Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
موسیقی واپسین شب
سمفونی حماسی و زیبای
«دنیای نو»(۱۸۹۳): موومان چهارم
اثر: آنتوین دورژاک
رهبر ارکستر: گوستاوو دودامل
با همراهی ارکستر سمفونیک رم
دسامبر ۲۰۱۲
پی نوشت: چون دنبال یک اجرای تصویری از این اثر شنیدنی بودم، مجبور شدم گوگل کنم. بعد از کمی جستجو، چند اجرای مختلف از کار دیدم و این یکی بیشتر از همه به دلم نشست. خلاصه به هر حیلتی بود از سایت فخمیه «یوتیوب» دانلودش کردم، اما چیزی که وسطِ دانلود کردن به نظرم خیلی خنده دار و آشنا و خودمونی اومد، کامنت کاربرهای خارجی روی این ویدئو بود که به شیطنت و مزه پروندنهای ما ایرونی ها شباهت زیادی داشت. تو این اجرا پاپ «بندیکت شونزدهم»(سابق!) مهمان ویژه برنامه‌ست و بیشتر شوخی ها در بخش کامنتها، اونو نشونه رفتن.
برای مثال کاربری نوشته بود:
"پاپ حتماً با خودش میگه این جوونک مجنون یک جن گیری درست حسابی لازم داره!"
یک کاربر دیگه نوشته:
"پاپ از اینجا به بعد بود که فهمید باید با زندگیش چیکار کنه!"
یا یکی دیگه گفته بود:
"یکی بگه چرا پاپ انگشتشو از تو دماغش در نمیاره!؟»
«طنز» هم مثل «موسیقی» یک زبان مشترک جهانیه.
از دیدن و شنیدنش لذت ببرید!
@renaissancetranslate
سمفونی حماسی و زیبای
«دنیای نو»(۱۸۹۳): موومان چهارم
اثر: آنتوین دورژاک
رهبر ارکستر: گوستاوو دودامل
با همراهی ارکستر سمفونیک رم
دسامبر ۲۰۱۲
پی نوشت: چون دنبال یک اجرای تصویری از این اثر شنیدنی بودم، مجبور شدم گوگل کنم. بعد از کمی جستجو، چند اجرای مختلف از کار دیدم و این یکی بیشتر از همه به دلم نشست. خلاصه به هر حیلتی بود از سایت فخمیه «یوتیوب» دانلودش کردم، اما چیزی که وسطِ دانلود کردن به نظرم خیلی خنده دار و آشنا و خودمونی اومد، کامنت کاربرهای خارجی روی این ویدئو بود که به شیطنت و مزه پروندنهای ما ایرونی ها شباهت زیادی داشت. تو این اجرا پاپ «بندیکت شونزدهم»(سابق!) مهمان ویژه برنامه‌ست و بیشتر شوخی ها در بخش کامنتها، اونو نشونه رفتن.
برای مثال کاربری نوشته بود:
"پاپ حتماً با خودش میگه این جوونک مجنون یک جن گیری درست حسابی لازم داره!"
یک کاربر دیگه نوشته:
"پاپ از اینجا به بعد بود که فهمید باید با زندگیش چیکار کنه!"
یا یکی دیگه گفته بود:
"یکی بگه چرا پاپ انگشتشو از تو دماغش در نمیاره!؟»
«طنز» هم مثل «موسیقی» یک زبان مشترک جهانیه.
از دیدن و شنیدنش لذت ببرید!
@renaissancetranslate
مشکل بسیاری از مردم در وهله‌ی نخست این است که دوستشان بدارند، نه اینکه خود دوست بدارند یا استعداد مهر ورزیدن داشته باشند. بدین ترتیب، مسئله‌ی مهم برای آنان این است که چگونه دوستشان بدارند و چگونه دوستداشتنی باشند. پس راههایی چند بر می‌گزینند تا به این هدف برسند. از جمله می‌کوشند، تا به اقتضای موقع اجتماعیشان، مردمان موفق صاحب قدرت وثروت باشند_ و این درمورد مردان بیشتر صادق است. زنان بیشتر می‌کوشند تا با پرورش تن، جامه‌ی برازنده و غیره، آراسته و جالب بنمایند. هر دو گروه سعی می‌کنند با رفتاری خوشایند و سخنانی دل‌انگیز و با فروتنی و یاری به دیگران و خودداری از رنجاندن آنان، خود را در دل مردم جای دهند. زنان و مردان برای محبوب شدن همان راههایی را بر می‌گزینند که معمولاً برای موفق شدن، «جلب دوستان بیشتر و نفوذ در مردم» توصیه می‌شود. در حقیقت، آنچه اغلب مردم در فرهنگ امروزی ما از محبوب بودن می‌فهمند، اساساً معجونی است از مردم پسند بودن و جاذبه‌ی جنسی...
(هنر عشق ورزیدن | نویسنده: اریک فروم | ترجمه: پوری سلطانی؛ انتشارات مروارید)
@renaissancetranslate
(هنر عشق ورزیدن | نویسنده: اریک فروم | ترجمه: پوری سلطانی؛ انتشارات مروارید)
@renaissancetranslate
دو آقا زاده و دو سبک زندگی متفاوت
عکس اول خانم «مهری آهی» دختر آقای «مجید آهی» وزیر راه و دادگستری مابین سالهای (۱۳۱۴-۱۳۲۱) و سفیر ایران در سفارت ایران در شوروی سابق مابین سالهای(۱۳۲۱-۱۳۲۵) هستند. خانم آهی از چهره های برجسته ادبی و مترجم آثار ادبی فاخری چون «ابله» و «جنایات و مکافات» از فئودور داستایوفسکی و «پدران و پسران» تورگنیف و «قهرمان عصر ما» اثر لرمانتوف از زبان روسی به فارسی هستند.
عکس دوم آقای «ساشا سبحانی» فرزند «آقای «احمد سبحانی» معاون وزیرخارجه ایران مابین سالهای (۱۳۸۵- ۱۳۸۹) و سفیر سابق ایران در مکزیک و ونزوئلا هستند. آقای ساشا سبحانی از چهره های معروف اینستاگرام بوده که در زمینه قمار، عیاشی و.. مشغول به فعالیت می باشند.
@kharmagaas
@renaissancetranslate
عکس اول خانم «مهری آهی» دختر آقای «مجید آهی» وزیر راه و دادگستری مابین سالهای (۱۳۱۴-۱۳۲۱) و سفیر ایران در سفارت ایران در شوروی سابق مابین سالهای(۱۳۲۱-۱۳۲۵) هستند. خانم آهی از چهره های برجسته ادبی و مترجم آثار ادبی فاخری چون «ابله» و «جنایات و مکافات» از فئودور داستایوفسکی و «پدران و پسران» تورگنیف و «قهرمان عصر ما» اثر لرمانتوف از زبان روسی به فارسی هستند.
عکس دوم آقای «ساشا سبحانی» فرزند «آقای «احمد سبحانی» معاون وزیرخارجه ایران مابین سالهای (۱۳۸۵- ۱۳۸۹) و سفیر سابق ایران در مکزیک و ونزوئلا هستند. آقای ساشا سبحانی از چهره های معروف اینستاگرام بوده که در زمینه قمار، عیاشی و.. مشغول به فعالیت می باشند.
@kharmagaas
@renaissancetranslate
💔1
#تلنگر
«زندگی» اونقدر کوتاهه که به زور اجازه‌ی «ماهر» شدن تو هر کاری رو بهت میده، پس مواظب باش که تو چه کاری ماهر میشی..!
سریال «کارآگاه واقعی»(۲۰۱۴)
کری فوکوناگا
@renaissancetranslate
«زندگی» اونقدر کوتاهه که به زور اجازه‌ی «ماهر» شدن تو هر کاری رو بهت میده، پس مواظب باش که تو چه کاری ماهر میشی..!
