رنسانس
بازی یک چهارم نهایی جام جهانی ۱۹۸۶ مکزیک بازی حساس و تعیین کننده میان تیم های ملی «آرژانتین» و «انگلستان» و درخشش رویایی «دیه گو مارادونا» نتیجه نهایی: " آرژانتین ۲ __ ۱ انگلستان" @renaissancetranslate
«دیه گو آرماندو مارادونا» فوتبالیست نامدار آرژانتینی و یکی از برجسته ترین نمادهای ورزشی جهان در قرن بیستم، شب پیش در اثر ایست قلبی درگذشت.
بسیاری از شخصیت های ورزشی، سیاسی و فرهنگی جهان از مرگ نابهنگام او ابراز تأسف کرده اند و در آرژانتین زادگاه او، سه روز عزای عمومی اعلام شده است.
مارادونا شخصیتی فراتر از یک قهرمان ورزشی داشت و همین ویژگی او را مبدل به یک رهبر و قهرمان ملی کرده بود تا آنجا که بسیاری از مردم و افراد مشهور جهان از او با القابی چون «قدیس»٬ «دست خدا» یا «ارتش تک نفره» یاد می کردند.
اوج درخشش و هنرنمایی او در مستطیل سبز با تیم ملی آرژانتین و در جام جهانی ۱۹۸۶ مکزیک بود که با این تیم و با تکیه بر نبوغ خود یک تنه آرژانتین را قهرمان جهان کرد.
مارادونا با تمام کاستی های اخلاقی و شخصیتی خود، نه تنها برای مردم آرژانتین که برای بسیاری از مردم جهان و خاطرات تلخ و شیرین فراوانی خلق کرد و تا همیشه در ذهن دوستدارانش ماندگار و جاودانه شد.
و اکنون این جهان است که در سوگ از دست دادن فرزند نابغه و عصیانگرش سخت می گرید...🥀
(۱۹۶۰_۲۰۲۰)
+ویدیو: بازی خاطره انگیز تیم های فوتبال «آرژانتین» و «انگلستان» و گل کم نظیر مارادونا به تیم حریف در جام جهانی ۱۹۸۶ مکزیک.
به عقیده بسیاری از طرفدارانش، آرژانتین با رهبری مارادونا و پیروزی در این بازی حساس توانست شکست نظامی کشورش در مقابل ارتش انگلستان در جنگ «فالکند»(لاس مالویناس) در سال ۱۹۸۲ را جبران نماید.
رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate
بسیاری از شخصیت های ورزشی، سیاسی و فرهنگی جهان از مرگ نابهنگام او ابراز تأسف کرده اند و در آرژانتین زادگاه او، سه روز عزای عمومی اعلام شده است.
مارادونا شخصیتی فراتر از یک قهرمان ورزشی داشت و همین ویژگی او را مبدل به یک رهبر و قهرمان ملی کرده بود تا آنجا که بسیاری از مردم و افراد مشهور جهان از او با القابی چون «قدیس»٬ «دست خدا» یا «ارتش تک نفره» یاد می کردند.
اوج درخشش و هنرنمایی او در مستطیل سبز با تیم ملی آرژانتین و در جام جهانی ۱۹۸۶ مکزیک بود که با این تیم و با تکیه بر نبوغ خود یک تنه آرژانتین را قهرمان جهان کرد.
مارادونا با تمام کاستی های اخلاقی و شخصیتی خود، نه تنها برای مردم آرژانتین که برای بسیاری از مردم جهان و خاطرات تلخ و شیرین فراوانی خلق کرد و تا همیشه در ذهن دوستدارانش ماندگار و جاودانه شد.
و اکنون این جهان است که در سوگ از دست دادن فرزند نابغه و عصیانگرش سخت می گرید...🥀
(۱۹۶۰_۲۰۲۰)
+ویدیو: بازی خاطره انگیز تیم های فوتبال «آرژانتین» و «انگلستان» و گل کم نظیر مارادونا به تیم حریف در جام جهانی ۱۹۸۶ مکزیک.
به عقیده بسیاری از طرفدارانش، آرژانتین با رهبری مارادونا و پیروزی در این بازی حساس توانست شکست نظامی کشورش در مقابل ارتش انگلستان در جنگ «فالکند»(لاس مالویناس) در سال ۱۹۸۲ را جبران نماید.
رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate
رنسانس
بازی یک چهارم نهایی جام جهانی ۱۹۸۶ مکزیک بازی حساس و تعیین کننده میان تیم های ملی «آرژانتین» و «انگلستان» و درخشش رویایی «دیه گو مارادونا» نتیجه نهایی: " آرژانتین ۲ __ ۱ انگلستان" @renaissancetranslate
در رثای قهرمانی به نام #مارادونا
می خواهم گریه کنم. چون جهان حقیرتر می شود هر روز...
آدم هایی که تاریخ می سازند و ساخته اند ناگهان ناپدید می شوند و این یکی دیگر فراتر از تحمل است. مرگ مارادونا مثل تمام تکه های زنده گی اش ما را مبهوت کرد. انگار او از دل رمان های سلین بیرون آمد تا ما را به زوایای مختلف بودن اش غافل گیر کند. فوتبال را از نو ابداع کند و عصیان را به جایی برساند که تن اش بیش از شصت سال حوصله ماندن نداشته باشد. مأموریتی که او داشت انجام شد، ساختن زیبایی، اشک، خنده و حسرت. با قد کوتاه و ران های درشت و موهای پرپشت اش تصمیم گرفت مقابل همه ی نظم جهان بایستد. اگر نیاز باشد هفت نفر را دریبل بزند، خطا کند، دروغ بگوید، بی اعتنا به تیم به دل رقیب بزند یا ناگهان بخشنده شود. در مواد خیالات بسازد و گاه علیه مخدر مصاحبه کند!
او در جایی که بود خود را به همان نسل طغیان ساز متصل کرد. به جان لنون، راجر واترز، وونه گات، اینفانته و بسیاری دیگر که با عصیان و زیبایی توام جهان را غافلگیر کردند. می توان كلمات فراوان درباره ی ارزش های فوتبالی او نوشت اما این تقليل اوست به یک بازیکن.
مارادونا خالق بود. در عین شکستن قواعد، ساختارهای نو می ساخت و برای همین چهره اش در حافظه ی ما بیش از هر چیز با انواع این تکه های زیبا عجین شده. حتا شکست هایش و سقوطها که این یکی از الزام های ابرقهرمان شدن است. او مرگ بیولوژیک را جا گذاشت. شاید قرار نبود به این زودی رها شود اما این آخرین پرده را هم چه باشکوه و مبهوت کننده بازی کرد. خارج از زمین مرگ بازی کرد. انگار این قرن نو چیز جذابی برای او نداشت تا به هیجان آوردش. و این همان لحظه ای ست که مانند برخی شخصیت های فیلم های امیر کاستریکا تصمیم گرفت «بمیرد»!
مگر یک ذهن شگفت چه قدر می تواند نابودی خود را به تعویق بیاندازد؟ زیبایی ساز خود اسير انهدام ناشی از زیبایی می شود و این اوج اوست. مانند جشن شکوفه های گیلاس که کوتاه است و در عین زندگی، «مرگ» را روایت می کند.
مارادونا از آغاز ساختن این حجم زیبایی مردن و تحلیل تن اش را هم آغاز کرده بود. این سرنوشت خالقان است. مانند رمان «چرم ساغری» بالزاک. به ازای هر رویا و تحقق اش چرم کوچک می شود و مارادونا رویاهای بسیاری را متعین کرد و خب بهای اش برای او مرگ بود در اوج بودن اش. جهان برای او یک فصل بیشتر نداشت و آن ابتدای بهار بود تا حدودن انتهایش. مثل رقص مرگ شکوفه گیلاس و ما که تماشاگر این رقص حیرت انگیز بودیم. به قول گزارشگر بازی باید نوشت که از «خلقت» مارادونا ممنون ایم. در روزگاری که به قول یوزف روت خداوند دیگر زیاد معجزه نمی کند، او خود «معجزه» بود...
مهدی یزدانی خرم
@renaissancetranslate
می خواهم گریه کنم. چون جهان حقیرتر می شود هر روز...
آدم هایی که تاریخ می سازند و ساخته اند ناگهان ناپدید می شوند و این یکی دیگر فراتر از تحمل است. مرگ مارادونا مثل تمام تکه های زنده گی اش ما را مبهوت کرد. انگار او از دل رمان های سلین بیرون آمد تا ما را به زوایای مختلف بودن اش غافل گیر کند. فوتبال را از نو ابداع کند و عصیان را به جایی برساند که تن اش بیش از شصت سال حوصله ماندن نداشته باشد. مأموریتی که او داشت انجام شد، ساختن زیبایی، اشک، خنده و حسرت. با قد کوتاه و ران های درشت و موهای پرپشت اش تصمیم گرفت مقابل همه ی نظم جهان بایستد. اگر نیاز باشد هفت نفر را دریبل بزند، خطا کند، دروغ بگوید، بی اعتنا به تیم به دل رقیب بزند یا ناگهان بخشنده شود. در مواد خیالات بسازد و گاه علیه مخدر مصاحبه کند!
