عزيز دلم، میدانی «سيم آخر» چيست!؟ همه خيال می كنند كه سيمِ آخر ساز است. حتی يك نوازنده بی سواد روی صحنه زد به سيم آخر تارٙش گفت:

"اين هم سيم آخر...!"

اما سيم آخر يعنی وقتی می رفتند «قمار» و آخرین سكه زرشان را كه می باختند، جيبشان را ميگشتند و آخرين سكه «سيم»(نقره) را هم به قمار ميزدند.
می زدند به سيم آخر، به «اميد» بُردن همه «هستی»، يا به باد دادن آخرين سكه «نيستی»!!






«عباس معروفی»
@renaissancetranslate

درباره هفت ویژگی ِمنفیِ ایدئولوژی‌ها



هفت ویژگی ِمنفیِ ایدئولوژی‌ها از این قرارند:

۱. ایدئولوژی «عقیده‌ای است که پذیرشِ آن بدونِ دلیل است».
۲. ایدئولوژی «معمولَاً جزمیت دارد».
۳.ایدئولوژی‌ها «به دلیل جزمیتی که دارند، معمولآً به تغییر، روی خوش نشان نمی‌دهند».
۴.«ایدئولوژی‌ها بعضاً در پی ارضاء منافع گروهی خاص قدم برمی‌دارند.»
۵. «پنجمین مؤلفه‌یِ ایدئولوژی‌ها آرزواندیشی است.»
۶. «ایدئولوژی‌ها عموماً اوتوپیایی اند.»
۷. «ایدئولوژی‌ها انسان‌ها را به جانِ هم می‌اندازند، مرزبندی می‌کنند، مخالفت‌زا هستند…»

🔹کتاب راهی به رهایی

🔻سه خصيصه لسان(زبان) محافظه كاران:

١-خصيصه اول:ايدوئولوژيك بودن آن
٢-خصيصه دوم: بی ادبانه بودن
٣-خصيصه سوم: تحريك كننده بودن

🔹سخنرانی اخلاق اصلاحات


🔻هركسي خود را بشناسد و به چهار چيز در زندگی پی می برد:

١- گستره ی توانایی ها
٢-نقاط قوت و ضعف روان شناختي و اخلاقی
٣-علاقه ی نهایی زندگی
٤- محدوديت هایی كه محيط بر من تحميل می كند.

هر چه اين خودشناسی كه در سايه خودكاوی بيشتر می شود، ما در جهت رسيدن به فرزانگی نزديك تر می شويم.





استاد مصطفی ملکیان
نشست درباره كتاب «تأملات» ماركوس اورليوس
@renaissancetranslate

‍ ‍۱.دیکتاتور مبتلا به «رادیکالیسم٬ و بنیادگرایی است.

۲. دیکتاتور رویای تمامیت خواهانه ای دارد که برای تحقق آن آماده است همه هنجارهای سیاسی و اجتماعی سابق را بشکند.

٣. دیکتاتور «اراده گرا» و خودرأی است.

۴. دیکتاتور «جاه طلبی» است بی حد و مرز.

۵. دیکتاتور سازنده فضای بسته ای است که خارج از آن هیچ چیز را به «رسمیت» نمی شناسد.

۶. دیکتاتور مست «غرور» است.

۷. دیکتاتور رویای تام و تمام «انقلاب» را در سر دارد و برای تحقق آن به تنها چیزی که نمی اندیشد خسارت های جبران ناپذیری است که به مردم کشورش وارد می شود.

۸. دیکتاتور نگرش «ناکجا آبادی»(دیستوپیایی) دارد و وعده آینده تابناکی را می دهد که موهوم و دست نیافتنی است.

۹. دیکتاتور گمان می کند «فرمول» واحدی برای حل همه مشکلات و مسائل در اختیار دارد.

۱۰ دیکتاتور جهان را در تقابل ریشه ای بین خیر و شر می بیند و گمان می کند برای نابودی «شر» رسالتی ویژه دارد.

۱۱. دیکتاتور فرهنگ سابق را می روبٙد تا «ضد فرهنگ» خویش را مستقر سازد.

۱۲. دیکتاتور ملتش را از «هویت بشری» تهی می سازد

۱۳. دیکتاتور از «هیچ» می آغازد و هیچ اعتنایی به آنچه قبل از وی موجود بوده ندارد.

۱۴. دیکتاتور به اسم «آزاد» کردن انسان از چنگ ظلم به قدرت می رسد و حکومتی «ظالم تر» از قبل برقرار
می کند.

۱۵. دیکتاتور از «دموکراسی» و همه ظواهر آن بیزار است و میراثش فقر و فساد و ناکارآمدی دیوانسالارانه و پایمال کردن آزادی های فردی و نادیده گرفتن حقوق بشر است.




«خصوصیات دیکتاتوری ها»
ژوزف رایت و اریکا فرانتس
ترجمه: بیژن اشتری
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه محزون و بسیار زیبای « واپسین روز تابستان»

آهنگساز و رهبر ارکستر: پل موریه

آلبوم: اعترافات حقیقی (۱۹۹۲)

سبک: کلاسیک، پاپ، ساندترک
@Renaissancetranslate

«نه میزان بالایی از هوش، نه تخیل، و نه هر دوی این‌ها با هم، یک نابغه نمی‌سازد. عشق، عشق، و تنها عشق است که روح یک نابغه را شکل می‌دهد.»



پنجم دسامبر سالروز درگذشت «پسر طلایی سالزبورگ» و یکی از ایزدان بلامنازع تاریخ موسیقی جهان «ولفگانگ آمادئوس موتزارت» است.