سریال «کارآگاه واقعی»(۲۰۱۴)
کری فوکوناگا
@renaissancetranslate
👍1
The Borgias Main Titles
Trevor Morris/Trevor Morris
موسیقی واپسین شب
قطعه حماسی و دلهره‌آور سریال تلویزیونی
خاندان «بورجیا»(۲۰۱۱)
آهنگساز: ترور موریس
سبک: موسیقی فیلم، کلاسیکال، حماسی
@renaissancetranslate
قطعه حماسی و دلهره‌آور سریال تلویزیونی
خاندان «بورجیا»(۲۰۱۱)
آهنگساز: ترور موریس
سبک: موسیقی فیلم، کلاسیکال، حماسی
@renaissancetranslate
Forwarded from اتچ بات
#تلنگر
«انحطاط یک ایدئولوژی»
در اواخر قرن بیستم هیچ کشوری در دنیا به اندازۀ «اتحاد جماهیر شوروی» دچار رکود و تحجر نبود.
«لئونید برژنف» دبیـرکل حزب کمونیست شوروی از تغییر بیزار بود و هر مدیر را در پست خـود برای سالهای سال نگه می داشت، تا آنجا که نظام حاکم بر شوروی یک «پیرسالاری» بی‌‌خاصیت و تنبل شده بود که صاحب منصبان ارشد آن تا زمانی که می‌‌مردند در پست‌های‌‌شان حضور داشتند.
در سرتاسر نظام دولتی هیچکس کاری نمی‌‌کرد چـون هیچ طرح و ابتکاری از سوی حاکمان و مدیران قدردانی نمی‌شد.
آنها فقـط پیرتر میشدند و مـردانی در آستانه مرگ، بر شوروی حکـومت می‌‌کردند!
با این وجود سوال این است که حکومتی تا این اندازه ناکارآمد چگونه ٧٠سال دوام آورد!؟
روسیه از لحاظ منابع زیرزمینی اعم از نفت، گاز، فلزات و سنگ‌های قیمتی مقام نخست جهان را دارا است و همین ثروت زیرزمینی بی کران بود که به حکومت فاسد و ناکارآمد شوروی اجـازه داد به مدت ٧٠ سال به حیات خود ادامه دهد و سخاوتمندانه این کشور زرخیز را در راه «انقلاب جهانی» و «سوسیالیسم» مصرف کند.
چاه های نفت و معادن بیشمار اورانیوم بود که برای رسیدن به ام‌القرای سوسیالیسم خالی و رها میشد، بی آنکـه کوچک‌ترین استاندارد و محدودیتی برای حفظ محیط زیست وجود داشته باشد.
تنها دغدغۀ رهبران شوروی ایستادن در برابر غرب و مسابقۀ تسلیحاتی‌شان با آمریکا بود! تا جائی که می توان گفت در آن دوره از لحاظ عددی شوروی بزرگ‌ترین نیروی نظامی در سراسر تاریخ بشر را در اختیار داشت.
همین امروز هم می‌توان هزاران گورستان رها شده مملو از صدها تانک و هواپیمای جنگی را در سرتاسر خاک روسیه و سایر جمهوریهای اقماری و استقلال یافته آن مشاهده کرد؛ تجهیزات گرانقیمتی که نه مشتری برایشان پیدا شد و نه دولتهای فعلی توان پرداخت هزینۀ سنگین نگهداری آنها را داشتند
گورستان هایی که آینۀ تمام نمایی از انحطاط و سقوط یک ایدئولوژی‌اند.
گورستان آرزوهای مردمی که به امید دستیابی به آزادی، دموکراسی، زمین و غذای بیشتر با «انقلاب» از تزارها عبورکردند، اما ماحصل آن حکومتی خونریز، مستبد و زبان نفهم شد که علاوه بر گمشده‌هایی بنام آزادی و دموکراسی، اقتصاد و نان آنها را نیز اندک اندک از دستشان ربود.
@renaissancetranslate
«انحطاط یک ایدئولوژی»
در اواخر قرن بیستم هیچ کشوری در دنیا به اندازۀ «اتحاد جماهیر شوروی» دچار رکود و تحجر نبود.
«لئونید برژنف» دبیـرکل حزب کمونیست شوروی از تغییر بیزار بود و هر مدیر را در پست خـود برای سالهای سال نگه می داشت، تا آنجا که نظام حاکم بر شوروی یک «پیرسالاری» بی‌‌خاصیت و تنبل شده بود که صاحب منصبان ارشد آن تا زمانی که می‌‌مردند در پست‌های‌‌شان حضور داشتند.
در سرتاسر نظام دولتی هیچکس کاری نمی‌‌کرد چـون هیچ طرح و ابتکاری از سوی حاکمان و مدیران قدردانی نمی‌شد.
آنها فقـط پیرتر میشدند و مـردانی در آستانه مرگ، بر شوروی حکـومت می‌‌کردند!
با این وجود سوال این است که حکومتی تا این اندازه ناکارآمد چگونه ٧٠سال دوام آورد!؟
روسیه از لحاظ منابع زیرزمینی اعم از نفت، گاز، فلزات و سنگ‌های قیمتی مقام نخست جهان را دارا است و همین ثروت زیرزمینی بی کران بود که به حکومت فاسد و ناکارآمد شوروی اجـازه داد به مدت ٧٠ سال به حیات خود ادامه دهد و سخاوتمندانه این کشور زرخیز را در راه «انقلاب جهانی» و «سوسیالیسم» مصرف کند.
چاه های نفت و معادن بیشمار اورانیوم بود که برای رسیدن به ام‌القرای سوسیالیسم خالی و رها میشد، بی آنکـه کوچک‌ترین استاندارد و محدودیتی برای حفظ محیط زیست وجود داشته باشد.
تنها دغدغۀ رهبران شوروی ایستادن در برابر غرب و مسابقۀ تسلیحاتی‌شان با آمریکا بود! تا جائی که می توان گفت در آن دوره از لحاظ عددی شوروی بزرگ‌ترین نیروی نظامی در سراسر تاریخ بشر را در اختیار داشت.
همین امروز هم می‌توان هزاران گورستان رها شده مملو از صدها تانک و هواپیمای جنگی را در سرتاسر خاک روسیه و سایر جمهوریهای اقماری و استقلال یافته آن مشاهده کرد؛ تجهیزات گرانقیمتی که نه مشتری برایشان پیدا شد و نه دولتهای فعلی توان پرداخت هزینۀ سنگین نگهداری آنها را داشتند
گورستان هایی که آینۀ تمام نمایی از انحطاط و سقوط یک ایدئولوژی‌اند.
گورستان آرزوهای مردمی که به امید دستیابی به آزادی، دموکراسی، زمین و غذای بیشتر با «انقلاب» از تزارها عبورکردند، اما ماحصل آن حکومتی خونریز، مستبد و زبان نفهم شد که علاوه بر گمشده‌هایی بنام آزادی و دموکراسی، اقتصاد و نان آنها را نیز اندک اندک از دستشان ربود.
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
رنسانس
"باید مقدار زیادی تنها باشم. آنچه بدست آوردم فقط نتیجه تنهایی بود." فرانتس کافکا؛ برگرفته از کتاب «یادداشت‌ها» @renaissancetranslate نگاهى به زندگى و آثار فرانتس كافكا #ادبيات #مدرسه_زندگي #کافکا ترجمه و صدا : ايمان فانى @renaissancetranslate
ماکس برود(یکی از دوستان صمیمی فرانتس کافکا) او را "بی نهایت مودب" ، اغماضگر و به ندرت خشمگین توصیف می نماید. همچنین از موهای سیاه، چهره هشیار و چشمان موشکاف و نافذ او سخن گفته است.
