Forwarded from اتچ بات
"مواظب باشیم که «کمونیست» بودن ما بخاطر «گرسنه» بودن ما نباشه!
🖋دکتر نظام بهرامی کمیل
جمله‌ای منسوب به «کارل مارکس» هست که میگه:
"مراقب باشیم مارکسیست بودنمان به دلیل گشنه بودنمان نباشه..."
این جمله از هرکس که باشد، حکایت از واقعیتی تلخ دارد.
افراد زیادی هستند که فقط و فقط براساس موقعیت فردی و منافع شخصی خودشون داوری و تصمیم‌گیری می‌کنند. این افراد که عموماً افراطی و تندرو هستند در دوره‌ای هوادار سینه‌چاک نظر و عقیده‌ای می‌شوند اما به محض تغییر شرایطشون؛ افکار و باورهای قبلی را کنار گذشته و اهداف و ارزش‌های جدیدی پیدا می‌کنند.
در دوران دانشجویی و در خوابگاه دانشگاه تهران که بودیم یک دوست داشتیم که خیلی ذوب در مارکس و مارکسیسم بود. سخن از «پول» و «مالکیت خصوصی» و «سرمایه‌داری» براش حکم کفریات را داشت و معتقد بود آمریکا گوشه‌ای از جهنم روی زمین است. کوچکترین تفاوتی روحش را آزار می‌داد و با قدرت تمام جلوی آن می‌ایستاد. آنقدر عاشق مساوات و عدالت بود که اگر می‌خواستیم صبح جمعه دسته جمعی بریم کوه، بیانیه می‌داد که همه برای صبحانه فقط می‌توانند نان و سیب زمینی و تخم مرغ بیارند. وای به حال کسی که می‌خواست از نان و کره و مربا یا پنیر و گردو دفاع کنه! معتقد بود نباید هیچ تفاوت و تبعیضی درکار باشه، فقط سیب زمینی و تخم مرغ، والسلام ختم کلام.
چند سال بعد از فارغ التحصیلی، دوباره این دوست قدیمی رو دیدم. در شرکتی خصوصی جایگاه بسیار خوبی پیدا کرده بود و حقوقش حداقل سه برابر حقوق کارمندی من بود. از عقاید براتون بگم؛ مارکس و مارکسیسم رو بوسیده بود و بطور کلی گذاشته بود کنار. دانشجوی پابرهنه‌ای که هزینه بلیط اتوبوس را نداشت، حالا که شاسی بلند سوار می‌شد فهمیده بود؛ ای بابا «فریدمن» و «نوزیک» عجب اندیشمندان بزرگی بودند و ما مسخرشون می‌کردیم. کدوم گوساله‌ای قبول می‌کنه که درآمد و مزایای پزشک جراح با پرستار ساده برابر باشه که من بخوام از حقوق کارگر شرکت در برابر کارفرمای زحمت‌کش دفاع کنم.
چندباری که به جمع دانشجویان رفتم از این «مارکسیست‌های گشنه» زیاد دیدم. رگ غیرتشان دربرابر سخنان لیبرالیستی و کاپیتالیستی من بالا می‌زد، اما در پشت این برآمدگی بیشتر گرسنگی و ناامیدی می‌دیدم تا باور قلبی و همیشگی به عدالت.
روی دیگر این سکه که البته شیادتر و فریبکارترند؛ روشنفکران و اساتید دانشگاهی هستند که از صبح تا شب در نقد سرمایه‌داری و نئولیبرالیسم فک می‌زنند، اما مسیر زندگیشان را بر این اساس تعریف کرده‌اند که چگونه از پایین خیابان ولی عصر بروند بالای آن.
@renaissancetranslate
🖋دکتر نظام بهرامی کمیل
جمله‌ای منسوب به «کارل مارکس» هست که میگه:
"مراقب باشیم مارکسیست بودنمان به دلیل گشنه بودنمان نباشه..."
این جمله از هرکس که باشد، حکایت از واقعیتی تلخ دارد.
افراد زیادی هستند که فقط و فقط براساس موقعیت فردی و منافع شخصی خودشون داوری و تصمیم‌گیری می‌کنند. این افراد که عموماً افراطی و تندرو هستند در دوره‌ای هوادار سینه‌چاک نظر و عقیده‌ای می‌شوند اما به محض تغییر شرایطشون؛ افکار و باورهای قبلی را کنار گذشته و اهداف و ارزش‌های جدیدی پیدا می‌کنند.
در دوران دانشجویی و در خوابگاه دانشگاه تهران که بودیم یک دوست داشتیم که خیلی ذوب در مارکس و مارکسیسم بود. سخن از «پول» و «مالکیت خصوصی» و «سرمایه‌داری» براش حکم کفریات را داشت و معتقد بود آمریکا گوشه‌ای از جهنم روی زمین است. کوچکترین تفاوتی روحش را آزار می‌داد و با قدرت تمام جلوی آن می‌ایستاد. آنقدر عاشق مساوات و عدالت بود که اگر می‌خواستیم صبح جمعه دسته جمعی بریم کوه، بیانیه می‌داد که همه برای صبحانه فقط می‌توانند نان و سیب زمینی و تخم مرغ بیارند. وای به حال کسی که می‌خواست از نان و کره و مربا یا پنیر و گردو دفاع کنه! معتقد بود نباید هیچ تفاوت و تبعیضی درکار باشه، فقط سیب زمینی و تخم مرغ، والسلام ختم کلام.
چند سال بعد از فارغ التحصیلی، دوباره این دوست قدیمی رو دیدم. در شرکتی خصوصی جایگاه بسیار خوبی پیدا کرده بود و حقوقش حداقل سه برابر حقوق کارمندی من بود. از عقاید براتون بگم؛ مارکس و مارکسیسم رو بوسیده بود و بطور کلی گذاشته بود کنار. دانشجوی پابرهنه‌ای که هزینه بلیط اتوبوس را نداشت، حالا که شاسی بلند سوار می‌شد فهمیده بود؛ ای بابا «فریدمن» و «نوزیک» عجب اندیشمندان بزرگی بودند و ما مسخرشون می‌کردیم. کدوم گوساله‌ای قبول می‌کنه که درآمد و مزایای پزشک جراح با پرستار ساده برابر باشه که من بخوام از حقوق کارگر شرکت در برابر کارفرمای زحمت‌کش دفاع کنم.
چندباری که به جمع دانشجویان رفتم از این «مارکسیست‌های گشنه» زیاد دیدم. رگ غیرتشان دربرابر سخنان لیبرالیستی و کاپیتالیستی من بالا می‌زد، اما در پشت این برآمدگی بیشتر گرسنگی و ناامیدی می‌دیدم تا باور قلبی و همیشگی به عدالت.
روی دیگر این سکه که البته شیادتر و فریبکارترند؛ روشنفکران و اساتید دانشگاهی هستند که از صبح تا شب در نقد سرمایه‌داری و نئولیبرالیسم فک می‌زنند، اما مسیر زندگیشان را بر این اساس تعریف کرده‌اند که چگونه از پایین خیابان ولی عصر بروند بالای آن.
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
👍1
Merry Christmas!
Feliz navidad!
Buon Natale!
joyeux Noël
Fröhliche Weihnachten!
Շնորհավոր Սուրբ Ծնունդ!
کریسمس مبارک!
فرخنده زادروز حضرت عیسی مسیح(ع) را به تمامی دوستان و همراهان ارجمند کانال رنسانس و بویژه ارامنه و مسیحیان عزیز ایران زمین و سراسر جهان شادباش می گوییم.
با آرزوی موفقیت، سلامتی و بهروزی در سال نو برای تمامی دوستان
@renaissancetranslate
Feliz navidad!
Buon Natale!
joyeux Noël
Fröhliche Weihnachten!
Շնորհավոր Սուրբ Ծնունդ!
کریسمس مبارک!
فرخنده زادروز حضرت عیسی مسیح(ع) را به تمامی دوستان و همراهان ارجمند کانال رنسانس و بویژه ارامنه و مسیحیان عزیز ایران زمین و سراسر جهان شادباش می گوییم.
با آرزوی موفقیت، سلامتی و بهروزی در سال نو برای تمامی دوستان
@renaissancetranslate
Portrait Of Lupe
Elliot Goldenthal
موسیقی واپسین شب
قطعه بیکلام بسیار زیبایی با نام
«پرتره ی لوپه»
آهنگساز: الیوت گلدنتال
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «فریدا»(۲۰۰۲)
برنده جایزه بهترین موسیقی متن سال و نامزد جایزه اسکار
سبک: لاتین، ساندترک، فولک
@renaissancetranslate
قطعه بیکلام بسیار زیبایی با نام
«پرتره ی لوپه»
آهنگساز: الیوت گلدنتال
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «فریدا»(۲۰۰۲)
برنده جایزه بهترین موسیقی متن سال و نامزد جایزه اسکار
سبک: لاتین، ساندترک، فولک
@renaissancetranslate
Forwarded from اتچ بات
واقعاً چه بلایی بر سر گوش ونسان ون گوگ آمد؟
🖋علی امینی نجفی
بخش نخست
ونسان ون گوگ زندگی کوتاه اما پرماجرایی داشت. یکی از حوادث معروف زندگی نقاش بزرگ امپرسیونیست کنده شدن گوش چپ اوست.
تا امروز که از ماجرا ۱۳۲ سال گذشته، هنوز به درستی روشن نشده که آن گوش چرا و چگونه بریده شد. ون گوگ بی‌گمان یکی از محبوب‌ترین هنرمندان تاریخ است: او با زندگی ناکام و پریشان، استعداد و خلاقیت کم‌نظیر و انبوه آثار شگرف و نبوغ‌آمیزش به یکی از «قدیسان شهید» بارگاه هنر بدل شده است. به همین خاطر است که تاریخ هنر به سرنوشت او علاقه‌ای ویژه نشان می‌دهد و هنرپژوهان درباره ماجرای کنده شدن گوش چپ او مدام بحث‌های تازه پیش می‌کشند. درباره اصل ماجرا تردیدی وجود ندارد و خود نقاش هم در یک خودنگاره تصویر آن را کشیده است.
ون گوگ تا روز ۲۳ دسامبر دو گوش درسته داشت، اما روز بعد که او را در بستر غرق خون یافتند، جای گوش چپ او خالی بود و به یاد نمی‌آورد چه بلایی به سرش آمده است. درباره چگونگی ماجرا حرف و حدیث زیاد است و دو روایت بر سر زبانهاست:
اول: ون گوگ، که در اوایل سال ۱۸۸۸ به توصیه برادر کوچک و مهربانش تئو به شهر آرل در جنوب فرانسه کوچ کرده بود، چند ماه بعد به ناراحتی روحی و افسردگی شدید دچار شد؛ او در کابوس‌های وحشتناک و هذیان‌آلود دست و پا می‌زد و به عوالم جنون نزدیک می‌شد.
