می خواهد در میان این هرج و مرج و بخور و بچاپ به بهانه ی اینکه
"از نان خوردن نیفتیم" گلیم خودش را از آب بیرون بکشد و دست به اصلاحات اساسی نمی زنیم.




«حاجی آقا»
صادق هدایت
@renaissancetranslate

‍میلان کوندرا در یکی از کتاب‌هایش به پدیده‌ای اشاره می‌کند به عنوان «جذابیت انکارناپذیر ابتذال»!

او معتقد است که بسیاری از انسان‌ها، تمایل عجیبی به چیزهای سطحی و دم‌دستی دارند!

مضامین کلیشه‌ای، امور سطحی ونخ‌نما، سریال‌های اشک‌آور، حاشیه‌های زندگی هنرمندان، چیزهایی که با احساسات ما بازی کند و شعورمان را به بازی بگیرد!

«ابتذال» از ریشهٔ بذل کردن است؛ به معنی بذل توجه بر چیزی که در ذات، ارزش آن را ندارد. بطور مثال شما اگر یک آفتابه را طلاکوبی کنید کار مبتذلی کرده‌اید! برای اینکه آفتابه، آفتابه است؛ حتی اگر طلا باشد باز هم آفتابه است!

ابتذال در تمام دنیا هواداران فراوانی دارد. موسیقی‌های نازل ولی پرطرفدار، فیلم‌های کم‌ارزش هنری ولی پرفروش! در واقع اکثر محصولات پرفروش از یک الگوی ثابت پیروی می‌کنند و تمایل به ابتذال در مردم را هدف قرار داده و معمولاً به جز مواردی استثنا، از ارزش هنری نیز برخوردار نیستند.

ابتذال همواره دو سر دارد؛ آنها که آن را تولید می‌کنند و آنها که آن‌ را مصرف می‌کنند. تا زمانی که تقاضا برای ابتذال وجود دارد، عرضهٔ آن در دنیا ادامه خواهد داشت. شاید برای مقابله با ابتذال تنها راه، پرورده کردن سلیقهٔ جامعه باشد.

در همین راستا نقل حکایتی از مثنوی معنوی چندان خالی از لطف نیست! مولوی داستان مردی را می‌گوید که هنگام عبور از بازار عطرفروشان، ناگهان بر زمین افتاد و بیهوش شد! مردم دور او جمع شدند و هر کسی چیزی می‌گفت، همه برای درمان او تلاش می‌کردند. یکی نبض او را می‌گرفت، دیگری گلاب بر صورت او می‌پاشید و یکی دیگر عود و عنبر می‌سوزاند. اما این درمان‌ها هیچ سودی نداشت. حال مرد بدتر و بدتر می‌شد و تا ظهر بیهوش افتاده بود و همه درمانده شده بودند.
اما تنها برادرش فهمید که چرا وی در بازار عطاران بیهوش شده است؛ با خود گفت: من درد او را می‌دانم، برادرم دباغ است و کارش پاک کردن پوست حیوانات از مدفوع و کثافات است! او به بوی بد عادت کرده و مغزش پر از بوی سرگین و مدفوع است و با استشمام بوی خوب عطرها بیهوش شده است! سپس کمی سرگین بدبوی سگ برداشت و به بازار آمد. مردم را کنار زد و کنار برادرش نشست و آن مدفوع بد بوی را جلو بینی برادر گرفت؛ چند لحظه بعد مرد دباغ به هوش آمد!

در حقیقت این تمثیل مردمی است که به فرهنگ نازل خو گرفته و از آثار اصیل، هنر والا و فرهنگ فاخر روی برگردان‌اند! تا جایی که آنها را خسته‌کننده، سخت‌فهم و یا غیرسرگرم‌کننده می‌دانند و از خواندن یک کتاب عالی، تماشای یک فیلم هنری و یا گوش‌دادن به یک موسیقی اصیل، نه تنها هشیار نمی‌شوند بلکه به بیهوشی عمیق رضایت می‌دهند!





