«سانسور» هیچ گاه در یک نقطه محدود نمی‌ماند. کافیست در یک نقطه شروع شود تا به تمام «جامعه» سرایت کند. سانسور میکروبِ جان است. جان را فاسد می‌کند. فرهنگ را از درون می‌پوساند. به همین سبب سانسور تنها به معنی نقطه‌چین شدن کتاب‌ها نیست. بلکه اندیشه و احساس را هم نقطه‌چین می‌کند. روابط و حضور و سلوک انسان‌ها را نیز نقطه‌چین می‌کند. حتی گریستن و خندیدن، و سکوت و تأمل‌ها را نیز نقطه‌چین می‌کند.




«محمد مختاری»
@renaissancetranslate

هرکس می داند که «آتش» برخاسته از یک شراره‌ی کوچک، تا زمانی که چوبی برای سوختن باشد، شعله‌ور و فزاینده خواهد ماند. با این حال، حتی اگر آتش با «آب» خاموش نشود، زمانی که دیگر ماده‌ای برای سوختن نداشته باشد، «خاموش» خواهد شد و دیگر نخواهد سوخت.
به همین ترتیب، هر قدر «جباران» بیشتر غارت کنند، طمع کنند، تخریب و ویران کنند، تعداد بیشتر از افراد «تسلیم» می‌شوند و به «اطاعت» در می‌آیند.

اینگونه است که ستمکاران حاکم، قدرتمندتر و هولناکتر می‌شوند و بیشتر آماده‌ی تار و مار و ویرانگری می‌گردند.

اما اگر کسی تسلیم آنان نشود، و بی هیچ خشونتی صرفاً اطاعت نشوند، بی پناه، بی‌حفاظ، عریان، و دست خالی می‌مانند و به «هیچ» مبدل می‌شوند درست همان‌گونه که اگر به ریشه‌ی گیاه، آب و غذا نرسد ساقه‌ها و برگ‌ها پژمرده و خشک می‌شوند.





«بردگی اختیاری»
اتین دولابوئتی
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه زیبا و محزون «خاطرات الحمرا»(۱۸۸۳) یکی از ماندگارترین آثار فرانسیسکو تارِگا آهنگساز نامدار و نابینای اسپانیایی.

تنظیم و اجرا: مائسترو «نارسیزو یِپِز»(۱۹۹۱)؛ بارسلون


سبک: رمانتیک، کلاسیک، ملل
@renaissancetranslate

#واکسن_کرونا_مطالبه_ملی

اینکه پول واکسن ندارید بخرید یا به دلایل دیگه ای نمی تونید بخرید هم به خودتون مربوطه. راستش اونقدر هی با اما و اگر، ابتدایی ترین حقوق مون رو با صدای کم و ترس و لرز، اونم بعضی وقتا فقط، ملتمسانه گفتیم که انگار ماجرا داره برعکس میشه و کم مونده بگن عامل بی پولی و قهر دنیا با ما و تحریم و صدها گرفتاری دیگه «ماییم» و نه آنها که در رأس تصمیم گیری های این مملكتند...
خیلی ما آدمای خوبی هستیم خیلی...!!

البته که پر واضح است هر کسی انتخابی دارد و می تواند به واکسن اعتماد کند یا نه.

از صفحه اینستاگرام شاهین صفری
(شاهین مانگ/shahinmung@)

@renaissancetranslate

‍ «روشنفکران هپروتی»

