ما «فلک زده‌ها» در ماتحت دنیا واقعیم. لذت دنیا و امنیت را راه نبرده‌ایم. نه در دوره‌ی افتخار بودیم، نه در عصر مدنیت و تربیت و عدالت...در دوره‌ی «هرج و مرج» واقع شده‌ایم. دلیران می‌میرند و حاصل به ترسو‌هایی میراث می‌رسد که زنده‌اند...این ملت «غیور» به غرش دویست توپ از صدا و حرکت افتادند و دیگر نفس نمی‌کشند...!!





«ندبه»
استاد بهرام بیضایی
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب

ترانه قدیمی و بسیار زیبای «کوچه شهر دلم»

خواننده: استاد فریدون فروغی

آهنگساز: حسین واثقی
تنظیم: استاد کوروش یغمایی

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی«فتنه چکمه پوش»(۱۳۵۱)

سبک: پاپ، راک، موسیقی فیلم
@renaissancetranslate

#تلنگر

«دو» پادشاه در یک «عصر»:

ناصرالدین شاه قاجار(ایران)
امپراتور مِیجی(ژاپن)

یک جایگاه،
دو هدف متفاوت،
دو اندیشه متفاوت،
دو اخلاق متفاوت و دو دستاورد متفاوت برای ملتهای تحت فرمان خود!
@renaissancetranslate

انسانها در طول تاریخ همیشه «بی منطق» بودن، چرا وقتی بچه های گرسنه توی هند زندگی میکنن، مردم غذاشونو میریزن دور!؟
یا چرا وقتی به «اکسیژن» نیاز هست درختا رو قطع میکنن؟ و اینکه چرا جدول زمان بندی اتوبوسها رو درست کردن وقتی هیچ کدومشون سر وقت نمیان!؟
مکس با دانشمند مورد علاقه اش هم عقیده بود که تنها دو چیز تمومی نداره:

"کائنات و حماقت انسان..."






انیمیشن‌ «مری و مکس»(۲۰۱۰)
آدام الیوت
@renaissancetranslate

در هوای گرم «شرق» همه چیز زودتر شکفته و پژمرده می شود٬ ولی از یاد نبریم که نژادی که «تمدن» را آغاز کرد، شرق را برای زندگی انتخاب کرده بود.
در این میان عاملی که در وادی «هنر» و به ویژه در حوزه موسیقی و روند تحولات آن اهمیت پیدامی کند، «مذهب» است.

غربی ها به خصوص آلمانی ها روحیه خشن‌تری داشتند و آئین نرم و ملایم مسیحیت را پذیرفتند. ولی ما روحیه نرم و لطیفی داشتیم و آماده بودیم که آئین «خشن» تری را بپذیریم. به هر حال همه چیز از داخل ناشی شده است.

اگر ضعف داخلی وجود نداشت، مقاومت بیشتری می‌شد. اگر آدم «ضعیف» نباشد، سرماخوردگی او را از پای در نمی آورد. من فکر می کنم اگر آئین «مانی» باقی مانده بود چه بسا که ما در [ادوار بعدی تاریخ مان] مبدل به «لاک پشت» نمی شدیم...!





«امانوئل ملیک اصلانیان»
موسیقی‌دان و نظریه پرداز نامدار ایرانی
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترنم و ترکیب موسیقی شمال آفریقا با شانسون فرانسوی و فلامنکوی اسپانیایی در ترانه الجزایری بسیار زیبا و متفاوتی به نام «هیچکس جز تو...»

خواننده و ترانه سرا: سعاد ماسی

آلبوم: داب(۲۰۰۳)

سبک: پاپ، فولک
@renaissancetranslate

"من هزار سال بعد از مرگم هم فکر نمی کنم از ما گذشته. و اصلا یعنی چه!؟ چرا تا هستیم از ما گذشته؟ و آنها که قرن های قرن است ازشان گذشته، بدین فروتنی و خاکساری یکطرفه ی ما هر روز پروارترند."




پنجم دی ماه سالروز تولد فردوسیِ تئاتر و سینمای ایران، استاد « بهرام بیضایی» است.

با امید بهروزی، سلامت و موفقیت‌ روزافزونِ ایشان🌹


کانال هنری "رنسانس"
@Renaissancetranslate

این یکی از تضادهای زندگی ماست که آدم همیشه کار اشتباه را در بهترین زمان ممکن انجام میدهد.


سکانس مبارزه مشت زنی در فیلم سینمایی «روشنایی های شهر»(۱۹۳۱)

این صحنه شاید مفرح ترین سکانس در میان تمام آثار سینمایی چاپلینِ نابغه باشد.

