رنسانس

"باید مقدار زیادی تنها باشم. آنچه بدست آوردم فقط نتیجه تنهایی بود." فرانتس کافکا؛ برگرفته از کتاب «یادداشت‌ها» @renaissancetranslate نگاهى به زندگى و آثار فرانتس كافكا #ادبيات #مدرسه_زندگي #کافکا ترجمه و صدا : ايمان فانى @renaissancetranslate

ماکس برود(یکی از دوستان صمیمی فرانتس کافکا) او را "بی نهایت مودب" ، اغماضگر و به ندرت خشمگین توصیف می نماید. همچنین از موهای سیاه، چهره هشیار و چشمان موشکاف و نافذ او سخن گفته است.
گوستاو یانوش یکی از هواداران جوان کافکا، می نویسد که "صدایش...به طرز حیرت انگیزی خوش آهنگ بود...حالت چهره و نگاهش صدای درون و سرشت نیکوی او منعکس می کرد.." و هرگاه فرصت مناسبی پیش می آمد فرانتس کافکا به گیاهخواری می پرداخت، از نوشیدن مشروبات الکلی پرهیز می کرد و "دوستدار هوای تازه و طبیعت" بود.

ماکس برود اضافه می کند که کافکا سوارکار، شناگر و قایقران ماهری بود، اما قلب معده و ریه هایش ضعیف بود. کافکا در سال ۱۹۱۷ به بیماری سل مبتلا گردید. بیماری، بیگانگی از پدر و مادر و خواهرانش و درگیریهای روزمره با بدبختی و بینوایی کارگران در شرکت «بیمه حوادث کارگران» موجب شد که بیش از پیش در خود فرو رود و اندیشه کمبودهای این جهان و دنیای خویش غرق گردد.
نسبت به پدرش احساس گناه می کرد و از اینکه پدرش ضعف و دودلیهای او را به باد تمسخر می گرفت حق را به او می داد. گاهی به یانوش می گفت :
"من پرنده ای شوم هستم...زاغچه (karka)..یک دزد!"

هنگامی که یانوش از او می پرسید احساس تنهایی می کنی..؟ پاسخ داد:

"همانقدر احساس تنهایی می کنم که فرانتس کافکا می کند! ".

او هر از گاهی در یادداشتهای روزانه اش به خود دستور می دهد:

"مایوس نباش...درست هنگامی که همه چیز پایان یافته می نماید، نیروهای تازه خود را نشان می دهند و این دقیقاً به تو می فهماند که هنوز زنده ای."

اما به تاریخ همان روز چیزهایی نوشته است که مدخل گویاتری از مدخلهای قبلی اوست:

"چه موجود درمانده ای هستم...هیچم..هیچ..هیچ. ضعف، خود ویرانگری و لهیب شعله های آتش جهنم که زمین را می شکافد"؛ چنین است که سرگردان و متزلزلم؛ دائم تا قله ی کوه بالا می روم و بعد در یک آن فرو می غلتم...این مرگ نیست، افسوس! شکنجه ابدی مردن است."

از روانکاوان کمک می گرفت اما هیچ فایده ای به حالش نداشت. بسیاری از آثار استریندبرگ، داستایوسکی و پاسکال را خواند و مشتاقانه به دلتنگی ها و افسردگیهای خویش افزود. نسبت به جنس مخالف هم اشتیاق داشت هم ترس.

او به خود چنین دلگرمی می داد:

"اگرچه هیکلی نسبتا کوتاه و کوتوله دارم اما خیلیها حتی دخترها از من خوششان می آید...این اواخر یکی از آنها حرف بسیار زیرکانه ای به من زد. او به من گفت: آه چه می شد اگر می توانستم فقط یکبار تو را عریان ببینم، آنوقت هم برایم زیبا بودی و هم دلم میخواست تو را ببوسم."

او در جایی دیگر می نویسد:

"من عمدا در خیابانهایی که پاتوق فاحشه ها است قدم میزنم...اکنون شاید یکی از آنها مرا بشناسد. او را همین امروز عصر دیدم. نگاهمان شتابزده به یکدیگر افتاد...بعد راستش! من فرار کردم."

کافکا در برابر زنان اعتماد به نفس نداشت. ساده تر می شد آنها را به تصور در آورد تا با آنها ارتباط بر قرار کرد. او در یادداشتی کوتاه می نویسد:

"زنها دامهایی هستند که همه جا در سر راه مردان کمین می کنند تا آنها را به قهر نابودی بکشانند..."

اما حقیقت این است که او در آرزوی رابطه با یک زن می سوخت. سرانجام پس از کش و قوسها و تردیدهای روحی فراوان نسبت به زنان، هم او بود که در سال ۱۹۱۲ با فلیسه یک رابطه پنج ساله را آغاز نمود. دختری چک تبار که در برلین زندگی می کرد. ظرافت اندام، زنانگی و البته ذهن درخشانش دو چندان بیش از زیبایی اش بر کافکای جوان تاثیر گذاشت.

(تفسیرهای زندگی | نویسنده: ویل و آریل دورانت | ترجمه: ابراهیم مشعری، نشر نیلوفر)
@renaissancetranslate

5.06K views20:30