🖋فرهاد قنبری



«روشنفکر ایرانی» قبل از اینکه مارکس و لنین و هگل و آدورنو و.. را بشناسد، باید خودش را بشناسد. اینکه کجای دنیا ایستاده است. پا بر روی چه خاکی دارد و نسبتش با تاریخ و سنت هایش چگونه است.
روشنفکر ایرانی قبل از تلاش برای شناخت تاریخ فلسفه غرب باید تاریخ اندیشه در سرزمین خود را واکاوی کند. روشنفکر ایرانی قبل از شناخت هنر و فکر و اندیشه در غرب باید موسیقی و معماری و شعر و مینیاتور و.. خود را بشناسد و پس از آن است که با یک دریچه ذهنی بازتر و اعتماد به نفس و خودباوری بیشتر و با یک درک عمیقتر از جهان خود و جهان خارج خود می تواند پی ببرد که چه نسبتی با جهان غرب دارد و چگونه می تواند از علم و فلسفه و جریان های فکری و هنری و سیاسی مدرن در جهان غرب برای جامعه خود و باز کردن گره های اجتماعی و فرهنگی خود استفاده نماید وگرنه به صرف اینکه طرف صبح تا شب کانت و هگل و هایدگر و مارکس و.. بخواند، اما متوجه نباشد که این اطلاعات برای چه است و به چه دردش می خورد و چه نسبتی با جامعه اش دارد و قرار است چه باری از روی دوشش بردارد، وگرنه بدون این آگاهی ها، فلسفه در بهترین حالت می شود تفنن و سرگرمی یا عامل فخرفروشی برای دیگران و یا استاد با حقوق و مزایای خوب واحد درسی کانت و هگل و هایدگر و.. در فلان دانشکده که اصولا نه مسئله ای دارد و نه با سوالی مواجه است.

باید به خاطر داشت که ارسطو و هگل و کانت و مارکس و دیگر بزرگان تاریخ اندیشه زمانی مهم و معتبرند و آشنایی به جهان فکری آنها لازم است که بتوان از طریق آنها نسبتی با زیست جهان خویش برقرار کرد و با فکر کردن از دریچه اندیشگانی آنها گره کوری از حیات اجتماعی و سیاسی خویش باز کرد وگرنه هگل و مارکس خواندن به صرف اینکه من هگل و مارکس خونم بالاست که ارزشی ندارد و اصولا فلسفه و اندیشه شلوار و پیراهن مارک دار برای پز دادن و دلبری کردن در «دانشکده های فوکو و دریدا دوست» نیست.

این ما «فوکویی ها» و ما «دیلوزی ها» و ما «مارکسی لنینی ها» کردن های دانشجویانی که تا فیها خالدون دیلوز و دریدا و آدورنو و لنین و پلخانف و.. را می کاوند و برای صدسالگی و صد و دوسالگی انقلاب روسیه نشست برگزار می کنند، اما از درک ساده ترین مسائل فرهنگی و تاریخی سرزمین خود عاجزند، شاید برای دورهمی ها و بزم های شبانه و کشیدن چند بست تریاک اصل و چند پیک کنیاک روسی جواب بدهد، اما نه تنها هیچ دردی از هزاران درد این مملکت را دوا نخواهد کرد، بلکه خود درد دیگری بر دردهای جامعه افزوده و نسلی از بهترین جوانان این سرزمین را در هپروت غرق خواهد کرد.

بسیاری از این مارکسیست_هگلی هایی که صبح تا شب در حیاط دانشکده ها و کافه ها و کف گروهها و کانالهای تلگرامی و توئیتری و اینستاگرامی پلاسند و از دانه دانه ریش های مارکس و انگلس تا کله کچل فوکو را تحلیل می کنند، در عمل از چگونگی برقراری یک رابطه ساده اجتماعی ناتوانند و الواتی و رکیک گویی و دریدگی و بددهنی (و گاهی کاباره) را با فلسفه و اندیشه اشتباه گرفته اند.

بزرگترین خدمت به جامعه هم این است که از این روشنفکران، کتاب هگل و کانت و فوکو و.. را گرفت و به جایش کتاب اصول اولیه تربیت و روابط اجتماعی و چگونه درست زیستن در اجتماع را دستشان داد.
@renaissancetranslate

چهره‌ی زیبا
مثل آفتاب‌گردانی‌ست که
گل‌برگ‌هایش را؛
رو به خورشید می‌گشاید
مثل تو
که چهره می‌گشایی بر من،
وقتی ورق را برمی‌گردانم.



