ادوارد: میدونی فرق بین درد و رنج چیه ؟

آنا: چه فرقی میکنه!؟ وقتی دوتاشون بد هستن.

ادوارد: وقتایی که باهات حرف میزنم و حواست پیش یکی دیگه س...این میشه «رنج»!

آنا: خب «درد» چیه اونوقت؟

ادوارد: که با این حال باز دوستت دارم!!




«اسب های لنونگراف شبیه ما نیستند»
رابرت کیوساکی
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه ملانکولیک و بسیار زیبای
«infra 3»

آهنگساز: مکس ریختر

آلبوم: موسیقی متن فیلم سینمایی مستند«به مارلون گوش بده»(۲۰۱۵)

سبک: مینیمالیسم، آمبینت، نیوایج، ساندترک
@renaissancetranslate

- تا حالا یه «جعبه سیاه» دیدی؟
+ یه چی!؟
- یه جعبه سیاه.
+ آره...جعبه سیاه...نه نه، هیچوقت.
- خب، سیاه نیست.
+ جدا؟
- آره، سیاه نیست، نارنجیه.
+ عجیبه....پس چرا بهش میگن جعبه سیاه؟
- نمی‌دونم ‌... لابد واسه اینکه توش
پر از «راز مگو» و بدبختیه!!





«منگی»
ژوئل اگلوف
@renaissancetranslate

وقتی یک سیاستمدار «ساکت» است
اتفاق بدی می‌افتد؛ سیاستمدارها شبیه «مرغ» ‌اند:
وقتی «تخم» می‌گذارند زیاد «سر و صدا» می‌کنند ، اما وقتی «خراب» می‌کنند٬ آرام آن را «دفن» می‌کنند!



«عزیز نسین»
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب



قطعه بیکلام محزون و بسیار زیبای «آداجو»

آهنگساز: النی کاریندرو

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی
«چشم اندازی در مه»(۱۹۸۸)

سبک: کلاسیک، ساندترک
@renaissancetranslate

‍ «جامعه وارونه»

برگرفته از کتاب «زن و سکس در تاریخ»
نویسنده: سیامک ستوده




در جامعه ای که اساس آن را «پول» تشکیل می دهد به «مردان» این قدرت داده شده است که هر چه که می خواهند را با آن بخرند و به «زنان» هم یاد داده شده که برای «خوشبختی» در زندگی و دستیابی به یک زندگی «راحت» مراقب باشند تا در بازار مبادله کالای سکس، زیبائی و جذابیت خود را به قیمت بالا بفروشند؛ یعنی به دنبال شوهر پولدار باشند. و این یعنی فحشا، منتها در شکل پوشیده و مقبول آن.
در چنین جامعه ای هر زنی به دنبال شوهر پولدار می گردد، ولی چرا!؟ برای آنکه در ازای کالایی که در اختیار طرف مقابل می گذارد مبلغ بالاتری(زندگی مرفه تری را به دست می آورد و برای این منظور یعنی برای قیمت خوب یا باید بی نهایت زیبا باشد و یا از خانواده ای ثروتمند. در حالت اول این ازدواج زیبایی با پول است و در حالت دوم ازدواج پول با پول...در هر دو حالت هرچند عشق می تواند وجود داشته باشد، ولی در اصل چنین الزامی وجود ندارد زیرا در حالت اول زن برای ثروت مرد است که با او ازدواج می کند و مرد هم برای زیبایی و سکس زن.
جامعه همواره با اخلاقیات خود بر هر کار زشتی، تا وقتی که به نفعش باشد لباس زیبا می پوشاند. زن که فکر می کند دارایی جز سکس ندارد برای بدست آوردن پول و قدرت، سکس را به نمایش می گذارد برای همین لباس سکسی می پوشد و مرد که پول دارد نیازی به پوشیدن لباس سکسی ندارد حربه اصلی آنان قدرت اقتصادی موقعیت اجتماعی شان است که آن را با شغل خوب خانه مجلل و ماشین آخرین سیستم برای جلب زنان به نمایش می گذارند؛ و نتیجه آن می شود که آنکس که غیرسکسی می پوشد در پی سکس است و کسی که سکسی می پوشد در پی چیزی جز سکس یعنی در پی پول و امکانات اقتصادی.