او در جایی که بود خود را به همان نسل طغیان ساز متصل کرد. به جان لنون، راجر واترز، وونه گات، اینفانته و بسیاری دیگر که با عصیان و زیبایی توام جهان را غافلگیر کردند. می توان كلمات فراوان درباره ی ارزش های فوتبالی او نوشت اما این تقليل اوست به یک بازیکن.
مارادونا خالق بود. در عین شکستن قواعد، ساختارهای نو می ساخت و برای همین چهره اش در حافظه ی ما بیش از هر چیز با انواع این تکه های زیبا عجین شده. حتا شکست هایش و سقوطها که این یکی از الزام های ابرقهرمان شدن است. او مرگ بیولوژیک را جا گذاشت. شاید قرار نبود به این زودی رها شود اما این آخرین پرده را هم چه باشکوه و مبهوت کننده بازی کرد. خارج از زمین مرگ بازی کرد. انگار این قرن نو چیز جذابی برای او نداشت تا به هیجان آوردش. و این همان لحظه ای ست که مانند برخی شخصیت های فیلم های امیر کاستریکا تصمیم گرفت «بمیرد»!
مگر یک ذهن شگفت چه قدر می تواند نابودی خود را به تعویق بیاندازد؟ زیبایی ساز خود اسير انهدام ناشی از زیبایی می شود و این اوج اوست. مانند جشن شکوفه های گیلاس که کوتاه است و در عین زندگی، «مرگ» را روایت می کند.
مارادونا از آغاز ساختن این حجم زیبایی مردن و تحلیل تن اش را هم آغاز کرده بود. این سرنوشت خالقان است. مانند رمان «چرم ساغری» بالزاک. به ازای هر رویا و تحقق اش چرم کوچک می شود و مارادونا رویاهای بسیاری را متعین کرد و خب بهای اش برای او مرگ بود در اوج بودن اش. جهان برای او یک فصل بیشتر نداشت و آن ابتدای بهار بود تا حدودن انتهایش. مثل رقص مرگ شکوفه گیلاس و ما که تماشاگر این رقص حیرت انگیز بودیم. به قول گزارشگر بازی باید نوشت که از «خلقت» مارادونا ممنون ایم. در روزگاری که به قول یوزف روت خداوند دیگر زیاد معجزه نمی کند، او خود «معجزه» بود...
مهدی یزدانی خرم
@renaissancetranslate
در میان همه آرمان‌های سیاسی، آنکه ادعای خوشبخت کردن جامعه بشری را دارد از همه خطرناک‌تر است.
تلاش برای برپایی «بهشت» بر روی زمین، همیشه به جهنم راه برده است. کسانی که می‌پندارند قادرند بشریت را سعادتمند کنند، انسان‌های خطرناکی هستند.
اساسا رویای ساختن بهشت بر روی زمین رویای خطرناکی است. چرا که پس از مدتی باور می‌کنند که حق دارند، تعداد بی‌شماری انسان شرور را از میان بردارند، تا دیگران را به اصطلاح سعادتمند کنند.
«می‌دانم که هیچ نمی‌دانم»
کارل پوپر
@renaissancetranslate
تلاش برای برپایی «بهشت» بر روی زمین، همیشه به جهنم راه برده است. کسانی که می‌پندارند قادرند بشریت را سعادتمند کنند، انسان‌های خطرناکی هستند.
اساسا رویای ساختن بهشت بر روی زمین رویای خطرناکی است. چرا که پس از مدتی باور می‌کنند که حق دارند، تعداد بی‌شماری انسان شرور را از میان بردارند، تا دیگران را به اصطلاح سعادتمند کنند.
«می‌دانم که هیچ نمی‌دانم»
کارل پوپر
@renaissancetranslate
👏1
Audio
موسیقی واپسین شب
ترانه فرانسوی بسیار زیبای
«او تازه هجده ساله شده بود»
خواننده: دالیدا
آلبوم: ژولین(۱۹۷۳)
سبک: پاپ، ایزی لیسنینگ
@renaissancetranslate
ترانه فرانسوی بسیار زیبای
«او تازه هجده ساله شده بود»
خواننده: دالیدا
آلبوم: ژولین(۱۹۷۳)
سبک: پاپ، ایزی لیسنینگ
@renaissancetranslate
همهٔ این ها تقصیر خودمان است که میدانیم و هیچ اقدامی نمی کنیم، همین بی علاقگی و ندانم کاری جلو هر اقدام سودمندی را گرفته.
هرکس می گوید: به من چه؟!
هرکس می خواهد در میان این هرج و مرج و بخور و بچاپ به بهانه ی اینکه
"از نان خوردن نیفتیم" گلیم خودش را از آب بیرون بکشد و دست به اصلاحات اساسی نمی زنیم.
«حاجی آقا»
صادق هدایت
@renaissancetranslate
هرکس می گوید: به من چه؟!
هرکس می خواهد در میان این هرج و مرج و بخور و بچاپ به بهانه ی اینکه
"از نان خوردن نیفتیم" گلیم خودش را از آب بیرون بکشد و دست به اصلاحات اساسی نمی زنیم.
«حاجی آقا»
صادق هدایت
@renaissancetranslate
میلان کوندرا در یکی از کتاب‌هایش به پدیده‌ای اشاره میکند به عنوان «جذابیت انکارناپذیر ابتذال»!
او معتقد است که بسیاری از انسان‌ها، تمایل عجیبی به چیزهای سطحی و دم‌دستی دارند!
مضامین کلیشه‌ای، امور سطحی ونخ‌نما، سریال‌های اشک‌آور، حاشیه‌های زندگی هنرمندان، چیزهایی که با احساسات ما بازی کند و شعورمان را به بازی بگیرد!
«ابتذال» از ریشهٔ بذل کردن است؛ به معنی بذل توجه بر چیزی که در ذات، ارزش آن را ندارد. بطور مثال شما اگر یک آفتابه را طلاکوبی کنید کار مبتذلی کرده‌اید! برای اینکه آفتابه، آفتابه است؛ حتی اگر طلا باشد باز هم آفتابه است!
ابتذال در تمام دنیا هواداران فراوانی دارد. موسیقی‌های نازل ولی پرطرفدار، فیلم‌های کم‌ارزش هنری ولی پرفروش! در واقع اکثر محصولات پرفروش از یک الگوی ثابت پیروی می‌کنند و تمایل به ابتذال در مردم را هدف قرار داده و معمولاً به جز مواردی استثنا، از ارزش هنری نیز برخوردار نیستند.
ابتذال همواره دو سر دارد؛ آنها که آن را تولید می‌کنند و آنها که آن را مصرف می‌کنند. تا زمانی که تقاضا برای ابتذال وجود دارد، عرضهٔ آن در دنیا ادامه خواهد داشت. شاید برای مقابله با ابتذال تنها راه، پرورده کردن سلیقهٔ جامعه باشد.
در همین راستا نقل حکایتی از مثنوی معنوی چندان خالی از لطف نیست! مولوی داستان مردی را می‌گوید که هنگام عبور از بازار عطرفروشان، ناگهان بر زمین افتاد و بیهوش شد! مردم دور او جمع شدند و هر کسی چیزی می‌گفت، همه برای درمان او تلاش می‌کردند. یکی نبض او را می‌گرفت، دیگری گلاب بر صورت او می‌پاشید و یکی دیگر عود و عنبر می‌سوزاند. اما این درمان‌ها هیچ سودی نداشت. حال مرد بدتر و بدتر می‌شد و تا ظهر بیهوش افتاده بود و همه درمانده شده بودند.
اما تنها برادرش فهمید که چرا وی در بازار عطاران بیهوش شده است؛ با خود گفت: من درد او را می‌دانم، برادرم دباغ است و کارش پاک کردن پوست حیوانات از مدفوع و کثافات است! او به بوی بد عادت کرده و مغزش پر از بوی سرگین و مدفوع است و با استشمام بوی خوب عطرها بیهوش شده است! سپس کمی سرگین بدبوی سگ برداشت و به بازار آمد. مردم را کنار زد و کنار برادرش نشست و آن مدفوع بد بوی را جلو بینی برادر گرفت؛ چند لحظه بعد مرد دباغ به هوش آمد!
در حقیقت این تمثیل مردمی است که به فرهنگ نازل خو گرفته و از آثار اصیل، هنر والا و فرهنگ فاخر روی برگردان‌اند! تا جایی که آنها را خسته‌کننده، سخت‌فهم و یا غیرسرگرم‌کننده می‌دانند و از خواندن یک کتاب عالی، تماشای یک فیلم هنری و یا گوش‌دادن به یک موسیقی اصیل، نه تنها هشیار نمی‌شوند بلکه به بیهوشی عمیق رضایت می‌دهند!
(چگونه «ابتذال» در جوامع رواج گسترده می یابد | یادداشتی از: محمود وطن خواه؛ منتشر شده در کانال تلگرامی فهم هنر)
@artperception
@renaissancetranslate
او معتقد است که بسیاری از انسان‌ها، تمایل عجیبی به چیزهای سطحی و دم‌دستی دارند!
مضامین کلیشه‌ای، امور سطحی ونخ‌نما، سریال‌های اشک‌آور، حاشیه‌های زندگی هنرمندان، چیزهایی که با احساسات ما بازی کند و شعورمان را به بازی بگیرد!