«اکتاویو پاز»
@renaissancetranslate

ما «فلک زده‌ها» در ماتحت دنیا واقعیم. لذت دنیا و امنیت را راه نبرده‌ایم. نه در دوره‌ی افتخار بودیم، نه در عصر مدنیت و تربیت و عدالت...در دوره‌ی «هرج و مرج» واقع شده‌ایم. دلیران می‌میرند و حاصل به ترسو‌هایی میراث می‌رسد که زنده‌اند...این ملت «غیور» به غرش دویست توپ از صدا و حرکت افتادند و دیگر نفس نمی‌کشند...!!





«ندبه»
استاد بهرام بیضایی
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب

ترانه قدیمی و بسیار زیبای «کوچه شهر دلم»

خواننده: استاد فریدون فروغی

آهنگساز: حسین واثقی
تنظیم: استاد کوروش یغمایی

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی«فتنه چکمه پوش»(۱۳۵۱)

سبک: پاپ، راک، موسیقی فیلم
@renaissancetranslate

#تلنگر

«دو» پادشاه در یک «عصر»:

ناصرالدین شاه قاجار(ایران)
امپراتور مِیجی(ژاپن)

یک جایگاه،
دو هدف متفاوت،
دو اندیشه متفاوت،
دو اخلاق متفاوت و دو دستاورد متفاوت برای ملتهای تحت فرمان خود!
@renaissancetranslate

انسانها در طول تاریخ همیشه «بی منطق» بودن، چرا وقتی بچه های گرسنه توی هند زندگی میکنن، مردم غذاشونو میریزن دور!؟
یا چرا وقتی به «اکسیژن» نیاز هست درختا رو قطع میکنن؟ و اینکه چرا جدول زمان بندی اتوبوسها رو درست کردن وقتی هیچ کدومشون سر وقت نمیان!؟
مکس با دانشمند مورد علاقه اش هم عقیده بود که تنها دو چیز تمومی نداره:

"کائنات و حماقت انسان..."






انیمیشن‌ «مری و مکس»(۲۰۱۰)
آدام الیوت
@renaissancetranslate

در هوای گرم «شرق» همه چیز زودتر شکفته و پژمرده می شود٬ ولی از یاد نبریم که نژادی که «تمدن» را آغاز کرد، شرق را برای زندگی انتخاب کرده بود.
در این میان عاملی که در وادی «هنر» و به ویژه در حوزه موسیقی و روند تحولات آن اهمیت پیدامی کند، «مذهب» است.

غربی ها به خصوص آلمانی ها روحیه خشن‌تری داشتند و آئین نرم و ملایم مسیحیت را پذیرفتند. ولی ما روحیه نرم و لطیفی داشتیم و آماده بودیم که آئین «خشن» تری را بپذیریم. به هر حال همه چیز از داخل ناشی شده است.

اگر ضعف داخلی وجود نداشت، مقاومت بیشتری می‌شد. اگر آدم «ضعیف» نباشد، سرماخوردگی او را از پای در نمی آورد. من فکر می کنم اگر آئین «مانی» باقی مانده بود چه بسا که ما در [ادوار بعدی تاریخ مان] مبدل به «لاک پشت» نمی شدیم...!





«امانوئل ملیک اصلانیان»
موسیقی‌دان و نظریه پرداز نامدار ایرانی
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترنم و ترکیب موسیقی شمال آفریقا با شانسون فرانسوی و فلامنکوی اسپانیایی در ترانه الجزایری بسیار زیبا و متفاوتی به نام «هیچکس جز تو...»