+پرتره هنرمند اثر «یوهان نپوموک دلا کروچه»، وین؛ ۱۷۸۱
@renaissancetranslate

«نامه های موتزارت»

🖋ترجمه و تدوین: محسن الهامیان



«مایکل كِلی» خواننده‎ ايرلندی اُپرا كه در زمان موتزارت شهرت بسياری داشت، شكل ظاهریِ آهنگساز مشهور را چنين توصيف كرده است:

"قدش كوتاه و صورتش لاغر و رنگ پريده است. موهای درهم ريخته‎اش او را شبيه آدم‎هاي بی سر وپا نشان می‎دهد. با وجودی كه پدر و مادرش زيبا بودند، ولی موتزارت تنها در دوران كودكی زيبا بود. در سال‎های بعد او هيچ منظری از زيبایی دوران كودكی نداشت، با اين همه قيافه‎اش دلنشين می‎نمود. ظاهر محكمش شخصيتِ خاص او را نشان می‎داد، ولی صورت ظاهرش هيچ نشاني از نبوغ ذاتی او را نداشت. چشم‎های درشت و بيرون زده‎اش بيشتر حالت نزاری داشت تا چشمانی درخشان و پر هيجان. ابروانش آلماني و مژگانش بلند و پر پشت بود... سرش به نسبت جثه‎اش بسيار بزرگ بود، ولی دست‎و پايش در تناسب دقيقی قرار داشتند. حركت راحت و طبيعي و زيبایی انگشت‎های كوچكش روی پيانو، بسيار خوش منظر بود و قدرتی داشت كه گاهی موجب تعجب بود و چشم‎ها را به خود جلب می‎كرد."

در مورد شيوه‎ آهنگسازی موزارت نامه‎ای از وی به بارونی كه ضمن تقديم مقداری شراب به او از موتزارت در اين مورد سئوال كرده، در دست است. موتزارت هم در پاسخ می نویسد:
"زمانی كه واقعاً آزاد از هر فكری هستم، يعنی زمانی كه كاملاً تنهاهستم و خُلقی خوش دارم - در حين سفر در يك كالسكه، در حين قدم زدن بعد از صرف يك غذای خوشمزه يا در اثنای شب موقعی كه خوابم نمی‎برد، در چنين فرصت‎هايی است كه ايده‎هايم روان‎تر و فراوان‎تر جاری می‎شود. چرا و چگونه آن‎ها به فكرم خطور می‎كند نمی‎دانم و نه اين كه می‎توانم جلوی جريان آن‎ها را بگيرم. ايده‎هایی كه توجه‎ام به آن‎ها جلب می‎شود را در مغزم نگه می‎دارم و عادت دارم كه آن‎ها را برای خودم زمزمه كنم. اگر اين كار را ادامه دهم خيلی زود می‎فهمم كه با اين ايده‎ها چه بايد بكنم، درست مثل آماده كردن يك غذای خوشمزه، آن‎ها را در ذهنم با قواعد كنترپوان وفق داده و با سازهاي مختلفی امتحانشان می‎كنم.اين كار درون مرا به آتش می‎كشد و اگر مزاحمی نداشته باشم، سوژه‎ام گسترش يافته، سازمان پيدا كرده و مشخص مي‎شود، اين سوژه هر قدر كه طولانی باشد بازهم در ذهنم كامل شده و كار روی آن به پايان مي‎رسد، به طوري كه می‎توانم آن را بالا و پائين كنم درست مثل اين كه يك تصوير يا مجسمه‎ زيبایی را با يك نگاه نظاره می‎كنم. در تصورم تمامی بخش‎ها را به دنبال هم می‎شنوم درست همان گونه كه همه‎ آن‎ها را می‎توانم يك جا بشنوم. اين كار آن قدر لذّت دارد كه نمی‎توانم توصيفش كنم! تمامي اين ابداعات در يك روياي بسيار دلپذير اتفاق می‎افتد. در آخر سر شنيده شدن مجموعه‎ كامل، بيشترين لذّت را دارد. آن چه كه به اين صورت فراهم آمده به سادگی از ذهنم بيرون نمي‎رود و شايد اين بزرگترين موهبت خداوند نسبت به من باشد. زماني كه تصميم مي‏گيرم ايده‎هايم را بنويسم، از كيسه‎ خاطراتم آن‎ها را بيرون می‎ريزم و اگر منظورم را با اين عبارت بيان می‎كنم، به اين خاطر است كه ايده‎هايم به شيوه‎ای كه گفتم جمع آوری شده است. به همين دليل نوشتن آن‎ها روی كاغذ به سرعت انجام می‎شود، چون در مورد همه چيز قبلاً فكر شده و كمتر اتفاق می‎افتد كه نوشته‎ام با آنچه قبلاً فكر شده متفاوت باشد. در اثنای چنين اشتغالی مي‎توانم مزاحمت ديگران را تحمل و در حين نوشتن با اين و آن صحبت كنم، تنها چيزي كه مانع كارم می‎شود مرغ يا اردك بريان يا شيرينی‎های خوشمزه است. ولی اين كه چرا آثار من خاص شيوه‎ من و موتزارتی است و با آثار ساير مصنفين متفاوت است، شايد به همان دليلی باشد كه باعث شده دماغ من اين همه بزرگ و عقابي باشد يا به عبارت خلاصه موتزارتی بوده و از دماغ ساير مردم متفاوت باشد. چون من تحصيل چندانی در موسيقي نكرده و شيوه‎ی اصيلی هم ندارم."

نامه‎های موتزارت نامه‎هایی متفكرانه نيستند، غير ادبی و به سبك گفتگو نوشته شده‎اند، به همين دليل زنده، با روح و بسيار خصوصي هستند. اين نامه‎ها به اين خاطر نوشته نشده‎اند كه روزی چاپ شوند. اين نامه‎ها در همه‎ زمينه‎ها به طور كلی با نامه‎های «ريشار واگنر» كه "مقاله‎گونه" هستند٬ متفاوت می‎باشند.