«ابتذال» از ریشهٔ بذل کردن است؛ به معنی بذل توجه بر چیزی که در ذات، ارزش آن را ندارد. بطور مثال شما اگر یک آفتابه را طلاکوبی کنید کار مبتذلی کرده‌اید! برای اینکه آفتابه، آفتابه است؛ حتی اگر طلا باشد باز هم آفتابه است!
ابتذال در تمام دنیا هواداران فراوانی دارد. موسیقی‌های نازل ولی پرطرفدار، فیلم‌های کم‌ارزش هنری ولی پرفروش! در واقع اکثر محصولات پرفروش از یک الگوی ثابت پیروی می‌کنند و تمایل به ابتذال در مردم را هدف قرار داده و معمولاً به جز مواردی استثنا، از ارزش هنری نیز برخوردار نیستند.
ابتذال همواره دو سر دارد؛ آنها که آن را تولید می‌کنند و آنها که آن را مصرف می‌کنند. تا زمانی که تقاضا برای ابتذال وجود دارد، عرضهٔ آن در دنیا ادامه خواهد داشت. شاید برای مقابله با ابتذال تنها راه، پرورده کردن سلیقهٔ جامعه باشد.
در همین راستا نقل حکایتی از مثنوی معنوی چندان خالی از لطف نیست! مولوی داستان مردی را می‌گوید که هنگام عبور از بازار عطرفروشان، ناگهان بر زمین افتاد و بیهوش شد! مردم دور او جمع شدند و هر کسی چیزی می‌گفت، همه برای درمان او تلاش می‌کردند. یکی نبض او را می‌گرفت، دیگری گلاب بر صورت او می‌پاشید و یکی دیگر عود و عنبر می‌سوزاند. اما این درمان‌ها هیچ سودی نداشت. حال مرد بدتر و بدتر می‌شد و تا ظهر بیهوش افتاده بود و همه درمانده شده بودند.
اما تنها برادرش فهمید که چرا وی در بازار عطاران بیهوش شده است؛ با خود گفت: من درد او را می‌دانم، برادرم دباغ است و کارش پاک کردن پوست حیوانات از مدفوع و کثافات است! او به بوی بد عادت کرده و مغزش پر از بوی سرگین و مدفوع است و با استشمام بوی خوب عطرها بیهوش شده است! سپس کمی سرگین بدبوی سگ برداشت و به بازار آمد. مردم را کنار زد و کنار برادرش نشست و آن مدفوع بد بوی را جلو بینی برادر گرفت؛ چند لحظه بعد مرد دباغ به هوش آمد!
در حقیقت این تمثیل مردمی است که به فرهنگ نازل خو گرفته و از آثار اصیل، هنر والا و فرهنگ فاخر روی برگردان‌اند! تا جایی که آنها را خسته‌کننده، سخت‌فهم و یا غیرسرگرم‌کننده می‌دانند و از خواندن یک کتاب عالی، تماشای یک فیلم هنری و یا گوش‌دادن به یک موسیقی اصیل، نه تنها هشیار نمی‌شوند بلکه به بیهوشی عمیق رضایت می‌دهند!
(چگونه «ابتذال» در جوامع رواج گسترده می یابد | یادداشتی از: محمود وطن خواه؛ منتشر شده در کانال تلگرامی فهم هنر)
@artperception
@renaissancetranslate
Atashe Javedan ~ UpMusic
Homayoun Shajaryan ~ UpMusic
موسیقی واپسین شب
تصنیف فوق‌العاده زیبا و به یاد ماندنی
«آتشی در سینه دارم جاودانی...»
خواننده: همایون شجریان
آهنگساز: استاد مرتضی نی داوود
تنظیم: مزدا انصاری
آلبوم: شب جدایی(۱۳۸۹)
شاعر: پژمان بختیاری
سبک: سنتی، کلاسیک
@renaissancetranslate
تصنیف فوق‌العاده زیبا و به یاد ماندنی
«آتشی در سینه دارم جاودانی...»
خواننده: همایون شجریان
آهنگساز: استاد مرتضی نی داوود
تنظیم: مزدا انصاری
آلبوم: شب جدایی(۱۳۸۹)
شاعر: پژمان بختیاری
سبک: سنتی، کلاسیک
@renaissancetranslate
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
انیمیشن فلسفی و زیبای «جعبه»(۲۰۱۸)
اثری فکورانه که به شکلی نمادین به تمثیل مشهور «غار» از افلاطون می پردازد.
نویسنده و کارگردان: دوشان کاستلیچ
سبک: کمدی سیاه، فانتزی
@renaissancetranslate
اثری فکورانه که به شکلی نمادین به تمثیل مشهور «غار» از افلاطون می پردازد.
نویسنده و کارگردان: دوشان کاستلیچ
سبک: کمدی سیاه، فانتزی
@renaissancetranslate
رنسانس
انیمیشن فلسفی و زیبای «جعبه»(۲۰۱۸) اثری فکورانه که به شکلی نمادین به تمثیل مشهور «غار» از افلاطون می پردازد. نویسنده و کارگردان: دوشان کاستلیچ سبک: کمدی سیاه، فانتزی @renaissancetranslate
🔴افلاطون می گويد غاری را تصور كنيد كه در انتهای آن افرادي را از ابتدای كودكی به زنجير بسته باشند به نحوی كه اين افراد نتوانند سر خود را به عقب برگردانند و پشت سر خود را ببينند.
در پشت سر اين عده، افرادی زندگي می كنند و آتشی نيز افروخته اند. در اثر نور اين آتش تصاويری از رفت و آمد اين افراد و لوازمشان روی ديوار جلوی آن زندانيان در بند افتاده است و سرو صدا های آن مردم نيز در اثر انعكاس در غار از جلوی همان تصاوير نقش بسته بر ديوار به گوش آن زندانيان می رسد.
بدیهی است كه اين افراد (زندانيان غار افلاطون) تصور می كنند كه اين صداها از همين سايه ها می آيد زيرا از ابتدا و كودکی اينچنين ديده و شنيده اند و هرگز نيز قادر نبوده اند پشت سر خود را نگاه كنند .
حال فرض كنيد زنجير برخی از اين گروه زندانيان را باز كنيد و به آنها بگوييد دنيا اينگونه كه شما تصور می كنيد نيست و آنها را براي مشاهده جهان بيرون از غار، به خارج از آن غار ببريد.
در بيرون غار نور شديد خورشيد چشم اين افراد را به شدت ناراحت خواهد كرد و آنها نخواهند توانست چیزی ببينند و به سرعت جلوی چشمان خود را گرفته و به غار بر می گردند . اما فرض كنيد كه معدودی از اين افراد بتوانند در مقابل اين نور شديد مقاومت كرده و سپس نگاهی به جهان بيرون غار بيندازند.
حال از افراد اين گروه اگر كسی براي نجات گروهی ديگر از زندانيان به داخل غار برگردد و به آنها كه اساساً بيرون را نديده اند، بگويند كه حقيقت چيز ديگری است و فقط بايد كمی تحمل داشته باشند، دست كم مورد تمسخر قرار خواهند گرفت.(آن زنجیرها هر چیزی می تواند باشد: خودخواهی٬ جهانی ساختگی، وحشت، اضطراب و...)
حتی یکبار هم اگر جور دیگری به جهان بنگریم چیزی از دست نداده ایم و شاید چیزی بدست بیاوریم. اما برخی چنان به غل و زنجیر آویخته اند که تصور اینکه زندگی جور دیگریست برایشان هولناک است و به هر حال حقیقت کمی ازرده خاطرمان خواهد کرد.
(سرگذشت فلسفه | نویسنده: برایان مگی | ترجمه: حسن کامشاد؛ نشر نی)
@renaissancetranslate
در پشت سر اين عده، افرادی زندگي می كنند و آتشی نيز افروخته اند. در اثر نور اين آتش تصاويری از رفت و آمد اين افراد و لوازمشان روی ديوار جلوی آن زندانيان در بند افتاده است و سرو صدا های آن مردم نيز در اثر انعكاس در غار از جلوی همان تصاوير نقش بسته بر ديوار به گوش آن زندانيان می رسد.
بدیهی است كه اين افراد (زندانيان غار افلاطون) تصور می كنند كه اين صداها از همين سايه ها می آيد زيرا از ابتدا و كودکی اينچنين ديده و شنيده اند و هرگز نيز قادر نبوده اند پشت سر خود را نگاه كنند .
حال فرض كنيد زنجير برخی از اين گروه زندانيان را باز كنيد و به آنها بگوييد دنيا اينگونه كه شما تصور می كنيد نيست و آنها را براي مشاهده جهان بيرون از غار، به خارج از آن غار ببريد.
در بيرون غار نور شديد خورشيد چشم اين افراد را به شدت ناراحت خواهد كرد و آنها نخواهند توانست چیزی ببينند و به سرعت جلوی چشمان خود را گرفته و به غار بر می گردند . اما فرض كنيد كه معدودی از اين افراد بتوانند در مقابل اين نور شديد مقاومت كرده و سپس نگاهی به جهان بيرون غار بيندازند.