جامعه که شالوده آن تنها بر مبنای «ثروت» یا «سرمایه» قرار گرفته است، یک جامعه وارونه است و این تناقضات، از خصوصیات برجسته آن هستند.

در جامعه ای که پول تعیین کننده روابط باشد و اسير قدرت پول گردد، این قدرت تنها در اختیار یک طرف معادله یعنی مرد گذارده می شود و بدتر از آن اینکه، زن نیز به عنوان قربانی به چنین رابطه ای تن داده و خود مشوق و پاسدار آن می گردد. در اینصورت رابطه با هر توجیهی که بر سر آن سوار شود چیزی جز مبادله سکس در برابر پول یعنی «فحشا» نخواهد بود.
به عبارت ساده، هر زنی که فکر می کند جفت جنسی اش باید مخارج او را بپردازد٬ کاری جز فحشا انجام نمی دهد حتی اگر این جفت جنسی شوهر او باشد.
انتظار خرج کردن پول به علامت نشان دادن عشق تا وقتی که یکطرفه باشد نوعی فحشا در پوشش کاذب دوست داشتن است. این جزیی از فرهنگ مردسالارانه است که زنان را نیز آلوده به خود و به «شریک جرم» خویش تبدیل کرده است.
@renaissancetranslate

«بی‌فرهنگیِ مردم در حوزه‌یِ زبانی!»

🖋لئو شاهوفسکی


مردمان از میراثِ عظیمِ پیشینیان اگر هیچ نداشته باشند، «حرّافی و ادبیّاتِ جنسیّت‌زده و تبعیض‌آمیز» را به خوبی به ارث بُرده‌اند.
همین مردمانی که امروزه آنان را متمدّن می‌نامیم، وقتی می‌خواهند به دیگری توهین کنند، او را با «افغانی» و «عرب» و «تُرکِ‌خر» تحقیر می‌کنند.

هنوز هم نفهمیده‌ام چرا مردم به کسانی که معلّم و دکتر و پزشک و کارمند و... هستند «فرهنگی» می‌گویند؟ این افراد را «فرهنگی‌نامیدن»، توهینی بزرگ به شعورِ سایرِ افرادی است که اینکاره نیستند. به‌عبارتی کسانِ دیگر همه بی‌فرهنگ و متوحّش و بربرند، مگر این‌که از صنفِ این‌ها باشند! هیچ‌کسی به‌صرفِ «پزشک‌بودن» و «معلّم‌بودن» و... نه فرهنگی می‌شود و نه خِرَدمند.

مردم با بِکاربُردنِ این واژه‌هایِ تبعیض‌آمیز، تمامِ کثافاتِ پزشکان و کارمندان و نظامیان و... را ماست‌مالی می‌کنند و به این افراد جرأتِ بیشتری می‌دهند تا جنایاتِ خود را پُشتِ القابِ زیبای‌شان پنهان کنند.

«پایین‌شهری» و «دهاتی» و «دنیاندیده» و «پُشت‌کوهی» و «بچّه‌ننه» و «لوس و مامانی» و این‌گونه کلماتی که برایِ تحقیرِ افرادی که صرفاً بابِ طبع‌شان نیستند استفاده می‌شود، همواره در بینِ مردم رواجِ گسترده‌ای دارد.
«حتماً خودش خواسته هرزه‌خانوم» و «بهم پا داد» و «آخه کی اینو می‌کنه؟» و «بیوه‌ست بابا» و «پرده نداره» و... را چِقدر به دختران و زنان نسبت داده‌ایم؟ اگر زنی با شخصی بیگانه سکس کرد «قحبه و جنده» است، امّا چون مردی همین‌کار را مرتکب شد «تنوّع‌طلب» است! زن را بِخاطرِ این‌کار بِجرمِ هرزگی می‌کُشند، ولی تمایلِ عجیبی در مردم وجود دارد تا مردان را به‌هرشکل تبرئه کنند!