خواننده و ترانه سرا: سعاد ماسی

آلبوم: داب(۲۰۰۳)

سبک: پاپ، فولک
@renaissancetranslate

"من هزار سال بعد از مرگم هم فکر نمی کنم از ما گذشته. و اصلا یعنی چه!؟ چرا تا هستیم از ما گذشته؟ و آنها که قرن های قرن است ازشان گذشته، بدین فروتنی و خاکساری یکطرفه ی ما هر روز پروارترند."




پنجم دی ماه سالروز تولد فردوسیِ تئاتر و سینمای ایران، استاد « بهرام بیضایی» است.

با امید بهروزی، سلامت و موفقیت‌ روزافزونِ ایشان🌹


کانال هنری "رنسانس"
@Renaissancetranslate

این یکی از تضادهای زندگی ماست که آدم همیشه کار اشتباه را در بهترین زمان ممکن انجام میدهد.


سکانس مبارزه مشت زنی در فیلم سینمایی «روشنایی های شهر»(۱۹۳۱)

این صحنه شاید مفرح ترین سکانس در میان تمام آثار سینمایی چاپلینِ نابغه باشد.

کارگردان و آهنگساز: چارلی چاپلی


بیست و پنجم دسامبر، سالروز درگذشت سلطان کمدی سینمای جهان «چارلی چاپلین» است(۱۹۷۷_۱۸۸۹)🥀
@renaissancetranslate

‍ "مواظب باشیم که «کمونیست» بودن ما بخاطر «گرسنه» بودن ما نباشه!

🖋دکتر نظام بهرامی کمیل




جمله‌ای منسوب به «کارل مارکس» هست که میگه:
"مراقب باشیم مارکسیست بودنمان به دلیل گشنه بودنمان نباشه..."

این جمله از هرکس که باشد، حکایت از واقعیتی تلخ دارد.
افراد زیادی هستند که فقط و فقط براساس موقعیت فردی و منافع شخصی خودشون داوری و تصمیم‌گیری می‌کنند. این افراد که عموماً افراطی و تندرو هستند در دوره‌ای هوادار سینه‌چاک نظر و عقیده‌ای می‌شوند اما به محض تغییر شرایطشون؛ افکار و باورهای قبلی را کنار گذشته و اهداف و ارزش‌های جدیدی پیدا می‌کنند.

در دوران دانشجویی و در خوابگاه دانشگاه تهران که بودیم یک دوست داشتیم که خیلی ذوب در مارکس و مارکسیسم بود. سخن از «پول» و «مالکیت خصوصی» و «سرمایه‌داری» براش حکم کفریات را داشت و معتقد بود آمریکا گوشه‌ای از جهنم روی زمین است. کوچکترین تفاوتی روحش را آزار می‌داد و با قدرت تمام جلوی آن می‌ایستاد. آنقدر عاشق مساوات و عدالت بود که اگر می‌خواستیم صبح جمعه دسته جمعی بریم کوه، بیانیه می‌داد که همه برای صبحانه فقط می‌توانند نان و سیب زمینی و تخم مرغ بیارند. وای به حال کسی که می‌خواست از نان و کره و مربا یا پنیر و گردو دفاع کنه! معتقد بود نباید هیچ تفاوت و تبعیضی درکار باشه، فقط سیب زمینی و تخم مرغ، والسلام ختم کلام.

چند سال بعد از فارغ التحصیلی، دوباره این دوست قدیمی رو دیدم. در شرکتی خصوصی جایگاه بسیار خوبی پیدا کرده بود و حقوقش حداقل سه برابر حقوق کارمندی من بود. از عقاید براتون بگم؛ مارکس و مارکسیسم رو بوسیده بود و بطور کلی گذاشته بود کنار. دانشجوی پابرهنه‌ای که هزینه بلیط اتوبوس را نداشت، حالا که شاسی بلند سوار می‌شد فهمیده بود؛ ای بابا «فریدمن» و «نوزیک» عجب اندیشمندان بزرگی بودند و ما مسخرشون می‌کردیم. کدوم گوساله‌ای قبول می‌کنه که درآمد و مزایای پزشک جراح با پرستار ساده برابر باشه که من بخوام از حقوق کارگر شرکت در برابر کارفرمای زحمت‌کش دفاع کنم.