گوستاو یانوش یکی از هواداران جوان کافکا، می نویسد که "صدایش...به طرز حیرت انگیزی خوش آهنگ بود...حالت چهره و نگاهش صدای درون و سرشت نیکوی او منعکس می کرد.." و هرگاه فرصت مناسبی پیش می آمد فرانتس کافکا به گیاهخواری می پرداخت، از نوشیدن مشروبات الکلی پرهیز می کرد و "دوستدار هوای تازه و طبیعت" بود.
ماکس برود اضافه می کند که کافکا سوارکار، شناگر و قایقران ماهری بود، اما قلب معده و ریه هایش ضعیف بود. کافکا در سال ۱۹۱۷ به بیماری سل مبتلا گردید. بیماری، بیگانگی از پدر و مادر و خواهرانش و درگیریهای روزمره با بدبختی و بینوایی کارگران در شرکت «بیمه حوادث کارگران» موجب شد که بیش از پیش در خود فرو رود و اندیشه کمبودهای این جهان و دنیای خویش غرق گردد.
نسبت به پدرش احساس گناه می کرد و از اینکه پدرش ضعف و دودلیهای او را به باد تمسخر می گرفت حق را به او می داد. گاهی به یانوش می گفت :
"من پرنده ای شوم هستم...زاغچه (karka)..یک دزد!"
هنگامی که یانوش از او می پرسید احساس تنهایی می کنی..؟ پاسخ داد:
"همانقدر احساس تنهایی می کنم که فرانتس کافکا می کند! ".
او هر از گاهی در یادداشتهای روزانه اش به خود دستور می دهد:
"مایوس نباش...درست هنگامی که همه چیز پایان یافته می نماید، نیروهای تازه خود را نشان می دهند و این دقیقاً به تو می فهماند که هنوز زنده ای."
اما به تاریخ همان روز چیزهایی نوشته است که مدخل گویاتری از مدخلهای قبلی اوست:
"چه موجود درمانده ای هستم...هیچم..هیچ..هیچ. ضعف، خود ویرانگری و لهیب شعله های آتش جهنم که زمین را می شکافد"؛ چنین است که سرگردان و متزلزلم؛ دائم تا قله ی کوه بالا می روم و بعد در یک آن فرو می غلتم...این مرگ نیست، افسوس! شکنجه ابدی مردن است."
از روانکاوان کمک می گرفت اما هیچ فایده ای به حالش نداشت. بسیاری از آثار استریندبرگ، داستایوسکی و پاسکال را خواند و مشتاقانه به دلتنگی ها و افسردگیهای خویش افزود. نسبت به جنس مخالف هم اشتیاق داشت هم ترس.
او به خود چنین دلگرمی می داد:
"اگرچه هیکلی نسبتا کوتاه و کوتوله دارم اما خیلیها حتی دخترها از من خوششان می آید...این اواخر یکی از آنها حرف بسیار زیرکانه ای به من زد. او به من گفت: آه چه می شد اگر می توانستم فقط یکبار تو را عریان ببینم، آنوقت هم برایم زیبا بودی و هم دلم میخواست تو را ببوسم."
او در جایی دیگر می نویسد:
"من عمدا در خیابانهایی که پاتوق فاحشه ها است قدم میزنم...اکنون شاید یکی از آنها مرا بشناسد. او را همین امروز عصر دیدم. نگاهمان شتابزده به یکدیگر افتاد...بعد راستش! من فرار کردم."
کافکا در برابر زنان اعتماد به نفس نداشت. ساده تر می شد آنها را به تصور در آورد تا با آنها ارتباط بر قرار کرد. او در یادداشتی کوتاه می نویسد:
"زنها دامهایی هستند که همه جا در سر راه مردان کمین می کنند تا آنها را به قهر نابودی بکشانند..."
اما حقیقت این است که او در آرزوی رابطه با یک زن می سوخت. سرانجام پس از کش و قوسها و تردیدهای روحی فراوان نسبت به زنان، هم او بود که در سال ۱۹۱۲ با فلیسه یک رابطه پنج ساله را آغاز نمود. دختری چک تبار که در برلین زندگی می کرد. ظرافت اندام، زنانگی و البته ذهن درخشانش دو چندان بیش از زیبایی اش بر کافکای جوان تاثیر گذاشت.
(تفسیرهای زندگی | نویسنده: ویل و آریل دورانت | ترجمه: ابراهیم مشعری، نشر نیلوفر)
@renaissancetranslate
گوستاو یانوش یکی از هواداران جوان کافکا، می نویسد که "صدایش...به طرز حیرت انگیزی خوش آهنگ بود...حالت چهره و نگاهش صدای درون و سرشت نیکوی او منعکس می کرد.." و هرگاه فرصت مناسبی پیش می آمد فرانتس کافکا به گیاهخواری می پرداخت، از نوشیدن مشروبات الکلی پرهیز می کرد و "دوستدار هوای تازه و طبیعت" بود.
ماکس برود اضافه می کند که کافکا سوارکار، شناگر و قایقران ماهری بود، اما قلب معده و ریه هایش ضعیف بود. کافکا در سال ۱۹۱۷ به بیماری سل مبتلا گردید. بیماری، بیگانگی از پدر و مادر و خواهرانش و درگیریهای روزمره با بدبختی و بینوایی کارگران در شرکت «بیمه حوادث کارگران» موجب شد که بیش از پیش در خود فرو رود و اندیشه کمبودهای این جهان و دنیای خویش غرق گردد.
نسبت به پدرش احساس گناه می کرد و از اینکه پدرش ضعف و دودلیهای او را به باد تمسخر می گرفت حق را به او می داد. گاهی به یانوش می گفت :
"من پرنده ای شوم هستم...زاغچه (karka)..یک دزد!"
هنگامی که یانوش از او می پرسید احساس تنهایی می کنی..؟ پاسخ داد:
"همانقدر احساس تنهایی می کنم که فرانتس کافکا می کند! ".
او هر از گاهی در یادداشتهای روزانه اش به خود دستور می دهد:
"مایوس نباش...درست هنگامی که همه چیز پایان یافته می نماید، نیروهای تازه خود را نشان می دهند و این دقیقاً به تو می فهماند که هنوز زنده ای."
اما به تاریخ همان روز چیزهایی نوشته است که مدخل گویاتری از مدخلهای قبلی اوست:
"چه موجود درمانده ای هستم...هیچم..هیچ..هیچ. ضعف، خود ویرانگری و لهیب شعله های آتش جهنم که زمین را می شکافد"؛ چنین است که سرگردان و متزلزلم؛ دائم تا قله ی کوه بالا می روم و بعد در یک آن فرو می غلتم...این مرگ نیست، افسوس! شکنجه ابدی مردن است."
از روانکاوان کمک می گرفت اما هیچ فایده ای به حالش نداشت. بسیاری از آثار استریندبرگ، داستایوسکی و پاسکال را خواند و مشتاقانه به دلتنگی ها و افسردگیهای خویش افزود. نسبت به جنس مخالف هم اشتیاق داشت هم ترس.
او به خود چنین دلگرمی می داد:
"اگرچه هیکلی نسبتا کوتاه و کوتوله دارم اما خیلیها حتی دخترها از من خوششان می آید...این اواخر یکی از آنها حرف بسیار زیرکانه ای به من زد. او به من گفت: آه چه می شد اگر می توانستم فقط یکبار تو را عریان ببینم، آنوقت هم برایم زیبا بودی و هم دلم میخواست تو را ببوسم."
او در جایی دیگر می نویسد:
"من عمدا در خیابانهایی که پاتوق فاحشه ها است قدم میزنم...اکنون شاید یکی از آنها مرا بشناسد. او را همین امروز عصر دیدم. نگاهمان شتابزده به یکدیگر افتاد...بعد راستش! من فرار کردم."
کافکا در برابر زنان اعتماد به نفس نداشت. ساده تر می شد آنها را به تصور در آورد تا با آنها ارتباط بر قرار کرد. او در یادداشتی کوتاه می نویسد:
"زنها دامهایی هستند که همه جا در سر راه مردان کمین می کنند تا آنها را به قهر نابودی بکشانند..."