نامه نويسی موتزارت مثل شيوه‎ي آهنگسازي‎اش مي‎باشد كه در بالا ذكر شد و هميشه در سبك خود منحصر به فرد باقي می‎ماند.در املاء كلمات، نقطه‎گذاری‎ها و موارد دستور زبان خطاهای بسيار وجود دارد. قسمتی از اين خطاها متوجه زبان آلمانی است كه چندان ادبی نيست و قسمت ديگر به خاطر لهجه‎ی جنوب آلمان است كه موتزارت داشته است.
@renaissancetranslate

‍ ‍ یکی از موضوعات اصلی، به موازات بررسی ساختار و اندیشه موسیقیدانان بزرگ از رهگذر آثارشان، بازخوانی سیر و سلوک روحی و تاریخی آنها در گذر زمان و مواجهه با مشکلات اجتماعی فرهنگی و حتی سیاسی زمان خویش است. با اینکه این رویکرد در مورد آهنگسازان رمانتیک(به عنوان مثال بتهوون) بسیار به درک بهتر آثارشان یاری می رساند، قضیه در مورد آهنگسازان کلاسیک و بویژه موتزارت، کمتر همسویی قابل توجهی بین روند زندگی آنها و ساختار و مفهوم آثارشان را آشکار می سازد.
بحث انگیز ترین موضوع زندگی موتزارت (جدا از نبوغ اسرار آمیزش) مرگ مرموز وی در اوج شکوفایی هنرش است. یک چنین مرگِ سئوال برانگیزی برای چندین نسل از نویسندگان و مورخان متعصب و ملی گرایی چون آلمانیها کافی است تا طی چند دهه درباره این موضوع چندین کتاب و مقاله بنویسند، و جای تعجب نخواهد بود که اگر امروزه یکی از رشته های تخصصی موسیقی موتزارت شناسی باشد.

در تاریخ ۱۴ اکتبر سال ۱۷۹۱ موتسارت در آخرین نامه اش به همسرش کنستانتز که در بادن اقامت داشت اظهار نمود که وی آهنگساز ایتالیایی «آنتونیو سالیِری» را همراه آوازه خوانش برای اجرای اپرای فلوت سحر آمیز دعوت نموده است و سالیری استقبال ستایش امیزی از اپرا داشته است:

" در سراسر قطعه از اورتور تا آوازهای کُرال آخر، بارها گفت، براوو! براوو..."

کمتر از دو ماه بعد موتزارت از دنیا رفت. در طی هفته آخر زندگی وی برخی مطبوعات گزارشاتی مبنی بر تورم بدن وی به چاپ رساندند. کم کم ظن افکار عمومی متوجه سالیری شد؛ کسی که علی رغم بیان شادمانی اش نسبت به «اپرای فلوت سحر آمیز» یک دهه رقیب سر سخت موتزارت در وین بود. طی سالهای قبل از فوت شدن سالیری در ۱۸۲۵ شایعاتی مجدداً منتشر شد که با استناد به اعتراف گناه توسط خود سالیری و اظهار ندامت وی در دوران بیماری اش و نیز تلاش وی برای خودکشی، نظرها را به خود جلب کرد. شایعاتی که حاکی از به قتل رسیدن موتزارت توسط سالیری بودند، سبب برپایی بحث و جدلهاو موضع گیری هایی در زمینه های پزشکی، موزیکولوژی، تاریخ و ادبیات شدند که حتی تا امروز نیز ادامه دارد.

در سال ۱۹۷۰ کتابی از دیوید وایز با عنوان «ترور موتزارت» در پیشخوان کتاب فروشی ها عرضه شد (از همین نویسنده کتابی با عنوان «خاکی و آسمانی» به ترجمه علی اصغر بهرام بیگی-انتشارات مروارید ۱۳۶۹- در ایران به چاپ رسیده است.
نویسنده در مقدمه کتاب صریحا می نویسد که این اثر یک رمان تاریخی است و نه یک شرح حال یا یک رمان تخیلی. مناظرات طبی و تاریخی در مورد درگذشت نا بهنگام موتزارت در آلمان و سایر کشورها هنوز ادامه دارد؛ بخصوص نویسندگان و محققان آلمانی تبار، که این موضوع از دغدغه های همیشگی شان است. با این احوال، نقطه نظرمشترکی وجود ندارد و نظرات متفاوتی ارائه شده اند که هر کدام به دفاع از دخالت هر یک از فرضیات ذیل می پردازند: مرگ طبیعی، مسمومیت، حسادت شغلی، سیاست های دینی، انجمن فراماسون و حتی یهودیان.

در حقیقت هیچ بقایایی از جسد موتزارت برای بررسی در دسترس نبوده و نیست و به جز همسر وی، هیچ فرد یا افرادی را نمی توان از دست داشتن در مرگ وی، مبرا قلمداد کرد.
داستان روزهای آخر حیات موتزارت با سفارش دادن مرموز رکوئیم آغاز می شود. این مسئله ظاهراً سبب سایه انداختن «تفکر در باب مرگ» بر روح حساس آهنگساز می شود.





(معمای مرگ موتزارت | نویسنده: آلبرت بروویتز | ترجمه: احمد رضا خلیلیان، بخش اول)

+ماسک مرگ موترارت اثر «کنت ژوزف دیم فون اشترتیت»(۱۷۹۱)
@renaissancetranslate

‍ «فرانتس نیمتشک» اولین شرح حال نویس موتزارت می نویسد که موتزارت در پراگ بیمار شد، به طوری که نیاز به حمایت طبی مکرر داشت:

"{موتسارت}رنگ پریده بود و حالتی غمگین داشت؛ برخلاف همیشه که خندان و شاد با دوستانش شوخی میکرد."

پس از بازگشت به وین، وی با شور و علاقه فراوان کار را روی رکوئیم شروع کرد، ولی در این حین اظهارات خانواده و دوستان وی حاکی از آن است که بیماری وی رو به وخامت و دچار افسردگی بوده است. کنستانتز برای دلگرم کردن همسرش، با او به گردش می رود. کنستانتز خاطره آنروز را اینگونه برای نینتشک تعریف میکند:

"ولفگانگ شروع کرد به صحبت کردن درباره مرگ و اقرار نمود که رکوئیم را در حقیقت برای خودش دارد می نویسد، اشک از چشمانش سرازیر شد و گفت من عمیقاً احساس میکنم که دیگر چیزی به پایانم نمانده است؛ من اطمینان دارم که مسموم شده ام. این موضوع لحظه ای راحتم نمی گذارد."

کنستانتز در سایر گفته هایش ابراز می دارد که موتزارت حتی نام سمی که وی را با او مسموم کرده اند را به وضوح می دانسته است: "aqua toffana".