کارگردان و آهنگساز: چارلی چاپلی


بیست و پنجم دسامبر، سالروز درگذشت سلطان کمدی سینمای جهان «چارلی چاپلین» است(۱۹۷۷_۱۸۸۹)🥀
@renaissancetranslate

‍ "مواظب باشیم که «کمونیست» بودن ما بخاطر «گرسنه» بودن ما نباشه!

🖋دکتر نظام بهرامی کمیل




جمله‌ای منسوب به «کارل مارکس» هست که میگه:
"مراقب باشیم مارکسیست بودنمان به دلیل گشنه بودنمان نباشه..."

این جمله از هرکس که باشد، حکایت از واقعیتی تلخ دارد.
افراد زیادی هستند که فقط و فقط براساس موقعیت فردی و منافع شخصی خودشون داوری و تصمیم‌گیری می‌کنند. این افراد که عموماً افراطی و تندرو هستند در دوره‌ای هوادار سینه‌چاک نظر و عقیده‌ای می‌شوند اما به محض تغییر شرایطشون؛ افکار و باورهای قبلی را کنار گذشته و اهداف و ارزش‌های جدیدی پیدا می‌کنند.

در دوران دانشجویی و در خوابگاه دانشگاه تهران که بودیم یک دوست داشتیم که خیلی ذوب در مارکس و مارکسیسم بود. سخن از «پول» و «مالکیت خصوصی» و «سرمایه‌داری» براش حکم کفریات را داشت و معتقد بود آمریکا گوشه‌ای از جهنم روی زمین است. کوچکترین تفاوتی روحش را آزار می‌داد و با قدرت تمام جلوی آن می‌ایستاد. آنقدر عاشق مساوات و عدالت بود که اگر می‌خواستیم صبح جمعه دسته جمعی بریم کوه، بیانیه می‌داد که همه برای صبحانه فقط می‌توانند نان و سیب زمینی و تخم مرغ بیارند. وای به حال کسی که می‌خواست از نان و کره و مربا یا پنیر و گردو دفاع کنه! معتقد بود نباید هیچ تفاوت و تبعیضی درکار باشه، فقط سیب زمینی و تخم مرغ، والسلام ختم کلام.

چند سال بعد از فارغ التحصیلی، دوباره این دوست قدیمی رو دیدم. در شرکتی خصوصی جایگاه بسیار خوبی پیدا کرده بود و حقوقش حداقل سه برابر حقوق کارمندی من بود. از عقاید براتون بگم؛ مارکس و مارکسیسم رو بوسیده بود و بطور کلی گذاشته بود کنار. دانشجوی پابرهنه‌ای که هزینه بلیط اتوبوس را نداشت، حالا که شاسی بلند سوار می‌شد فهمیده بود؛ ای بابا «فریدمن» و «نوزیک» عجب اندیشمندان بزرگی بودند و ما مسخرشون می‌کردیم. کدوم گوساله‌ای قبول می‌کنه که درآمد و مزایای پزشک جراح با پرستار ساده برابر باشه که من بخوام از حقوق کارگر شرکت در برابر کارفرمای زحمت‌کش دفاع کنم.

چندباری که به جمع دانشجویان رفتم از این «مارکسیست‌های گشنه» زیاد دیدم. رگ غیرتشان دربرابر سخنان لیبرالیستی و کاپیتالیستی من بالا می‌زد، اما در پشت این برآمدگی بیشتر گرسنگی و ناامیدی می‌دیدم تا باور قلبی و همیشگی به عدالت.

روی دیگر این سکه که البته شیادتر و فریبکارترند؛ روشنفکران و اساتید دانشگاهی هستند که از صبح تا شب در نقد سرمایه‌داری و نئولیبرالیسم فک می‌زنند، اما مسیر زندگیشان را بر این اساس تعریف کرده‌اند که چگونه از پایین خیابان ولی عصر بروند بالای آن.
@renaissancetranslate

Merry Christmas!
Feliz navidad!
Buon Natale!
joyeux Noël
Fröhliche Weihnachten!
Շնորհավոր Սուրբ Ծնունդ!
کریسمس مبارک!



فرخنده زادروز حضرت عیسی مسیح(ع) را به تمامی دوستان و همراهان ارجمند کانال رنسانس و بویژه ارامنه و مسیحیان عزیز ایران زمین و سراسر جهان شادباش می گوییم.