(چگونه «ابتذال» در جوامع رواج گسترده می یابد | یادداشتی از: محمود وطن خواه؛ منتشر شده در کانال تلگرامی فهم هنر)
@artperception
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب



تصنیف فوق‌العاده زیبا و به یاد ماندنی
«آتشی در سینه دارم جاودانی...»

خواننده: همایون شجریان

آهنگساز: استاد مرتضی نی داوود

تنظیم: مزدا انصاری

آلبوم: شب جدایی(۱۳۸۹)

شاعر: پژمان بختیاری

سبک: سنتی، کلاسیک
@renaissancetranslate

انیمیشن فلسفی و زیبای «جعبه»(۲۰۱۸)
اثری فکورانه که به شکلی نمادین به تمثیل مشهور «غار» از افلاطون می پردازد.


نویسنده و کارگردان: دوشان کاستلیچ

سبک: کمدی سیاه، فانتزی
@renaissancetranslate

🔴افلاطون می گويد غاری را تصور كنيد كه در انتهای آن افرادي را از ابتدای كودكی به زنجير بسته باشند به نحوی كه اين افراد نتوانند سر خود را به عقب برگردانند و پشت سر خود را ببينند.

در پشت سر اين عده، افرادی زندگي می كنند و آتشی نيز افروخته اند. در اثر نور اين آتش تصاويری از رفت و آمد اين افراد و لوازمشان روی ديوار جلوی آن زندانيان در بند افتاده است و سرو صدا های آن مردم نيز در اثر انعكاس در غار از جلوی همان تصاوير نقش بسته بر ديوار به گوش آن زندانيان می رسد.

بدیهی است كه اين افراد (زندانيان غار افلاطون) تصور می كنند كه اين صداها از همين سايه ها می آيد زيرا از ابتدا و كودکی اينچنين ديده و شنيده اند و هرگز نيز قادر نبوده اند پشت سر خود را نگاه كنند .

حال فرض كنيد زنجير برخی از اين گروه زندانيان را باز كنيد و به آنها بگوييد دنيا اينگونه كه شما تصور می كنيد نيست و آنها را براي مشاهده جهان بيرون از غار، به خارج از آن غار ببريد.
در بيرون غار نور شديد خورشيد چشم اين افراد را به شدت ناراحت خواهد كرد و آنها نخواهند توانست چیزی ببينند و به سرعت جلوی چشمان خود را گرفته و به غار بر می گردند . اما فرض كنيد كه معدودی از اين افراد بتوانند در مقابل اين نور شديد مقاومت كرده و سپس نگاهی به جهان بيرون غار بيندازند.

حال از افراد اين گروه اگر كسی براي نجات گروهی ديگر از زندانيان به داخل غار برگردد و به آنها كه اساساً بيرون را نديده اند، بگويند كه حقيقت چيز ديگری است و فقط بايد كمی تحمل داشته باشند، دست كم مورد تمسخر قرار خواهند گرفت.(آن زنجیرها هر چیزی می تواند باشد: خودخواهی٬ جهانی ساختگی، وحشت، اضطراب و...)

حتی یکبار هم اگر جور دیگری به جهان بنگریم چیزی از دست نداده ایم و شاید چیزی بدست بیاوریم. اما برخی چنان به غل و زنجیر آویخته اند که تصور اینکه زندگی جور دیگریست برایشان هولناک است و به هر حال حقیقت کمی ازرده خاطرمان خواهد کرد.







(سرگذشت فلسفه | نویسنده: برایان مگی | ترجمه: حسن کامشاد؛ نشر نی)
@renaissancetranslate

#تلنگر


جامعه ای که در آن «پزشکان» بیش از همه محترم باشند، مردم آن جامعه ساده لوح و «بیمار» اند.


جامعه ای که در آن «نظامیان» بیش از همه محترم باشند، مردم آن جامعه «وحشی» و قانون گریزند.