این سم که ماده موثر آن آرسنیک میباشد، برای اولین بار در قرن شانزدهم در ایتالیا توسط زنی به نام toffana عرضه شد که با شیوع زیادی از مرگ ناگهانی همراه بود. یکی از مهمترین منابع قابل استفاده درباره بیماری نهائی موتزارت، اظهارات خواهر کنستانتز، سوفی در سال ۱۸۲۵ می باشد که بنا به درخواست یک شرح حال نویس بیان شده اند. اکثر علایمی را که مورخان طب شناس بدان پرداخته اند را با استناد به گفته های سوفی بررسی می کنیم:

"تورم شدید تن وی که حرکت در رخت خواب را برایش دشوار می کرد. گفته وی مبنی بر احساس "طعم مرگ" روی زبانش و تب بالای آهنگساز."

موتزارت علی رغم درد و رنج، کار بر روی رکوئیم را ادامه می داد. در آخرین روز حیات، «سوفی زاسمایر» دوست و شاگرد اصلی موتزارت - را در حالی بر بالین وی می بیند که موتزارت در حال توضیح دادن به او درباره چگونگی تمام کردن رکوئیم می باشد. روز قبل از واقعه، آهنگساز همراه با سه نفر از دوستانش بخشهایی از رکوئیم را تمرین می کرده اند. موتزارت ضمن نگرانی عمیقش به کنستانتز گوشزد مینماید که موضوع مرگ وی را تا زمانی که دوستش "آلبرشت برگر»مطلع نشده، مخفی نگه دارد تا بدینوسیله دوست وی بتواند پست او را در کلیسای جامع سنت استیفن بعنوان کاپل مایستر(رهبر ارکستر) اختیار کند

وقتی که موتزارت به اغما فرو می رفت، پزشک او دکتر «نیکلاس کلوسه» در تئاتر شهر مشغول تماشای اپرای فلوت سحر آمیز بود، ساس مایر دکتر کلوسه را پس از پایان اپرا بر بالین محتضر می آورد. دکتر دستور گذاشتن کمپرس سرد بر پیشانی تب آلود موتزارت می دهد. ولی با این حال موتزارت دچار شوکی می گردد که دیگر هوشیاری اش را به دست نمی آورد.
بنا به گفته سوفی در آخرین لحظات، ولفگانگ آمادئوس موتزارت کوشید تا صدای طبل ها در رکوئیم را با دهان تقلید کند، آوای عجیب که سوفی تا سالها بعد پژواک آنرا در گوشهایش حس می کرد: این آخرین نوای موسیقی جادویی موترارت بود.









(معمای مرگ موتزارت | نویسنده: آلبرت بروویتز | ترجمه: احمد رضا خلیلیان، بخش دوم)

+ماسک مرگ موترارت اثر «کنت ژوزف دیم فون اشترتیت»(۱۷۹۱)
@renaissancetranslate

رکوئیم مشهور «لاکریموسا» (K.626) اثر ولفگانگ آمادئوس موتزارت.

لاکریموسا همان اثر مشهوری است که تصنیف آن از سوی سفارش دهنده مرموز و ناشناسی به آهنگساز واگذار گردید و بسیاری از مورخان هنر آن را مرثیه مرگ موتزارت قلمداد می کنند. واژه لاکریموسا در زبان ایتالیایی به معنای «اشکبار» یا «گریان» است.

اجرا: ارکستر فیلارمونیک برلین، ۱۹۸۶

رهبر ارکستر: هربرت فون کارایان.

پانوشت: هربرت فون کارایان همچون خود موتزارت زاده شهر سالزبورگ اتریش بود، و به واسطه نبوغش در عالم موسیقی، بسیاری از وی با عنوان «دومین پسر طلایی سالزبورگ»(بعد از موتزارت) یاد می‌کردند.
@renaissancetranslate

به نظر من سياستمداران يه‌ مشت زخم پر از چرك هستند.
وقتى به سياستمداران كشورمان نگاه‌ میكنم، باورم نمي شود اين موجودات «غير قابل تحمل» واقعا انتخاب شـده اند!
«حاميان» اين نظام نـاكارآمد مـى گويند؛ خـب، موقع رأى گيرى حساب شان را برسيد، امّا چطور مى توانيم چنين كارى كنيم وقـتى تنها رقيب انتخاباتى يک احمق بی‌شرف غيرقابل تحمل ديگر اسـت و ما مجبوريم دندان قروچه كنان باز هم بـه يك مشت دروغگو ديگر رأى بدهيم؟

بدترين چيز آتئيست بودن اين اسـت كه بر اساس اعـتقادات نداشـته ‌ام می دانم تمام اين «بی‌پدرها» هيچ عقوبتى نخواهند ديد. تمامشان قِسِر در خواهند رفت. اين خيلى نـاراحت كننده‌ست؛ هرچه بكارى درو نمیكنى، هرچـه بكاری‌ همان جا كه كاشته‌اى باقی‌خواهد ماند!





«جزء از كل»
استیو تولتز
@renaissancetranslate

#تلنگر



«آزادی» سابقه می‌خواهد. آدم هایی که عمری در «استبداد» بزرگ شدند، آزادی را تحمل نمی‌کنند. آزادی سابقه می‌خواهد. پذیرش آزادی خیلی از «انقلاب» مشکل‌تر است. تحمل رژیم آزاد به مراتب از تحمل رژیم انقلابی سخت‌تر است.

ما برای آزادی تربیت نشدیم، نه مدرسه به ما یاد داده، نه خانواده به ما یاد داده، نه جامعه یاد داده. از مشروطه تاکنون از آزادی صحبت می‌کنیم، ولی هیچ وقت محیط و فضای آزاد نداشته‌ایم...نباید مأیوس شد... رسیدن به آزادی همین است... زجر باید کشید.

جامعه‌ای که پر از آدم‌های «متعصب» است، یک شبه که دموکرات و آزادی خواه و پیرو کانت و اسپینوزا و ولتر نمی شود.