با آرزوی موفقیت، سلامتی و بهروزی در سال نو برای تمامی دوستان
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب



قطعه بیکلام بسیار زیبایی با نام
«پرتره ی لوپه»

آهنگساز: الیوت گلدنتال

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «فریدا»(۲۰۰۲)
برنده جایزه بهترین موسیقی متن سال و نامزد جایزه اسکار

سبک: لاتین، ساندترک، فولک
@renaissancetranslate

‍ ‍ واقعاً چه بلایی بر سر گوش ونسان ون گوگ آمد؟

🖋علی امینی نجفی
بخش نخست




ونسان ون گوگ زندگی کوتاه اما پرماجرایی داشت. یکی از حوادث معروف زندگی نقاش بزرگ امپرسیونیست کنده شدن گوش چپ اوست.
تا امروز که از ماجرا ۱۳۲ سال گذشته، هنوز به درستی روشن نشده که آن گوش چرا و چگونه بریده شد. ون گوگ بی‌گمان یکی از محبوب‌ترین هنرمندان تاریخ است: او با زندگی ناکام و پریشان، استعداد و خلاقیت کم‌نظیر و انبوه آثار شگرف و نبوغ‌آمیزش به یکی از «قدیسان شهید» بارگاه هنر بدل شده است. به همین خاطر است که تاریخ هنر به سرنوشت او علاقه‌ای ویژه نشان می‌دهد و هنرپژوهان درباره ماجرای کنده شدن گوش چپ او مدام بحث‌های تازه پیش می‌کشند. درباره اصل ماجرا تردیدی وجود ندارد و خود نقاش هم در یک خودنگاره تصویر آن را کشیده است.

ون گوگ تا روز ۲۳ دسامبر دو گوش درسته داشت، اما روز بعد که او را در بستر غرق خون یافتند، جای گوش چپ او خالی بود و به یاد نمی‌آورد چه بلایی به سرش آمده است. درباره چگونگی ماجرا حرف و حدیث زیاد است و دو روایت بر سر زبانهاست:
اول: ون گوگ، که در اوایل سال ۱۸۸۸ به توصیه برادر کوچک و مهربانش تئو به شهر آرل در جنوب فرانسه کوچ کرده بود، چند ماه بعد به ناراحتی روحی و افسردگی شدید دچار شد؛ او در کابوس‌های وحشتناک و هذیان‌آلود دست و پا می‌زد و به عوالم جنون نزدیک می‌شد.

هنرمند رنجور و حساس که از مدتی پیش در گوش چپ خود صداهایی تحمل‌ناپذیر می‌شنید، تصمیم گرفت با اقدامی قطعی خود را از شر گوش راحت کند. روایت دیگر این است که ون گوگ به روسپی جوانی به نام «راشل» دل بسته بود و چون مال و منالی نداشت به او بدهد، به دلبر خود قول داده بود که به او یک "هدیه گرانبها" تقدیم کند، و این البته گوش خودش بود.

برای این روایت گواه واقعی وجود دارد، زیرا راشل واقعا گوش بریده را دریافت کرد. ون گوگ در آخرین ساعات آن شب به روسپی‌خانه رفت و سراغ راشل را گرفت. دستمالی که به دور سر و صورت خود پیچیده بود، هنوز خونی بود. او چیزی به طرف روسپی گرفت و با صدایی مست‌آلود و بی‌رمق به او گفت:

"از این خوب نگه‌داری کن!"

روشن است که هدیه همان گوش بریده بود. راشل با دیدن گوش، از حال رفت و دوستانش به دور او جمع شدند. صبح روز بعد مأموران پلیس ون گوگ را نیمه‌جان در خانه‌اش پیدا کردند و از آنجا که خون زیادی از او رفته بود، او را به بیمارستان رساندند. روزنامه محلی در صفحه «حوادث» از بلایی که "یک بیمار روانی" بر سر خود آورده بود، گزارش داد.
پریشان‌حالی ون گوگ سرانجام او را به تیمارستانی در آرل کشاند.

در پرونده پزشکی او آمده بود که "بیمار در یکی از حمله‌های جنون‌آمیز که گهگاه به او دست می‌دهد، گوش چپ خود را بریده است". در پرونده همچنین ذکر شده بود که «بیمار» چند و چون ماجرا را به خاطر ندارد.

ون گوگ زندگی نابسامانی داشت و در فقر و نداری دست و پا می‌زد: به خورد و خواب خود کمترین توجهی نداشت، مشتری دایمی روسپی‌خانه بود و از آنجا سفلیس گرفته بود، در نوشیدن مشروب‌های ارزان و مرداٙفکٙن افراط می‌کرد. ناراحتی روانی و بحران روحی او ادواری بود، که از چند روز تا چند هفته طول می‌کشید. در این دوره‌‌ها اغلب خاموش و بی‌آزار بود، اما گاهی هم در او حالت‌های عصبی و پرخاشجویانه دیده می‌شد. او گهگاه به صرعی خفیف دچار می‌شد و پزشکان در او گرایش به خودکشی تشخیص داده بودند. نکته مهم این است که او خود به ناخوشی خود واقف بود و هر از گاهی به روان‌پزشکان مراجعه می‌کرد.