وقتی هم می‌خواهیم ضعفِ دیگری را به رُخ‌اش بِکِشیم، او را با «مگه_زنی؟!» خطاب می‌کنیم و چون خواستیم عهدی استوار بِبندیم به همدیگر «قولِ مردونه!» می‌دهیم، گو این‌که هیچ‌وقت زنان نمی‌توانند عهدِ پایداری بِبندند. چرا باید تمامِ صفاتِ خوب در انحصارِ مردان باشد؟

از آن طرف «مرد که گریه نمی‌کنه!» را مدام تا اشکی از چشمِ مردان می‌آید بر سرش می‌کوبیم. با شعارِ «خر بیار و آدم ببر» پسران را راهیِ آشغال‌دانی و وحشت‌کده‌ای بِنامِ «پادگان و سربازی» کردیم. «مرد وظیفه‌شه برایِ زن حمّالی کنه» را چون مردان ریش دارند و زنان ندارند، بر مردان مقرّر نمودیم.

وقتی می‌گوییم کارگرِ «زحمت‌کِش» و کولبرِ «پرتوان»، یعنی کارگران و کولبران همچون الاغ باید بار بِزنند. ما کارگران و کولبران را با نمادِ حمّالی می‌شناسیم و با بِکاربُردنِ واژه‌هایِ «سخت‌کوش» و «مقاوم» و...، از آن‌ها «انسان‌زدایی» می‌کنیم. خون از این واژگان می‌بارد و ما مدام آن‌را به کارگران و رنجبران نسبت می‌دهیم. چون زنی را که سخت کار می‌کند «کدبانو» و «زنِ خانه» می‌نامیم، در واقع این اصطلاحات به‌صورتِ نهانی، مانع از بیداری و آگاهی و هوشیاریِ زنان می‌شود و زنانی را به‌تصویر می‌کِشیم که تنها هنر و سهمِ آنان از زندگانی فقط گرفتنِ ملعقه‌ای در آشپزخانه است تا فقط غذا بِپزند و جوراب بِشورند و سفره را دیزاین کنند!

در جوامعِ ما که پول حرفِ نخست را می‌زند، «آدمِ گدا و اینهمه ادا؟» رواج دارد و بِدین‌معناست که پولْ اداهایِ آدمِ پولدار را می‌پوشانَد، امّا انسانِ تُهی‌دست با حرفِ نزده هم نکوهش می‌شود. مردم به کسی که از زیباییِ چهره برخوردار نیست می‌گویند «سگ تو صورتش تُف نمی‌کنه»، درحالی‌که انسان در چهره‌نگاری‌اش هیچ دخل و تصرّفی ندارد؛ هرچه معیارِ مردم معطوف به رخساره و هیکل باشد، قضاوت بر مبنایِ خِرَدورزی و شخصیّتِ رفتاریِ آنان نیز رنگ می‌بازد.

به پسرانی که در سنینِ بالا هنوز ازدواج نکرده‌اندْ «پیرپسر» و به دختران «ترشیده» گویند، حال‌که دلائلِ این افراد برایِ ازدواج‌نکردن بر ما پوشیده است و بسا معیارها و موازینِ آن‌ها هنوز محقّق نشده باشد. افرادِ چاق را «خیکی» و لاغر را «خلال‌دندون و چوب‌کبریت» خطاب می‌کنیم، درحالی‌که چاقی و لاغری در بسیاری مواقع از حیطه‌یِ اختیاراتِ انسان خارج است.