حال از افراد اين گروه اگر كسی براي نجات گروهی ديگر از زندانيان به داخل غار برگردد و به آنها كه اساساً بيرون را نديده اند، بگويند كه حقيقت چيز ديگری است و فقط بايد كمی تحمل داشته باشند، دست كم مورد تمسخر قرار خواهند گرفت.(آن زنجیرها هر چیزی می تواند باشد: خودخواهی٬ جهانی ساختگی، وحشت، اضطراب و...)
حتی یکبار هم اگر جور دیگری به جهان بنگریم چیزی از دست نداده ایم و شاید چیزی بدست بیاوریم. اما برخی چنان به غل و زنجیر آویخته اند که تصور اینکه زندگی جور دیگریست برایشان هولناک است و به هر حال حقیقت کمی ازرده خاطرمان خواهد کرد.
(سرگذشت فلسفه | نویسنده: برایان مگی | ترجمه: حسن کامشاد؛ نشر نی)
@renaissancetranslate
#تلنگر
جامعه ای که در آن «پزشکان» بیش از همه محترم باشند، مردم آن جامعه ساده لوح و «بیمار» اند.
جامعه ای که در آن «نظامیان» بیش از همه محترم باشند، مردم آن جامعه «وحشی» و قانون گریزند.
جامعه ای که در آن «روحانیون» بیش از همه محترم باشند، مردم آن جامعه «مرده پرست» و «خرافاتی» اند.
جامعه ای که در آن «معلمان» بیش از همه محترم باشند، مردم آن جامعه
دانا و «با فرهنگ» هستند.
رالف والدو امرسون
@renaissancetranslate
جامعه ای که در آن «پزشکان» بیش از همه محترم باشند، مردم آن جامعه ساده لوح و «بیمار» اند.
جامعه ای که در آن «نظامیان» بیش از همه محترم باشند، مردم آن جامعه «وحشی» و قانون گریزند.
جامعه ای که در آن «روحانیون» بیش از همه محترم باشند، مردم آن جامعه «مرده پرست» و «خرافاتی» اند.
جامعه ای که در آن «معلمان» بیش از همه محترم باشند، مردم آن جامعه
دانا و «با فرهنگ» هستند.
رالف والدو امرسون
@renaissancetranslate
A Comme Amour(@Moozikestan)
Richard Clayderman
موسیقی واپسین شب
قطعه بسیار زیبا و محزونی با نام
«ع مثل عشق»
آهنگساز: پل دو سنویل
نوازنده: ریچارد کلایدرمن
آلبوم: لوکس(۱۹۸۰)
سبک: کلاسیک، نیوایج
@renaissancetranslate
قطعه بسیار زیبا و محزونی با نام
«ع مثل عشق»
آهنگساز: پل دو سنویل
نوازنده: ریچارد کلایدرمن
آلبوم: لوکس(۱۹۸۰)
سبک: کلاسیک، نیوایج
@renaissancetranslate
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ما به واسطه کسانی که ما را «دوست» دارند و کسانی که ما را دوست ندارند، شکل می گیریم.
مهم تر از آن اینکه ما به واسطه ناراحتی های روانی که ادعا می کنند «عشق» هستند؛ ولی عزت نفس کم، رفتار وابستگی متقابل، بی اعتمادی به دیگران، مکانیسم های دفاعی و ترس و اضطراب را باعث می شوند، شکل می پذیریم.
عمده آنچه ما آن را عشق می نامیم، عشق نیست؛ بلکه «فرافکنی های» روان رنجور است و سوء استفاده و کنترل گری و سوء برخورد.
«معمای عشق»
پیتمن مکگیهی
@renaissancetranslate
مهم تر از آن اینکه ما به واسطه ناراحتی های روانی که ادعا می کنند «عشق» هستند؛ ولی عزت نفس کم، رفتار وابستگی متقابل، بی اعتمادی به دیگران، مکانیسم های دفاعی و ترس و اضطراب را باعث می شوند، شکل می پذیریم.
عمده آنچه ما آن را عشق می نامیم، عشق نیست؛ بلکه «فرافکنی های» روان رنجور است و سوء استفاده و کنترل گری و سوء برخورد.
«معمای عشق»
پیتمن مکگیهی
@renaissancetranslate
عزيز دلم، میدانی «سيم آخر» چيست!؟ همه خيال می كنند كه سيمِ آخر ساز است. حتی يك نوازنده بی سواد روی صحنه زد به سيم آخر تارٙش گفت:
"اين هم سيم آخر...!"
اما سيم آخر يعنی وقتی می رفتند «قمار» و آخرین سكه زرشان را كه می باختند، جيبشان را ميگشتند و آخرين سكه «سيم»(نقره) را هم به قمار ميزدند.
می زدند به سيم آخر، به «اميد» بُردن همه «هستی»، يا به باد دادن آخرين سكه «نيستی»!!
«عباس معروفی»
@renaissancetranslate
"اين هم سيم آخر...!"
اما سيم آخر يعنی وقتی می رفتند «قمار» و آخرین سكه زرشان را كه می باختند، جيبشان را ميگشتند و آخرين سكه «سيم»(نقره) را هم به قمار ميزدند.
می زدند به سيم آخر، به «اميد» بُردن همه «هستی»، يا به باد دادن آخرين سكه «نيستی»!!
«عباس معروفی»
@renaissancetranslate
درباره هفت ویژگی ِمنفیِ ایدئولوژی‌ها
هفت ویژگی ِمنفیِ ایدئولوژی‌ها از این قرارند:
۱. ایدئولوژی «عقیده‌ای است که پذیرشِ آن بدونِ دلیل است».
۲. ایدئولوژی «معمولَاً جزمیت دارد».
۳.ایدئولوژی‌ها «به دلیل جزمیتی که دارند، معمولآً به تغییر، روی خوش نشان نمی‌دهند».
۴.«ایدئولوژی‌ها بعضاً در پی ارضاء منافع گروهی خاص قدم برمی‌دارند.»
۵. «پنجمین مؤلفه‌یِ ایدئولوژی‌ها آرزواندیشی است.»
۶. «ایدئولوژی‌ها عموماً اوتوپیایی اند.»
۷. «ایدئولوژی‌ها انسان‌ها را به جانِ هم می‌اندازند، مرزبندی می‌کنند، مخالفت‌زا هستند…»
🔹کتاب راهی به رهایی
🔻سه خصيصه لسان(زبان) محافظه كاران:
١-خصيصه اول:ايدوئولوژيك بودن آن
٢-خصيصه دوم: بی ادبانه بودن
٣-خصيصه سوم: تحريك كننده بودن
🔹سخنرانی اخلاق اصلاحات
🔻هركسي خود را بشناسد و به چهار چيز در زندگی پی می برد:
١- گستره ی توانایی ها
٢-نقاط قوت و ضعف روان شناختي و اخلاقی
٣-علاقه ی نهایی زندگی
٤- محدوديت هایی كه محيط بر من تحميل می كند.
هر چه اين خودشناسی كه در سايه خودكاوی بيشتر می شود، ما در جهت رسيدن به فرزانگی نزديك تر می شويم.
استاد مصطفی ملکیان
نشست درباره كتاب «تأملات» ماركوس اورليوس
@renaissancetranslate
هفت ویژگی ِمنفیِ ایدئولوژی‌ها از این قرارند:
۱. ایدئولوژی «عقیده‌ای است که پذیرشِ آن بدونِ دلیل است».
۲. ایدئولوژی «معمولَاً جزمیت دارد».
۳.ایدئولوژی‌ها «به دلیل جزمیتی که دارند، معمولآً به تغییر، روی خوش نشان نمی‌دهند».
۴.«ایدئولوژی‌ها بعضاً در پی ارضاء منافع گروهی خاص قدم برمی‌دارند.»
۵. «پنجمین مؤلفه‌یِ ایدئولوژی‌ها آرزواندیشی است.»
۶. «ایدئولوژی‌ها عموماً اوتوپیایی اند.»
۷. «ایدئولوژی‌ها انسان‌ها را به جانِ هم می‌اندازند، مرزبندی می‌کنند، مخالفت‌زا هستند…»
🔹کتاب راهی به رهایی
🔻سه خصيصه لسان(زبان) محافظه كاران:
١-خصيصه اول:ايدوئولوژيك بودن آن
٢-خصيصه دوم: بی ادبانه بودن
٣-خصيصه سوم: تحريك كننده بودن
🔹سخنرانی اخلاق اصلاحات
🔻هركسي خود را بشناسد و به چهار چيز در زندگی پی می برد:
١- گستره ی توانایی ها
٢-نقاط قوت و ضعف روان شناختي و اخلاقی
٣-علاقه ی نهایی زندگی
٤- محدوديت هایی كه محيط بر من تحميل می كند.
هر چه اين خودشناسی كه در سايه خودكاوی بيشتر می شود، ما در جهت رسيدن به فرزانگی نزديك تر می شويم.
استاد مصطفی ملکیان
نشست درباره كتاب «تأملات» ماركوس اورليوس
@renaissancetranslate
👍1
Forwarded from اتچ بات
۱.دیکتاتور مبتلا به «رادیکالیسم٬ و بنیادگرایی است.