بر پایه نظریات تازه‌تر، در ماجرای جنون ون گوگ، که ظاهرا داستان بریدن گوش، اوج آن است، به شدت اغراق شده تا از آن خمیرمایه‌ای فراهم شود برای برساختن الگوی «نابغه هنرمند» که می‌توند کالای جذابی برای «بازار» باشد. چند سال پیش در مورد گوش ون گوگ نظریه تازه‌ای مطرح شد و به زودی در میان هنرپژوهان جا باز کرد.

ریتا ویلدگانز و هانس کاوفمان، دو کارشناس تاریخ هنر، در سال ۲۰۰۸ کتابی منتشر کردند به نام «گوش ون گوگ: پل گوگن و پیمان سکوت». آنها در حدود ۴۰۰ صفحه نتیجه ده سال پژوهش خود را بازگو کردند: بریده شدن گوش ون گوگ در واقع جنایتی بوده که به دست پل گوگن انجام گرفته است!



+تصویر: خودنگاره هنرمند با گوش بانداژ شده(۱۸۸۹)٬ گالری کورتالد لندن
@renaissancetranslate

‍ واقعاً چه بلایی بر سر گوش ون گوگ آمد؟

🖋علی امینی نجفی
بخش دوم


در کتاب یادشده ماجرای بریده شدن گوش با جزئیات و گواهی‌های فراوان گزارش شده است: پل گوگن دو ماه پیش از ماجرا یعنی در ۲۳ اکتبر ۱۸۸۸ به آرل رفته و نزد دوستش ون گوگ، در «خانه زرد» زندگی می‌کرد. این سفر به تشویق تئو، برادر ون گوگ، صورت گرفت که قصد داشت برادر خود را از تنهایی و ملال زندگی بیرون آورد. او خرج سفر گوگن را پرداخت و او را رونه آرل کرد.

پس از این ماجرا ون گوگ به سوی روسپی‌خانه شتافت و گوش را به راشل هدیه داد. سپس به خانه رفت و در بستر افتاد. نکته مهم و لودهنده آن است که آن شب گوگن برای اولین بار به خانه نرفت و شب در هتل خوابید. او فردای آن روز به خانه زرد رفت، با پیکر دوست نیمه‌جان خود روبرو شد و به پلیس بازجویی پس داد. در بازجویی گفت که او در جریان نبوده، اما عقیده دارد که ون گوگ خود گوش خود را بریده است و ون گوگ نیز این را تائید کرد.

به نظر نویسندگان کتاب پیرامون این «تبانی سکوت» دروغی شکل گرفت که تا دهها سال باعث گمراهی تاریخ هنر شد. شب ماجرا ون گوگ به گوگن قول داده بود:
"من به پلیس می‌گویم که خودم گوشم را بریدم، اگر از تو هم پرسیدند، همین را به آنها بگو..."

از یاد نباید برد که آنها هر دو به نسلی تعلق داشتند که از همکاری با پلیس ننگ داشت. در کتاب یادشده ون گوگ و گوگن در دو قطب خیر و شر قرار گرفته‌اند: ون گوگ آرام، خجالتی و نحیف بود، درست برخلاف گوگن: شرور، پرخاشجو و قوی‌هیکل.

ون گوگ از روی ترس و شاید هم «غیرت دوستانه» هرگز حقیقت ماجرا را بازگو نکرد. اما کار بدتر گوگن این بود که اصطلاحاً دستِ پیش را گرفت: همان روز به سوی پاریس حرکت کرد، نخست به تئو ون گوگ گزارش داد که برادرش در حالت دیوانگی گوش خود را بریده است، و سپس چو انداخت که جنون ون گوگ به مرحله خطرناکی رسیده و او ناگزیر به فرار شده است.

ون گوگ و گوگن به سال ۱۸۸۷ در پاریس با هم آشنا و به زودی دوستان نزدیک شدند. ون گوگ نقاشی حرفه‌ای اما ناموفق بود و گوگن نیز به تازگی خانه و زندگی خود را رها کرده و به دنیای نقاشی روی آورده بود. ون گوگ که از زندگی در شهر بزرگ و شلوغ و پرسروصدای پاریس به ستوه آمده بود، به شهر آرل در جنوب فرانسه کوچ کرد. او در خانه‌ای زیبا که آن را «خانه زرد» می‌خواند، اقامت کرد و در نامه‌ای مهرآمیز از گوگن دعوت کرد که به نزد او برود. گوگن که هنوز موفقیت و شهرت زیادی کسب نکرده بود، از این دعوت استقبال کرد. تئو، برادر ون گوگ، که تاجر آثار هنری بود، هزینه سفر گوگن را پرداخت.