جوانان، اشخاصِ سالخورده را «پیرِ کفتار» و «پیرِ هاف‌هافو» و «پیرِ زپرتی» می‌نامند و با جملاتِ «حضرتِ عزرائیل را معطّل گذاشته» و «کِی می‌خواد بِمیره حلواش رو بخوریم؟» رسماً پیرزدایی و پیرستیزی می‌کنیم، گو این‌که این افراد خودشان از آبِ خلد نوشیده‌اند! با واژه‌یِ «قندِعسل» به نوزادانِ زیبا خوشامد می‌گویند و نوزادانی را که زیبا نیستند به «وزغ» تشبیه می‌کنند، و خرافه‌یِ «اجاقش کور است» را برایِ کسی که پسردار نمی‌شود بِکار می‌برند.
وقتی زبانِ مردم تااین‌حد آلوده است، مشخّصاً رواست داوری‌های‌شان هم بی‌مایه باشد. تا یاد نگیریم دست از قضاوت‌هایِ بیخودمان بِکِشیم و عفونت‌هایِ ذهنی و میکروب‌هایِ زبانی را پاکسازی کنیم، رسیدن به جامعه‌ای انسانی و مدنیْ خیالی پوچ و حقیرانه است.
@renaissancetranslate

هنوز با همه دردم امید درمانست
که آخری بود آخر شبان یلدا را...

" سعدی "

شب یلدایی درخشان و سرشار از مِهر و شادکامی را برای شما عزیزان آرزومندیم.

کانال هنری رنسانس
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه شادمانه و جاودانه «شیراز» با نوای سحرانگیز ویلن استاد بیژن مرتضوی

آلبوم: جادوی بیژن(۱۹۹۰)

سبک: پاپ، کلاسیک ایرانی, لایت
@renaissancetranslate

مادام‌ که نخبگان سیاسی، اولویت رشد «اقتصادی» را نپذیرند، از بحرانی به بحران دیگر می‌رسیم

🖋محمود سریع القلم



یک ویژگی مشترکِ حکمرانی میانِ چهار قدرتِ اول جهان، (آلمان، چین، آمریکا و ژاپن)، نگاه های دراز مدت در واکنشها و تصمیم سازی هاست.
اصولاً وقتی حکمرانان، اولویت اول خود را رشد و توسعۀ اقتصادی تعریف کنند، بر اساس بازه های زمانی طولانی مدت تصمیم میگیرند.

◼ آلمانی ها
برای آنکه بیهوده نگران ناامنی از ناحیۀ روس ها نشوند، پروژه ای چند میلیارد دلاری برای انتقال گاز طبیعی روسیه به آلمان تعریف کردند تا با ایجاد نوعی وابستگی متقابل، هم در تامین امنیت و هم تامین منابع گاز و انرژی برای دراز مدت برنامه ریزی کنند. این پروژه علیرغم مخالفت آمریکا در حال تکمیل است.

◼ ژاپنی ها
که برتری اقتصادی چین را نهایی می دانند با نادیده گرفتن اختلافات عمیق تاریخی، به روابطِ گسترده ای با چینی ها به خصوص در دهۀ اخیر اهتمام ورزیده­ اند.

◼ اتحادیه اروپا
برای آنکه انگیزۀ مهاجرت از آفریقا به اتحادیه اروپا به تدریج کاسته شود، این اتحادیه تصمیم گرفته سرمایه گذاری و فعالیت های گسترده ای را در اقتصاد کشورهای آفریقایی شروع کند تا در یک بازۀ زمانی 10 ساله که پیش بینی می شود200 میلیون نفر به جمعیت آفریقا اضافه شود، مهاجرت آفریقا یی ها به اروپا را به حداقل برساند.

◼ آمریکا
برای آنکه برتری خود را نسبت به چین در چند دهۀ آینده حفظ کند، به دنبالِ روابطِ استراتژیک با کشورهایی است که یکی از این ویژگی ها را داشته باشد: بازار مصرفی و سرمایه (برزیل و هند)، سرمایه (عربستان، آلمان، کانادا و انگلیس) و فناوری (سنگاپور، هند، اسراییل و کرۀ جنوبی).
عموم این کشورها به تثبیتِ موقعیت خود در حدودِ سال ۲۰۵۰ فکر و برنامه ریزی می‌کنند.