هنرمند رنجور و حساس که از مدتی پیش در گوش چپ خود صداهایی تحمل‌ناپذیر می‌شنید، تصمیم گرفت با اقدامی قطعی خود را از شر گوش راحت کند. روایت دیگر این است که ون گوگ به روسپی جوانی به نام «راشل» دل بسته بود و چون مال و منالی نداشت به او بدهد، به دلبر خود قول داده بود که به او یک "هدیه گرانبها" تقدیم کند، و این البته گوش خودش بود.
برای این روایت گواه واقعی وجود دارد، زیرا راشل واقعا گوش بریده را دریافت کرد. ون گوگ در آخرین ساعات آن شب به روسپی‌خانه رفت و سراغ راشل را گرفت. دستمالی که به دور سر و صورت خود پیچیده بود، هنوز خونی بود. او چیزی به طرف روسپی گرفت و با صدایی مست‌آلود و بی‌رمق به او گفت:
"از این خوب نگه‌داری کن!"
روشن است که هدیه همان گوش بریده بود. راشل با دیدن گوش، از حال رفت و دوستانش به دور او جمع شدند. صبح روز بعد مأموران پلیس ون گوگ را نیمه‌جان در خانه‌اش پیدا کردند و از آنجا که خون زیادی از او رفته بود، او را به بیمارستان رساندند. روزنامه محلی در صفحه «حوادث» از بلایی که "یک بیمار روانی" بر سر خود آورده بود، گزارش داد.
پریشان‌حالی ون گوگ سرانجام او را به تیمارستانی در آرل کشاند.
در پرونده پزشکی او آمده بود که "بیمار در یکی از حمله‌های جنون‌آمیز که گهگاه به او دست می‌دهد، گوش چپ خود را بریده است". در پرونده همچنین ذکر شده بود که «بیمار» چند و چون ماجرا را به خاطر ندارد.
ون گوگ زندگی نابسامانی داشت و در فقر و نداری دست و پا می‌زد: به خورد و خواب خود کمترین توجهی نداشت، مشتری دایمی روسپی‌خانه بود و از آنجا سفلیس گرفته بود، در نوشیدن مشروب‌های ارزان و مرداٙفکٙن افراط می‌کرد. ناراحتی روانی و بحران روحی او ادواری بود، که از چند روز تا چند هفته طول می‌کشید. در این دوره‌‌ها اغلب خاموش و بی‌آزار بود، اما گاهی هم در او حالت‌های عصبی و پرخاشجویانه دیده می‌شد. او گهگاه به صرعی خفیف دچار می‌شد و پزشکان در او گرایش به خودکشی تشخیص داده بودند. نکته مهم این است که او خود به ناخوشی خود واقف بود و هر از گاهی به روان‌پزشکان مراجعه می‌کرد.
بر پایه نظریات تازه‌تر، در ماجرای جنون ون گوگ، که ظاهرا داستان بریدن گوش، اوج آن است، به شدت اغراق شده تا از آن خمیرمایه‌ای فراهم شود برای برساختن الگوی «نابغه هنرمند» که می‌توند کالای جذابی برای «بازار» باشد. چند سال پیش در مورد گوش ون گوگ نظریه تازه‌ای مطرح شد و به زودی در میان هنرپژوهان جا باز کرد.
ریتا ویلدگانز و هانس کاوفمان، دو کارشناس تاریخ هنر، در سال ۲۰۰۸ کتابی منتشر کردند به نام «گوش ون گوگ: پل گوگن و پیمان سکوت». آنها در حدود ۴۰۰ صفحه نتیجه ده سال پژوهش خود را بازگو کردند: بریده شدن گوش ون گوگ در واقع جنایتی بوده که به دست پل گوگن انجام گرفته است!
+تصویر: خودنگاره هنرمند با گوش بانداژ شده(۱۸۸۹)٬ گالری کورتالد لندن
@renaissancetranslate
🖋علی امینی نجفی
بخش نخست
ونسان ون گوگ زندگی کوتاه اما پرماجرایی داشت. یکی از حوادث معروف زندگی نقاش بزرگ امپرسیونیست کنده شدن گوش چپ اوست.
تا امروز که از ماجرا ۱۳۲ سال گذشته، هنوز به درستی روشن نشده که آن گوش چرا و چگونه بریده شد. ون گوگ بی‌گمان یکی از محبوب‌ترین هنرمندان تاریخ است: او با زندگی ناکام و پریشان، استعداد و خلاقیت کم‌نظیر و انبوه آثار شگرف و نبوغ‌آمیزش به یکی از «قدیسان شهید» بارگاه هنر بدل شده است. به همین خاطر است که تاریخ هنر به سرنوشت او علاقه‌ای ویژه نشان می‌دهد و هنرپژوهان درباره ماجرای کنده شدن گوش چپ او مدام بحث‌های تازه پیش می‌کشند. درباره اصل ماجرا تردیدی وجود ندارد و خود نقاش هم در یک خودنگاره تصویر آن را کشیده است.
ون گوگ تا روز ۲۳ دسامبر دو گوش درسته داشت، اما روز بعد که او را در بستر غرق خون یافتند، جای گوش چپ او خالی بود و به یاد نمی‌آورد چه بلایی به سرش آمده است. درباره چگونگی ماجرا حرف و حدیث زیاد است و دو روایت بر سر زبانهاست:
اول: ون گوگ، که در اوایل سال ۱۸۸۸ به توصیه برادر کوچک و مهربانش تئو به شهر آرل در جنوب فرانسه کوچ کرده بود، چند ماه بعد به ناراحتی روحی و افسردگی شدید دچار شد؛ او در کابوس‌های وحشتناک و هذیان‌آلود دست و پا می‌زد و به عوالم جنون نزدیک می‌شد.
هنرمند رنجور و حساس که از مدتی پیش در گوش چپ خود صداهایی تحمل‌ناپذیر می‌شنید، تصمیم گرفت با اقدامی قطعی خود را از شر گوش راحت کند. روایت دیگر این است که ون گوگ به روسپی جوانی به نام «راشل» دل بسته بود و چون مال و منالی نداشت به او بدهد، به دلبر خود قول داده بود که به او یک "هدیه گرانبها" تقدیم کند، و این البته گوش خودش بود.
برای این روایت گواه واقعی وجود دارد، زیرا راشل واقعا گوش بریده را دریافت کرد. ون گوگ در آخرین ساعات آن شب به روسپی‌خانه رفت و سراغ راشل را گرفت. دستمالی که به دور سر و صورت خود پیچیده بود، هنوز خونی بود. او چیزی به طرف روسپی گرفت و با صدایی مست‌آلود و بی‌رمق به او گفت:
"از این خوب نگه‌داری کن!"
روشن است که هدیه همان گوش بریده بود. راشل با دیدن گوش، از حال رفت و دوستانش به دور او جمع شدند. صبح روز بعد مأموران پلیس ون گوگ را نیمه‌جان در خانه‌اش پیدا کردند و از آنجا که خون زیادی از او رفته بود، او را به بیمارستان رساندند. روزنامه محلی در صفحه «حوادث» از بلایی که "یک بیمار روانی" بر سر خود آورده بود، گزارش داد.
پریشان‌حالی ون گوگ سرانجام او را به تیمارستانی در آرل کشاند.
در پرونده پزشکی او آمده بود که "بیمار در یکی از حمله‌های جنون‌آمیز که گهگاه به او دست می‌دهد، گوش چپ خود را بریده است". در پرونده همچنین ذکر شده بود که «بیمار» چند و چون ماجرا را به خاطر ندارد.
ون گوگ زندگی نابسامانی داشت و در فقر و نداری دست و پا می‌زد: به خورد و خواب خود کمترین توجهی نداشت، مشتری دایمی روسپی‌خانه بود و از آنجا سفلیس گرفته بود، در نوشیدن مشروب‌های ارزان و مرداٙفکٙن افراط می‌کرد. ناراحتی روانی و بحران روحی او ادواری بود، که از چند روز تا چند هفته طول می‌کشید. در این دوره‌‌ها اغلب خاموش و بی‌آزار بود، اما گاهی هم در او حالت‌های عصبی و پرخاشجویانه دیده می‌شد. او گهگاه به صرعی خفیف دچار می‌شد و پزشکان در او گرایش به خودکشی تشخیص داده بودند. نکته مهم این است که او خود به ناخوشی خود واقف بود و هر از گاهی به روان‌پزشکان مراجعه می‌کرد.
بر پایه نظریات تازه‌تر، در ماجرای جنون ون گوگ، که ظاهرا داستان بریدن گوش، اوج آن است، به شدت اغراق شده تا از آن خمیرمایه‌ای فراهم شود برای برساختن الگوی «نابغه هنرمند» که می‌توند کالای جذابی برای «بازار» باشد. چند سال پیش در مورد گوش ون گوگ نظریه تازه‌ای مطرح شد و به زودی در میان هنرپژوهان جا باز کرد.
ریتا ویلدگانز و هانس کاوفمان، دو کارشناس تاریخ هنر، در سال ۲۰۰۸ کتابی منتشر کردند به نام «گوش ون گوگ: پل گوگن و پیمان سکوت». آنها در حدود ۴۰۰ صفحه نتیجه ده سال پژوهش خود را بازگو کردند: بریده شدن گوش ون گوگ در واقع جنایتی بوده که به دست پل گوگن انجام گرفته است!
+تصویر: خودنگاره هنرمند با گوش بانداژ شده(۱۸۸۹)٬ گالری کورتالد لندن
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
Forwarded from اتچ بات
واقعاً چه بلایی بر سر گوش ون گوگ آمد؟
🖋علی امینی نجفی
بخش دوم
در کتاب یادشده ماجرای بریده شدن گوش با جزئیات و گواهی‌های فراوان گزارش شده است: پل گوگن دو ماه پیش از ماجرا یعنی در ۲۳ اکتبر ۱۸۸۸ به آرل رفته و نزد دوستش ون گوگ، در «خانه زرد» زندگی می‌کرد. این سفر به تشویق تئو، برادر ون گوگ، صورت گرفت که قصد داشت برادر خود را از تنهایی و ملال زندگی بیرون آورد. او خرج سفر گوگن را پرداخت و او را رونه آرل کرد.