تنها چند روز پس از ورود گوگن جنگ و دعوای آنها شروع شد. آنها شخصیت‌های به کلی متفاوتی داشتند. گوگن خلق و خویی سرکش و قوی داشت و دوست آرام و ملایم خود را «لوس و رومانتیک» می‌دید.

سبک و سیاق کار آنها هم متفاوت بود، و چه بهتر: در همان دو ماهی که با هم جنگ و جدل داشتند، تابلوهایی خلق شد که نه خود آنها را جدی گرفتند و نه دیگران؛ اما همان آثار امروز از گران‌ترین آثار تاریخ هنر هستند. ون گوگ، خسته و دل‌آزرده از تجارب تلخ اقامت در آرل، چند ماه بعد به آسایشگاهی در سن رمی پناه برد و در نامه‌ای به برادرش نوشت:

"نمی‌خواهم با احدی تماس داشته باشم، به خاطر آرامش خودم و دیگران".

در یک سالی که در آسایشگاه بود، با خلق دهها تابلو به سبک ویژه خود رسید، که هیجان شدید و گرمای درونی آن در تاریخ هنر یکه است. در ماه مه ۱۸۹۰ حدود همان روزهایی که گوگن خود را برای سفر بی‌بازگشت به اقلیم افسانه‌ای جنوب آماده می‌کرد، ون گوگ از آرل به پاریس برگشت و پس از اقامتی کوتاه نزد برادر، به اوور رفت و در اقامتگاهی زیبا و آرام مسکن گرفت. او در دو ماه آخر زندگی با شوقی بیکران و شتابی سرسام‌آور به نقاشی پرداخت. ظرف تنها ۷۰ روز، ۸۰ تابلوی نقاشی و دهها طرح کشید که بیان نافذ و قدرت تأثیر آنها خارق‌العاده است.

درست ۱۹ ماه پس از ماجرای قطع شدن گوش، ون گوگ، در ۲۷ ژوئیه ۱۸۹۰ با شلیک تیری به بالاتنه خود، تاریخ هنر را با پرسشی دشوارتر روبرو کرد: این خودکشی بود یا تصادف؟ او بر اثر زخم گلوله دو روز بعد در ۲۹ ژوئیه در ۳۷ سالگی درگذشت و در اوور به خاک سپرده شد. چند ماه بعد برادرش تئو نیز در کنار او آرام گرفت.

اما دوستی دو هنرمند چند روز بیشتر نپایید و میانه آنها به زودی به هم خورد. آنها هر روز با هم دعوا داشتند. یک بار که در خیابان به جان هم افتاده بودند، گوگن که اندامی قوی داشت، چاقویی از جیب بیرون کشید، تکه‌ای از گوش چپ ون گوگ را برید و کف دست او گذاشت!



+خودنگاره ای از پل گوگن بعد از مهاجرت به تاهیتی یکی از جزایر زیبای آمریکای مرکزی(۱۸۹۳)
@renaissancetranslate

چه تعداد از جوانان «فارغ التحصیل» دانشگاه ها در شرکت های بسیاری فعال کارهای سخت و پر زحمت را به عهده گرفته، و با خود عهد کرده اند که سخت کار خواهند کرد تا پولی بدست آورند که بتوانند در سی و پنج سالگی از کار کناره بگیرند و به «آرزوهای واقعی» خود جامه عمل بپوشانند؟ اما به این سن که می رسند، آنچه دارند پرداخت اقساط وام مسکنی کلان است و فرزندانی که به مدرسه می روند و خانه ای در حومه شهر که داشتن دو اتومبیل را برای خانواده ضروری می کند و این احساس که زندگی بدون نوشیدنی خوب و مسافرت لوکس خارج از کشور ارزشی ندارد.

آنها قرار است چه کار کنند؟ به «گذشته» برگردند و به ریشه یابی آنچه روی داده بپردازند؟ نه! تلاش خود را دو برابر خواهند کرد و به «بردگی» ادامه خواهند داد.