چندباری که به جمع دانشجویان رفتم از این «مارکسیست‌های گشنه» زیاد دیدم. رگ غیرتشان دربرابر سخنان لیبرالیستی و کاپیتالیستی من بالا می‌زد، اما در پشت این برآمدگی بیشتر گرسنگی و ناامیدی می‌دیدم تا باور قلبی و همیشگی به عدالت.

روی دیگر این سکه که البته شیادتر و فریبکارترند؛ روشنفکران و اساتید دانشگاهی هستند که از صبح تا شب در نقد سرمایه‌داری و نئولیبرالیسم فک می‌زنند، اما مسیر زندگیشان را بر این اساس تعریف کرده‌اند که چگونه از پایین خیابان ولی عصر بروند بالای آن.
@renaissancetranslate

Merry Christmas!
Feliz navidad!
Buon Natale!
joyeux Noël
Fröhliche Weihnachten!
Շնորհավոր Սուրբ Ծնունդ!
کریسمس مبارک!



فرخنده زادروز حضرت عیسی مسیح(ع) را به تمامی دوستان و همراهان ارجمند کانال رنسانس و بویژه ارامنه و مسیحیان عزیز ایران زمین و سراسر جهان شادباش می گوییم.

با آرزوی موفقیت، سلامتی و بهروزی در سال نو برای تمامی دوستان
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب



قطعه بیکلام بسیار زیبایی با نام
«پرتره ی لوپه»

آهنگساز: الیوت گلدنتال

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «فریدا»(۲۰۰۲)
برنده جایزه بهترین موسیقی متن سال و نامزد جایزه اسکار

سبک: لاتین، ساندترک، فولک
@renaissancetranslate

‍ ‍ واقعاً چه بلایی بر سر گوش ونسان ون گوگ آمد؟

🖋علی امینی نجفی
بخش نخست




ونسان ون گوگ زندگی کوتاه اما پرماجرایی داشت. یکی از حوادث معروف زندگی نقاش بزرگ امپرسیونیست کنده شدن گوش چپ اوست.
تا امروز که از ماجرا ۱۳۲ سال گذشته، هنوز به درستی روشن نشده که آن گوش چرا و چگونه بریده شد. ون گوگ بی‌گمان یکی از محبوب‌ترین هنرمندان تاریخ است: او با زندگی ناکام و پریشان، استعداد و خلاقیت کم‌نظیر و انبوه آثار شگرف و نبوغ‌آمیزش به یکی از «قدیسان شهید» بارگاه هنر بدل شده است. به همین خاطر است که تاریخ هنر به سرنوشت او علاقه‌ای ویژه نشان می‌دهد و هنرپژوهان درباره ماجرای کنده شدن گوش چپ او مدام بحث‌های تازه پیش می‌کشند. درباره اصل ماجرا تردیدی وجود ندارد و خود نقاش هم در یک خودنگاره تصویر آن را کشیده است.

ون گوگ تا روز ۲۳ دسامبر دو گوش درسته داشت، اما روز بعد که او را در بستر غرق خون یافتند، جای گوش چپ او خالی بود و به یاد نمی‌آورد چه بلایی به سرش آمده است. درباره چگونگی ماجرا حرف و حدیث زیاد است و دو روایت بر سر زبانهاست:
اول: ون گوگ، که در اوایل سال ۱۸۸۸ به توصیه برادر کوچک و مهربانش تئو به شهر آرل در جنوب فرانسه کوچ کرده بود، چند ماه بعد به ناراحتی روحی و افسردگی شدید دچار شد؛ او در کابوس‌های وحشتناک و هذیان‌آلود دست و پا می‌زد و به عوالم جنون نزدیک می‌شد.