اما حقیقت این است که او در آرزوی رابطه با یک زن می سوخت. سرانجام پس از کش و قوسها و تردیدهای روحی فراوان نسبت به زنان، هم او بود که در سال ۱۹۱۲ با فلیسه یک رابطه پنج ساله را آغاز نمود. دختری چک تبار که در برلین زندگی می کرد. ظرافت اندام، زنانگی و البته ذهن درخشانش دو چندان بیش از زیبایی اش بر کافکای جوان تاثیر گذاشت.
(تفسیرهای زندگی | نویسنده: ویل و آریل دورانت | ترجمه: ابراهیم مشعری، نشر نیلوفر)
@renaissancetranslate
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
موسیقی واپسین شب
اجرایی کوتاه از قطعه امیدبخش و دلنشین «نوکتورن خیابانهای مادرید»(۱۷۸۰) در بخشی از فیلم سینمایی «ناخدا و فرمانده: آخر دنیا»
آهنگساز: لوئیجی بوکرینی
سبک: کلاسیک، باروک، ساندترک
@renaissancetranslate
اجرایی کوتاه از قطعه امیدبخش و دلنشین «نوکتورن خیابانهای مادرید»(۱۷۸۰) در بخشی از فیلم سینمایی «ناخدا و فرمانده: آخر دنیا»
آهنگساز: لوئیجی بوکرینی
سبک: کلاسیک، باروک، ساندترک
@renaissancetranslate
Forwarded from اتچ بات
«تهران از چه می هراسد؟!»
▪️ پنجاه نفر، یک پرسش(۱۳۹۳)
▫️ کارگردان: علی مولوی
▪️ توانایی
▪️ آرزو
▪️هدف
«پنجاه انسان یک سوال» پروژه‌ای جهانی است که این تجربه اجتماعی به بررسی تفکرات و ارتباطات انسانی در مکان‌های مختلف و بین مردم گوناگون در کل دنیا می پردازد.
این پروژه در سال ۲۰۰۸ در نیواورلئان آمریکا آغاز شد و بعد از آن به سرتاسر دنیا سفر کرد و میلیون‌ها تماشاچی را تحت تاثیر خود قرار داد.
این مجموعه فیلم سعی دارد گوشه‌ای از حس «نوع‌دوستانه» را به تصویر بکشد. تا رویاها را کشف نماید، شکست‌ها و ترس‌ها را بازگو کند، عکس‌العمل‌ها، داستان‌ها و رمزها را نشان دهد که بعضی از آنها به اشتراک گذاشته می‌شوند و تعدادی دیگر تکرار نشدنی هستند و غیرقابل بیان.
علی مولوی فیلم‌ساز ایرانی، در خلال سالهای ۱۳۹۲ و ۱۳۹۳ سه فیلم‌کوتاه در راستای همین پروژه ساخته است. شاید دیدن عکس العمل مردم کشورهای مختلف به سوالات مختلف هم جالب باشد. نکته‌ای که در این فیلم‌ها به چشم می‌خورد و می‌توان مقایسه‌ای انجام داد این است که قشر جوان «ایران» در مقایسه با هم نسلانش در کشورهای دیگر از میزان ناامیدی و سرافکندگی بسیار بیشتری برخودار است و نمی‌تواند آینده‌ای روشن برای خود متصور باشد. گواه این امر سطح بالای مهاجرت در کشورمان ایران است که اغلب ما در بین دوستانمان و آشنایان خود با تمام وجود حس کرده‌ایم. با این حال شاید چشم امید بسیاری به دوران پساتحریم باشد و امیدی که همچنان در قلب خیلی از ما روشن است.
در ادامه سه اپیزود کوتاه بالا را تماشا نمایید..
«سامان کرم پور»
پی نوشت: شرایط فعلی کشور و مردم در دو سال اخیر بسی فاجعه بارتر و ناامید کننده تر از سال ۱۳۹۳ شده است.
@renaissancetranslate
▪️ پنجاه نفر، یک پرسش(۱۳۹۳)
▫️ کارگردان: علی مولوی
▪️ توانایی
▪️ آرزو
▪️هدف
«پنجاه انسان یک سوال» پروژه‌ای جهانی است که این تجربه اجتماعی به بررسی تفکرات و ارتباطات انسانی در مکان‌های مختلف و بین مردم گوناگون در کل دنیا می پردازد.
این پروژه در سال ۲۰۰۸ در نیواورلئان آمریکا آغاز شد و بعد از آن به سرتاسر دنیا سفر کرد و میلیون‌ها تماشاچی را تحت تاثیر خود قرار داد.
این مجموعه فیلم سعی دارد گوشه‌ای از حس «نوع‌دوستانه» را به تصویر بکشد. تا رویاها را کشف نماید، شکست‌ها و ترس‌ها را بازگو کند، عکس‌العمل‌ها، داستان‌ها و رمزها را نشان دهد که بعضی از آنها به اشتراک گذاشته می‌شوند و تعدادی دیگر تکرار نشدنی هستند و غیرقابل بیان.
علی مولوی فیلم‌ساز ایرانی، در خلال سالهای ۱۳۹۲ و ۱۳۹۳ سه فیلم‌کوتاه در راستای همین پروژه ساخته است. شاید دیدن عکس العمل مردم کشورهای مختلف به سوالات مختلف هم جالب باشد. نکته‌ای که در این فیلم‌ها به چشم می‌خورد و می‌توان مقایسه‌ای انجام داد این است که قشر جوان «ایران» در مقایسه با هم نسلانش در کشورهای دیگر از میزان ناامیدی و سرافکندگی بسیار بیشتری برخودار است و نمی‌تواند آینده‌ای روشن برای خود متصور باشد. گواه این امر سطح بالای مهاجرت در کشورمان ایران است که اغلب ما در بین دوستانمان و آشنایان خود با تمام وجود حس کرده‌ایم. با این حال شاید چشم امید بسیاری به دوران پساتحریم باشد و امیدی که همچنان در قلب خیلی از ما روشن است.
در ادامه سه اپیزود کوتاه بالا را تماشا نمایید..
«سامان کرم پور»
پی نوشت: شرایط فعلی کشور و مردم در دو سال اخیر بسی فاجعه بارتر و ناامید کننده تر از سال ۱۳۹۳ شده است.
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
👍1
بتهای خودفروش و بت پرستان خیانتکار
🖋 دکتر محمدرضا سرگلزایی؛ روانپزشک
بخش اعظم ستاره های «سینما» و «تلویزیون٬ دچار ویژگی های «نارسیسیستیک_هیستریونیک» هستند. من نمی دانم این افراد این ویژگی های شخصیتی را پیش از ستاره شدن هم داشته اند یا این ویژگی ها محصول ومعلول شهرت هستند.
افراد هیستریونیک نارسیسیست به شدّت نیاز به توجه و ستایش دارند، آنها از خود تصویری درخشان و با شکوه به دیگران ارائه می دهند و همان طور که دیگران سناریوی آن ها را باور می کنند خودشان هم کم کم بازیچهٔ بازی خودشان می شوند، هویت اصیل و مستقل خود را از دست می دهند و تبدیل به یک کاراکتر نمایشی می شوند چنان که انگار در تمام زندگی جلوی دوربین فیلمبرداری هستند!
مردمی هم که درگیری ذهنی با ستاره های تلویزیون و سینما و فوتبال دارند ویژگی های وابسته و منفعل دارند. آنها نیاز به پیشوایانی دارند که گلّه ی گوسفند مانند آنان را هدایت کنند و نیاز به بت هایی برای ستایش و پرستش دارند.
در عصر سینما، این ستاره های زیبا و شیک پوش و قوی و ثروتمند بت های چنین مردمی می شوند. در واقع بت پرستانِ بُت از دست داده در روزگار غیبت خدایان، حاکمان مستبد و هنرپیشه های مشهور را می پرستند و با این پرستش از آن ها طلب می کنند که «لطفاً مثل خدایان زندگی کنید!»