۲. دیکتاتور رویای تمامیت خواهانه ای دارد که برای تحقق آن آماده است همه هنجارهای سیاسی و اجتماعی سابق را بشکند.
٣. دیکتاتور «اراده گرا» و خودرأی است.
۴. دیکتاتور «جاه طلبی» است بی حد و مرز.
۵. دیکتاتور سازنده فضای بسته ای است که خارج از آن هیچ چیز را به «رسمیت» نمی شناسد.
۶. دیکتاتور مست «غرور» است.
۷. دیکتاتور رویای تام و تمام «انقلاب» را در سر دارد و برای تحقق آن به تنها چیزی که نمی اندیشد خسارت های جبران ناپذیری است که به مردم کشورش وارد می شود.
۸. دیکتاتور نگرش «ناکجا آبادی»(دیستوپیایی) دارد و وعده آینده تابناکی را می دهد که موهوم و دست نیافتنی است.
۹. دیکتاتور گمان می کند «فرمول» واحدی برای حل همه مشکلات و مسائل در اختیار دارد.
۱۰ دیکتاتور جهان را در تقابل ریشه ای بین خیر و شر می بیند و گمان می کند برای نابودی «شر» رسالتی ویژه دارد.
۱۱. دیکتاتور فرهنگ سابق را می روبٙد تا «ضد فرهنگ» خویش را مستقر سازد.
۱۲. دیکتاتور ملتش را از «هویت بشری» تهی می سازد
۱۳. دیکتاتور از «هیچ» می آغازد و هیچ اعتنایی به آنچه قبل از وی موجود بوده ندارد.
۱۴. دیکتاتور به اسم «آزاد» کردن انسان از چنگ ظلم به قدرت می رسد و حکومتی «ظالم تر» از قبل برقرار
می کند.
۱۵. دیکتاتور از «دموکراسی» و همه ظواهر آن بیزار است و میراثش فقر و فساد و ناکارآمدی دیوانسالارانه و پایمال کردن آزادی های فردی و نادیده گرفتن حقوق بشر است.
«خصوصیات دیکتاتوری ها»
ژوزف رایت و اریکا فرانتس
ترجمه: بیژن اشتری
@renaissancetranslate
۲. دیکتاتور رویای تمامیت خواهانه ای دارد که برای تحقق آن آماده است همه هنجارهای سیاسی و اجتماعی سابق را بشکند.
٣. دیکتاتور «اراده گرا» و خودرأی است.
۴. دیکتاتور «جاه طلبی» است بی حد و مرز.
۵. دیکتاتور سازنده فضای بسته ای است که خارج از آن هیچ چیز را به «رسمیت» نمی شناسد.
۶. دیکتاتور مست «غرور» است.
۷. دیکتاتور رویای تام و تمام «انقلاب» را در سر دارد و برای تحقق آن به تنها چیزی که نمی اندیشد خسارت های جبران ناپذیری است که به مردم کشورش وارد می شود.
۸. دیکتاتور نگرش «ناکجا آبادی»(دیستوپیایی) دارد و وعده آینده تابناکی را می دهد که موهوم و دست نیافتنی است.
۹. دیکتاتور گمان می کند «فرمول» واحدی برای حل همه مشکلات و مسائل در اختیار دارد.
۱۰ دیکتاتور جهان را در تقابل ریشه ای بین خیر و شر می بیند و گمان می کند برای نابودی «شر» رسالتی ویژه دارد.
۱۱. دیکتاتور فرهنگ سابق را می روبٙد تا «ضد فرهنگ» خویش را مستقر سازد.
۱۲. دیکتاتور ملتش را از «هویت بشری» تهی می سازد
۱۳. دیکتاتور از «هیچ» می آغازد و هیچ اعتنایی به آنچه قبل از وی موجود بوده ندارد.
۱۴. دیکتاتور به اسم «آزاد» کردن انسان از چنگ ظلم به قدرت می رسد و حکومتی «ظالم تر» از قبل برقرار
می کند.
۱۵. دیکتاتور از «دموکراسی» و همه ظواهر آن بیزار است و میراثش فقر و فساد و ناکارآمدی دیوانسالارانه و پایمال کردن آزادی های فردی و نادیده گرفتن حقوق بشر است.
«خصوصیات دیکتاتوری ها»
ژوزف رایت و اریکا فرانتس
ترجمه: بیژن اشتری
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
Last summer day
Paul Mouriat.@delshodeegan
موسیقی واپسین شب
قطعه محزون و بسیار زیبای « واپسین روز تابستان»
آهنگساز و رهبر ارکستر: پل موریه
آلبوم: اعترافات حقیقی (۱۹۹۲)
سبک: کلاسیک، پاپ، ساندترک
@Renaissancetranslate
قطعه محزون و بسیار زیبای « واپسین روز تابستان»
آهنگساز و رهبر ارکستر: پل موریه
آلبوم: اعترافات حقیقی (۱۹۹۲)
سبک: کلاسیک، پاپ، ساندترک
@Renaissancetranslate
«نه میزان بالایی از هوش، نه تخیل، و نه هر دوی این‌ها با هم، یک نابغه نمی‌سازد. عشق، عشق، و تنها عشق است که روح یک نابغه را شکل می‌دهد.»
پنجم دسامبر سالروز درگذشت «پسر طلایی سالزبورگ» و یکی از ایزدان بلامنازع تاریخ موسیقی جهان «ولفگانگ آمادئوس موتزارت» است.
+پرتره هنرمند اثر «یوهان نپوموک دلا کروچه»، وین؛ ۱۷۸۱
@renaissancetranslate
پنجم دسامبر سالروز درگذشت «پسر طلایی سالزبورگ» و یکی از ایزدان بلامنازع تاریخ موسیقی جهان «ولفگانگ آمادئوس موتزارت» است.
+پرتره هنرمند اثر «یوهان نپوموک دلا کروچه»، وین؛ ۱۷۸۱
@renaissancetranslate
رنسانس
«نه میزان بالایی از هوش، نه تخیل، و نه هر دوی این‌ها با هم، یک نابغه نمی‌سازد. عشق، عشق، و تنها عشق است که روح یک نابغه را شکل می‌دهد.» پنجم دسامبر سالروز درگذشت «پسر طلایی سالزبورگ» و یکی از ایزدان بلامنازع تاریخ موسیقی جهان «ولفگانگ آمادئوس موتزارت» است.…
«نامه های موتزارت»
🖋ترجمه و تدوین: محسن الهامیان
«مایکل كِلی» خواننده ايرلندی اُپرا كه در زمان موتزارت شهرت بسياری داشت، شكل ظاهریِ آهنگساز مشهور را چنين توصيف كرده است:
"قدش كوتاه و صورتش لاغر و رنگ پريده است. موهای درهم ريختهاش او را شبيه آدمهاي بی سر وپا نشان می‌دهد. با وجودی كه پدر و مادرش زيبا بودند، ولی موتزارت تنها در دوران كودكی زيبا بود. در سالهای بعد او هيچ منظری از زيبایی دوران كودكی نداشت، با اين همه قيافهاش دلنشين مینمود. ظاهر محكمش شخصيتِ خاص او را نشان میداد، ولی صورت ظاهرش هيچ نشاني از نبوغ ذاتی او را نداشت. چشمهای درشت و بيرون زدهاش بيشتر حالت نزاری داشت تا چشمانی درخشان و پر هيجان. ابروانش آلماني و مژگانش بلند و پر پشت بود... سرش به نسبت جثهاش بسيار بزرگ بود، ولی دستو پايش در تناسب دقيقی قرار داشتند. حركت راحت و طبيعي و زيبایی انگشتهای كوچكش روی پيانو، بسيار خوش منظر بود و قدرتی داشت كه گاهی موجب تعجب بود و چشمها را به خود جلب میكرد."