«احسان نراقی»
مجموعه مقالات و مصاحبه ها
@sahandiranmehr
@renaissancetranslate

‍ خنده دار اینجاست که همین «پیک مردم» موعظه میکند که باید سطح فکر توده ها را بالا برد. عجبا! عمل کردن به تعالیم «پیک مردم» و بالا بردن سطح فکر توده ها مثل این است که توده ها را از صورت توده بودن و گله ای عمل کردن دربیاوری! منتها، خوشبختانه، اجداد ما به ما یاد داده اند که فرهنگ و تفکر، فساد اخلاق می آورد. نخیر، آقایان! تباهی واقعی، فساد واقعی، جهل است و فقر و شرایط احمقانه ی زندگی! اینهاست که فساد اخلاق می آورد! خانه ای که اتاق هاش هوا نخورد و کف اش هر روز جارو نشود_که تازه همسر من، کاترین، می گوید کف اتاق ها را باید هر روز سابید و به نظر من، نظر کاترین جای چون و چرا دارد_بله، یک همچین خانه ای، من می گویم، فساد اخلاق می آورد! فقدان اکسیژن کافی وجدان آدم را ضعیف می کند، و از قرار معلوم، در اکثر خانه های این شهر اکسیژن کافی جریان ندارد، چون وجدان «اکثریت» این شهر به قدری ضعیف شده که می خواهد آینده ی شهراش را در باتلاقی از دروغ و ریا و نیرنگ و سالوس پی ریزی کند.

دکتر استوکمان: حق هیچ‌وقت با اکثریت نیست. تاکید می‌کنم، هیچوقت! این یکی از اون دروغ‌های مرسومه که انسانِ آزاده و فکور باید علیه‌ش بشوره. اون‌هایی که اکثریت رو در یک کشور تشکیل می‌دن کی‌ها هستن؟ عقلا یا سفها؟ فکر می‌کنم در این باره باید موافق باشیم که، در حال حاضر، در سراسر دنیا اکثریت وحشتناک و سرکوب‌گر سُفٙها اطرافمون رو گرفتن. ولی مرده‌شور، یقیناً هرگز درست نیست که سفها باید بر عُقٙلا حکومت کنن(همهمه و فریاد جمع) بله، بله، می‌تونید با داد و قال خفه‌م کنین، حقیقت رو نمی‌تونین انکار کنین.
اکثریت قدرت داره...بدبختانه... ولی حق با اکثریت نیست. حق با من و چندتای دیگه‌س. حق همیشه با اقلیته.






«دشمن مردم»
هنریک ایبسن
@renaissancetranslate

‍ ‍ لوئی فردیناند سلین: پزشکی ناموفق، نویسنده ای توانا و سرنوشتی نفرین شده

🖋دکتر اکبر پویان فر
قسمت اول



در پژوهش های متعددی که توسط صاحب نظران تا به حال درباره شخصیت و آثار نویسنده صورت گرفته اند، آنچه که بیش از همه جلب نظر می نماید، وجود هم زیستی «نبوغ» و نوعی «فرومایگی» شگفت انگیز در روحیات سلین است.

این دوگانگی با سبک و نوشتار شروع می شود. قسمتی از نبوغ او مدیون نوشتارش می باشد، نوشتاری مکالمه ای و بی پروا که اغلب بدون آزرم در مقابل زبان مادری و زبان آکادمیک قرار می گیرد. انتخاب نام مستعار زنانه برای خودش نیز «دکتر دتوش» را در مقابل «سلین نویسنده » قرار می دهد. قهرمان ها نیز از این دوگانگی بی نصیب نمی مانند: «بارداموی» رمان «سفر به انتهای شب» نیمه بورژوا و پزشک و از مردم و دنیا ناامید و در کنار همزادش «روبینسون» کمی حقه باز و فارغ از پای بندهای اخلاقی٬ ولی دوستدار زندگی است؛ تا جایی که از زندگی با زنی که دوست ندارد سر باز می زند و بهای آن را به قیمت جانش می پردازد.
سلین نویسنده ای به غایت افسرده و سیاه بین است و بدون تردید حضور در جبهه های جنگ بین الملل اول اثر تعیین کننده ای بر این ناامیدی و یأس داشته است و همه آثار او را آلوده است. در رمان «سفر» این خشونت و تجاوز و زور تحمیل شده یا تحمل شده را در اروپا به شکل نژادپرستی و در آفریقا به شکل استعمار و در آمریکا به صورت استثمار از نزدیک احساس می کنیم. در چنین شرایطی است که نویسنده از خود سئوال می کند که «آیا همه این پدیده ها در طبیعت انسان نیست؟» جمع بندی سیاه از انسان با کشف تابلوهای نقاشان بزرگ قرن شانزدهم در موزه های بلژیک نظیر «پیتر بروگل» و «هیرونیموس بوش» که به شکلی معمائی و دیوانه وار انسان ها و زندگیشان را بر صحنه آورده اند، تثبیت و تحکیم می گردد و به سلین فرصت می دهد که تمام انسان ها را مورد اتهام قرار دهد.
عده ای نویسنده را به خصوص از میان سالی به بعد بیماری روانی می دانند. این نظر گزافه گویی است زیرا در بیماری روانی نبوغ خلاقانه وجود ندارد. آنچه مسلم است تضاد ها و دوگانگی ها از او شخصیتی به اصطلاح «پارانویید» می سازد که در مراحلی از زندگی تا حد هذیان نیز پیش می رود. این خطوط شخصیتی را در نزد دیگرکسانی که در کودکی و نوجوانی مورد ستم و ضربه واقع شده اند نیز مشاهده می کنیم. نویسنده نه تنها مراحل مهمی از کودکی خود را (سال های اول و سپس دوران بلوغ و نوجوانی) دور از کانون خانوادگی گذراند بلکه در مراحل دیگر نیز به غیر از تصاویری منفی از والدین «عوضی و معیوب» نصیبش نشد. تردیدی نیست که این نوع پیرامون خانوادگی کودک را افسرده و در خود فرو رفته می نماید.