این پرستندگانِ ستایشگر آرام آرام از حاکمان و ستارگانشان می خواهند که نقص های بشری شان را پنهان کنند تا توهّم و تخیّل بت پرستانه پرستندگان پاره نشود!
می بینید که این بازی متقابل «سیکل معیوبی» را ایجاد می کند که مرتب «خود اَفزاست» و نتیجه ی آن برای هر دو طرف مخرّب و ویرانگر است.
با چنین داستانی وقتی نواقص بشری ستاره ها از پرده بیرون می افتد پرستندگان به گونه ای رفتار می کنند که انگار به آنان خیانت شده و یک «نا_خدا» خود را به عنوان «خدا» جا زده است! آنها دچار خشمی منفعلانه می شوند و با ترویج نقص برون افتاده و اشاعه ی راز های شخصی ستاره ها از آنان انتقام می گیرند!
ستاره های خودشیفتهٔ نمایشگر هم که به شدّت نیازمند تأیید و ستایش هستند از این که اکنون ستایشگران به اشاعهٔ ضعف ها و شکست های آن ها پرداخته اند شاکی و شگفت زده می شوند و چون هویت شان به تصویر وهم آلودی که در ذهن تماشاگران القا می کردند وابسته بوده دچار فروپاشی و سر در گمی هویتی می شوند.
اما سود این بازی بیمارگونه بین ستاره ها و شیفتگانشان به جیب رسانه های کم عمق و زرد می رود که سوژه ای داغ برای سرتیترشان پیدا کرده اند و یک روز توهّم می فروشند و روز دیگر ضدّ توهّم! برای «الیگارشی حاکم» هم چیزی بهتر از این نیست که عوام مشغول نشخوار زندگی خصوصی بت های بازاری باشند و تأمّل و تدبیری راجع به موضوعات عمیق همچون مشروعیّت سیاسی حاکمان، عدالت اجتماعی و کیفیّت مدیریت کلان جامعه نداشته باشند.
@renaissancetranslate
🖋 دکتر محمدرضا سرگلزایی؛ روانپزشک
بخش اعظم ستاره های «سینما» و «تلویزیون٬ دچار ویژگی های «نارسیسیستیک_هیستریونیک» هستند. من نمی دانم این افراد این ویژگی های شخصیتی را پیش از ستاره شدن هم داشته اند یا این ویژگی ها محصول ومعلول شهرت هستند.
افراد هیستریونیک نارسیسیست به شدّت نیاز به توجه و ستایش دارند، آنها از خود تصویری درخشان و با شکوه به دیگران ارائه می دهند و همان طور که دیگران سناریوی آن ها را باور می کنند خودشان هم کم کم بازیچهٔ بازی خودشان می شوند، هویت اصیل و مستقل خود را از دست می دهند و تبدیل به یک کاراکتر نمایشی می شوند چنان که انگار در تمام زندگی جلوی دوربین فیلمبرداری هستند!
مردمی هم که درگیری ذهنی با ستاره های تلویزیون و سینما و فوتبال دارند ویژگی های وابسته و منفعل دارند. آنها نیاز به پیشوایانی دارند که گلّه ی گوسفند مانند آنان را هدایت کنند و نیاز به بت هایی برای ستایش و پرستش دارند.
در عصر سینما، این ستاره های زیبا و شیک پوش و قوی و ثروتمند بت های چنین مردمی می شوند. در واقع بت پرستانِ بُت از دست داده در روزگار غیبت خدایان، حاکمان مستبد و هنرپیشه های مشهور را می پرستند و با این پرستش از آن ها طلب می کنند که «لطفاً مثل خدایان زندگی کنید!»
این پرستندگانِ ستایشگر آرام آرام از حاکمان و ستارگانشان می خواهند که نقص های بشری شان را پنهان کنند تا توهّم و تخیّل بت پرستانه پرستندگان پاره نشود!
می بینید که این بازی متقابل «سیکل معیوبی» را ایجاد می کند که مرتب «خود اَفزاست» و نتیجه ی آن برای هر دو طرف مخرّب و ویرانگر است.
با چنین داستانی وقتی نواقص بشری ستاره ها از پرده بیرون می افتد پرستندگان به گونه ای رفتار می کنند که انگار به آنان خیانت شده و یک «نا_خدا» خود را به عنوان «خدا» جا زده است! آنها دچار خشمی منفعلانه می شوند و با ترویج نقص برون افتاده و اشاعه ی راز های شخصی ستاره ها از آنان انتقام می گیرند!
ستاره های خودشیفتهٔ نمایشگر هم که به شدّت نیازمند تأیید و ستایش هستند از این که اکنون ستایشگران به اشاعهٔ ضعف ها و شکست های آن ها پرداخته اند شاکی و شگفت زده می شوند و چون هویت شان به تصویر وهم آلودی که در ذهن تماشاگران القا می کردند وابسته بوده دچار فروپاشی و سر در گمی هویتی می شوند.
اما سود این بازی بیمارگونه بین ستاره ها و شیفتگانشان به جیب رسانه های کم عمق و زرد می رود که سوژه ای داغ برای سرتیترشان پیدا کرده اند و یک روز توهّم می فروشند و روز دیگر ضدّ توهّم! برای «الیگارشی حاکم» هم چیزی بهتر از این نیست که عوام مشغول نشخوار زندگی خصوصی بت های بازاری باشند و تأمّل و تدبیری راجع به موضوعات عمیق همچون مشروعیّت سیاسی حاکمان، عدالت اجتماعی و کیفیّت مدیریت کلان جامعه نداشته باشند.
@renaissancetranslate
ادوارد: میدونی فرق بین درد و رنج چیه ؟
آنا: چه فرقی میکنه!؟ وقتی دوتاشون بد هستن.
ادوارد: وقتایی که باهات حرف میزنم و حواست پیش یکی دیگه س...این میشه «رنج»!
آنا: خب «درد» چیه اونوقت؟
ادوارد: که با این حال باز دوستت دارم!!
«اسب های لنونگراف شبیه ما نیستند»
رابرت کیوساکی
@renaissancetranslate
آنا: چه فرقی میکنه!؟ وقتی دوتاشون بد هستن.
ادوارد: وقتایی که باهات حرف میزنم و حواست پیش یکی دیگه س...این میشه «رنج»!
آنا: خب «درد» چیه اونوقت؟
ادوارد: که با این حال باز دوستت دارم!!
«اسب های لنونگراف شبیه ما نیستند»
رابرت کیوساکی
@renaissancetranslate
Infra 3
Max Richter
موسیقی واپسین شب
قطعه ملانکولیک و بسیار زیبای
«infra 3»
آهنگساز: مکس ریختر
آلبوم: موسیقی متن فیلم سینمایی مستند«به مارلون گوش بده»(۲۰۱۵)
سبک: مینیمالیسم، آمبینت، نیوایج، ساندترک
@renaissancetranslate
قطعه ملانکولیک و بسیار زیبای
«infra 3»
آهنگساز: مکس ریختر
آلبوم: موسیقی متن فیلم سینمایی مستند«به مارلون گوش بده»(۲۰۱۵)
سبک: مینیمالیسم، آمبینت، نیوایج، ساندترک
@renaissancetranslate
- تا حالا یه «جعبه سیاه» دیدی؟
+ یه چی!؟
- یه جعبه سیاه.
+ آره...جعبه سیاه...نه نه، هیچوقت.
- خب، سیاه نیست.
+ جدا؟
- آره، سیاه نیست، نارنجیه.
+ عجیبه....پس چرا بهش میگن جعبه سیاه؟
- نمی‌دونم ... لابد واسه اینکه توش
پر از «راز مگو» و بدبختیه!!
«منگی»
ژوئل اگلوف
@renaissancetranslate
+ یه چی!؟
- یه جعبه سیاه.