«یوآل نوح هراری»
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه درخشان و رویایی «بارکاروله» از اپرای افسانه های هافمن(۱۸۸۱)

آهنگساز: ژان ژاکوب اوفِنباخ

آلبوم: موسیقی متن فیلم سینمایی «زندگی زیبا است»(۱۹۹۷)

سبک: کلاسیک، ساندترک
@renaissancetranslate

«سهند ایرانمهر، حسین دهباشی و وزیر بهداشت و معاونش»

🖋 محمدرضا اسلامی



سهند ایرانمهر چند سال است که در عرصه کارهای قلمی فعال است و حضوری مستمر در عرصه نگارش دارد. هم طبع طنز دارد و هم وسعتِ مطالعات.
حسین دهباشی هم چندین سال است که در میخانه خدمت می کند به تعبیر حافظ. هم اهل قلم است، هم وسعت مطالعات تاریخی دارد و هم با اهالی وادی سیاست حشر و نشر دارد.

سهند ایرانمهر و حسین دهباشی، دو سه کلمه با هم "گفتگو" کرده اند و در عرض چند جمله، کارشان به فحش و فحش کشی کشیده و این به سابقه (شغلِ) پدر او اشاره کرده و آن به پدر(ان) و فرزندِ این اشاره کرده و... آنچنان به خدمتِ هم رسیده اند که گویی دو خصم کهَن به هم پریده اند. چه تلخ داستانی!

این هر دو، «اهل قلم» و اهل کتاب بوده/هستند (و حسب اتفاق هر دو «اهل قدرت» هم نیستند) اما در عرض یک «گفتگو» ی ساده، کارشان به چنان زد و خورد خشن و تُندی توئیتری/تلگرامی کشیده و چنان پنجه بر صورت یکدیگر کشیدند که به جز غصه و اندوه چیزی بر قلب انسان نمی نشیند.

دکتر محسن رنانی

دکتر رنانی مقاله ای دارد تحت عنوان: «ناتوانی در گفتگو، از امیرکبیر تا شیخ شجاع» و خلاصۀ کلامش در آن مقاله این است که: «یکی از اصلی‌ترین مولفه‌های بلوغ عقلانی و روحی، چه در سطح فردی و چه در سطح اجتماعی، "توانایی گفتگو" است». او پس از مروری تاریخی بر «مشکل» جاری در میان ما ایرانیان، توضیح می دهد که:

✔️امیر کبیر و ناصرالدین شاه مهارت گفتگو با یکدیگر نداشتند (ایکاش داشتند)؛
✔️محمدعلی شاه و مشروطه خواهان هم نتوانستند با یکدیگر گفتگو کنند و این دودمان قاجاران را درنوردید.
✔️رضاخان هم (با وجود خدماتی که به کشور کرد) گفتگو را نمی‌فهمید.
✔️رنانی می گوید: شاید اگر رضا شاه و مدرس به عنوان رهبرِ اقلیت مجلس، مهارت گفتگو داشتند و به گونه‌ای عقلانی با هم گفتگو کرده بودند، ایران مسیرِ دیگری را طی کرده بود.
✔️رنانی ادامه می دهد: اگر محمدرضا شاه و مصدق و یارانشان تواناییِ درانداختن گفتگوهایی عمیق و جدی و صریح و منصفانه "بین خودشان" را داشتند، راهکارهایی برای تفاهم پیدا می کردند.
✔️او سپس به داستان مهندس بازرگان و عزل بنی صدر اشاره می کند.
✔️رنانی در این بحث حتی به ماجرای عزل آیت الله منتظری هم اشاره می کند و تا داستان مناقشه 88 پیش می آید.

✔️این بحث در میان سلسله بحثهایی که دکتر رنانی طی این سالها طرح کرده، دیده/شنیده شد ولی شاید در مقایسه با سایر مباحث ایشان، کمتر جدی انگاشته شد.
با این عقبه، بازگردیم و نگاهی کنیم به دو فقره رویداد اخیر که در تناظر با بحث دکتر رنانی قرار دارد و در انبوه اخبار جاری گم خواهد شد:

نمکی و ملک زاده

از سهند ایرانمهر و حسین دهباشی بگذریم و به فقره بعدی بپردازیم؛ گفتگوی معاون وزیر بهداشت با رفیق/رئیس سابقش. دو پزشک، که حسب اتفاق هر دو سالها تجربه تخصصی و سالها فعالیتهای عالیِ علمی داشته اند. این دو در یک ویژگی دیگر هم مشترک هستند: در بحران کرونا، هر دو متولّی مدیریت سلامت کشور هستند.
این دو پزشک عالیرُتبه چنان عقیم از گفتگو «با یکدیگر» هستند که حرفهایشان به یکدیگر را «در رسانه» و «مقابل دیدگان مردم» می زنند. حرف نه! پنجه بر صورت هم می کشند.