نویسنده در «مرگ قسطی» رنج های متحمل شده دوران کودکی را منعکس می نماید. تصویر مادر با دردمندی و خود آزاری همراه است و اثری از لطافت و شادی زنانه در آن مشاهده نمی شود، از آنجاست گرایش های او به رقاصه ها و بدن سالم و زنده شان. او در این مورد می گوید:
"مادرم همه کار کرد که من زنده بمانم ولی شاید از اول به دنیا آوردن من جایز نبود...!"
و یا درباره ی پدر بدین شکل قضاوت می کند:
"او آمیزه ای از یک پسربچه و مردانگی مسخره وار بود!"
همین پدر بی کفایتی و شکست های خود را به یهودی ها و فراماسون ها نسبت می داد و خیلی زود ذهن نارس پسر بچه خود را آلوده کرد. آلودگی ای که تا آخر عمر با او ماند و منجر به انزوا و رسوایی او گشت. تصویر منفی از والدین همانند سازی های سالم دوران کودکی را مختل می کند و خوشبختانه در مورد نویسنده تصاویر مثبت مادر بزرگ و دائی ادوارد به کمکش آمدند. سبک و لحن نویسندگی او از مادر بزرگش سرچشمه می گیرد؛ زیرا او زنی عامی و پاریسی بود و نویسنده درباره او می گوید:

"مادر بزرگ به من خواندن و نوشتن یاد داد گو اینکه او خودش هم بدرستی آن را بلد نبود". و یا "نمی توانم بگویم که دوست داشتن را بلد بود ولی به من مهربانی نشان می داد!"

ولی بالاخره همین مادر بزرگ در لحظات آخر زندگی زمزمه ی عشقی در گوشش کرد.
«دائی ادوارد» در شرایط سخت و دشوار، با خود کمی شادی و لبخند به خانه می آورد و دلداریش می داد و در بن بست ها راه حل هایی پیدا می کرد. پدیده دیگری که در زندگی کودکی نویسنده جلب توجه می نماید، نوعی بیداری زودرس جنسی همراه با برخوردهای مشکوک و بازی های جنسی و به خصوص تجاوزهای جنسی زنان بزرگسال، همان طور که در «مرگ قسطی» از آن یاد می شود، بود.
@renaissancetranslate

‍ لوئی فردیناند سلین: پزشکی ناموفق، نویسنده ای توانا و سرنوشتی نفرین شده

🖋دکتر اکبر پویان فر
قسمت دوم


بازیها و سوء استفاده های جنسی از کودکان به خاطر تعجب و غافل گیری و فقدان آمادگی و عشق اثرات روانی بسیار منفی از جمله نوعی دوگانگی احساسی و جنسی در آنها باقی می گذارد. این احساس دوگانگی همراه «احساس تقصیر» و «گناه» نیز هست، زیرا کودک از احساس منفی ای که از بزرگسالان، از جمله والدین و دیگر بزرگسالانی که نمی توانند و نباید خطاکار باشند، احساس گناه می نماید.
«سلین» در زندگی مردانه اش در عین جستجوی دائم زن ها، اغلب از آنها فاصله می گرفت. او به همسرش «ادیت» بعد از چند سال دور زیستن و بالاخره جدا شدن نوشت:
"من از ازدواج متنفرم و در آن زندانی می بینم..."

در رمان «سفر به انتهای شب»، از دست «مولی» دختر آمریکایی مهربان فرار کرد. تنها زنی را که احتمالاً دوست داشت «الیزابت کریگ» بود و این شاید به خاطر استحکام و «سلامتی» ای بود که از تنش تراوش می کرد(به گفته‌ خود سلین!).

در رابطه با «لوست» همسرش نیز به نظر می رسد که احساس دوستانه و امنیت بخش غلبه داشت. زندگی کودکی ضربه دیده و صدمه دیده اش، از او مردی پر تضاد ساخته بود که به شکلی قادر به دوست داشتن و وابستگی عاطفی عمیق نبود. او با تنها دخترش نیز از سال های ۱۹۴۰ به بعد تقریباً قطع رابطه کرده بود و حتی تا پایان عمر با عنوان کردن دلایلی غیر موجه پنج نوه خود را ندید!
شخصیت دوگانه و «پارانویید» که نتیجه همانند سازی با بزرگترها است در کودک احساس «تنفر و کینه» نسبت به آنها به وجود می آورد و از این کینه و خشم همان طور که گفتیم کودک احساس شرمندگی و گناه هم می نماید و این پدیده نوعی پارادوکس دوگانه به وجود می آورد.
در رمان اول این نگاه بدبینی و ناامید متوجه دنیا، انسان ها و زندگیشان است. در نوشته های بعدی به خاطر شرایط آن دوران و برون فکنی خشم و کینه هدف مشخصی در «یهودی ها» می یابد.
توسط این مکانیسم به شکلی پدر و پسر تبرئه نامه دریافت می کنند. در کودکانِ ستم دیده همانندسازی با جلاد بسیار دیده می شود. این کودکان در عین حال لبه تیز تهمت را متوجه خود می کنند تا از تقصیر ستمگر بکاهند.
«مرگ قسطی» یک سال پس از مرگ پدر منتشر می شود و بلافاصله «سلین» شروع به نوشتن سه کتاب ضد یهود خود می نماید. تبرئه نامه کار عبثی است، زیرا از دومین رمان به بعد تهاجم و کینه خوانندگان و به خصوص هموطنانش که در اشغال بیگانگان نازی(آلمانی ها) به سر می برند برانگیخته می شود؛ از آن رو که تهاجم ایجاد «تهاجم» می کند و بدین ترتیب حلقه معیوب بسته می شود و از نویسنده فردی مطرود و خائن می سازد.

«سلین» به مانند دیگر شخصیت های «پارانویید»، فاقد ویژگی انتقاد از خود است و در نظام فکری اش «خودنگری» اصلا هیچ جایی ندارد، و در مقابل «دیگرانی» که همه آلوده اند، فقط اوست که پاک و صمیمی است؛ اوست که خودساخته و حاکم بر سرنوشت خود است و به نظر می رسد که از این موقعیت به شکلی «بهره برداری» مغرورانه می کند!
با این دید، نه پزشکی، نه نویسندگی هیچکدام از این تضاد ها مصون نمی مانند، پزشکی برخورد با درد و کثافت و میکروب است و نویسندگی ترشحات مشمئز کننده فکری می شود! این خصوصیات پارانوییدی، شخصیت «سلین» را شبیه قهرمانِ تز پزشکی اش دکتر « ایگناتس فیلیپ زملوایس» می کند که بالاخره در یک هذیان عمیق ستمدیدگی در تیمارستان زندانی شد.