پس از این ماجرا ون گوگ به سوی روسپی‌خانه شتافت و گوش را به راشل هدیه داد. سپس به خانه رفت و در بستر افتاد. نکته مهم و لودهنده آن است که آن شب گوگن برای اولین بار به خانه نرفت و شب در هتل خوابید. او فردای آن روز به خانه زرد رفت، با پیکر دوست نیمه‌جان خود روبرو شد و به پلیس بازجویی پس داد. در بازجویی گفت که او در جریان نبوده، اما عقیده دارد که ون گوگ خود گوش خود را بریده است و ون گوگ نیز این را تائید کرد.
به نظر نویسندگان کتاب پیرامون این «تبانی سکوت» دروغی شکل گرفت که تا دهها سال باعث گمراهی تاریخ هنر شد. شب ماجرا ون گوگ به گوگن قول داده بود:
"من به پلیس می‌گویم که خودم گوشم را بریدم، اگر از تو هم پرسیدند، همین را به آنها بگو..."
از یاد نباید برد که آنها هر دو به نسلی تعلق داشتند که از همکاری با پلیس ننگ داشت. در کتاب یادشده ون گوگ و گوگن در دو قطب خیر و شر قرار گرفته‌اند: ون گوگ آرام، خجالتی و نحیف بود، درست برخلاف گوگن: شرور، پرخاشجو و قوی‌هیکل.
ون گوگ از روی ترس و شاید هم «غیرت دوستانه» هرگز حقیقت ماجرا را بازگو نکرد. اما کار بدتر گوگن این بود که اصطلاحاً دستِ پیش را گرفت: همان روز به سوی پاریس حرکت کرد، نخست به تئو ون گوگ گزارش داد که برادرش در حالت دیوانگی گوش خود را بریده است، و سپس چو انداخت که جنون ون گوگ به مرحله خطرناکی رسیده و او ناگزیر به فرار شده است.
ون گوگ و گوگن به سال ۱۸۸۷ در پاریس با هم آشنا و به زودی دوستان نزدیک شدند. ون گوگ نقاشی حرفه‌ای اما ناموفق بود و گوگن نیز به تازگی خانه و زندگی خود را رها کرده و به دنیای نقاشی روی آورده بود. ون گوگ که از زندگی در شهر بزرگ و شلوغ و پرسروصدای پاریس به ستوه آمده بود، به شهر آرل در جنوب فرانسه کوچ کرد. او در خانه‌ای زیبا که آن را «خانه زرد» می‌خواند، اقامت کرد و در نامه‌ای مهرآمیز از گوگن دعوت کرد که به نزد او برود. گوگن که هنوز موفقیت و شهرت زیادی کسب نکرده بود، از این دعوت استقبال کرد. تئو، برادر ون گوگ، که تاجر آثار هنری بود، هزینه سفر گوگن را پرداخت.
تنها چند روز پس از ورود گوگن جنگ و دعوای آنها شروع شد. آنها شخصیت‌های به کلی متفاوتی داشتند. گوگن خلق و خویی سرکش و قوی داشت و دوست آرام و ملایم خود را «لوس و رومانتیک» می‌دید.
سبک و سیاق کار آنها هم متفاوت بود، و چه بهتر: در همان دو ماهی که با هم جنگ و جدل داشتند، تابلوهایی خلق شد که نه خود آنها را جدی گرفتند و نه دیگران؛ اما همان آثار امروز از گران‌ترین آثار تاریخ هنر هستند. ون گوگ، خسته و دل‌آزرده از تجارب تلخ اقامت در آرل، چند ماه بعد به آسایشگاهی در سن رمی پناه برد و در نامه‌ای به برادرش نوشت:
"نمی‌خواهم با احدی تماس داشته باشم، به خاطر آرامش خودم و دیگران".
در یک سالی که در آسایشگاه بود، با خلق دهها تابلو به سبک ویژه خود رسید، که هیجان شدید و گرمای درونی آن در تاریخ هنر یکه است. در ماه مه ۱۸۹۰ حدود همان روزهایی که گوگن خود را برای سفر بی‌بازگشت به اقلیم افسانه‌ای جنوب آماده می‌کرد، ون گوگ از آرل به پاریس برگشت و پس از اقامتی کوتاه نزد برادر، به اوور رفت و در اقامتگاهی زیبا و آرام مسکن گرفت. او در دو ماه آخر زندگی با شوقی بیکران و شتابی سرسام‌آور به نقاشی پرداخت. ظرف تنها ۷۰ روز، ۸۰ تابلوی نقاشی و دهها طرح کشید که بیان نافذ و قدرت تأثیر آنها خارق‌العاده است.
درست ۱۹ ماه پس از ماجرای قطع شدن گوش، ون گوگ، در ۲۷ ژوئیه ۱۸۹۰ با شلیک تیری به بالاتنه خود، تاریخ هنر را با پرسشی دشوارتر روبرو کرد: این خودکشی بود یا تصادف؟ او بر اثر زخم گلوله دو روز بعد در ۲۹ ژوئیه در ۳۷ سالگی درگذشت و در اوور به خاک سپرده شد. چند ماه بعد برادرش تئو نیز در کنار او آرام گرفت.
اما دوستی دو هنرمند چند روز بیشتر نپایید و میانه آنها به زودی به هم خورد. آنها هر روز با هم دعوا داشتند. یک بار که در خیابان به جان هم افتاده بودند، گوگن که اندامی قوی داشت، چاقویی از جیب بیرون کشید، تکه‌ای از گوش چپ ون گوگ را برید و کف دست او گذاشت!
+خودنگاره ای از پل گوگن بعد از مهاجرت به تاهیتی یکی از جزایر زیبای آمریکای مرکزی(۱۸۹۳)
@renaissancetranslate
🖋علی امینی نجفی
بخش دوم
در کتاب یادشده ماجرای بریده شدن گوش با جزئیات و گواهی‌های فراوان گزارش شده است: پل گوگن دو ماه پیش از ماجرا یعنی در ۲۳ اکتبر ۱۸۸۸ به آرل رفته و نزد دوستش ون گوگ، در «خانه زرد» زندگی می‌کرد. این سفر به تشویق تئو، برادر ون گوگ، صورت گرفت که قصد داشت برادر خود را از تنهایی و ملال زندگی بیرون آورد. او خرج سفر گوگن را پرداخت و او را رونه آرل کرد.
پس از این ماجرا ون گوگ به سوی روسپی‌خانه شتافت و گوش را به راشل هدیه داد. سپس به خانه رفت و در بستر افتاد. نکته مهم و لودهنده آن است که آن شب گوگن برای اولین بار به خانه نرفت و شب در هتل خوابید. او فردای آن روز به خانه زرد رفت، با پیکر دوست نیمه‌جان خود روبرو شد و به پلیس بازجویی پس داد. در بازجویی گفت که او در جریان نبوده، اما عقیده دارد که ون گوگ خود گوش خود را بریده است و ون گوگ نیز این را تائید کرد.
به نظر نویسندگان کتاب پیرامون این «تبانی سکوت» دروغی شکل گرفت که تا دهها سال باعث گمراهی تاریخ هنر شد. شب ماجرا ون گوگ به گوگن قول داده بود:
"من به پلیس می‌گویم که خودم گوشم را بریدم، اگر از تو هم پرسیدند، همین را به آنها بگو..."
از یاد نباید برد که آنها هر دو به نسلی تعلق داشتند که از همکاری با پلیس ننگ داشت. در کتاب یادشده ون گوگ و گوگن در دو قطب خیر و شر قرار گرفته‌اند: ون گوگ آرام، خجالتی و نحیف بود، درست برخلاف گوگن: شرور، پرخاشجو و قوی‌هیکل.
ون گوگ از روی ترس و شاید هم «غیرت دوستانه» هرگز حقیقت ماجرا را بازگو نکرد. اما کار بدتر گوگن این بود که اصطلاحاً دستِ پیش را گرفت: همان روز به سوی پاریس حرکت کرد، نخست به تئو ون گوگ گزارش داد که برادرش در حالت دیوانگی گوش خود را بریده است، و سپس چو انداخت که جنون ون گوگ به مرحله خطرناکی رسیده و او ناگزیر به فرار شده است.
ون گوگ و گوگن به سال ۱۸۸۷ در پاریس با هم آشنا و به زودی دوستان نزدیک شدند. ون گوگ نقاشی حرفه‌ای اما ناموفق بود و گوگن نیز به تازگی خانه و زندگی خود را رها کرده و به دنیای نقاشی روی آورده بود. ون گوگ که از زندگی در شهر بزرگ و شلوغ و پرسروصدای پاریس به ستوه آمده بود، به شهر آرل در جنوب فرانسه کوچ کرد. او در خانه‌ای زیبا که آن را «خانه زرد» می‌خواند، اقامت کرد و در نامه‌ای مهرآمیز از گوگن دعوت کرد که به نزد او برود. گوگن که هنوز موفقیت و شهرت زیادی کسب نکرده بود، از این دعوت استقبال کرد. تئو، برادر ون گوگ، که تاجر آثار هنری بود، هزینه سفر گوگن را پرداخت.
تنها چند روز پس از ورود گوگن جنگ و دعوای آنها شروع شد. آنها شخصیت‌های به کلی متفاوتی داشتند. گوگن خلق و خویی سرکش و قوی داشت و دوست آرام و ملایم خود را «لوس و رومانتیک» می‌دید.
سبک و سیاق کار آنها هم متفاوت بود، و چه بهتر: در همان دو ماهی که با هم جنگ و جدل داشتند، تابلوهایی خلق شد که نه خود آنها را جدی گرفتند و نه دیگران؛ اما همان آثار امروز از گران‌ترین آثار تاریخ هنر هستند. ون گوگ، خسته و دل‌آزرده از تجارب تلخ اقامت در آرل، چند ماه بعد به آسایشگاهی در سن رمی پناه برد و در نامه‌ای به برادرش نوشت:
"نمی‌خواهم با احدی تماس داشته باشم، به خاطر آرامش خودم و دیگران".
در یک سالی که در آسایشگاه بود، با خلق دهها تابلو به سبک ویژه خود رسید، که هیجان شدید و گرمای درونی آن در تاریخ هنر یکه است. در ماه مه ۱۸۹۰ حدود همان روزهایی که گوگن خود را برای سفر بی‌بازگشت به اقلیم افسانه‌ای جنوب آماده می‌کرد، ون گوگ از آرل به پاریس برگشت و پس از اقامتی کوتاه نزد برادر، به اوور رفت و در اقامتگاهی زیبا و آرام مسکن گرفت. او در دو ماه آخر زندگی با شوقی بیکران و شتابی سرسام‌آور به نقاشی پرداخت. ظرف تنها ۷۰ روز، ۸۰ تابلوی نقاشی و دهها طرح کشید که بیان نافذ و قدرت تأثیر آنها خارق‌العاده است.