در مورد شيوه آهنگسازی موزارت نامهای از وی به بارونی كه ضمن تقديم مقداری شراب به او از موتزارت در اين مورد سئوال كرده، در دست است. موتزارت هم در پاسخ می نویسد:
"زمانی كه واقعاً آزاد از هر فكری هستم، يعنی زمانی كه كاملاً تنهاهستم و خُلقی خوش دارم - در حين سفر در يك كالسكه، در حين قدم زدن بعد از صرف يك غذای خوشمزه يا در اثنای شب موقعی كه خوابم نمیبرد، در چنين فرصتهايی است كه ايدههايم روانتر و فراوانتر جاری میشود. چرا و چگونه آنها به فكرم خطور میكند نمی‌دانم و نه اين كه میتوانم جلوی جريان آنها را بگيرم. ايدههایی كه توجهام به آنها جلب میشود را در مغزم نگه میدارم و عادت دارم كه آنها را برای خودم زمزمه كنم. اگر اين كار را ادامه دهم خيلی زود میفهمم كه با اين ايدهها چه بايد بكنم، درست مثل آماده كردن يك غذای خوشمزه، آنها را در ذهنم با قواعد كنترپوان وفق داده و با سازهاي مختلفی امتحانشان میكنم.اين كار درون مرا به آتش میكشد و اگر مزاحمی نداشته باشم، سوژهام گسترش يافته، سازمان پيدا كرده و مشخص ميشود، اين سوژه هر قدر كه طولانی باشد بازهم در ذهنم كامل شده و كار روی آن به پايان ميرسد، به طوري كه میتوانم آن را بالا و پائين كنم درست مثل اين كه يك تصوير يا مجسمه زيبایی را با يك نگاه نظاره میكنم. در تصورم تمامی بخشها را به دنبال هم میشنوم درست همان گونه كه همه آنها را میتوانم يك جا بشنوم. اين كار آن قدر لذّت دارد كه نمیتوانم توصيفش كنم! تمامي اين ابداعات در يك روياي بسيار دلپذير اتفاق میافتد. در آخر سر شنيده شدن مجموعه كامل، بيشترين لذّت را دارد. آن چه كه به اين صورت فراهم آمده به سادگی از ذهنم بيرون نميرود و شايد اين بزرگترين موهبت خداوند نسبت به من باشد. زماني كه تصميم ميگيرم ايدههايم را بنويسم، از كيسه خاطراتم آنها را بيرون میريزم و اگر منظورم را با اين عبارت بيان میكنم، به اين خاطر است كه ايدههايم به شيوهای كه گفتم جمع آوری شده است. به همين دليل نوشتن آنها روی كاغذ به سرعت انجام میشود، چون در مورد همه چيز قبلاً فكر شده و كمتر اتفاق میافتد كه نوشتهام با آنچه قبلاً فكر شده متفاوت باشد. در اثنای چنين اشتغالی ميتوانم مزاحمت ديگران را تحمل و در حين نوشتن با اين و آن صحبت كنم، تنها چيزي كه مانع كارم میشود مرغ يا اردك بريان يا شيرينیهای خوشمزه است. ولی اين كه چرا آثار من خاص شيوه من و موتزارتی است و با آثار ساير مصنفين متفاوت است، شايد به همان دليلی باشد كه باعث شده دماغ من اين همه بزرگ و عقابي باشد يا به عبارت خلاصه موتزارتی بوده و از دماغ ساير مردم متفاوت باشد. چون من تحصيل چندانی در موسيقي نكرده و شيوهی اصيلی هم ندارم."
نامههای موتزارت نامههایی متفكرانه نيستند، غير ادبی و به سبك گفتگو نوشته شدهاند، به همين دليل زنده، با روح و بسيار خصوصي هستند. اين نامهها به اين خاطر نوشته نشدهاند كه روزی چاپ شوند. اين نامهها در همه زمينهها به طور كلی با نامههای «ريشار واگنر» كه "مقالهگونه" هستند٬ متفاوت میباشند.
نامه نويسی موتزارت مثل شيوهي آهنگسازياش ميباشد كه در بالا ذكر شد و هميشه در سبك خود منحصر به فرد باقي میماند.در املاء كلمات، نقطهگذاریها و موارد دستور زبان خطاهای بسيار وجود دارد. قسمتی از اين خطاها متوجه زبان آلمانی است كه چندان ادبی نيست و قسمت ديگر به خاطر لهجهی جنوب آلمان است كه موتزارت داشته است.
@renaissancetranslate
🖋ترجمه و تدوین: محسن الهامیان
«مایکل كِلی» خواننده ايرلندی اُپرا كه در زمان موتزارت شهرت بسياری داشت، شكل ظاهریِ آهنگساز مشهور را چنين توصيف كرده است:
"قدش كوتاه و صورتش لاغر و رنگ پريده است. موهای درهم ريختهاش او را شبيه آدمهاي بی سر وپا نشان می‌دهد. با وجودی كه پدر و مادرش زيبا بودند، ولی موتزارت تنها در دوران كودكی زيبا بود. در سالهای بعد او هيچ منظری از زيبایی دوران كودكی نداشت، با اين همه قيافهاش دلنشين مینمود. ظاهر محكمش شخصيتِ خاص او را نشان میداد، ولی صورت ظاهرش هيچ نشاني از نبوغ ذاتی او را نداشت. چشمهای درشت و بيرون زدهاش بيشتر حالت نزاری داشت تا چشمانی درخشان و پر هيجان. ابروانش آلماني و مژگانش بلند و پر پشت بود... سرش به نسبت جثهاش بسيار بزرگ بود، ولی دستو پايش در تناسب دقيقی قرار داشتند. حركت راحت و طبيعي و زيبایی انگشتهای كوچكش روی پيانو، بسيار خوش منظر بود و قدرتی داشت كه گاهی موجب تعجب بود و چشمها را به خود جلب میكرد."
در مورد شيوه آهنگسازی موزارت نامهای از وی به بارونی كه ضمن تقديم مقداری شراب به او از موتزارت در اين مورد سئوال كرده، در دست است. موتزارت هم در پاسخ می نویسد:
"زمانی كه واقعاً آزاد از هر فكری هستم، يعنی زمانی كه كاملاً تنهاهستم و خُلقی خوش دارم - در حين سفر در يك كالسكه، در حين قدم زدن بعد از صرف يك غذای خوشمزه يا در اثنای شب موقعی كه خوابم نمیبرد، در چنين فرصتهايی است كه ايدههايم روانتر و فراوانتر جاری میشود. چرا و چگونه آنها به فكرم خطور میكند نمی‌دانم و نه اين كه میتوانم جلوی جريان آنها را بگيرم. ايدههایی كه توجهام به آنها جلب میشود را در مغزم نگه میدارم و عادت دارم كه آنها را برای خودم زمزمه كنم. اگر اين كار را ادامه دهم خيلی زود میفهمم كه با اين ايدهها چه بايد بكنم، درست مثل آماده كردن يك غذای خوشمزه، آنها را در ذهنم با قواعد كنترپوان وفق داده و با سازهاي مختلفی امتحانشان میكنم.اين كار درون مرا به آتش میكشد و اگر مزاحمی نداشته باشم، سوژهام گسترش يافته، سازمان پيدا كرده و مشخص ميشود، اين سوژه هر قدر كه طولانی باشد بازهم در ذهنم كامل شده و كار روی آن به پايان ميرسد، به طوري كه میتوانم آن را بالا و پائين كنم درست مثل اين كه يك تصوير يا مجسمه زيبایی را با يك نگاه نظاره میكنم. در تصورم تمامی بخشها را به دنبال هم میشنوم درست همان گونه كه همه آنها را میتوانم يك جا بشنوم. اين كار آن قدر لذّت دارد كه نمیتوانم توصيفش كنم! تمامي اين ابداعات در يك روياي بسيار دلپذير اتفاق میافتد. در آخر سر شنيده شدن مجموعه كامل، بيشترين لذّت را دارد. آن چه كه به اين صورت فراهم آمده به سادگی از ذهنم بيرون نميرود و شايد اين بزرگترين موهبت خداوند نسبت به من باشد. زماني كه تصميم ميگيرم ايدههايم را بنويسم، از كيسه خاطراتم آنها را بيرون میريزم و اگر منظورم را با اين عبارت بيان میكنم، به اين خاطر است كه ايدههايم به شيوهای كه گفتم جمع آوری شده است. به همين دليل نوشتن آنها روی كاغذ به سرعت انجام میشود، چون در مورد همه چيز قبلاً فكر شده و كمتر اتفاق میافتد كه نوشتهام با آنچه قبلاً فكر شده متفاوت باشد. در اثنای چنين اشتغالی ميتوانم مزاحمت ديگران را تحمل و در حين نوشتن با اين و آن صحبت كنم، تنها چيزي كه مانع كارم میشود مرغ يا اردك بريان يا شيرينیهای خوشمزه است. ولی اين كه چرا آثار من خاص شيوه من و موتزارتی است و با آثار ساير مصنفين متفاوت است، شايد به همان دليلی باشد كه باعث شده دماغ من اين همه بزرگ و عقابي باشد يا به عبارت خلاصه موتزارتی بوده و از دماغ ساير مردم متفاوت باشد. چون من تحصيل چندانی در موسيقي نكرده و شيوهی اصيلی هم ندارم."
نامههای موتزارت نامههایی متفكرانه نيستند، غير ادبی و به سبك گفتگو نوشته شدهاند، به همين دليل زنده، با روح و بسيار خصوصي هستند. اين نامهها به اين خاطر نوشته نشدهاند كه روزی چاپ شوند. اين نامهها در همه زمينهها به طور كلی با نامههای «ريشار واگنر» كه "مقالهگونه" هستند٬ متفاوت میباشند.
نامه نويسی موتزارت مثل شيوهي آهنگسازياش ميباشد كه در بالا ذكر شد و هميشه در سبك خود منحصر به فرد باقي میماند.در املاء كلمات، نقطهگذاریها و موارد دستور زبان خطاهای بسيار وجود دارد. قسمتی از اين خطاها متوجه زبان آلمانی است كه چندان ادبی نيست و قسمت ديگر به خاطر لهجهی جنوب آلمان است كه موتزارت داشته است.
@renaissancetranslate
Forwarded from اتچ بات
یکی از موضوعات اصلی، به موازات بررسی ساختار و اندیشه موسیقیدانان بزرگ از رهگذر آثارشان، بازخوانی سیر و سلوک روحی و تاریخی آنها در گذر زمان و مواجهه با مشکلات اجتماعی فرهنگی و حتی سیاسی زمان خویش است. با اینکه این رویکرد در مورد آهنگسازان رمانتیک(به عنوان مثال بتهوون) بسیار به درک بهتر آثارشان یاری می رساند، قضیه در مورد آهنگسازان کلاسیک و بویژه موتزارت، کمتر همسویی قابل توجهی بین روند زندگی آنها و ساختار و مفهوم آثارشان را آشکار می سازد.