هنرمند رنجور و حساس که از مدتی پیش در گوش چپ خود صداهایی تحمل‌ناپذیر می‌شنید، تصمیم گرفت با اقدامی قطعی خود را از شر گوش راحت کند. روایت دیگر این است که ون گوگ به روسپی جوانی به نام «راشل» دل بسته بود و چون مال و منالی نداشت به او بدهد، به دلبر خود قول داده بود که به او یک "هدیه گرانبها" تقدیم کند، و این البته گوش خودش بود.

برای این روایت گواه واقعی وجود دارد، زیرا راشل واقعا گوش بریده را دریافت کرد. ون گوگ در آخرین ساعات آن شب به روسپی‌خانه رفت و سراغ راشل را گرفت. دستمالی که به دور سر و صورت خود پیچیده بود، هنوز خونی بود. او چیزی به طرف روسپی گرفت و با صدایی مست‌آلود و بی‌رمق به او گفت:

"از این خوب نگه‌داری کن!"

روشن است که هدیه همان گوش بریده بود. راشل با دیدن گوش، از حال رفت و دوستانش به دور او جمع شدند. صبح روز بعد مأموران پلیس ون گوگ را نیمه‌جان در خانه‌اش پیدا کردند و از آنجا که خون زیادی از او رفته بود، او را به بیمارستان رساندند. روزنامه محلی در صفحه «حوادث» از بلایی که "یک بیمار روانی" بر سر خود آورده بود، گزارش داد.
پریشان‌حالی ون گوگ سرانجام او را به تیمارستانی در آرل کشاند.

در پرونده پزشکی او آمده بود که "بیمار در یکی از حمله‌های جنون‌آمیز که گهگاه به او دست می‌دهد، گوش چپ خود را بریده است". در پرونده همچنین ذکر شده بود که «بیمار» چند و چون ماجرا را به خاطر ندارد.

ون گوگ زندگی نابسامانی داشت و در فقر و نداری دست و پا می‌زد: به خورد و خواب خود کمترین توجهی نداشت، مشتری دایمی روسپی‌خانه بود و از آنجا سفلیس گرفته بود، در نوشیدن مشروب‌های ارزان و مرداٙفکٙن افراط می‌کرد. ناراحتی روانی و بحران روحی او ادواری بود، که از چند روز تا چند هفته طول می‌کشید. در این دوره‌‌ها اغلب خاموش و بی‌آزار بود، اما گاهی هم در او حالت‌های عصبی و پرخاشجویانه دیده می‌شد. او گهگاه به صرعی خفیف دچار می‌شد و پزشکان در او گرایش به خودکشی تشخیص داده بودند. نکته مهم این است که او خود به ناخوشی خود واقف بود و هر از گاهی به روان‌پزشکان مراجعه می‌کرد.

بر پایه نظریات تازه‌تر، در ماجرای جنون ون گوگ، که ظاهرا داستان بریدن گوش، اوج آن است، به شدت اغراق شده تا از آن خمیرمایه‌ای فراهم شود برای برساختن الگوی «نابغه هنرمند» که می‌توند کالای جذابی برای «بازار» باشد. چند سال پیش در مورد گوش ون گوگ نظریه تازه‌ای مطرح شد و به زودی در میان هنرپژوهان جا باز کرد.

ریتا ویلدگانز و هانس کاوفمان، دو کارشناس تاریخ هنر، در سال ۲۰۰۸ کتابی منتشر کردند به نام «گوش ون گوگ: پل گوگن و پیمان سکوت». آنها در حدود ۴۰۰ صفحه نتیجه ده سال پژوهش خود را بازگو کردند: بریده شدن گوش ون گوگ در واقع جنایتی بوده که به دست پل گوگن انجام گرفته است!