از رنجی که می بریم

زمانی که در مدارس ابتدایی ژاپنی تدریس می کردم، مهمترین انگیزه از حضور در فضای مدرسه این بود که بفهمم آن ژاپن رویایی و آرمانی (که می خواستیم اسلامی اش را بسازیم)، در مدارسش چه رخ می دهد که خروجیِ بخشِ صنعتش، می شود تویوتا و هوندا؟

گمانم آن بود که شاید «کودک ژاپنی» خیلی متفاوت با کودک ایرانی است. شگفت آنکه پس از چند ماه متوجه شدم که در سالهای نخست کودکی، تفاوتِ چندانی بین رفتارهای کودک ژاپنی با کودکcایرانی نیست. در هر کلاس، چند بچۀ شیطان و بازیگوش بودند. چند بچۀ گوشه گیر و ساکت هم بودند. نظم در مدرسه ژاپنی عالی است ولی مدارسِ منظم، در ایران هم کم نداریم. پس ماجرا چیست که در انتهای مسیر، خروجیِ ما آن می شود که دو پزشک عالیرتبه آنگونه با هم صحبت می کنند و دو روشنفکر اینگونه؟

تویوتا

از زمان مشروطه تا به امروز، ما ایرانیان در تلاش و تکاپو برای اصلاح ساختارهای #حاکمیتی هستیم (که البته امر مثبتی است) ولی هر گونه ساختارِ حاکمیتی هم که برقرار شود تا زمانی که سطحِ گفتگو میان ما در حد نمکی و ملک زاده، دهباشی و ایرانمهر... است از میانِ ما «شرکت» بیرون نخواهد آمد. نامهایی همچون تویوتا، فیس بوک، اَپل، سونی و... نامهایی است که بر روی «شرکت» ها گذاشته شده و شرکت، یعنی چند نفر «انسان» که می توانند سالها با هم تولید ثروت کنند و اختلافاتشان را با گفتگو حل کنند

افسوس
مايی كه می خواستیم
زمین را
مهدِ مهربانی کنیم
خود نتوانستیم با هم مهربان باشیم!

برتولت برشت
@renaissancetranslate

#تلنگر

من و شخصیت‌های آثارم در برابر سیستم نایستاده است. بلکه در برابر «جهالتی» ایستاده است که «سیستم» جزیی از آن است.
سیستم کوچک‌تر از آن است که «اندیشه» را سرکوب کند و سرکوب نمی‌کند مگر به نام و در پناه پذیرفته‌های سنتی جامعه که به احتمال، خودش زاییده آن است.

مشکل ما «حکومت» نیست، مشکل ما، خود «ما» هستیم که راست نمی‌گوییم و تا وقتی ما عوض نشویم چیز دیگری هم عوض نخواهد شد. ضمن اینکه ما اصلاً «فردگرا» هستیم. حتی روشنفکران ما هم در مبارزاتشان به این دلیل شکست می‌خورند که در آخر خط؛ فرد فردشان تجزیه می‌شوند و این علت‌های زیادی دارد که یکی از آن این است که بین ما دیالوگ(گفتگو)، رایج نیست…ما «مردم» را نمی‌شناسیم. این مردم شایستگی احراز چیزهای بهتری را دارند. منتها در سنت بسته شده‌اند.




استاد بهرام بیضایی
@renaissancetranslate

#نوستالژی


قطعه باشکوه و خاطره انگیز
«پایان گفتگو»(۱۹۸۸)
اثر ونجلیس، آهنگساز شهیر یونانی.

موسیقی بی‌کلام زیبایی که همراه با دیگر قطعات شنیدنی آلبوم «دایرکت» در بسیاری از برنامه های گوناگون سیاسی و اجتماعی تلویزیون ایران در اواخر دهه شصت و اوایل هفتاد شمسی مورد استفاده قرار گرفت.
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


موسیقی بی کلام زیبایی به نام «پایان گفتگو»

آهنگساز: ونجلیس

آلبوم: دایرکت (۱۹۸۸)