درست ۱۹ ماه پس از ماجرای قطع شدن گوش، ون گوگ، در ۲۷ ژوئیه ۱۸۹۰ با شلیک تیری به بالاتنه خود، تاریخ هنر را با پرسشی دشوارتر روبرو کرد: این خودکشی بود یا تصادف؟ او بر اثر زخم گلوله دو روز بعد در ۲۹ ژوئیه در ۳۷ سالگی درگذشت و در اوور به خاک سپرده شد. چند ماه بعد برادرش تئو نیز در کنار او آرام گرفت.
اما دوستی دو هنرمند چند روز بیشتر نپایید و میانه آنها به زودی به هم خورد. آنها هر روز با هم دعوا داشتند. یک بار که در خیابان به جان هم افتاده بودند، گوگن که اندامی قوی داشت، چاقویی از جیب بیرون کشید، تکه‌ای از گوش چپ ون گوگ را برید و کف دست او گذاشت!
+خودنگاره ای از پل گوگن بعد از مهاجرت به تاهیتی یکی از جزایر زیبای آمریکای مرکزی(۱۸۹۳)
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
👍1
چه تعداد از جوانان «فارغ التحصیل» دانشگاه ها در شرکت های بسیاری فعال کارهای سخت و پر زحمت را به عهده گرفته، و با خود عهد کرده اند که سخت کار خواهند کرد تا پولی بدست آورند که بتوانند در سی و پنج سالگی از کار کناره بگیرند و به «آرزوهای واقعی» خود جامه عمل بپوشانند؟ اما به این سن که می رسند، آنچه دارند پرداخت اقساط وام مسکنی کلان است و فرزندانی که به مدرسه می روند و خانه ای در حومه شهر که داشتن دو اتومبیل را برای خانواده ضروری می کند و این احساس که زندگی بدون نوشیدنی خوب و مسافرت لوکس خارج از کشور ارزشی ندارد.
آنها قرار است چه کار کنند؟ به «گذشته» برگردند و به ریشه یابی آنچه روی داده بپردازند؟ نه! تلاش خود را دو برابر خواهند کرد و به «بردگی» ادامه خواهند داد.
«یوآل نوح هراری»
@renaissancetranslate
آنها قرار است چه کار کنند؟ به «گذشته» برگردند و به ریشه یابی آنچه روی داده بپردازند؟ نه! تلاش خود را دو برابر خواهند کرد و به «بردگی» ادامه خواهند داد.
«یوآل نوح هراری»
@renaissancetranslate
Audio
موسیقی واپسین شب
قطعه درخشان و رویایی «بارکاروله» از اپرای افسانه های هافمن(۱۸۸۱)
آهنگساز: ژان ژاکوب اوفِنباخ
آلبوم: موسیقی متن فیلم سینمایی «زندگی زیبا است»(۱۹۹۷)
سبک: کلاسیک، ساندترک
@renaissancetranslate
قطعه درخشان و رویایی «بارکاروله» از اپرای افسانه های هافمن(۱۸۸۱)
آهنگساز: ژان ژاکوب اوفِنباخ
آلبوم: موسیقی متن فیلم سینمایی «زندگی زیبا است»(۱۹۹۷)
سبک: کلاسیک، ساندترک
@renaissancetranslate
«سهند ایرانمهر، حسین دهباشی و وزیر بهداشت و معاونش»
🖋 محمدرضا اسلامی
سهند ایرانمهر چند سال است که در عرصه کارهای قلمی فعال است و حضوری مستمر در عرصه نگارش دارد. هم طبع طنز دارد و هم وسعتِ مطالعات.
حسین دهباشی هم چندین سال است که در میخانه خدمت می کند به تعبیر حافظ. هم اهل قلم است، هم وسعت مطالعات تاریخی دارد و هم با اهالی وادی سیاست حشر و نشر دارد.
سهند ایرانمهر و حسین دهباشی، دو سه کلمه با هم "گفتگو" کرده اند و در عرض چند جمله، کارشان به فحش و فحش کشی کشیده و این به سابقه (شغلِ) پدر او اشاره کرده و آن به پدر(ان) و فرزندِ این اشاره کرده و... آنچنان به خدمتِ هم رسیده اند که گویی دو خصم کهَن به هم پریده اند. چه تلخ داستانی!
این هر دو، «اهل قلم» و اهل کتاب بوده/هستند (و حسب اتفاق هر دو «اهل قدرت» هم نیستند) اما در عرض یک «گفتگو» ی ساده، کارشان به چنان زد و خورد خشن و تُندی توئیتری/تلگرامی کشیده و چنان پنجه بر صورت یکدیگر کشیدند که به جز غصه و اندوه چیزی بر قلب انسان نمی نشیند.
دکتر محسن رنانی
دکتر رنانی مقاله ای دارد تحت عنوان: «ناتوانی در گفتگو، از امیرکبیر تا شیخ شجاع» و خلاصۀ کلامش در آن مقاله این است که: «یکی از اصلی‌ترین مولفه‌های بلوغ عقلانی و روحی، چه در سطح فردی و چه در سطح اجتماعی، "توانایی گفتگو" است». او پس از مروری تاریخی بر «مشکل» جاری در میان ما ایرانیان، توضیح می دهد که:
✔️امیر کبیر و ناصرالدین شاه مهارت گفتگو با یکدیگر نداشتند (ایکاش داشتند)؛
✔️محمدعلی شاه و مشروطه خواهان هم نتوانستند با یکدیگر گفتگو کنند و این دودمان قاجاران را درنوردید.
✔️رضاخان هم (با وجود خدماتی که به کشور کرد) گفتگو را نمی‌فهمید.
✔️رنانی می گوید: شاید اگر رضا شاه و مدرس به عنوان رهبرِ اقلیت مجلس، مهارت گفتگو داشتند و به گونه‌ای عقلانی با هم گفتگو کرده بودند، ایران مسیرِ دیگری را طی کرده بود.
✔️رنانی ادامه می دهد: اگر محمدرضا شاه و مصدق و یارانشان تواناییِ درانداختن گفتگوهایی عمیق و جدی و صریح و منصفانه "بین خودشان" را داشتند، راهکارهایی برای تفاهم پیدا می کردند.
✔️او سپس به داستان مهندس بازرگان و عزل بنی صدر اشاره می کند.
✔️رنانی در این بحث حتی به ماجرای عزل آیت الله منتظری هم اشاره می کند و تا داستان مناقشه 88 پیش می آید.
✔️این بحث در میان سلسله بحثهایی که دکتر رنانی طی این سالها طرح کرده، دیده/شنیده شد ولی شاید در مقایسه با سایر مباحث ایشان، کمتر جدی انگاشته شد.
با این عقبه، بازگردیم و نگاهی کنیم به دو فقره رویداد اخیر که در تناظر با بحث دکتر رنانی قرار دارد و در انبوه اخبار جاری گم خواهد شد:
نمکی و ملک زاده
از سهند ایرانمهر و حسین دهباشی بگذریم و به فقره بعدی بپردازیم؛ گفتگوی معاون وزیر بهداشت با رفیق/رئیس سابقش. دو پزشک، که حسب اتفاق هر دو سالها تجربه تخصصی و سالها فعالیتهای عالیِ علمی داشته اند. این دو در یک ویژگی دیگر هم مشترک هستند: در بحران کرونا، هر دو متولّی مدیریت سلامت کشور هستند.
این دو پزشک عالیرُتبه چنان عقیم از گفتگو «با یکدیگر» هستند که حرفهایشان به یکدیگر را «در رسانه» و «مقابل دیدگان مردم» می زنند. حرف نه! پنجه بر صورت هم می کشند.
از رنجی که می بریم
زمانی که در مدارس ابتدایی ژاپنی تدریس می کردم، مهمترین انگیزه از حضور در فضای مدرسه این بود که بفهمم آن ژاپن رویایی و آرمانی (که می خواستیم اسلامی اش را بسازیم)، در مدارسش چه رخ می دهد که خروجیِ بخشِ صنعتش، می شود تویوتا و هوندا؟
گمانم آن بود که شاید «کودک ژاپنی» خیلی متفاوت با کودک ایرانی است. شگفت آنکه پس از چند ماه متوجه شدم که در سالهای نخست کودکی، تفاوتِ چندانی بین رفتارهای کودک ژاپنی با کودکcایرانی نیست. در هر کلاس، چند بچۀ شیطان و بازیگوش بودند. چند بچۀ گوشه گیر و ساکت هم بودند. نظم در مدرسه ژاپنی عالی است ولی مدارسِ منظم، در ایران هم کم نداریم. پس ماجرا چیست که در انتهای مسیر، خروجیِ ما آن می شود که دو پزشک عالیرتبه آنگونه با هم صحبت می کنند و دو روشنفکر اینگونه؟
تویوتا
از زمان مشروطه تا به امروز، ما ایرانیان در تلاش و تکاپو برای اصلاح ساختارهای #حاکمیتی هستیم (که البته امر مثبتی است) ولی هر گونه ساختارِ حاکمیتی هم که برقرار شود تا زمانی که سطحِ گفتگو میان ما در حد نمکی و ملک زاده، دهباشی و ایرانمهر... است از میانِ ما «شرکت» بیرون نخواهد آمد. نامهایی همچون تویوتا، فیس بوک، اَپل، سونی و... نامهایی است که بر روی «شرکت» ها گذاشته شده و شرکت، یعنی چند نفر «انسان» که می توانند سالها با هم تولید ثروت کنند و اختلافاتشان را با گفتگو حل کنند
افسوس
مايی كه می خواستیم
زمین را
مهدِ مهربانی کنیم
خود نتوانستیم با هم مهربان باشیم!
برتولت برشت
@renaissancetranslate
🖋 محمدرضا اسلامی
سهند ایرانمهر چند سال است که در عرصه کارهای قلمی فعال است و حضوری مستمر در عرصه نگارش دارد. هم طبع طنز دارد و هم وسعتِ مطالعات.
حسین دهباشی هم چندین سال است که در میخانه خدمت می کند به تعبیر حافظ. هم اهل قلم است، هم وسعت مطالعات تاریخی دارد و هم با اهالی وادی سیاست حشر و نشر دارد.