+تصویر: خودنگاره هنرمند با گوش بانداژ شده(۱۸۸۹)٬ گالری کورتالد لندن
@renaissancetranslate

‍ واقعاً چه بلایی بر سر گوش ون گوگ آمد؟

🖋علی امینی نجفی
بخش دوم


در کتاب یادشده ماجرای بریده شدن گوش با جزئیات و گواهی‌های فراوان گزارش شده است: پل گوگن دو ماه پیش از ماجرا یعنی در ۲۳ اکتبر ۱۸۸۸ به آرل رفته و نزد دوستش ون گوگ، در «خانه زرد» زندگی می‌کرد. این سفر به تشویق تئو، برادر ون گوگ، صورت گرفت که قصد داشت برادر خود را از تنهایی و ملال زندگی بیرون آورد. او خرج سفر گوگن را پرداخت و او را رونه آرل کرد.

پس از این ماجرا ون گوگ به سوی روسپی‌خانه شتافت و گوش را به راشل هدیه داد. سپس به خانه رفت و در بستر افتاد. نکته مهم و لودهنده آن است که آن شب گوگن برای اولین بار به خانه نرفت و شب در هتل خوابید. او فردای آن روز به خانه زرد رفت، با پیکر دوست نیمه‌جان خود روبرو شد و به پلیس بازجویی پس داد. در بازجویی گفت که او در جریان نبوده، اما عقیده دارد که ون گوگ خود گوش خود را بریده است و ون گوگ نیز این را تائید کرد.

به نظر نویسندگان کتاب پیرامون این «تبانی سکوت» دروغی شکل گرفت که تا دهها سال باعث گمراهی تاریخ هنر شد. شب ماجرا ون گوگ به گوگن قول داده بود:
"من به پلیس می‌گویم که خودم گوشم را بریدم، اگر از تو هم پرسیدند، همین را به آنها بگو..."

از یاد نباید برد که آنها هر دو به نسلی تعلق داشتند که از همکاری با پلیس ننگ داشت. در کتاب یادشده ون گوگ و گوگن در دو قطب خیر و شر قرار گرفته‌اند: ون گوگ آرام، خجالتی و نحیف بود، درست برخلاف گوگن: شرور، پرخاشجو و قوی‌هیکل.

ون گوگ از روی ترس و شاید هم «غیرت دوستانه» هرگز حقیقت ماجرا را بازگو نکرد. اما کار بدتر گوگن این بود که اصطلاحاً دستِ پیش را گرفت: همان روز به سوی پاریس حرکت کرد، نخست به تئو ون گوگ گزارش داد که برادرش در حالت دیوانگی گوش خود را بریده است، و سپس چو انداخت که جنون ون گوگ به مرحله خطرناکی رسیده و او ناگزیر به فرار شده است.

ون گوگ و گوگن به سال ۱۸۸۷ در پاریس با هم آشنا و به زودی دوستان نزدیک شدند. ون گوگ نقاشی حرفه‌ای اما ناموفق بود و گوگن نیز به تازگی خانه و زندگی خود را رها کرده و به دنیای نقاشی روی آورده بود. ون گوگ که از زندگی در شهر بزرگ و شلوغ و پرسروصدای پاریس به ستوه آمده بود، به شهر آرل در جنوب فرانسه کوچ کرد. او در خانه‌ای زیبا که آن را «خانه زرد» می‌خواند، اقامت کرد و در نامه‌ای مهرآمیز از گوگن دعوت کرد که به نزد او برود. گوگن که هنوز موفقیت و شهرت زیادی کسب نکرده بود، از این دعوت استقبال کرد. تئو، برادر ون گوگ، که تاجر آثار هنری بود، هزینه سفر گوگن را پرداخت.

تنها چند روز پس از ورود گوگن جنگ و دعوای آنها شروع شد. آنها شخصیت‌های به کلی متفاوتی داشتند. گوگن خلق و خویی سرکش و قوی داشت و دوست آرام و ملایم خود را «لوس و رومانتیک» می‌دید.