◼ عربستان
که 80 سال به درآمدهای نفتی وابسته بوده، در تلاشی همه جانبه در پی عملیاتی کردن چندین استراتژی موازی برای کسب درآمد های غیرنفتی است.

🔴 اگر کاهشِ تقاضایِ انرژی در جهان را مبنا بدانیم، کیفیتِ حیات اقتصادی در ایران که عمدتاً به صادرات انرژیهای فسیلی وابسته است، تابع کدام درآمدهای ارزی خواهد بود؟ در میان عمومِ متغیرهای موفقیتِ اقتصادی، «عنصر زمان» علیه ماست. هرچند ناکارآمدی داخلی بخشی ازمشکل است ولی درعین حال، بیش از 15 سال است که تبعاتِ ناشی از مسائل خارجی و مذاکرات هسته­‌ای، رشد اقتصادی را به صفر و در دورِۀ کرونا به زیر صفر رسانده است.

🔴 تامین امنیت اقتصادی نه به سمینار نیاز دارد و نه جلسات طولانی و سخنرانی. تابع 10 اصل زیر است:
اجماعِ عمومِ جریان های سیاسی حولِ اولویتِ رشد و توسعۀ اقتصادی؛
تبدیل دستگاهِ دیپلماسی به وزارت خانه ای جهت تسهیل تجارت و سرمایه گذاری اقتصادی؛
سیاستِ خارجی یعنی روابط اقتصادی خارجی؛
ثباتِ سیاسی؛
تمرکز بر چندین مزیت نسبی برای کسبِ سهم بازارِ منطقه ای و جهانی؛
پیوستن به سازمانِ تجارت جهانی؛
روابطِ عادی و قابل پیش بینی با عموم همسایگان؛
اندونزیایی کردن سیاست خارجی (روابطِ متعادل با ژاپن، هند، روسیه، چین، آمریکا، استرالیا و اتحادیۀ اروپا)؛
نظامِ حقوقی و بوروکراتیک شفاف؛
مصونیت کاملِ رسانه ها در مبارزه با فساد اقتصادی.

🔴 این ده اصل تابع 5 مفروض بنیادی زیرند:
بدون ارتباطات بین المللی نمی توان به رشد اقتصادی و مازاد دست یافت؛
بدون روابط عادی و امن با همسایگان نمی­توان به رشد اقتصادی و مازاد دست یافت؛
امنیت داخلی، امنیت ملی، انسجام اجتماعی و وفاداری به کشورعمدتاً تابع امنیتِ اقتصادی و مازاد هستند؛
ثبات اقتصادی به ثبات سیاسی می انجامد؛

🔴 با توجه به واقعیت های منظومه جهانِ فعلی مادامی که نخبگان سیاسی به اولویت 80 % رشد و توسعه اقتصادی در نظام فکری و استنباطی خود دست نیابند، از یک بحران به بحرانی دیگر حرکت خواهند کرد

🔴 یکی از خطاهای تحلیلی درمحافلِ علوم انسانی کشور این است که ایران را یک «مورد خاص» می‌بیند در حالی که مطالعۀ مقایسه ای نشان می دهد که:
کشورهای چند قومی هم پیشرفت کرده اند (مالزی)؛
کشورهای مستقر در مناطق ژئوپلیتیک هم پیشرفت کرده اند (کرۀ جنوبی)؛
کشورهایی که با استعمار مبارزه کرده اند هم پیشرفت کرده اند (ویتنام)؛
کشورهایی که همسایۀ قدرتمند دارند هم پیشرفت کرده اند (مکزیک)؛
کشورهایی که سوابق ایدئولوژیک دارند هم پیشرفت کرده اند (چین)؛
کشورهایی که به آن­ها حمله شده و مستعمره شده اند هم پیشرفت کرده اند (هند).