سبک: نیو ایج، الکترونیک، کلاسیک
@renaissancetranslate

« سی دلیل برای اینکه چرا «سیاستِ» ما عموماً با عصبانیت همراه بوده است؟

🖋محمود سریع القلم



۱-چون متّحدِ قابلِ اتکایی در جهان نداشته ایم؛
۲-چون بیوگرافی (بسیار) کم خوانده ایم؛
۳-چون خریدار دارد؛
۴-چون نیازِعمیقی به مطرح شدن داریم؛
۵-چون بیشتراز سکوت و آرامش، از هیجان لذت می بریم؛
۶-چون رسانه ها سوژه پیدا می کنند؛
۷-چون تفاوت های بین کشورها را کمّی نمی بینیم؛
۸-چون تفاهم را عموماً عیب می دانیم؛
۹-چون Compromise را به سازش ترجمه کرده ایم؛
۱۰-چون در ناخودآگاه خود، سکوت و شمرده گویی را ضعف می دانیم؛
۱۱-چون خیلی حوصله نداریم استدلال بچینیم؛
۱۲-چون به فردی که آرام و گزیده گو باشد می گوییم مشکل دارد؛
۱۳-چون به جای دوست و شریک، سراغ مرید می گردیم؛
۱۴-چون عمدۀ رسانه ها، بیشتر با مطالبِ هیجانی شهرت پیدا می کنند؛
۱۵-چون منظومۀ رفتاری ما بیشتر واکنشی است؛
۱۶-چون تعریفِ ما از حاکمیتِ سیاسی عمدتاً غیراقتصادی است؛
۱۷-چون در ناخودآگاهِ ما، حماسه ازFact  به مراتب جذاب تر است؛  
۱۸-چون بیان استدلالی ضعفها را، شکست تلقی می کنیم؛
۱۹-چون قرائت خود را از مسائل، تنها قرائت می دانیم؛
۲۰-چون فردی که در صحبت کردن فریاد بِکشد را حق می دانیم؛
۲۱-چون برای سی سالِ آینده برنامه نداریم؛
۲۲-چون تعریفِ ما از حاکمیتِ ملی، به انزوا نزدیک تراست؛
۲۳-چون وقتی فردی عصبانی می شود احساس می کنیم به او ظلم شده است؛
۲۴-چون Share کردن را نیاموخته ایم؛
۲۵-چون به اثبات دائمی خود نیاز داریم؛
۲۶-چون در سیاست به دنبال صداقت هستیم و پیدا نمی کنیم؛
۲۷-چون مبنای قدرت را تولیدِ ناخالصِ ملی نمی دانیم؛
۲۸-چون عموماً تاریخِ چهار قرنۀ سرمایه داری را نخوانده ایم؛
۲۹-چون خود انتقادی در ناخودآگاه ما، مخزن مهمی ندارد؛
۳۰-چون برای حّلِ مسائل از طریقِ مناظره، آشنایی دقیقی نداریم.
@renaissancetranslate

‍ «مرضِ عشق»

🖋عادل ایرانخواه


پل والری اعتقاد داشت که اثرِ هنری گرداگردِ خودش، چرخه ای ایجاد می کند که مخاطب را بارها و بارها به سوی خود فرامی خواند. چرخه ای زیبایی شناختی، که افراد را به دام می اندازد و مجاب می کند که بازهم به آن اثر رجوع کنند.

شما آثارِ باخ و یا ونگوگ را به صورتِ محو به یاد می آورید اما بازهم به آنها برمی گردید. این چرخه درباره ی معشوق نیز صادق است. شما مدام به دیدن و شنیدن او برمی گردید. هزارتویی که انتهایش بر کسی معلوم نیست!

فیلمِ «رشته خیال»، این چرخه را بدونِ پرده پوشی و خیلی سرراست به نمایش می گذارد، حتی با اندکی بدبینی و به شکلی مرضی!

ماجرایِ طراح مدی که مدلهایِ زیادی را به کار می گیرد، با آنها واردِ رابطه می شود اما با هیچکدام به درازا نمی کشد. او خودشیفته وار فقط طرحهایِ خودش را بر تنِ آنها می پوشاند. بیشتر از تنِ آنها او فقط طرحهای خود را می بیند. تعبیری مناسب از عدمِ رابطه که در آن شخص فقط «خودش» را تکرار می کند و هیچ مواجهه ای با «دیگری» ندارد.

در این تکرارِ ملال آورِ امرِ نو، اما، مدلی پیدا می شود که ظاهراً فقط او «سلوکِ عشق» را به درستی می داند. این راز را می داند که عشقِ بدون تلفات بی معنی است. باید درگیریی بیش از تن و لباس با «دیگری» داشت. مواجهه باید آنقدر شدید باشد که جراحت وارد شود. بدونِ زخم هیچ عشقی ایجاد نمی شود. باید زخمی باشد که مداوایی صورت گیرد.

آلما که می داند قرار است او نیز به سرنوشتِ مدلهای دیگر دچار شود، مستر رینولدز را مدام مسموم می کند، تا خود درمانش کند! یک چرخه ی مریض و جنون آمیز اما به هرحال زیبا!
@renaissancetranslate