بحث انگیز ترین موضوع زندگی موتزارت (جدا از نبوغ اسرار آمیزش) مرگ مرموز وی در اوج شکوفایی هنرش است. یک چنین مرگِ سئوال برانگیزی برای چندین نسل از نویسندگان و مورخان متعصب و ملی گرایی چون آلمانیها کافی است تا طی چند دهه درباره این موضوع چندین کتاب و مقاله بنویسند، و جای تعجب نخواهد بود که اگر امروزه یکی از رشته های تخصصی موسیقی موتزارت شناسی باشد.
در تاریخ ۱۴ اکتبر سال ۱۷۹۱ موتسارت در آخرین نامه اش به همسرش کنستانتز که در بادن اقامت داشت اظهار نمود که وی آهنگساز ایتالیایی «آنتونیو سالیِری» را همراه آوازه خوانش برای اجرای اپرای فلوت سحر آمیز دعوت نموده است و سالیری استقبال ستایش امیزی از اپرا داشته است:
" در سراسر قطعه از اورتور تا آوازهای کُرال آخر، بارها گفت، براوو! براوو..."
کمتر از دو ماه بعد موتزارت از دنیا رفت. در طی هفته آخر زندگی وی برخی مطبوعات گزارشاتی مبنی بر تورم بدن وی به چاپ رساندند. کم کم ظن افکار عمومی متوجه سالیری شد؛ کسی که علی رغم بیان شادمانی اش نسبت به «اپرای فلوت سحر آمیز» یک دهه رقیب سر سخت موتزارت در وین بود. طی سالهای قبل از فوت شدن سالیری در ۱۸۲۵ شایعاتی مجدداً منتشر شد که با استناد به اعتراف گناه توسط خود سالیری و اظهار ندامت وی در دوران بیماری اش و نیز تلاش وی برای خودکشی، نظرها را به خود جلب کرد. شایعاتی که حاکی از به قتل رسیدن موتزارت توسط سالیری بودند، سبب برپایی بحث و جدلهاو موضع گیری هایی در زمینه های پزشکی، موزیکولوژی، تاریخ و ادبیات شدند که حتی تا امروز نیز ادامه دارد.
در سال ۱۹۷۰ کتابی از دیوید وایز با عنوان «ترور موتزارت» در پیشخوان کتاب فروشی ها عرضه شد (از همین نویسنده کتابی با عنوان «خاکی و آسمانی» به ترجمه علی اصغر بهرام بیگی-انتشارات مروارید ۱۳۶۹- در ایران به چاپ رسیده است.
نویسنده در مقدمه کتاب صریحا می نویسد که این اثر یک رمان تاریخی است و نه یک شرح حال یا یک رمان تخیلی. مناظرات طبی و تاریخی در مورد درگذشت نا بهنگام موتزارت در آلمان و سایر کشورها هنوز ادامه دارد؛ بخصوص نویسندگان و محققان آلمانی تبار، که این موضوع از دغدغه های همیشگی شان است. با این احوال، نقطه نظرمشترکی وجود ندارد و نظرات متفاوتی ارائه شده اند که هر کدام به دفاع از دخالت هر یک از فرضیات ذیل می پردازند: مرگ طبیعی، مسمومیت، حسادت شغلی، سیاست های دینی، انجمن فراماسون و حتی یهودیان.
در حقیقت هیچ بقایایی از جسد موتزارت برای بررسی در دسترس نبوده و نیست و به جز همسر وی، هیچ فرد یا افرادی را نمی توان از دست داشتن در مرگ وی، مبرا قلمداد کرد.
داستان روزهای آخر حیات موتزارت با سفارش دادن مرموز رکوئیم آغاز می شود. این مسئله ظاهراً سبب سایه انداختن «تفکر در باب مرگ» بر روح حساس آهنگساز می شود.
(معمای مرگ موتزارت | نویسنده: آلبرت بروویتز | ترجمه: احمد رضا خلیلیان، بخش اول)
+ماسک مرگ موترارت اثر «کنت ژوزف دیم فون اشترتیت»(۱۷۹۱)
@renaissancetranslate
بحث انگیز ترین موضوع زندگی موتزارت (جدا از نبوغ اسرار آمیزش) مرگ مرموز وی در اوج شکوفایی هنرش است. یک چنین مرگِ سئوال برانگیزی برای چندین نسل از نویسندگان و مورخان متعصب و ملی گرایی چون آلمانیها کافی است تا طی چند دهه درباره این موضوع چندین کتاب و مقاله بنویسند، و جای تعجب نخواهد بود که اگر امروزه یکی از رشته های تخصصی موسیقی موتزارت شناسی باشد.
در تاریخ ۱۴ اکتبر سال ۱۷۹۱ موتسارت در آخرین نامه اش به همسرش کنستانتز که در بادن اقامت داشت اظهار نمود که وی آهنگساز ایتالیایی «آنتونیو سالیِری» را همراه آوازه خوانش برای اجرای اپرای فلوت سحر آمیز دعوت نموده است و سالیری استقبال ستایش امیزی از اپرا داشته است:
" در سراسر قطعه از اورتور تا آوازهای کُرال آخر، بارها گفت، براوو! براوو..."
کمتر از دو ماه بعد موتزارت از دنیا رفت. در طی هفته آخر زندگی وی برخی مطبوعات گزارشاتی مبنی بر تورم بدن وی به چاپ رساندند. کم کم ظن افکار عمومی متوجه سالیری شد؛ کسی که علی رغم بیان شادمانی اش نسبت به «اپرای فلوت سحر آمیز» یک دهه رقیب سر سخت موتزارت در وین بود. طی سالهای قبل از فوت شدن سالیری در ۱۸۲۵ شایعاتی مجدداً منتشر شد که با استناد به اعتراف گناه توسط خود سالیری و اظهار ندامت وی در دوران بیماری اش و نیز تلاش وی برای خودکشی، نظرها را به خود جلب کرد. شایعاتی که حاکی از به قتل رسیدن موتزارت توسط سالیری بودند، سبب برپایی بحث و جدلهاو موضع گیری هایی در زمینه های پزشکی، موزیکولوژی، تاریخ و ادبیات شدند که حتی تا امروز نیز ادامه دارد.
در سال ۱۹۷۰ کتابی از دیوید وایز با عنوان «ترور موتزارت» در پیشخوان کتاب فروشی ها عرضه شد (از همین نویسنده کتابی با عنوان «خاکی و آسمانی» به ترجمه علی اصغر بهرام بیگی-انتشارات مروارید ۱۳۶۹- در ایران به چاپ رسیده است.
نویسنده در مقدمه کتاب صریحا می نویسد که این اثر یک رمان تاریخی است و نه یک شرح حال یا یک رمان تخیلی. مناظرات طبی و تاریخی در مورد درگذشت نا بهنگام موتزارت در آلمان و سایر کشورها هنوز ادامه دارد؛ بخصوص نویسندگان و محققان آلمانی تبار، که این موضوع از دغدغه های همیشگی شان است. با این احوال، نقطه نظرمشترکی وجود ندارد و نظرات متفاوتی ارائه شده اند که هر کدام به دفاع از دخالت هر یک از فرضیات ذیل می پردازند: مرگ طبیعی، مسمومیت، حسادت شغلی، سیاست های دینی، انجمن فراماسون و حتی یهودیان.
در حقیقت هیچ بقایایی از جسد موتزارت برای بررسی در دسترس نبوده و نیست و به جز همسر وی، هیچ فرد یا افرادی را نمی توان از دست داشتن در مرگ وی، مبرا قلمداد کرد.
داستان روزهای آخر حیات موتزارت با سفارش دادن مرموز رکوئیم آغاز می شود. این مسئله ظاهراً سبب سایه انداختن «تفکر در باب مرگ» بر روح حساس آهنگساز می شود.
(معمای مرگ موتزارت | نویسنده: آلبرت بروویتز | ترجمه: احمد رضا خلیلیان، بخش اول)
+ماسک مرگ موترارت اثر «کنت ژوزف دیم فون اشترتیت»(۱۷۹۱)
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
👍1
Forwarded from اتچ بات
«فرانتس نیمتشک» اولین شرح حال نویس موتزارت می نویسد که موتزارت در پراگ بیمار شد، به طوری که نیاز به حمایت طبی مکرر داشت:
"{موتسارت}رنگ پریده بود و حالتی غمگین داشت؛ برخلاف همیشه که خندان و شاد با دوستانش شوخی میکرد."