هیچ کشوری بدون بین‌المللی شدن اندیشه و عملکرد نخبگان سیاسی آن نتوانسته است پیشرفت کند. بعضی با مطالعه و تشخیص بین المللی می شوند (سنگاپور و مالزی). بعضی با تعددِ بحران ها بین المللی می شوند (چین).
و بعضی ها بدون بین المللی شدن، نسل های آیندۀ خود را فقیرتر می کنند (بولیوی، کوبا و کره شمالی)
@renaissancetranslate

«سانسور» هیچ گاه در یک نقطه محدود نمی‌ماند. کافیست در یک نقطه شروع شود تا به تمام «جامعه» سرایت کند. سانسور میکروبِ جان است. جان را فاسد می‌کند. فرهنگ را از درون می‌پوساند. به همین سبب سانسور تنها به معنی نقطه‌چین شدن کتاب‌ها نیست. بلکه اندیشه و احساس را هم نقطه‌چین می‌کند. روابط و حضور و سلوک انسان‌ها را نیز نقطه‌چین می‌کند. حتی گریستن و خندیدن، و سکوت و تأمل‌ها را نیز نقطه‌چین می‌کند.




«محمد مختاری»
@renaissancetranslate

هرکس می داند که «آتش» برخاسته از یک شراره‌ی کوچک، تا زمانی که چوبی برای سوختن باشد، شعله‌ور و فزاینده خواهد ماند. با این حال، حتی اگر آتش با «آب» خاموش نشود، زمانی که دیگر ماده‌ای برای سوختن نداشته باشد، «خاموش» خواهد شد و دیگر نخواهد سوخت.
به همین ترتیب، هر قدر «جباران» بیشتر غارت کنند، طمع کنند، تخریب و ویران کنند، تعداد بیشتر از افراد «تسلیم» می‌شوند و به «اطاعت» در می‌آیند.

اینگونه است که ستمکاران حاکم، قدرتمندتر و هولناکتر می‌شوند و بیشتر آماده‌ی تار و مار و ویرانگری می‌گردند.

اما اگر کسی تسلیم آنان نشود، و بی هیچ خشونتی صرفاً اطاعت نشوند، بی پناه، بی‌حفاظ، عریان، و دست خالی می‌مانند و به «هیچ» مبدل می‌شوند درست همان‌گونه که اگر به ریشه‌ی گیاه، آب و غذا نرسد ساقه‌ها و برگ‌ها پژمرده و خشک می‌شوند.





«بردگی اختیاری»
اتین دولابوئتی
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه زیبا و محزون «خاطرات الحمرا»(۱۸۸۳) یکی از ماندگارترین آثار فرانسیسکو تارِگا آهنگساز نامدار و نابینای اسپانیایی.

تنظیم و اجرا: مائسترو «نارسیزو یِپِز»(۱۹۹۱)؛ بارسلون


سبک: رمانتیک، کلاسیک، ملل
@renaissancetranslate

#واکسن_کرونا_مطالبه_ملی

اینکه پول واکسن ندارید بخرید یا به دلایل دیگه ای نمی تونید بخرید هم به خودتون مربوطه. راستش اونقدر هی با اما و اگر، ابتدایی ترین حقوق مون رو با صدای کم و ترس و لرز، اونم بعضی وقتا فقط، ملتمسانه گفتیم که انگار ماجرا داره برعکس میشه و کم مونده بگن عامل بی پولی و قهر دنیا با ما و تحریم و صدها گرفتاری دیگه «ماییم» و نه آنها که در رأس تصمیم گیری های این مملكتند...
خیلی ما آدمای خوبی هستیم خیلی...!!

البته که پر واضح است هر کسی انتخابی دارد و می تواند به واکسن اعتماد کند یا نه.