+ آره...جعبه سیاه...نه نه، هیچوقت.
- خب، سیاه نیست.
+ جدا؟
- آره، سیاه نیست، نارنجیه.
+ عجیبه....پس چرا بهش میگن جعبه سیاه؟
- نمی‌دونم ... لابد واسه اینکه توش
پر از «راز مگو» و بدبختیه!!
«منگی»
ژوئل اگلوف
@renaissancetranslate
وقتی یک سیاستمدار «ساکت» است
اتفاق بدی می‌افتد؛ سیاستمدارها شبیه «مرغ» اند:
وقتی «تخم» می‌گذارند زیاد «سر و صدا» می‌کنند ، اما وقتی «خراب» می‌کنند٬ آرام آن را «دفن» می‌کنند!
«عزیز نسین»
@renaissancetranslate
اتفاق بدی می‌افتد؛ سیاستمدارها شبیه «مرغ» اند:
وقتی «تخم» می‌گذارند زیاد «سر و صدا» می‌کنند ، اما وقتی «خراب» می‌کنند٬ آرام آن را «دفن» می‌کنند!
«عزیز نسین»
@renaissancetranslate
Adagio (Var. 1990, from Landscape In The Mist)
Eleni Karaindrou
موسیقی واپسین شب
قطعه بیکلام محزون و بسیار زیبای «آداجو»
آهنگساز: النی کاریندرو
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی
«چشم اندازی در مه»(۱۹۸۸)
سبک: کلاسیک، ساندترک
@renaissancetranslate
قطعه بیکلام محزون و بسیار زیبای «آداجو»
آهنگساز: النی کاریندرو
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی
«چشم اندازی در مه»(۱۹۸۸)
سبک: کلاسیک، ساندترک
@renaissancetranslate
👍1
Forwarded from اتچ بات
«جامعه وارونه»
برگرفته از کتاب «زن و سکس در تاریخ»
نویسنده: سیامک ستوده
در جامعه ای که اساس آن را «پول» تشکیل می دهد به «مردان» این قدرت داده شده است که هر چه که می خواهند را با آن بخرند و به «زنان» هم یاد داده شده که برای «خوشبختی» در زندگی و دستیابی به یک زندگی «راحت» مراقب باشند تا در بازار مبادله کالای سکس، زیبائی و جذابیت خود را به قیمت بالا بفروشند؛ یعنی به دنبال شوهر پولدار باشند. و این یعنی فحشا، منتها در شکل پوشیده و مقبول آن.
در چنین جامعه ای هر زنی به دنبال شوهر پولدار می گردد، ولی چرا!؟ برای آنکه در ازای کالایی که در اختیار طرف مقابل می گذارد مبلغ بالاتری(زندگی مرفه تری را به دست می آورد و برای این منظور یعنی برای قیمت خوب یا باید بی نهایت زیبا باشد و یا از خانواده ای ثروتمند. در حالت اول این ازدواج زیبایی با پول است و در حالت دوم ازدواج پول با پول...در هر دو حالت هرچند عشق می تواند وجود داشته باشد، ولی در اصل چنین الزامی وجود ندارد زیرا در حالت اول زن برای ثروت مرد است که با او ازدواج می کند و مرد هم برای زیبایی و سکس زن.
جامعه همواره با اخلاقیات خود بر هر کار زشتی، تا وقتی که به نفعش باشد لباس زیبا می پوشاند. زن که فکر می کند دارایی جز سکس ندارد برای بدست آوردن پول و قدرت، سکس را به نمایش می گذارد برای همین لباس سکسی می پوشد و مرد که پول دارد نیازی به پوشیدن لباس سکسی ندارد حربه اصلی آنان قدرت اقتصادی موقعیت اجتماعی شان است که آن را با شغل خوب خانه مجلل و ماشین آخرین سیستم برای جلب زنان به نمایش می گذارند؛ و نتیجه آن می شود که آنکس که غیرسکسی می پوشد در پی سکس است و کسی که سکسی می پوشد در پی چیزی جز سکس یعنی در پی پول و امکانات اقتصادی.
جامعه که شالوده آن تنها بر مبنای «ثروت» یا «سرمایه» قرار گرفته است، یک جامعه وارونه است و این تناقضات، از خصوصیات برجسته آن هستند.
در جامعه ای که پول تعیین کننده روابط باشد و اسير قدرت پول گردد، این قدرت تنها در اختیار یک طرف معادله یعنی مرد گذارده می شود و بدتر از آن اینکه، زن نیز به عنوان قربانی به چنین رابطه ای تن داده و خود مشوق و پاسدار آن می گردد. در اینصورت رابطه با هر توجیهی که بر سر آن سوار شود چیزی جز مبادله سکس در برابر پول یعنی «فحشا» نخواهد بود.
به عبارت ساده، هر زنی که فکر می کند جفت جنسی اش باید مخارج او را بپردازد٬ کاری جز فحشا انجام نمی دهد حتی اگر این جفت جنسی شوهر او باشد.
انتظار خرج کردن پول به علامت نشان دادن عشق تا وقتی که یکطرفه باشد نوعی فحشا در پوشش کاذب دوست داشتن است. این جزیی از فرهنگ مردسالارانه است که زنان را نیز آلوده به خود و به «شریک جرم» خویش تبدیل کرده است.
@renaissancetranslate
برگرفته از کتاب «زن و سکس در تاریخ»
نویسنده: سیامک ستوده
در جامعه ای که اساس آن را «پول» تشکیل می دهد به «مردان» این قدرت داده شده است که هر چه که می خواهند را با آن بخرند و به «زنان» هم یاد داده شده که برای «خوشبختی» در زندگی و دستیابی به یک زندگی «راحت» مراقب باشند تا در بازار مبادله کالای سکس، زیبائی و جذابیت خود را به قیمت بالا بفروشند؛ یعنی به دنبال شوهر پولدار باشند. و این یعنی فحشا، منتها در شکل پوشیده و مقبول آن.
در چنین جامعه ای هر زنی به دنبال شوهر پولدار می گردد، ولی چرا!؟ برای آنکه در ازای کالایی که در اختیار طرف مقابل می گذارد مبلغ بالاتری(زندگی مرفه تری را به دست می آورد و برای این منظور یعنی برای قیمت خوب یا باید بی نهایت زیبا باشد و یا از خانواده ای ثروتمند. در حالت اول این ازدواج زیبایی با پول است و در حالت دوم ازدواج پول با پول...در هر دو حالت هرچند عشق می تواند وجود داشته باشد، ولی در اصل چنین الزامی وجود ندارد زیرا در حالت اول زن برای ثروت مرد است که با او ازدواج می کند و مرد هم برای زیبایی و سکس زن.
جامعه همواره با اخلاقیات خود بر هر کار زشتی، تا وقتی که به نفعش باشد لباس زیبا می پوشاند. زن که فکر می کند دارایی جز سکس ندارد برای بدست آوردن پول و قدرت، سکس را به نمایش می گذارد برای همین لباس سکسی می پوشد و مرد که پول دارد نیازی به پوشیدن لباس سکسی ندارد حربه اصلی آنان قدرت اقتصادی موقعیت اجتماعی شان است که آن را با شغل خوب خانه مجلل و ماشین آخرین سیستم برای جلب زنان به نمایش می گذارند؛ و نتیجه آن می شود که آنکس که غیرسکسی می پوشد در پی سکس است و کسی که سکسی می پوشد در پی چیزی جز سکس یعنی در پی پول و امکانات اقتصادی.
جامعه که شالوده آن تنها بر مبنای «ثروت» یا «سرمایه» قرار گرفته است، یک جامعه وارونه است و این تناقضات، از خصوصیات برجسته آن هستند.