سهند ایرانمهر و حسین دهباشی، دو سه کلمه با هم "گفتگو" کرده اند و در عرض چند جمله، کارشان به فحش و فحش کشی کشیده و این به سابقه (شغلِ) پدر او اشاره کرده و آن به پدر(ان) و فرزندِ این اشاره کرده و... آنچنان به خدمتِ هم رسیده اند که گویی دو خصم کهَن به هم پریده اند. چه تلخ داستانی!
این هر دو، «اهل قلم» و اهل کتاب بوده/هستند (و حسب اتفاق هر دو «اهل قدرت» هم نیستند) اما در عرض یک «گفتگو» ی ساده، کارشان به چنان زد و خورد خشن و تُندی توئیتری/تلگرامی کشیده و چنان پنجه بر صورت یکدیگر کشیدند که به جز غصه و اندوه چیزی بر قلب انسان نمی نشیند.
دکتر محسن رنانی
دکتر رنانی مقاله ای دارد تحت عنوان: «ناتوانی در گفتگو، از امیرکبیر تا شیخ شجاع» و خلاصۀ کلامش در آن مقاله این است که: «یکی از اصلی‌ترین مولفه‌های بلوغ عقلانی و روحی، چه در سطح فردی و چه در سطح اجتماعی، "توانایی گفتگو" است». او پس از مروری تاریخی بر «مشکل» جاری در میان ما ایرانیان، توضیح می دهد که:
✔️امیر کبیر و ناصرالدین شاه مهارت گفتگو با یکدیگر نداشتند (ایکاش داشتند)؛
✔️محمدعلی شاه و مشروطه خواهان هم نتوانستند با یکدیگر گفتگو کنند و این دودمان قاجاران را درنوردید.
✔️رضاخان هم (با وجود خدماتی که به کشور کرد) گفتگو را نمی‌فهمید.
✔️رنانی می گوید: شاید اگر رضا شاه و مدرس به عنوان رهبرِ اقلیت مجلس، مهارت گفتگو داشتند و به گونه‌ای عقلانی با هم گفتگو کرده بودند، ایران مسیرِ دیگری را طی کرده بود.
✔️رنانی ادامه می دهد: اگر محمدرضا شاه و مصدق و یارانشان تواناییِ درانداختن گفتگوهایی عمیق و جدی و صریح و منصفانه "بین خودشان" را داشتند، راهکارهایی برای تفاهم پیدا می کردند.
✔️او سپس به داستان مهندس بازرگان و عزل بنی صدر اشاره می کند.
✔️رنانی در این بحث حتی به ماجرای عزل آیت الله منتظری هم اشاره می کند و تا داستان مناقشه 88 پیش می آید.
✔️این بحث در میان سلسله بحثهایی که دکتر رنانی طی این سالها طرح کرده، دیده/شنیده شد ولی شاید در مقایسه با سایر مباحث ایشان، کمتر جدی انگاشته شد.
با این عقبه، بازگردیم و نگاهی کنیم به دو فقره رویداد اخیر که در تناظر با بحث دکتر رنانی قرار دارد و در انبوه اخبار جاری گم خواهد شد:
نمکی و ملک زاده
از سهند ایرانمهر و حسین دهباشی بگذریم و به فقره بعدی بپردازیم؛ گفتگوی معاون وزیر بهداشت با رفیق/رئیس سابقش. دو پزشک، که حسب اتفاق هر دو سالها تجربه تخصصی و سالها فعالیتهای عالیِ علمی داشته اند. این دو در یک ویژگی دیگر هم مشترک هستند: در بحران کرونا، هر دو متولّی مدیریت سلامت کشور هستند.
این دو پزشک عالیرُتبه چنان عقیم از گفتگو «با یکدیگر» هستند که حرفهایشان به یکدیگر را «در رسانه» و «مقابل دیدگان مردم» می زنند. حرف نه! پنجه بر صورت هم می کشند.
از رنجی که می بریم
زمانی که در مدارس ابتدایی ژاپنی تدریس می کردم، مهمترین انگیزه از حضور در فضای مدرسه این بود که بفهمم آن ژاپن رویایی و آرمانی (که می خواستیم اسلامی اش را بسازیم)، در مدارسش چه رخ می دهد که خروجیِ بخشِ صنعتش، می شود تویوتا و هوندا؟
گمانم آن بود که شاید «کودک ژاپنی» خیلی متفاوت با کودک ایرانی است. شگفت آنکه پس از چند ماه متوجه شدم که در سالهای نخست کودکی، تفاوتِ چندانی بین رفتارهای کودک ژاپنی با کودکcایرانی نیست. در هر کلاس، چند بچۀ شیطان و بازیگوش بودند. چند بچۀ گوشه گیر و ساکت هم بودند. نظم در مدرسه ژاپنی عالی است ولی مدارسِ منظم، در ایران هم کم نداریم. پس ماجرا چیست که در انتهای مسیر، خروجیِ ما آن می شود که دو پزشک عالیرتبه آنگونه با هم صحبت می کنند و دو روشنفکر اینگونه؟
تویوتا
از زمان مشروطه تا به امروز، ما ایرانیان در تلاش و تکاپو برای اصلاح ساختارهای #حاکمیتی هستیم (که البته امر مثبتی است) ولی هر گونه ساختارِ حاکمیتی هم که برقرار شود تا زمانی که سطحِ گفتگو میان ما در حد نمکی و ملک زاده، دهباشی و ایرانمهر... است از میانِ ما «شرکت» بیرون نخواهد آمد. نامهایی همچون تویوتا، فیس بوک، اَپل، سونی و... نامهایی است که بر روی «شرکت» ها گذاشته شده و شرکت، یعنی چند نفر «انسان» که می توانند سالها با هم تولید ثروت کنند و اختلافاتشان را با گفتگو حل کنند
افسوس
مايی كه می خواستیم
زمین را
مهدِ مهربانی کنیم
خود نتوانستیم با هم مهربان باشیم!
برتولت برشت
@renaissancetranslate
👍2👏1
#تلنگر
من و شخصیت‌های آثارم در برابر سیستم نایستاده است. بلکه در برابر «جهالتی» ایستاده است که «سیستم» جزیی از آن است.
سیستم کوچک‌تر از آن است که «اندیشه» را سرکوب کند و سرکوب نمی‌کند مگر به نام و در پناه پذیرفته‌های سنتی جامعه که به احتمال، خودش زاییده آن است.
مشکل ما «حکومت» نیست، مشکل ما، خود «ما» هستیم که راست نمی‌گوییم و تا وقتی ما عوض نشویم چیز دیگری هم عوض نخواهد شد. ضمن اینکه ما اصلاً «فردگرا» هستیم. حتی روشنفکران ما هم در مبارزاتشان به این دلیل شکست می‌خورند که در آخر خط؛ فرد فردشان تجزیه می‌شوند و این علت‌های زیادی دارد که یکی از آن این است که بین ما دیالوگ(گفتگو)، رایج نیست…ما «مردم» را نمی‌شناسیم. این مردم شایستگی احراز چیزهای بهتری را دارند. منتها در سنت بسته شده‌اند.
استاد بهرام بیضایی
@renaissancetranslate
من و شخصیت‌های آثارم در برابر سیستم نایستاده است. بلکه در برابر «جهالتی» ایستاده است که «سیستم» جزیی از آن است.
سیستم کوچک‌تر از آن است که «اندیشه» را سرکوب کند و سرکوب نمی‌کند مگر به نام و در پناه پذیرفته‌های سنتی جامعه که به احتمال، خودش زاییده آن است.
مشکل ما «حکومت» نیست، مشکل ما، خود «ما» هستیم که راست نمی‌گوییم و تا وقتی ما عوض نشویم چیز دیگری هم عوض نخواهد شد. ضمن اینکه ما اصلاً «فردگرا» هستیم. حتی روشنفکران ما هم در مبارزاتشان به این دلیل شکست می‌خورند که در آخر خط؛ فرد فردشان تجزیه می‌شوند و این علت‌های زیادی دارد که یکی از آن این است که بین ما دیالوگ(گفتگو)، رایج نیست…ما «مردم» را نمی‌شناسیم. این مردم شایستگی احراز چیزهای بهتری را دارند. منتها در سنت بسته شده‌اند.
استاد بهرام بیضایی
@renaissancetranslate
👍1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
#نوستالژی
قطعه باشکوه و خاطره انگیز
«پایان گفتگو»(۱۹۸۸)
اثر ونجلیس، آهنگساز شهیر یونانی.
موسیقی بیکلام زیبایی که همراه با دیگر قطعات شنیدنی آلبوم «دایرکت» در بسیاری از برنامه های گوناگون سیاسی و اجتماعی تلویزیون ایران در اواخر دهه شصت و اوایل هفتاد شمسی مورد استفاده قرار گرفت.
@renaissancetranslate
قطعه باشکوه و خاطره انگیز
«پایان گفتگو»(۱۹۸۸)
اثر ونجلیس، آهنگساز شهیر یونانی.
موسیقی بیکلام زیبایی که همراه با دیگر قطعات شنیدنی آلبوم «دایرکت» در بسیاری از برنامه های گوناگون سیاسی و اجتماعی تلویزیون ایران در اواخر دهه شصت و اوایل هفتاد شمسی مورد استفاده قرار گرفت.