پس از بازگشت به وین، وی با شور و علاقه فراوان کار را روی رکوئیم شروع کرد، ولی در این حین اظهارات خانواده و دوستان وی حاکی از آن است که بیماری وی رو به وخامت و دچار افسردگی بوده است. کنستانتز برای دلگرم کردن همسرش، با او به گردش می رود. کنستانتز خاطره آنروز را اینگونه برای نینتشک تعریف میکند:
"ولفگانگ شروع کرد به صحبت کردن درباره مرگ و اقرار نمود که رکوئیم را در حقیقت برای خودش دارد می نویسد، اشک از چشمانش سرازیر شد و گفت من عمیقاً احساس میکنم که دیگر چیزی به پایانم نمانده است؛ من اطمینان دارم که مسموم شده ام. این موضوع لحظه ای راحتم نمی گذارد."
کنستانتز در سایر گفته هایش ابراز می دارد که موتزارت حتی نام سمی که وی را با او مسموم کرده اند را به وضوح می دانسته است: "aqua toffana".
این سم که ماده موثر آن آرسنیک میباشد، برای اولین بار در قرن شانزدهم در ایتالیا توسط زنی به نام toffana عرضه شد که با شیوع زیادی از مرگ ناگهانی همراه بود. یکی از مهمترین منابع قابل استفاده درباره بیماری نهائی موتزارت، اظهارات خواهر کنستانتز، سوفی در سال ۱۸۲۵ می باشد که بنا به درخواست یک شرح حال نویس بیان شده اند. اکثر علایمی را که مورخان طب شناس بدان پرداخته اند را با استناد به گفته های سوفی بررسی می کنیم:
"تورم شدید تن وی که حرکت در رخت خواب را برایش دشوار می کرد. گفته وی مبنی بر احساس "طعم مرگ" روی زبانش و تب بالای آهنگساز."
موتزارت علی رغم درد و رنج، کار بر روی رکوئیم را ادامه می داد. در آخرین روز حیات، «سوفی زاسمایر» دوست و شاگرد اصلی موتزارت - را در حالی بر بالین وی می بیند که موتزارت در حال توضیح دادن به او درباره چگونگی تمام کردن رکوئیم می باشد. روز قبل از واقعه، آهنگساز همراه با سه نفر از دوستانش بخشهایی از رکوئیم را تمرین می کرده اند. موتزارت ضمن نگرانی عمیقش به کنستانتز گوشزد مینماید که موضوع مرگ وی را تا زمانی که دوستش "آلبرشت برگر»مطلع نشده، مخفی نگه دارد تا بدینوسیله دوست وی بتواند پست او را در کلیسای جامع سنت استیفن بعنوان کاپل مایستر(رهبر ارکستر) اختیار کند
وقتی که موتزارت به اغما فرو می رفت، پزشک او دکتر «نیکلاس کلوسه» در تئاتر شهر مشغول تماشای اپرای فلوت سحر آمیز بود، ساس مایر دکتر کلوسه را پس از پایان اپرا بر بالین محتضر می آورد. دکتر دستور گذاشتن کمپرس سرد بر پیشانی تب آلود موتزارت می دهد. ولی با این حال موتزارت دچار شوکی می گردد که دیگر هوشیاری اش را به دست نمی آورد.
بنا به گفته سوفی در آخرین لحظات، ولفگانگ آمادئوس موتزارت کوشید تا صدای طبل ها در رکوئیم را با دهان تقلید کند، آوای عجیب که سوفی تا سالها بعد پژواک آنرا در گوشهایش حس می کرد: این آخرین نوای موسیقی جادویی موترارت بود.
(معمای مرگ موتزارت | نویسنده: آلبرت بروویتز | ترجمه: احمد رضا خلیلیان، بخش دوم)
+ماسک مرگ موترارت اثر «کنت ژوزف دیم فون اشترتیت»(۱۷۹۱)
@renaissancetranslate
"{موتسارت}رنگ پریده بود و حالتی غمگین داشت؛ برخلاف همیشه که خندان و شاد با دوستانش شوخی میکرد."
پس از بازگشت به وین، وی با شور و علاقه فراوان کار را روی رکوئیم شروع کرد، ولی در این حین اظهارات خانواده و دوستان وی حاکی از آن است که بیماری وی رو به وخامت و دچار افسردگی بوده است. کنستانتز برای دلگرم کردن همسرش، با او به گردش می رود. کنستانتز خاطره آنروز را اینگونه برای نینتشک تعریف میکند:
"ولفگانگ شروع کرد به صحبت کردن درباره مرگ و اقرار نمود که رکوئیم را در حقیقت برای خودش دارد می نویسد، اشک از چشمانش سرازیر شد و گفت من عمیقاً احساس میکنم که دیگر چیزی به پایانم نمانده است؛ من اطمینان دارم که مسموم شده ام. این موضوع لحظه ای راحتم نمی گذارد."
کنستانتز در سایر گفته هایش ابراز می دارد که موتزارت حتی نام سمی که وی را با او مسموم کرده اند را به وضوح می دانسته است: "aqua toffana".
این سم که ماده موثر آن آرسنیک میباشد، برای اولین بار در قرن شانزدهم در ایتالیا توسط زنی به نام toffana عرضه شد که با شیوع زیادی از مرگ ناگهانی همراه بود. یکی از مهمترین منابع قابل استفاده درباره بیماری نهائی موتزارت، اظهارات خواهر کنستانتز، سوفی در سال ۱۸۲۵ می باشد که بنا به درخواست یک شرح حال نویس بیان شده اند. اکثر علایمی را که مورخان طب شناس بدان پرداخته اند را با استناد به گفته های سوفی بررسی می کنیم:
"تورم شدید تن وی که حرکت در رخت خواب را برایش دشوار می کرد. گفته وی مبنی بر احساس "طعم مرگ" روی زبانش و تب بالای آهنگساز."
موتزارت علی رغم درد و رنج، کار بر روی رکوئیم را ادامه می داد. در آخرین روز حیات، «سوفی زاسمایر» دوست و شاگرد اصلی موتزارت - را در حالی بر بالین وی می بیند که موتزارت در حال توضیح دادن به او درباره چگونگی تمام کردن رکوئیم می باشد. روز قبل از واقعه، آهنگساز همراه با سه نفر از دوستانش بخشهایی از رکوئیم را تمرین می کرده اند. موتزارت ضمن نگرانی عمیقش به کنستانتز گوشزد مینماید که موضوع مرگ وی را تا زمانی که دوستش "آلبرشت برگر»مطلع نشده، مخفی نگه دارد تا بدینوسیله دوست وی بتواند پست او را در کلیسای جامع سنت استیفن بعنوان کاپل مایستر(رهبر ارکستر) اختیار کند
وقتی که موتزارت به اغما فرو می رفت، پزشک او دکتر «نیکلاس کلوسه» در تئاتر شهر مشغول تماشای اپرای فلوت سحر آمیز بود، ساس مایر دکتر کلوسه را پس از پایان اپرا بر بالین محتضر می آورد. دکتر دستور گذاشتن کمپرس سرد بر پیشانی تب آلود موتزارت می دهد. ولی با این حال موتزارت دچار شوکی می گردد که دیگر هوشیاری اش را به دست نمی آورد.
بنا به گفته سوفی در آخرین لحظات، ولفگانگ آمادئوس موتزارت کوشید تا صدای طبل ها در رکوئیم را با دهان تقلید کند، آوای عجیب که سوفی تا سالها بعد پژواک آنرا در گوشهایش حس می کرد: این آخرین نوای موسیقی جادویی موترارت بود.
(معمای مرگ موتزارت | نویسنده: آلبرت بروویتز | ترجمه: احمد رضا خلیلیان، بخش دوم)
+ماسک مرگ موترارت اثر «کنت ژوزف دیم فون اشترتیت»(۱۷۹۱)
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
رکوئیم مشهور «لاکریموسا» (K.626) اثر ولفگانگ آمادئوس موتزارت.
لاکریموسا همان اثر مشهوری است که تصنیف آن از سوی سفارش دهنده مرموز و ناشناسی به آهنگساز واگذار گردید و بسیاری از مورخان هنر آن را مرثیه مرگ موتزارت قلمداد می کنند. واژه لاکریموسا در زبان ایتالیایی به معنای «اشکبار» یا «گریان» است.
اجرا: ارکستر فیلارمونیک برلین، ۱۹۸۶
رهبر ارکستر: هربرت فون کارایان.
پانوشت: هربرت فون کارایان همچون خود موتزارت زاده شهر سالزبورگ اتریش بود، و به واسطه نبوغش در عالم موسیقی، بسیاری از وی با عنوان «دومین پسر طلایی سالزبورگ»(بعد از موتزارت) یاد می‌کردند.
@renaissancetranslate
لاکریموسا همان اثر مشهوری است که تصنیف آن از سوی سفارش دهنده مرموز و ناشناسی به آهنگساز واگذار گردید و بسیاری از مورخان هنر آن را مرثیه مرگ موتزارت قلمداد می کنند. واژه لاکریموسا در زبان ایتالیایی به معنای «اشکبار» یا «گریان» است.
اجرا: ارکستر فیلارمونیک برلین، ۱۹۸۶
رهبر ارکستر: هربرت فون کارایان.
پانوشت: هربرت فون کارایان همچون خود موتزارت زاده شهر سالزبورگ اتریش بود، و به واسطه نبوغش در عالم موسیقی، بسیاری از وی با عنوان «دومین پسر طلایی سالزبورگ»(بعد از موتزارت) یاد می‌کردند.
@renaissancetranslate