در جامعه ای که پول تعیین کننده روابط باشد و اسير قدرت پول گردد، این قدرت تنها در اختیار یک طرف معادله یعنی مرد گذارده می شود و بدتر از آن اینکه، زن نیز به عنوان قربانی به چنین رابطه ای تن داده و خود مشوق و پاسدار آن می گردد. در اینصورت رابطه با هر توجیهی که بر سر آن سوار شود چیزی جز مبادله سکس در برابر پول یعنی «فحشا» نخواهد بود.
به عبارت ساده، هر زنی که فکر می کند جفت جنسی اش باید مخارج او را بپردازد٬ کاری جز فحشا انجام نمی دهد حتی اگر این جفت جنسی شوهر او باشد.
انتظار خرج کردن پول به علامت نشان دادن عشق تا وقتی که یکطرفه باشد نوعی فحشا در پوشش کاذب دوست داشتن است. این جزیی از فرهنگ مردسالارانه است که زنان را نیز آلوده به خود و به «شریک جرم» خویش تبدیل کرده است.
@renaissancetranslate
«بی‌فرهنگیِ مردم در حوزه‌یِ زبانی!»
🖋لئو شاهوفسکی
مردمان از میراثِ عظیمِ پیشینیان اگر هیچ نداشته باشند، «حرّافی و ادبیّاتِ جنسیّت‌زده و تبعیض‌آمیز» را به خوبی به ارث بُرده‌اند.
همین مردمانی که امروزه آنان را متمدّن می‌نامیم، وقتی می‌خواهند به دیگری توهین کنند، او را با «افغانی» و «عرب» و «تُرکِ‌خر» تحقیر می‌کنند.
هنوز هم نفهمیده‌ام چرا مردم به کسانی که معلّم و دکتر و پزشک و کارمند و... هستند «فرهنگی» می‌گویند؟ این افراد را «فرهنگی‌نامیدن»، توهینی بزرگ به شعورِ سایرِ افرادی است که اینکاره نیستند. به‌عبارتی کسانِ دیگر همه بی‌فرهنگ و متوحّش و بربرند، مگر اینکه از صنفِ این‌ها باشند! هیچ‌کسی به‌صرفِ «پزشک‌بودن» و «معلّم‌بودن» و... نه فرهنگی می‌شود و نه خِرَدمند.
مردم با بِکاربُردنِ این واژه‌هایِ تبعیض‌آمیز، تمامِ کثافاتِ پزشکان و کارمندان و نظامیان و... را ماست‌مالی می‌کنند و به این افراد جرأتِ بیشتری می‌دهند تا جنایاتِ خود را پُشتِ القابِ زیبای‌شان پنهان کنند.
«پایین‌شهری» و «دهاتی» و «دنیاندیده» و «پُشت‌کوهی» و «بچّه‌ننه» و «لوس و مامانی» و این‌گونه کلماتی که برایِ تحقیرِ افرادی که صرفاً بابِ طبع‌شان نیستند استفاده می‌شود، همواره در بینِ مردم رواجِ گسترده‌ای دارد.
«حتماً خودش خواسته هرزه‌خانوم» و «بهم پا داد» و «آخه کی اینو میکنه؟» و «بیوه‌ست بابا» و «پرده نداره» و... را چِقدر به دختران و زنان نسبت داده‌ایم؟ اگر زنی با شخصی بیگانه سکس کرد «قحبه و جنده» است، امّا چون مردی همین‌کار را مرتکب شد «تنوّع‌طلب» است! زن را بِخاطرِ این‌کار بِجرمِ هرزگی می‌کُشند، ولی تمایلِ عجیبی در مردم وجود دارد تا مردان را به‌هرشکل تبرئه کنند!
وقتی هم می‌خواهیم ضعفِ دیگری را به رُخ‌اش بِکِشیم، او را با «مگه_زنی؟!» خطاب می‌کنیم و چون خواستیم عهدی استوار بِبندیم به همدیگر «قولِ مردونه!» می‌دهیم، گو اینکه هیچوقت زنان نمی‌توانند عهدِ پایداری بِبندند. چرا باید تمامِ صفاتِ خوب در انحصارِ مردان باشد؟
از آن طرف «مرد که گریه نمی‌کنه!» را مدام تا اشکی از چشمِ مردان می‌آید بر سرش می‌کوبیم. با شعارِ «خر بیار و آدم ببر» پسران را راهیِ آشغال‌دانی و وحشت‌کده‌ای بِنامِ «پادگان و سربازی» کردیم. «مرد وظیفه‌شه برایِ زن حمّالی کنه» را چون مردان ریش دارند و زنان ندارند، بر مردان مقرّر نمودیم.
وقتی می‌گوییم کارگرِ «زحمت‌کِش» و کولبرِ «پرتوان»، یعنی کارگران و کولبران همچون الاغ باید بار بِزنند. ما کارگران و کولبران را با نمادِ حمّالی می‌شناسیم و با بِکاربُردنِ واژه‌هایِ «سخت‌کوش» و «مقاوم» و...، از آنها «انسان‌زدایی» می‌کنیم. خون از این واژگان می‌بارد و ما مدام آن‌را به کارگران و رنجبران نسبت می‌دهیم. چون زنی را که سخت کار می‌کند «کدبانو» و «زنِ خانه» می‌نامیم، در واقع این اصطلاحات به‌صورتِ نهانی، مانع از بیداری و آگاهی و هوشیاریِ زنان می‌شود و زنانی را به‌تصویر می‌کِشیم که تنها هنر و سهمِ آنان از زندگانی فقط گرفتنِ ملعقه‌ای در آشپزخانه است تا فقط غذا بِپزند و جوراب بِشورند و سفره را دیزاین کنند!
در جوامعِ ما که پول حرفِ نخست را می‌زند، «آدمِ گدا و اینهمه ادا؟» رواج دارد و بِدین‌معناست که پولْ اداهایِ آدمِ پولدار را می‌پوشانَد، امّا انسانِ تُهی‌دست با حرفِ نزده هم نکوهش می‌شود. مردم به کسی که از زیباییِ چهره برخوردار نیست می‌گویند «سگ تو صورتش تُف نمی‌کنه»، درحالی‌که انسان در چهره‌نگاری‌اش هیچ دخل و تصرّفی ندارد؛ هرچه معیارِ مردم معطوف به رخساره و هیکل باشد، قضاوت بر مبنایِ خِرَدورزی و شخصیّتِ رفتاریِ آنان نیز رنگ می‌بازد.
به پسرانی که در سنینِ بالا هنوز ازدواج نکرده‌اندْ «پیرپسر» و به دختران «ترشیده» گویند، حال‌که دلائلِ این افراد برایِ ازدواج‌نکردن بر ما پوشیده است و بسا معیارها و موازینِ آنها هنوز محقّق نشده باشد. افرادِ چاق را «خیکی» و لاغر را «خلال‌دندون و چوب‌کبریت» خطاب می‌کنیم، درحالی‌که چاقی و لاغری در بسیاری مواقع از حیطه‌یِ اختیاراتِ انسان خارج است.
جوانان، اشخاصِ سالخورده را «پیرِ کفتار» و «پیرِ هاف‌هافو» و «پیرِ زپرتی» می‌نامند و با جملاتِ «حضرتِ عزرائیل را معطّل گذاشته» و «کِی می‌خواد بِمیره حلواش رو بخوریم؟» رسماً پیرزدایی و پیرستیزی می‌کنیم، گو اینکه این افراد خودشان از آبِ خلد نوشیده‌اند! با واژه‌یِ «قندِعسل» به نوزادانِ زیبا خوشامد می‌گویند و نوزادانی را که زیبا نیستند به «وزغ» تشبیه می‌کنند، و خرافه‌یِ «اجاقش کور است» را برایِ کسی که پسردار نمی‌شود بِکار می‌برند.
وقتی زبانِ مردم تااین‌حد آلوده است، مشخّصاً رواست داوری‌های‌شان هم بی‌مایه باشد. تا یاد نگیریم دست از قضاوت‌هایِ بیخودمان بِکِشیم و عفونت‌هایِ ذهنی و میکروب‌هایِ زبانی را پاکسازی کنیم، رسیدن به جامعه‌ای انسانی و مدنیْ خیالی پوچ و حقیرانه است.