@renaissancetranslate
Dial Out
Vangelis
موسیقی واپسین شب
موسیقی بی کلام زیبایی به نام «پایان گفتگو»
آهنگساز: ونجلیس
آلبوم: دایرکت (۱۹۸۸)
سبک: نیو ایج، الکترونیک، کلاسیک
@renaissancetranslate
موسیقی بی کلام زیبایی به نام «پایان گفتگو»
آهنگساز: ونجلیس
آلبوم: دایرکت (۱۹۸۸)
سبک: نیو ایج، الکترونیک، کلاسیک
@renaissancetranslate
« سی دلیل برای اینکه چرا «سیاستِ» ما عموماً با عصبانیت همراه بوده است؟
🖋محمود سریع القلم
۱-چون متّحدِ قابلِ اتکایی در جهان نداشته ایم؛
۲-چون بیوگرافی (بسیار) کم خوانده ایم؛
۳-چون خریدار دارد؛
۴-چون نیازِعمیقی به مطرح شدن داریم؛
۵-چون بیشتراز سکوت و آرامش، از هیجان لذت می بریم؛
۶-چون رسانه ها سوژه پیدا می کنند؛
۷-چون تفاوت های بین کشورها را کمّی نمی بینیم؛
۸-چون تفاهم را عموماً عیب می دانیم؛
۹-چون Compromise را به سازش ترجمه کرده ایم؛
۱۰-چون در ناخودآگاه خود، سکوت و شمرده گویی را ضعف می دانیم؛
۱۱-چون خیلی حوصله نداریم استدلال بچینیم؛
۱۲-چون به فردی که آرام و گزیده گو باشد می گوییم مشکل دارد؛
۱۳-چون به جای دوست و شریک، سراغ مرید می گردیم؛
۱۴-چون عمدۀ رسانه ها، بیشتر با مطالبِ هیجانی شهرت پیدا می کنند؛
۱۵-چون منظومۀ رفتاری ما بیشتر واکنشی است؛
۱۶-چون تعریفِ ما از حاکمیتِ سیاسی عمدتاً غیراقتصادی است؛
۱۷-چون در ناخودآگاهِ ما، حماسه ازFact به مراتب جذاب تر است؛
۱۸-چون بیان استدلالی ضعفها را، شکست تلقی می کنیم؛
۱۹-چون قرائت خود را از مسائل، تنها قرائت می دانیم؛
۲۰-چون فردی که در صحبت کردن فریاد بِکشد را حق می دانیم؛
۲۱-چون برای سی سالِ آینده برنامه نداریم؛
۲۲-چون تعریفِ ما از حاکمیتِ ملی، به انزوا نزدیک تراست؛
۲۳-چون وقتی فردی عصبانی می شود احساس می کنیم به او ظلم شده است؛
۲۴-چون Share کردن را نیاموخته ایم؛
۲۵-چون به اثبات دائمی خود نیاز داریم؛
۲۶-چون در سیاست به دنبال صداقت هستیم و پیدا نمی کنیم؛
۲۷-چون مبنای قدرت را تولیدِ ناخالصِ ملی نمی دانیم؛
۲۸-چون عموماً تاریخِ چهار قرنۀ سرمایه داری را نخوانده ایم؛
۲۹-چون خود انتقادی در ناخودآگاه ما، مخزن مهمی ندارد؛
۳۰-چون برای حّلِ مسائل از طریقِ مناظره، آشنایی دقیقی نداریم.
@renaissancetranslate
🖋محمود سریع القلم
۱-چون متّحدِ قابلِ اتکایی در جهان نداشته ایم؛
۲-چون بیوگرافی (بسیار) کم خوانده ایم؛
۳-چون خریدار دارد؛
۴-چون نیازِعمیقی به مطرح شدن داریم؛
۵-چون بیشتراز سکوت و آرامش، از هیجان لذت می بریم؛
۶-چون رسانه ها سوژه پیدا می کنند؛
۷-چون تفاوت های بین کشورها را کمّی نمی بینیم؛
۸-چون تفاهم را عموماً عیب می دانیم؛
۹-چون Compromise را به سازش ترجمه کرده ایم؛
۱۰-چون در ناخودآگاه خود، سکوت و شمرده گویی را ضعف می دانیم؛
۱۱-چون خیلی حوصله نداریم استدلال بچینیم؛
۱۲-چون به فردی که آرام و گزیده گو باشد می گوییم مشکل دارد؛
۱۳-چون به جای دوست و شریک، سراغ مرید می گردیم؛
۱۴-چون عمدۀ رسانه ها، بیشتر با مطالبِ هیجانی شهرت پیدا می کنند؛
۱۵-چون منظومۀ رفتاری ما بیشتر واکنشی است؛
۱۶-چون تعریفِ ما از حاکمیتِ سیاسی عمدتاً غیراقتصادی است؛
۱۷-چون در ناخودآگاهِ ما، حماسه ازFact به مراتب جذاب تر است؛
۱۸-چون بیان استدلالی ضعفها را، شکست تلقی می کنیم؛
۱۹-چون قرائت خود را از مسائل، تنها قرائت می دانیم؛
۲۰-چون فردی که در صحبت کردن فریاد بِکشد را حق می دانیم؛
۲۱-چون برای سی سالِ آینده برنامه نداریم؛
۲۲-چون تعریفِ ما از حاکمیتِ ملی، به انزوا نزدیک تراست؛
۲۳-چون وقتی فردی عصبانی می شود احساس می کنیم به او ظلم شده است؛
۲۴-چون Share کردن را نیاموخته ایم؛
۲۵-چون به اثبات دائمی خود نیاز داریم؛
۲۶-چون در سیاست به دنبال صداقت هستیم و پیدا نمی کنیم؛
۲۷-چون مبنای قدرت را تولیدِ ناخالصِ ملی نمی دانیم؛
۲۸-چون عموماً تاریخِ چهار قرنۀ سرمایه داری را نخوانده ایم؛
۲۹-چون خود انتقادی در ناخودآگاه ما، مخزن مهمی ندارد؛
۳۰-چون برای حّلِ مسائل از طریقِ مناظره، آشنایی دقیقی نداریم.
@renaissancetranslate
Forwarded from اتچ بات
«مرضِ عشق»
🖋عادل ایرانخواه
پل والری اعتقاد داشت که اثرِ هنری گرداگردِ خودش، چرخه ای ایجاد می کند که مخاطب را بارها و بارها به سوی خود فرامی خواند. چرخه ای زیبایی شناختی، که افراد را به دام می اندازد و مجاب می کند که بازهم به آن اثر رجوع کنند.
شما آثارِ باخ و یا ونگوگ را به صورتِ محو به یاد می آورید اما بازهم به آنها برمی گردید. این چرخه درباره ی معشوق نیز صادق است. شما مدام به دیدن و شنیدن او برمی گردید. هزارتویی که انتهایش بر کسی معلوم نیست!
فیلمِ «رشته خیال»، این چرخه را بدونِ پرده پوشی و خیلی سرراست به نمایش می گذارد، حتی با اندکی بدبینی و به شکلی مرضی!
ماجرایِ طراح مدی که مدلهایِ زیادی را به کار می گیرد، با آنها واردِ رابطه می شود اما با هیچکدام به درازا نمی کشد. او خودشیفته وار فقط طرحهایِ خودش را بر تنِ آنها می پوشاند. بیشتر از تنِ آنها او فقط طرحهای خود را می بیند. تعبیری مناسب از عدمِ رابطه که در آن شخص فقط «خودش» را تکرار می کند و هیچ مواجهه ای با «دیگری» ندارد.
در این تکرارِ ملال آورِ امرِ نو، اما، مدلی پیدا می شود که ظاهراً فقط او «سلوکِ عشق» را به درستی می داند. این راز را می داند که عشقِ بدون تلفات بی معنی است. باید درگیریی بیش از تن و لباس با «دیگری» داشت. مواجهه باید آنقدر شدید باشد که جراحت وارد شود. بدونِ زخم هیچ عشقی ایجاد نمی شود. باید زخمی باشد که مداوایی صورت گیرد.
آلما که می داند قرار است او نیز به سرنوشتِ مدلهای دیگر دچار شود، مستر رینولدز را مدام مسموم می کند، تا خود درمانش کند! یک چرخه ی مریض و جنون آمیز اما به هرحال زیبا!
@renaissancetranslate
🖋عادل ایرانخواه
پل والری اعتقاد داشت که اثرِ هنری گرداگردِ خودش، چرخه ای ایجاد می کند که مخاطب را بارها و بارها به سوی خود فرامی خواند. چرخه ای زیبایی شناختی، که افراد را به دام می اندازد و مجاب می کند که بازهم به آن اثر رجوع کنند.
شما آثارِ باخ و یا ونگوگ را به صورتِ محو به یاد می آورید اما بازهم به آنها برمی گردید. این چرخه درباره ی معشوق نیز صادق است. شما مدام به دیدن و شنیدن او برمی گردید. هزارتویی که انتهایش بر کسی معلوم نیست!
فیلمِ «رشته خیال»، این چرخه را بدونِ پرده پوشی و خیلی سرراست به نمایش می گذارد، حتی با اندکی بدبینی و به شکلی مرضی!
ماجرایِ طراح مدی که مدلهایِ زیادی را به کار می گیرد، با آنها واردِ رابطه می شود اما با هیچکدام به درازا نمی کشد. او خودشیفته وار فقط طرحهایِ خودش را بر تنِ آنها می پوشاند. بیشتر از تنِ آنها او فقط طرحهای خود را می بیند. تعبیری مناسب از عدمِ رابطه که در آن شخص فقط «خودش» را تکرار می کند و هیچ مواجهه ای با «دیگری» ندارد.
در این تکرارِ ملال آورِ امرِ نو، اما، مدلی پیدا می شود که ظاهراً فقط او «سلوکِ عشق» را به درستی می داند. این راز را می داند که عشقِ بدون تلفات بی معنی است. باید درگیریی بیش از تن و لباس با «دیگری» داشت. مواجهه باید آنقدر شدید باشد که جراحت وارد شود. بدونِ زخم هیچ عشقی ایجاد نمی شود. باید زخمی باشد که مداوایی صورت گیرد.
آلما که می داند قرار است او نیز به سرنوشتِ مدلهای دیگر دچار شود، مستر رینولدز را مدام مسموم می کند، تا خود درمانش کند! یک چرخه ی مریض و جنون آمیز اما به هرحال زیبا!
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
Forwarded from اتچ بات
«نفحات نفت»
🖋 رضا امیرخانی
🎥 انیمیشن: بابک قراگوزلو
ابتدا انیمیشن را ببینید و بعد کپشن را بخوانید.
در دولت «نفتی» متخصص تربیت نمی شود؛ در دولت نفتی تولید بی ارج هست؛ دولت نفتی نه خود «مولد» است و نه «تولید» دیگران برایش ارزشمند است؛
تنها قسمت کوچکی از درآمد نفتی را بین مردم تقسیم می کند٬ آن هم برای مردمانی که صدایشان بلندتر از بقیه باشد؛ و طبیعتا هر فرد و گروهی که به دولت نزدیکتر باشند صدایشان زودتر شنیده می شود.
مدیر دولتی یک شلنگ نفت پیدا می کند از مخزن عمومی دولت و با همان دفتر و دستک درست می کند. می داند تک خوری از این شیر نفت، کار را خراب می کند و بهتر است که تعدادی از افراد پرنفوذ به سر این شیر وصل شوند تا اگر گرفتاری پیش آمد بستن شیر برای مسئول بالادستی پرهزینه باشد.
وقتی دولت «نفت» را مال خودش می داند و نه مال مردم، مردم راهکاری برای نظارت روی مال شان را ندارند و دست دولت هم در مفت خوری نفت، واضح است که او دیگر به کسی پاسخگو نیست و تنها در تریبون های رسمی شعار می دهد دولت باید پاسخگوی ملت باشد.