نوشتارهای هذیانی «سلین» به نظر روانکاو معروف و معاصر فرانسوی «ژولیا کریستوآ» از دیوانه شدن نویسنده جلوگیری کرد. این نظر متخصصان دیگر نیز هست. آنها نیز نوع نوشتار خاص و نبوغ نویسندگی او را برای مقابله با جنون و یا حداقل بعنوان تنها واکنش دفاعی مثبت در برابر جنونی که او را دائم مورد تهدید قرار می داد تایید می کنند.
خود نویسنده نیز در مصاحبه ای در دوران های روشن بینی بدین ترتیب آن را بیان کرده است:
"از جنگ به بعد کمی به سرم زده بود، جنون دنبالم می دوید، ولی من زودتر از او هذیان گفتم...!!"
@renaissancetranslate

«حمل صلیب توسط عیسای ناصری»(۱۵۱۵)

نقاش: هیرونیموس بوش

سبک: فلاندری، رنسانس شمالی

بر اساس دستنوشته ها و خاطرات لویی فردینان سلین، این نقاشی بر دیدگاه بدبینانه او نسبت به سرشت انسان تأثیر بسیاری داشته است.
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه بیکلام زیبا و سودایی «حک شده بر آسمان...»

آهنگساز: ماکس ریختر

آلبوم: دفترچه های آبی(۲۰۰۴)

سبک: نیوایج، آمبینت
@renaissancetranslate

خدایان نشان دادند که عاملان «تاریخی» بسیار مهمی هستند، جه هنگام صلح و چه هنگام جنگ.

جنگهای خدایان و جنگهای انسانی بسیار درهم تنیده هستند، اتون از سوی خدایان معابد مصری شکست خورد و نابود شد. خدایان روم از سوی خدایان مسیحی به کنار رفتند. خدای یکتا یک عامل تاریخی مهم است، بویژه هنگامی که برای انسانها رستگاری یعنی «رستاخیز» را به ارمغآن می اورد. بر امپراتور روم پیروز شد و انحصار خود را بر انها حاکم کرد.

«اسلام» در حمایت وحی قران، مدیترانه و بخشی از آسیا را فتح کرد. جنگهای «ادیان» را به فراموشی نسپاریم، جنگهایی که نمی شود به مولفه های اقتصادی و قومی که با خود دارند، تقلیل داده شوند. از سال ۱۰۹۶ تا ۱۲۷۰ هشت «جنگ صلیبی» مسلمانان و مسیحیان را رویاروی یکدیگر قرار داد؛ امروز از جنگ نهمی در هراسیم.

جنگهای «برادر کشی» در دل یک دین، بین شیعه و سنی و ‌میان کاتولیکها و پروتستانها برقرار بوده است. جنگهایی که در سده های بیست و بیست و یکم تداوم دارند و دوباره زنده می شوند.





«جنگ ها و اعصار تاریخی»
ادگار مورن
@renaissancetranslate

بعضی وقتها کسی را دوست دارید ولی هرچقدر که با خودتان کلنجار می‌روید می‌بینید وصله‌ی شما نیست...
وسط شادترین و بهترین لحظاتتان یکدفعه کاری می‌کند که خشکتان می‌زند...!
و هربار از خودتان میپرسید این همان آدمیست که این همه برای بدست آوردنش تلاش می‌کنم؟!
با علاقه‌مند شدن به اینگونه آدمها در واقع برای هر لحظه‌ی زندگیتان باید انتظار یک «زخم ناگهانی» را داشته باشید...
خط زدنِ این آدمها و خب اصولا هر آدمی که دوستش داریم خیلی دردناک است٬ اما «کنار» گذاشتنشان یک خوبی بزرگ دارد
آن هم اینکه وقتی مدت زیادی گذشت و کم کم بر احساستان مسلط شدید
هربار که از دور همان رفتارها را از آنها می بینید برای «تصمیم» درستی که گرفته‌اید به خودتان می‌بالید.






«مسلم علادی»
@renaissancetranslate

هستند کسانی که فضیلت، ایشان را رنج و شکنجِ زیرِ تازیانه است. و شما نعره‌ی آنان را بسیار شنیده‌اید.

و هستند کسانی دیگر که کاهل شدنِ شرورشان را فضیلت می‌خوانند. و چون نفرت و رشک‌ِشان دست و پای خود را از خستگی دراز کند، دادگریِ شان جان میگیرد و چشم خوابناک اش را می‌مالد.

باز هستند کسانی که خوش دارند چهره‌ای به خود بگیرند و بر آن‌اند که فضیلت نوعی چهره گرفتن باشد.
زانو هاشان همیشه در پیشگاه فضیلت بر زمین است و دستان‌شان در ستایش آن بر آسمان، امّا دل‌شان از آن بی‌خبر.

برخی خوش دارند برپا و افراخته باشند و آن را فضیلت می‌نامند و برخی دیگر فرو افتاده؛ که این را نیز فضیلت می‌نامند.

بدین سان همگان بر آن‌اند که ایشان را از فضیلت بهره‌ای باشد.
و هیچ کس نیست که خود را ارزیابِ نیک و بد نداند.

امّا زرتشت بهر آن نیامده است تا با این دروغگویان و ابلهان بگوید: شما از فضیلت چه می دانید؟
بل، بهر آن آمده است تا شما، دوستان من بیزار شوید از کلام های کهن که از دروغگویان و بلهان آموخته‌اید.

تا بیزار شوید از کلمات پاداش، مکافات، انتقامِ عادلانه.

تا بیزار شوید از این گفته که کردارِ خوب کرداری‌ست بَری از خودخواهی

بادا رابطه ی شما با کردار تان مانند مادری نسبت به طفل اش باشد.

من فضیلت های شما را که همچون بازیچه‌ی کودکان بود از شما ستاندم و اکنون این کودک با من پرخاش میکند.
همچو کودکی که موج بازیچه اش را برد و اکنون گریان است. اما موج بازیچه‌ای جدید برایش خواهد آورد.