@renaissancetranslate
🖋لئو شاهوفسکی
مردمان از میراثِ عظیمِ پیشینیان اگر هیچ نداشته باشند، «حرّافی و ادبیّاتِ جنسیّت‌زده و تبعیض‌آمیز» را به خوبی به ارث بُرده‌اند.
همین مردمانی که امروزه آنان را متمدّن می‌نامیم، وقتی می‌خواهند به دیگری توهین کنند، او را با «افغانی» و «عرب» و «تُرکِ‌خر» تحقیر می‌کنند.
هنوز هم نفهمیده‌ام چرا مردم به کسانی که معلّم و دکتر و پزشک و کارمند و... هستند «فرهنگی» می‌گویند؟ این افراد را «فرهنگی‌نامیدن»، توهینی بزرگ به شعورِ سایرِ افرادی است که اینکاره نیستند. به‌عبارتی کسانِ دیگر همه بی‌فرهنگ و متوحّش و بربرند، مگر اینکه از صنفِ این‌ها باشند! هیچ‌کسی به‌صرفِ «پزشک‌بودن» و «معلّم‌بودن» و... نه فرهنگی می‌شود و نه خِرَدمند.
مردم با بِکاربُردنِ این واژه‌هایِ تبعیض‌آمیز، تمامِ کثافاتِ پزشکان و کارمندان و نظامیان و... را ماست‌مالی می‌کنند و به این افراد جرأتِ بیشتری می‌دهند تا جنایاتِ خود را پُشتِ القابِ زیبای‌شان پنهان کنند.
«پایین‌شهری» و «دهاتی» و «دنیاندیده» و «پُشت‌کوهی» و «بچّه‌ننه» و «لوس و مامانی» و این‌گونه کلماتی که برایِ تحقیرِ افرادی که صرفاً بابِ طبع‌شان نیستند استفاده می‌شود، همواره در بینِ مردم رواجِ گسترده‌ای دارد.
«حتماً خودش خواسته هرزه‌خانوم» و «بهم پا داد» و «آخه کی اینو میکنه؟» و «بیوه‌ست بابا» و «پرده نداره» و... را چِقدر به دختران و زنان نسبت داده‌ایم؟ اگر زنی با شخصی بیگانه سکس کرد «قحبه و جنده» است، امّا چون مردی همین‌کار را مرتکب شد «تنوّع‌طلب» است! زن را بِخاطرِ این‌کار بِجرمِ هرزگی می‌کُشند، ولی تمایلِ عجیبی در مردم وجود دارد تا مردان را به‌هرشکل تبرئه کنند!
وقتی هم می‌خواهیم ضعفِ دیگری را به رُخ‌اش بِکِشیم، او را با «مگه_زنی؟!» خطاب می‌کنیم و چون خواستیم عهدی استوار بِبندیم به همدیگر «قولِ مردونه!» می‌دهیم، گو اینکه هیچوقت زنان نمی‌توانند عهدِ پایداری بِبندند. چرا باید تمامِ صفاتِ خوب در انحصارِ مردان باشد؟
از آن طرف «مرد که گریه نمی‌کنه!» را مدام تا اشکی از چشمِ مردان می‌آید بر سرش می‌کوبیم. با شعارِ «خر بیار و آدم ببر» پسران را راهیِ آشغال‌دانی و وحشت‌کده‌ای بِنامِ «پادگان و سربازی» کردیم. «مرد وظیفه‌شه برایِ زن حمّالی کنه» را چون مردان ریش دارند و زنان ندارند، بر مردان مقرّر نمودیم.
وقتی می‌گوییم کارگرِ «زحمت‌کِش» و کولبرِ «پرتوان»، یعنی کارگران و کولبران همچون الاغ باید بار بِزنند. ما کارگران و کولبران را با نمادِ حمّالی می‌شناسیم و با بِکاربُردنِ واژه‌هایِ «سخت‌کوش» و «مقاوم» و...، از آنها «انسان‌زدایی» می‌کنیم. خون از این واژگان می‌بارد و ما مدام آن‌را به کارگران و رنجبران نسبت می‌دهیم. چون زنی را که سخت کار می‌کند «کدبانو» و «زنِ خانه» می‌نامیم، در واقع این اصطلاحات به‌صورتِ نهانی، مانع از بیداری و آگاهی و هوشیاریِ زنان می‌شود و زنانی را به‌تصویر می‌کِشیم که تنها هنر و سهمِ آنان از زندگانی فقط گرفتنِ ملعقه‌ای در آشپزخانه است تا فقط غذا بِپزند و جوراب بِشورند و سفره را دیزاین کنند!
در جوامعِ ما که پول حرفِ نخست را می‌زند، «آدمِ گدا و اینهمه ادا؟» رواج دارد و بِدین‌معناست که پولْ اداهایِ آدمِ پولدار را می‌پوشانَد، امّا انسانِ تُهی‌دست با حرفِ نزده هم نکوهش می‌شود. مردم به کسی که از زیباییِ چهره برخوردار نیست می‌گویند «سگ تو صورتش تُف نمی‌کنه»، درحالی‌که انسان در چهره‌نگاری‌اش هیچ دخل و تصرّفی ندارد؛ هرچه معیارِ مردم معطوف به رخساره و هیکل باشد، قضاوت بر مبنایِ خِرَدورزی و شخصیّتِ رفتاریِ آنان نیز رنگ می‌بازد.
به پسرانی که در سنینِ بالا هنوز ازدواج نکرده‌اندْ «پیرپسر» و به دختران «ترشیده» گویند، حال‌که دلائلِ این افراد برایِ ازدواج‌نکردن بر ما پوشیده است و بسا معیارها و موازینِ آنها هنوز محقّق نشده باشد. افرادِ چاق را «خیکی» و لاغر را «خلال‌دندون و چوب‌کبریت» خطاب می‌کنیم، درحالی‌که چاقی و لاغری در بسیاری مواقع از حیطه‌یِ اختیاراتِ انسان خارج است.
جوانان، اشخاصِ سالخورده را «پیرِ کفتار» و «پیرِ هاف‌هافو» و «پیرِ زپرتی» می‌نامند و با جملاتِ «حضرتِ عزرائیل را معطّل گذاشته» و «کِی می‌خواد بِمیره حلواش رو بخوریم؟» رسماً پیرزدایی و پیرستیزی می‌کنیم، گو اینکه این افراد خودشان از آبِ خلد نوشیده‌اند! با واژه‌یِ «قندِعسل» به نوزادانِ زیبا خوشامد می‌گویند و نوزادانی را که زیبا نیستند به «وزغ» تشبیه می‌کنند، و خرافه‌یِ «اجاقش کور است» را برایِ کسی که پسردار نمی‌شود بِکار می‌برند.
وقتی زبانِ مردم تااین‌حد آلوده است، مشخّصاً رواست داوری‌های‌شان هم بی‌مایه باشد. تا یاد نگیریم دست از قضاوت‌هایِ بیخودمان بِکِشیم و عفونت‌هایِ ذهنی و میکروب‌هایِ زبانی را پاکسازی کنیم، رسیدن به جامعه‌ای انسانی و مدنیْ خیالی پوچ و حقیرانه است.
@renaissancetranslate
هنوز با همه دردم امید درمانست
که آخری بود آخر شبان یلدا را...
" سعدی "
شب یلدایی درخشان و سرشار از مِهر و شادکامی را برای شما عزیزان آرزومندیم.
کانال هنری رنسانس
@renaissancetranslate
که آخری بود آخر شبان یلدا را...
" سعدی "
شب یلدایی درخشان و سرشار از مِهر و شادکامی را برای شما عزیزان آرزومندیم.
کانال هنری رنسانس
@renaissancetranslate