سبک و سیاق کار آنها هم متفاوت بود، و چه بهتر: در همان دو ماهی که با هم جنگ و جدل داشتند، تابلوهایی خلق شد که نه خود آنها را جدی گرفتند و نه دیگران؛ اما همان آثار امروز از گران‌ترین آثار تاریخ هنر هستند. ون گوگ، خسته و دل‌آزرده از تجارب تلخ اقامت در آرل، چند ماه بعد به آسایشگاهی در سن رمی پناه برد و در نامه‌ای به برادرش نوشت:

"نمی‌خواهم با احدی تماس داشته باشم، به خاطر آرامش خودم و دیگران".

در یک سالی که در آسایشگاه بود، با خلق دهها تابلو به سبک ویژه خود رسید، که هیجان شدید و گرمای درونی آن در تاریخ هنر یکه است. در ماه مه ۱۸۹۰ حدود همان روزهایی که گوگن خود را برای سفر بی‌بازگشت به اقلیم افسانه‌ای جنوب آماده می‌کرد، ون گوگ از آرل به پاریس برگشت و پس از اقامتی کوتاه نزد برادر، به اوور رفت و در اقامتگاهی زیبا و آرام مسکن گرفت. او در دو ماه آخر زندگی با شوقی بیکران و شتابی سرسام‌آور به نقاشی پرداخت. ظرف تنها ۷۰ روز، ۸۰ تابلوی نقاشی و دهها طرح کشید که بیان نافذ و قدرت تأثیر آنها خارق‌العاده است.

درست ۱۹ ماه پس از ماجرای قطع شدن گوش، ون گوگ، در ۲۷ ژوئیه ۱۸۹۰ با شلیک تیری به بالاتنه خود، تاریخ هنر را با پرسشی دشوارتر روبرو کرد: این خودکشی بود یا تصادف؟ او بر اثر زخم گلوله دو روز بعد در ۲۹ ژوئیه در ۳۷ سالگی درگذشت و در اوور به خاک سپرده شد. چند ماه بعد برادرش تئو نیز در کنار او آرام گرفت.

اما دوستی دو هنرمند چند روز بیشتر نپایید و میانه آنها به زودی به هم خورد. آنها هر روز با هم دعوا داشتند. یک بار که در خیابان به جان هم افتاده بودند، گوگن که اندامی قوی داشت، چاقویی از جیب بیرون کشید، تکه‌ای از گوش چپ ون گوگ را برید و کف دست او گذاشت!



+خودنگاره ای از پل گوگن بعد از مهاجرت به تاهیتی یکی از جزایر زیبای آمریکای مرکزی(۱۸۹۳)
@renaissancetranslate

چه تعداد از جوانان «فارغ التحصیل» دانشگاه ها در شرکت های بسیاری فعال کارهای سخت و پر زحمت را به عهده گرفته، و با خود عهد کرده اند که سخت کار خواهند کرد تا پولی بدست آورند که بتوانند در سی و پنج سالگی از کار کناره بگیرند و به «آرزوهای واقعی» خود جامه عمل بپوشانند؟ اما به این سن که می رسند، آنچه دارند پرداخت اقساط وام مسکنی کلان است و فرزندانی که به مدرسه می روند و خانه ای در حومه شهر که داشتن دو اتومبیل را برای خانواده ضروری می کند و این احساس که زندگی بدون نوشیدنی خوب و مسافرت لوکس خارج از کشور ارزشی ندارد.

آنها قرار است چه کار کنند؟ به «گذشته» برگردند و به ریشه یابی آنچه روی داده بپردازند؟ نه! تلاش خود را دو برابر خواهند کرد و به «بردگی» ادامه خواهند داد.




«یوآل نوح هراری»
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه درخشان و رویایی «بارکاروله» از اپرای افسانه های هافمن(۱۸۸۱)

آهنگساز: ژان ژاکوب اوفِنباخ

آلبوم: موسیقی متن فیلم سینمایی «زندگی زیبا است»(۱۹۹۷)

سبک: کلاسیک، ساندترک
@renaissancetranslate