(چنین گفت زرتشت؛ گفتارهای زرتشت بخش دوم: درباره‌ی فضیلت‌مندان | نویسنده: فردریش نیچه | ترجمه: داریوش آشوری، نشر آگه)
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه بی کلام زیبایی با نام "Martini dry"

آهنگساز: فیلیپ سارد

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «مردی در چمدان»(۱۹۷۳)

سبک: ساندترک، جاز

@renaissancetranslate

‍ ‍ 🔴«کازینوی ابتذال» یا چگونه ما ایرانیان راه انحطاط را با سرعت نور طی کردیم؟!





ابتدا ویدیویی که در پایین متن به اشتراک گذاشته شده است را تماشا کرده و بعد از آن متن ذیل را مطالعه فرمایید.

گفتمان «مبتذل»، سوژه های مبتذل تولید می کند. تفاوت چندانی هم ندارد افراد پرورش یافته آن گفتمان خود را همراه و همدل و یا مخالف آن گفتمان بدانند.

زیست جهانِ مبتذل، زیست جهانی نیست که یکی آن را انتخاب یا یکی آن را پس بزند. ابتذال یک جهان است، جهانی که همچون یک «آکواریوم» همه انسانها را در درون خود هضم می کند و اجازه تصور جهان دیگری را نمی دهد. انحطاط مخصوص یک «خُرده گفتمان» نیست. انحطاط وضعیت گفتمانی است که یک جامعه را در خود فرو برده و هر کسی را که خود را متعلق به آن جامعه می داند در خود فرو می برد. «انحطاط» یک درجه پس از سقوط است. در سقوط اگر جامعه در حال ریزش(به مانند فردی که از مکانی در حال سقوط و افتادن است) خود متوجه این امر می شود، در انحطاط جامعه نه تنها متوجه چنین امری نشده، بلکه اصولا به چنین چیزی آگاهی ندارد.

در سقوط اگر جامعه سقوط کرده تلاشی برای احیاء خود و ایستادن دوباره انجام می دهد، در انحطاط چنان با افتادن خود عجین می شود که چه بسا آن را به عنوان وجه غالب خود می پذیرد.

وجه غالب جامعه ای که در مسیر انحطاط قرار دارد جایگزینی «ابتكار» با ابتذال است. در جامعه منحط هر امر و کنش مبتذلی به عنوان «نرمال» شناخته می شود و هر چیزی که با این زیست جهان همراهی نکند به عنوان معیوب و غیرنرمال طرد و به حاشیه رانده می شود.
به جامعه ی امروز خود بنگریم از رسانه تا فرهنگ، هنر، ادبیات، موسیقی، فعال سیاسی، اپوزسیون، بی دین، دیندار، زن، مرد، معلم، مهندس، کارمند، کارگر، بقال، استاد دانشگاه و....در این زیستِ جهان منحطی که ابتذال وجه غالب آن است غوطه وريم.
در زیست جهان مبتذل، مرگ یکی از اوباش و اراذل شهر به عنوان یک حادثه بزرگ و با مشارکت هزاران نفری برگزار شده و او با پوریای ولی و تختی مقایسه می شود و در عین حال تابوت نویسنده، متفکر، مترجم و یا یک استاد جامعه شناسی توسط چهار نفر از دوستان و اعضاء خانواده تشییع می شود. در زیست جهان مبتذل کسی که عمر خود را صرف هنر موسیقی و تئاتر و نوشتن و آفرینش هنری کرده است، در گوشه ای مهجور و در شرایط سخت زندگی می کند و در عوض عده ای که موسیقی را با ایجاد سر و صدا، و تئاتر و سینما را با «لودگی» اشتباه گرفته اند معرکه گیر میدان می شوند و خود را به عنوان نماینده جامعه هنری معرفی می کنند.
در زیست جهان مبتذل رسانه ای که با هزینه هزاران میلیاردی مردم اداره می شود خود به بزرگترین تهدید علیه امنیت ملی و در راستای ایجاد «نفرت» و «ناامید» کردن مردم از «وطن» خود قدم بر میدارد.
در زیست جهان مبتذل کاندیدای ریاست جمهوری یا مجلس برای به دست گرفتن قدرت به هر روشی اعم از دروغ و عکس یادگاری گرفتن با الوات بزهکار مبادرت می ورزد. در زیست جهان مبتذل رکیک گویی و «فحاشی» علنی در فضای حقیقی و مجازی به عنوان شاخصه امروزی و مدرن بودن شناخته می شود.
در زیست جهان مبتذل، نماینده مجلس و شورای شهر و شهردار و... این مقام کسب شده را نه به عنوان شغل و خدمت به مردم، بلکه موقعیتی برای بهبود شرایط اقتصادی و اجتماعی خود در نظر می گیرد.
به اعتقاد «هانا آرنت» نابغه فلسفه سیاسی، طبیعی جلوه دادن فاجعه ای که رخ داده، اساس فاجعه ای در حوزه ی اندیشه اجتماعی است که سبب می شود مردم در مواجهه با فجایع کوچک و بزرگ اساسا قادر به تمییز دادن «خیر» از «شر» نشوند، و به مرور به امری عادی تبدیل شود. این همان «ابتذال شر» است و به گفته آرنت، اعمال را باید به «انسانی و غیرانسانی» تقسیم کرد، نه فقط به اعمال «قانونی و غیرقانونی» ، و این همان موضوعی است که به هنگام واکنش گیج کننده ی برخی حکومتها به هر رویداډ تلخ سیاسی اجتماعی یا رسوایی اخلاقی، از نو و هر بار در گفتگوهای روزمره «روشنفکران» طرح می شود.
ابتذال شر پديده هولناکی است. وقتی کم کم نسبت به دیدن شرها و بی عدالتیها ، هنجارشکنی های کوچک اطرافمان بی تفاوت یا به تعبیری «بی طرف» می شویم و حقیقت و راستی را به پای «مصلحت» بزرگ قربانی می کنیم و چشم مان را کم کم به نادیدنیها و گوش مان را به ناشنیدنیها عادت می دهیم و در همه حال «منفعل» می شویم، و به ابتذال شر و فجایع پس از آن دامن زده ایم.
#ابتذال
#انحطاط
#شرارت
#فلسفه
#هانا_آرنت
#بازنشر_کنید
@renaissancetranslate