کدام پاسخگویی؟ کدام ملت؟ مسئولان دولتی که از پول نفت «پروار» گشته اند دغدغه پاسخگویی ندارند خود را خادم مردم نمی دانند. او از چاه مفت نفت پول برداشت می کند و هر مسئول اصولا دری است به سوی بهشت زمینی.
مدیری موفق است که قدرت دسترسی به شلنگ های قطورتری را داشته باشد از ردیف های بودجه سر دربیاورد معاون مجلس پرنفوذی باشد تا بهتر بتواند بودجه بگیرد با نمایندگان و مسئولان بالادست بیشتر پالوده بخورد و قس على هذا...
به همین دلیل است که همواره وزارتخانه ها از حضور وزیری که نماینده پرسابقه مجلس بوده باشد حمایت می کنند؛ وزیری که «بلد» است چگونه به نفت دسترسی پیدا کند. شنیده ام که ستاره دریایی، اگر بازویش زیر سنگ گیر کند، از خیر بازو می گذرد و آن را قطع می کند اما این مال زمانی است که ستاره بیم داشته باشد از خطر...دولت تا نفت دارد، خطری تهدیدش نمی کند! و اینگونه «اقتصاد دولتی» ساخته می شوند. خانواده مفلوک هست، کار پدر بدانجا کشیده است که مجبور است طلای مادر را بفروشد تا نان سفره ی فرزندان را فراهم آورد و البته بیش از آنکه خرج خود کند. به این پدر چه خواهی گفت!؟
بیکاره، مفلس، معتاد!! هرچه خواستید بگویید اما بدانید که از چنین پدری باید ناامید شد. مادر یعنی(وطن) پدر یعنی (دولت)طلا یعنی(نفت) این سرزمین پدرانی داشته است که برای حفظ حکومت و قدرت، نه تنها طلای مادر ، بلکه خود «مادر» را فروخته اند. در چنین خانواده ای تنها مایه نجات، همت فرزندان است، از این «پدر» کاری ساخته نیست!
@renaissancetranslate
🖋 رضا امیرخانی
🎥 انیمیشن: بابک قراگوزلو
ابتدا انیمیشن را ببینید و بعد کپشن را بخوانید.
در دولت «نفتی» متخصص تربیت نمی شود؛ در دولت نفتی تولید بی ارج هست؛ دولت نفتی نه خود «مولد» است و نه «تولید» دیگران برایش ارزشمند است؛
تنها قسمت کوچکی از درآمد نفتی را بین مردم تقسیم می کند٬ آن هم برای مردمانی که صدایشان بلندتر از بقیه باشد؛ و طبیعتا هر فرد و گروهی که به دولت نزدیکتر باشند صدایشان زودتر شنیده می شود.
مدیر دولتی یک شلنگ نفت پیدا می کند از مخزن عمومی دولت و با همان دفتر و دستک درست می کند. می داند تک خوری از این شیر نفت، کار را خراب می کند و بهتر است که تعدادی از افراد پرنفوذ به سر این شیر وصل شوند تا اگر گرفتاری پیش آمد بستن شیر برای مسئول بالادستی پرهزینه باشد.
وقتی دولت «نفت» را مال خودش می داند و نه مال مردم، مردم راهکاری برای نظارت روی مال شان را ندارند و دست دولت هم در مفت خوری نفت، واضح است که او دیگر به کسی پاسخگو نیست و تنها در تریبون های رسمی شعار می دهد دولت باید پاسخگوی ملت باشد.
کدام پاسخگویی؟ کدام ملت؟ مسئولان دولتی که از پول نفت «پروار» گشته اند دغدغه پاسخگویی ندارند خود را خادم مردم نمی دانند. او از چاه مفت نفت پول برداشت می کند و هر مسئول اصولا دری است به سوی بهشت زمینی.
مدیری موفق است که قدرت دسترسی به شلنگ های قطورتری را داشته باشد از ردیف های بودجه سر دربیاورد معاون مجلس پرنفوذی باشد تا بهتر بتواند بودجه بگیرد با نمایندگان و مسئولان بالادست بیشتر پالوده بخورد و قس على هذا...
به همین دلیل است که همواره وزارتخانه ها از حضور وزیری که نماینده پرسابقه مجلس بوده باشد حمایت می کنند؛ وزیری که «بلد» است چگونه به نفت دسترسی پیدا کند. شنیده ام که ستاره دریایی، اگر بازویش زیر سنگ گیر کند، از خیر بازو می گذرد و آن را قطع می کند اما این مال زمانی است که ستاره بیم داشته باشد از خطر...دولت تا نفت دارد، خطری تهدیدش نمی کند! و اینگونه «اقتصاد دولتی» ساخته می شوند. خانواده مفلوک هست، کار پدر بدانجا کشیده است که مجبور است طلای مادر را بفروشد تا نان سفره ی فرزندان را فراهم آورد و البته بیش از آنکه خرج خود کند. به این پدر چه خواهی گفت!؟
بیکاره، مفلس، معتاد!! هرچه خواستید بگویید اما بدانید که از چنین پدری باید ناامید شد. مادر یعنی(وطن) پدر یعنی (دولت)طلا یعنی(نفت) این سرزمین پدرانی داشته است که برای حفظ حکومت و قدرت، نه تنها طلای مادر ، بلکه خود «مادر» را فروخته اند. در چنین خانواده ای تنها مایه نجات، همت فرزندان است، از این «پدر» کاری ساخته نیست!
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
ساکنان یک کشور «توتالیتر» برای تسریع حرکت فرآیند تاریخ یا طبیعت به درون این فرآیند کشیده و انداخته می شوند، بدینسان، آنها تنها می توانند دژخیمان یا قربانیان قانون ذاتی طبیعت یا «تاریخ» باشند .
تنها این فرآیند هست که تصمیم می گیرد که کسانی که امروز اقوام و افراد اعضای طبقات رو به زوال و یا مردمان منحط را از بین می برند ، فردا خود قربانی سیستم گردند.
تنها کاری که فرمانروایی توتالیتر باید برای هدایت رفتار اتباع خود انجام دهد، آماده ساختن یکایک آنها برای ایفای نقش «دژخیم» و یا «قربانی» است.
وظیفهٔ این آماده سازی دوسویه که در رژیم توتالیتر بر عهدهٔ «ایدئولوژی» توتالیتر است.
«توتالیتاریسم»
هانا آرنت
@renaissancetranslate
تنها این فرآیند هست که تصمیم می گیرد که کسانی که امروز اقوام و افراد اعضای طبقات رو به زوال و یا مردمان منحط را از بین می برند ، فردا خود قربانی سیستم گردند.
تنها کاری که فرمانروایی توتالیتر باید برای هدایت رفتار اتباع خود انجام دهد، آماده ساختن یکایک آنها برای ایفای نقش «دژخیم» و یا «قربانی» است.
وظیفهٔ این آماده سازی دوسویه که در رژیم توتالیتر بر عهدهٔ «ایدئولوژی» توتالیتر است.
«توتالیتاریسم»
هانا آرنت
@renaissancetranslate
Snow Frolic
Francis Lai
موسیقی واپسین شب
قطعه زیبا و کمتر شنیده شده ای
با نام «برف بازی»
آهنگساز: فرانسیس له
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «داستان عشق»(۱۹۷۰)
سبک: ساندترک، پاپ، کلاسیک
@renaissancetranslate
قطعه زیبا و کمتر شنیده شده ای
با نام «برف بازی»
آهنگساز: فرانسیس له
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «داستان عشق»(۱۹۷۰)
سبک: ساندترک، پاپ، کلاسیک
@renaissancetranslate
رنسانس
دن: شنیدم در این کوه معدن هست بونی: خدا نکند معدن باشد! دن: نمی فهمم! برای چی؟! بونی: مادام که کوه فقیر است، از آن ملت است، اما همین که معلوم شد غنی است، «حکومت» آن را تصاحب خواهد کرد. حکومت یک دست دراز دارد و یک دست کوتاه. «دست دراز» به همه جا می رسد…
بالاترین کار «روح» این است که خود را نثار کند تا خود را بجوید، خود را فنا کند تا خود را باز یابد. انسان چیزی بجز آنچه می دهد ندارد.
«آری کریستینا، راست است: انسان چیزی بجز آنچه می دهد ندارد، اما دادن به چه کسی و به چه سان؟ عشق ما و حسن نیت و اراده ی ما در فداکاری و از خودگذشتگی اگر در راه آرمانهای مبهم و غیر انسانی صرف شود عقیم خواهد ماند و فقط به شرطی ثمربخش خواهد بود که در جهت روابط ما با همنوعان ما باشد. اخلاق بجز در زندگی عملی گسترش نمی یابد و شکوفان نمی شود.
من به خدا اعتقاد نداشتم ولی آن وقت از صمیم قلب آرزو کردم که ای کاش خدا وجود می داشت. من به او احتیاج داشتم تا از تشویش و بلبشویی رهایی یابم. در راه به مردی روحانی که قبلا می شناختمش و او را به نام "برادر دینی آنتی فونا" می خواندند برخوردم و به او گفتم: «خیلی دلم می خواهد که به خدا معتقد شوم ولی نمی توانم. چرا به من توضیح نمی دهی که چه باید کرد؟» او در جواب به من گفت: «نباید مغرور بود، نباید در فهمیدن هر چیزی اصرار ورزید، نباید به خود سخت گرفت، باید تسلیم بود، باید چشم ها را بست و دعا کرد. دین موهبتی است.» متاسفانه من بی نصیب از این موهبت به دنیا آمده بودم. من می خواستم همه چیز بفهمم. نمی توانستم در راه فهمیدن تلاش نکنم. تمام وجودم تبدیل به کششی دردناک و شدید شده بود. نمی توانستم تسلیم باشم. با تمام قوا خدا را می خواستم. به او احتیاج داشتم. او به من جواب نداد.
«نان و شراب»
اینیاتسیو سیلونه
@renaissancetranslate
«آری کریستینا، راست است: انسان چیزی بجز آنچه می دهد ندارد، اما دادن به چه کسی و به چه سان؟ عشق ما و حسن نیت و اراده ی ما در فداکاری و از خودگذشتگی اگر در راه آرمانهای مبهم و غیر انسانی صرف شود عقیم خواهد ماند و فقط به شرطی ثمربخش خواهد بود که در جهت روابط ما با همنوعان ما باشد. اخلاق بجز در زندگی عملی گسترش نمی یابد و شکوفان نمی شود.