از صفحه اینستاگرام شاهین صفری
(شاهین مانگ/shahinmung@)

@renaissancetranslate

‍ «روشنفکران هپروتی»

🖋فرهاد قنبری



«روشنفکر ایرانی» قبل از اینکه مارکس و لنین و هگل و آدورنو و.. را بشناسد، باید خودش را بشناسد. اینکه کجای دنیا ایستاده است. پا بر روی چه خاکی دارد و نسبتش با تاریخ و سنت هایش چگونه است.
روشنفکر ایرانی قبل از تلاش برای شناخت تاریخ فلسفه غرب باید تاریخ اندیشه در سرزمین خود را واکاوی کند. روشنفکر ایرانی قبل از شناخت هنر و فکر و اندیشه در غرب باید موسیقی و معماری و شعر و مینیاتور و.. خود را بشناسد و پس از آن است که با یک دریچه ذهنی بازتر و اعتماد به نفس و خودباوری بیشتر و با یک درک عمیقتر از جهان خود و جهان خارج خود می تواند پی ببرد که چه نسبتی با جهان غرب دارد و چگونه می تواند از علم و فلسفه و جریان های فکری و هنری و سیاسی مدرن در جهان غرب برای جامعه خود و باز کردن گره های اجتماعی و فرهنگی خود استفاده نماید وگرنه به صرف اینکه طرف صبح تا شب کانت و هگل و هایدگر و مارکس و.. بخواند، اما متوجه نباشد که این اطلاعات برای چه است و به چه دردش می خورد و چه نسبتی با جامعه اش دارد و قرار است چه باری از روی دوشش بردارد، وگرنه بدون این آگاهی ها، فلسفه در بهترین حالت می شود تفنن و سرگرمی یا عامل فخرفروشی برای دیگران و یا استاد با حقوق و مزایای خوب واحد درسی کانت و هگل و هایدگر و.. در فلان دانشکده که اصولا نه مسئله ای دارد و نه با سوالی مواجه است.

باید به خاطر داشت که ارسطو و هگل و کانت و مارکس و دیگر بزرگان تاریخ اندیشه زمانی مهم و معتبرند و آشنایی به جهان فکری آنها لازم است که بتوان از طریق آنها نسبتی با زیست جهان خویش برقرار کرد و با فکر کردن از دریچه اندیشگانی آنها گره کوری از حیات اجتماعی و سیاسی خویش باز کرد وگرنه هگل و مارکس خواندن به صرف اینکه من هگل و مارکس خونم بالاست که ارزشی ندارد و اصولا فلسفه و اندیشه شلوار و پیراهن مارک دار برای پز دادن و دلبری کردن در «دانشکده های فوکو و دریدا دوست» نیست.

این ما «فوکویی ها» و ما «دیلوزی ها» و ما «مارکسی لنینی ها» کردن های دانشجویانی که تا فیها خالدون دیلوز و دریدا و آدورنو و لنین و پلخانف و.. را می کاوند و برای صدسالگی و صد و دوسالگی انقلاب روسیه نشست برگزار می کنند، اما از درک ساده ترین مسائل فرهنگی و تاریخی سرزمین خود عاجزند، شاید برای دورهمی ها و بزم های شبانه و کشیدن چند بست تریاک اصل و چند پیک کنیاک روسی جواب بدهد، اما نه تنها هیچ دردی از هزاران درد این مملکت را دوا نخواهد کرد، بلکه خود درد دیگری بر دردهای جامعه افزوده و نسلی از بهترین جوانان این سرزمین را در هپروت غرق خواهد کرد.

بسیاری از این مارکسیست_هگلی هایی که صبح تا شب در حیاط دانشکده ها و کافه ها و کف گروهها و کانالهای تلگرامی و توئیتری و اینستاگرامی پلاسند و از دانه دانه ریش های مارکس و انگلس تا کله کچل فوکو را تحلیل می کنند، در عمل از چگونگی برقراری یک رابطه ساده اجتماعی ناتوانند و الواتی و رکیک گویی و دریدگی و بددهنی (و گاهی کاباره) را با فلسفه و اندیشه اشتباه گرفته اند.