جامعه ای که در آن «روحانیون» بیش از همه محترم باشند، مردم آن جامعه «مرده پرست» و «خرافاتی» اند.


جامعه ای که در آن «معلمان» بیش از همه محترم باشند، مردم آن جامعه
دانا و «با فرهنگ» هستند.




رالف والدو امرسون
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه بسیار زیبا و محزونی با نام
«ع مثل عشق»

آهنگساز: پل دو سنویل

نوازنده: ریچارد کلایدرمن

آلبوم: لوکس(۱۹۸۰)

سبک: کلاسیک، نیوایج
@renaissancetranslate

ما به واسطه کسانی که ما را «دوست» دارند و کسانی که ما را دوست ندارند، شکل می گیریم.
مهم تر از آن اینکه ما به واسطه ناراحتی های روانی که ادعا می کنند «عشق» هستند؛ ولی عزت نفس کم، رفتار وابستگی متقابل، بی اعتمادی به دیگران، مکانیسم های دفاعی و ترس و اضطراب را باعث می شوند، شکل می پذیریم.

عمده آنچه ما آن را عشق می نامیم، عشق نیست؛ بلکه «فرافکنی های» روان رنجور است و سوء استفاده و کنترل گری و سوء برخورد.




«معمای عشق»
پیتمن مکگیهی
@renaissancetranslate

عزيز دلم، میدانی «سيم آخر» چيست!؟ همه خيال می كنند كه سيمِ آخر ساز است. حتی يك نوازنده بی سواد روی صحنه زد به سيم آخر تارٙش گفت:

"اين هم سيم آخر...!"

اما سيم آخر يعنی وقتی می رفتند «قمار» و آخرین سكه زرشان را كه می باختند، جيبشان را ميگشتند و آخرين سكه «سيم»(نقره) را هم به قمار ميزدند.
می زدند به سيم آخر، به «اميد» بُردن همه «هستی»، يا به باد دادن آخرين سكه «نيستی»!!






«عباس معروفی»
@renaissancetranslate

درباره هفت ویژگی ِمنفیِ ایدئولوژی‌ها



هفت ویژگی ِمنفیِ ایدئولوژی‌ها از این قرارند:

۱. ایدئولوژی «عقیده‌ای است که پذیرشِ آن بدونِ دلیل است».
۲. ایدئولوژی «معمولَاً جزمیت دارد».
۳.ایدئولوژی‌ها «به دلیل جزمیتی که دارند، معمولآً به تغییر، روی خوش نشان نمی‌دهند».
۴.«ایدئولوژی‌ها بعضاً در پی ارضاء منافع گروهی خاص قدم برمی‌دارند.»
۵. «پنجمین مؤلفه‌یِ ایدئولوژی‌ها آرزواندیشی است.»
۶. «ایدئولوژی‌ها عموماً اوتوپیایی اند.»
۷. «ایدئولوژی‌ها انسان‌ها را به جانِ هم می‌اندازند، مرزبندی می‌کنند، مخالفت‌زا هستند…»

🔹کتاب راهی به رهایی

🔻سه خصيصه لسان(زبان) محافظه كاران:

١-خصيصه اول:ايدوئولوژيك بودن آن
٢-خصيصه دوم: بی ادبانه بودن
٣-خصيصه سوم: تحريك كننده بودن

🔹سخنرانی اخلاق اصلاحات


🔻هركسي خود را بشناسد و به چهار چيز در زندگی پی می برد:

١- گستره ی توانایی ها
٢-نقاط قوت و ضعف روان شناختي و اخلاقی
٣-علاقه ی نهایی زندگی
٤- محدوديت هایی كه محيط بر من تحميل می كند.

هر چه اين خودشناسی كه در سايه خودكاوی بيشتر می شود، ما در جهت رسيدن به فرزانگی نزديك تر می شويم.





استاد مصطفی ملکیان
نشست درباره كتاب «تأملات» ماركوس اورليوس
@renaissancetranslate