بزرگترین خدمت به جامعه هم این است که از این روشنفکران، کتاب هگل و کانت و فوکو و.. را گرفت و به جایش کتاب اصول اولیه تربیت و روابط اجتماعی و چگونه درست زیستن در اجتماع را دستشان داد.
@renaissancetranslate

چهره‌ی زیبا
مثل آفتاب‌گردانی‌ست که
گل‌برگ‌هایش را؛
رو به خورشید می‌گشاید
مثل تو
که چهره می‌گشایی بر من،
وقتی ورق را برمی‌گردانم.



«اکتاویو پاز»
@renaissancetranslate

ما «فلک زده‌ها» در ماتحت دنیا واقعیم. لذت دنیا و امنیت را راه نبرده‌ایم. نه در دوره‌ی افتخار بودیم، نه در عصر مدنیت و تربیت و عدالت...در دوره‌ی «هرج و مرج» واقع شده‌ایم. دلیران می‌میرند و حاصل به ترسو‌هایی میراث می‌رسد که زنده‌اند...این ملت «غیور» به غرش دویست توپ از صدا و حرکت افتادند و دیگر نفس نمی‌کشند...!!





«ندبه»
استاد بهرام بیضایی
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب

ترانه قدیمی و بسیار زیبای «کوچه شهر دلم»

خواننده: استاد فریدون فروغی

آهنگساز: حسین واثقی
تنظیم: استاد کوروش یغمایی

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی«فتنه چکمه پوش»(۱۳۵۱)

سبک: پاپ، راک، موسیقی فیلم
@renaissancetranslate

#تلنگر

«دو» پادشاه در یک «عصر»:

ناصرالدین شاه قاجار(ایران)
امپراتور مِیجی(ژاپن)

یک جایگاه،
دو هدف متفاوت،
دو اندیشه متفاوت،
دو اخلاق متفاوت و دو دستاورد متفاوت برای ملتهای تحت فرمان خود!
@renaissancetranslate

انسانها در طول تاریخ همیشه «بی منطق» بودن، چرا وقتی بچه های گرسنه توی هند زندگی میکنن، مردم غذاشونو میریزن دور!؟
یا چرا وقتی به «اکسیژن» نیاز هست درختا رو قطع میکنن؟ و اینکه چرا جدول زمان بندی اتوبوسها رو درست کردن وقتی هیچ کدومشون سر وقت نمیان!؟
مکس با دانشمند مورد علاقه اش هم عقیده بود که تنها دو چیز تمومی نداره:

"کائنات و حماقت انسان..."






انیمیشن‌ «مری و مکس»(۲۰۱۰)
آدام الیوت
@renaissancetranslate

در هوای گرم «شرق» همه چیز زودتر شکفته و پژمرده می شود٬ ولی از یاد نبریم که نژادی که «تمدن» را آغاز کرد، شرق را برای زندگی انتخاب کرده بود.
در این میان عاملی که در وادی «هنر» و به ویژه در حوزه موسیقی و روند تحولات آن اهمیت پیدامی کند، «مذهب» است.

غربی ها به خصوص آلمانی ها روحیه خشن‌تری داشتند و آئین نرم و ملایم مسیحیت را پذیرفتند. ولی ما روحیه نرم و لطیفی داشتیم و آماده بودیم که آئین «خشن» تری را بپذیریم. به هر حال همه چیز از داخل ناشی شده است.

اگر ضعف داخلی وجود نداشت، مقاومت بیشتری می‌شد. اگر آدم «ضعیف» نباشد، سرماخوردگی او را از پای در نمی آورد. من فکر می کنم اگر آئین «مانی» باقی مانده بود چه بسا که ما در [ادوار بعدی تاریخ مان] مبدل به «لاک پشت» نمی شدیم...!





«امانوئل ملیک اصلانیان»
موسیقی‌دان و نظریه پرداز نامدار ایرانی
@renaissancetranslate