من به خدا اعتقاد نداشتم ولی آن وقت از صمیم قلب آرزو کردم که ای کاش خدا وجود می داشت. من به او احتیاج داشتم تا از تشویش و بلبشویی رهایی یابم. در راه به مردی روحانی که قبلا می شناختمش و او را به نام "برادر دینی آنتی فونا" می خواندند برخوردم و به او گفتم: «خیلی دلم می خواهد که به خدا معتقد شوم ولی نمی توانم. چرا به من توضیح نمی دهی که چه باید کرد؟» او در جواب به من گفت: «نباید مغرور بود، نباید در فهمیدن هر چیزی اصرار ورزید، نباید به خود سخت گرفت، باید تسلیم بود، باید چشم ها را بست و دعا کرد. دین موهبتی است.» متاسفانه من بی نصیب از این موهبت به دنیا آمده بودم. من می خواستم همه چیز بفهمم. نمی توانستم در راه فهمیدن تلاش نکنم. تمام وجودم تبدیل به کششی دردناک و شدید شده بود. نمی توانستم تسلیم باشم. با تمام قوا خدا را می خواستم. به او احتیاج داشتم. او به من جواب نداد.
«نان و شراب»
اینیاتسیو سیلونه
@renaissancetranslate
ﻭﻗﺘﯽ ﻣﯽبینیﮐﺴﯽ ﻟﻬﺠﻪ ﺩﺍﺭﺩ ،
ﻣﻌﻨﺎﯾﺶ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻮ
ﯾﮏ «ﺯﺑﺎﻥ» ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯽﺩﺍﻧﺪ!
«هاینریش ﺑﻞ»
@renaissancetranslate
ﻣﻌﻨﺎﯾﺶ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻮ
ﯾﮏ «ﺯﺑﺎﻥ» ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯽﺩﺍﻧﺪ!
«هاینریش ﺑﻞ»
@renaissancetranslate
❤1
Forwarded from اتچ بات
«اعترافات اجباری» در شوروی زمان استالین مدرک اصلی برای صدور احکام اعدام بود. وسولد مايرهولد، کارگردان سرشناس تئاتر، یکی از قربانیان اعتراف گیری اجباری بود. او قبل از اینکه اعدام شود طی نامه ای به نخست وزیر شوروی، روند کسب اعترافات به اصطلاح «موثق» از خودش را شرح داد:
"بازجویان شروع کردند به اعمال زور بر من، یک پیرمرد شصت و پنج ساله مريض. وادارم کردند دمر روی زمین دراز بکشم و بعد با شلاق به کف پاها و ستون فقراتم کوبیدند. آنها مرا روی صندلی نشاندند و از بالا، با قدرت ، بر پاهایم کوبیدند. طی روزهای بعد پاهایم خونریزی شدیدی کرد. آنها دوباره به سراغم آمدند و با شلاق بر تاول های آبی و قرمز و زرد بدنم کوبیدند. چنان دردی می کشیدم که انگار آب جوش روی این بخشهای حساس بدنم ریخته اند. از شدت درد زوزه می کشیدم و گریه می کردم. زیر مشت و لگد له و لورده شدم. موقعی که آنها به قول خودشان «حمله روانشناختی» را هم افزودند، دردهای جسمی و روانی موجب چنان وحشت شدیدی در من شد که کاملاً عریان و بی دفاع شدم. یک بند گریه می کردم.
موقعی که دمر کف اتاق افتاده بودم کشف کردم که می توانم مثل یک سگ ،که صاحبش با شلاق می زندش، دور خودم بپیچم، بچرخم، بخزم، و زوزه بکشم....ترس، وحشت شدیدی در من به وجود آورد و وحشت وادارم کرد که ابزاری برای دفاع از خودم بیابم.
فرد در این مرحله به خودش می گوید:
"مرگ، این قطعی ترین قطعیت ها، آسان تر از این شکنجه است..."
پس شروع کردم به مجرم اعلام کردن خودم، با این امید که این اعتراف، به سرعت منجر به اعدامم شود...عملاً به دو فرد تقسيم شده بودم. اولی در حال کنکاش برای یافتن «جرایم» علیه دومی بود و وقتی نتوانست این «جرایم» را بیابد، شروع کرد به ابداعشان. بازجو در این زمینه دستیار مجرب و ماهری از کار درآمد و ما، با یک همکاری نزدیک، شروع کردیم به نگارش متن اعترافاتم. موقعی که فانتزی هایم شروع می کرد به ته کشیدن بازجویان زمام امور را به دست گرفتند؛ آنها متن اعترافاتم را آماده٬ نوشته و اصلاح کردند. خودشان چهار بار آن را بازنویسی کردند. بازجو مدام تهدیدم می کرد:
"اگر نمی توانی بنویسی(یا به عبارتی ابداع کنی، دوباره کتکت خواهیم زد...)کاری می کنیم که بدنت تبدیل شود به یک توده گوشت بی شكل، له و لورده، و خونین"
و در آنجا بود که آنها هر چیزی که از من خواستند را امضا کردم.
(بایگانی ادبی پلیس مخفی | نویسنده: ویتالی شنتالینسکی | ترجمه: بیژن اشتری، انتشارات ثالث)
+پی‌نوشت: مایرهولد در شمار یکی از برجسته ترین کارگردانان و بازیگران تئاتر روس در اتحاد جماهیر شوروی و یکی از بزرگترین هنرمندان این رشته در اوایل قرن بیستم قرار دارد. تجربه‌های فراوان او در زمینه‌های فیزیک بدن و سمبولیسم در تئاتر غیر قراردادی، او را به عنوان یکی از چهره‌های اولیه تئاتر مدرن به دنیا معرفی نمود.مایرهولد خیلی زود سبک رئالیسم استانیسلاوسکی را نفی کرده و به عنوان رهبر آوانگاردهای تئاتر، ایده‌های تازه‌ای را آزمود. سبک مبتکرانه و اکسپرسیونیستی در سالهای ۱۹۲۹ و ۱۹۳۰، به مذاق نقادان شوروی خوش نیامد، چرا که به نظر ایشان نامتعارف بود. مدتی بعد متهم به گرایس به فرمالیسم شد و اجراهای بعدی‌اش را توقیف کردند. بعد از حمله های علنی‌اش به باید و نبایدهای «رئالیسم سوسیالیستی»(تنها سبک هنری مورد تأیید اتحاد جماهیر شوروری) در ژوئن ۱۹۳۹ دستگیر شد. در زندان لوبیانکا در مسکو بازجویی و شکنجه شد و در فوریه ۱۹۴۰ او را به جوخهٔ آتش سپردند. ۱۵ سال بعد دادگاه عالی شوروی از وی اعاده حیثیت نمود.
@renaissancetranslate
"بازجویان شروع کردند به اعمال زور بر من، یک پیرمرد شصت و پنج ساله مريض. وادارم کردند دمر روی زمین دراز بکشم و بعد با شلاق به کف پاها و ستون فقراتم کوبیدند. آنها مرا روی صندلی نشاندند و از بالا، با قدرت ، بر پاهایم کوبیدند. طی روزهای بعد پاهایم خونریزی شدیدی کرد. آنها دوباره به سراغم آمدند و با شلاق بر تاول های آبی و قرمز و زرد بدنم کوبیدند. چنان دردی می کشیدم که انگار آب جوش روی این بخشهای حساس بدنم ریخته اند. از شدت درد زوزه می کشیدم و گریه می کردم. زیر مشت و لگد له و لورده شدم. موقعی که آنها به قول خودشان «حمله روانشناختی» را هم افزودند، دردهای جسمی و روانی موجب چنان وحشت شدیدی در من شد که کاملاً عریان و بی دفاع شدم. یک بند گریه می کردم.
موقعی که دمر کف اتاق افتاده بودم کشف کردم که می توانم مثل یک سگ ،که صاحبش با شلاق می زندش، دور خودم بپیچم، بچرخم، بخزم، و زوزه بکشم....ترس، وحشت شدیدی در من به وجود آورد و وحشت وادارم کرد که ابزاری برای دفاع از خودم بیابم.
فرد در این مرحله به خودش می گوید:
"مرگ، این قطعی ترین قطعیت ها، آسان تر از این شکنجه است..."
پس شروع کردم به مجرم اعلام کردن خودم، با این امید که این اعتراف، به سرعت منجر به اعدامم شود...عملاً به دو فرد تقسيم شده بودم. اولی در حال کنکاش برای یافتن «جرایم» علیه دومی بود و وقتی نتوانست این «جرایم» را بیابد، شروع کرد به ابداعشان. بازجو در این زمینه دستیار مجرب و ماهری از کار درآمد و ما، با یک همکاری نزدیک، شروع کردیم به نگارش متن اعترافاتم. موقعی که فانتزی هایم شروع می کرد به ته کشیدن بازجویان زمام امور را به دست گرفتند؛ آنها متن اعترافاتم را آماده٬ نوشته و اصلاح کردند. خودشان چهار بار آن را بازنویسی کردند. بازجو مدام تهدیدم می کرد:
"اگر نمی توانی بنویسی(یا به عبارتی ابداع کنی، دوباره کتکت خواهیم زد...)کاری می کنیم که بدنت تبدیل شود به یک توده گوشت بی شكل، له و لورده، و خونین"
و در آنجا بود که آنها هر چیزی که از من خواستند را امضا کردم.
(بایگانی ادبی پلیس مخفی | نویسنده: ویتالی شنتالینسکی | ترجمه: بیژن اشتری، انتشارات ثالث)
+پی‌نوشت: مایرهولد در شمار یکی از برجسته ترین کارگردانان و بازیگران تئاتر روس در اتحاد جماهیر شوروی و یکی از بزرگترین هنرمندان این رشته در اوایل قرن بیستم قرار دارد. تجربه‌های فراوان او در زمینه‌های فیزیک بدن و سمبولیسم در تئاتر غیر قراردادی، او را به عنوان یکی از چهره‌های اولیه تئاتر مدرن به دنیا معرفی نمود.مایرهولد خیلی زود سبک رئالیسم استانیسلاوسکی را نفی کرده و به عنوان رهبر آوانگاردهای تئاتر، ایده‌های تازه‌ای را آزمود. سبک مبتکرانه و اکسپرسیونیستی در سالهای ۱۹۲۹ و ۱۹۳۰، به مذاق نقادان شوروی خوش نیامد، چرا که به نظر ایشان نامتعارف بود. مدتی بعد متهم به گرایس به فرمالیسم شد و اجراهای بعدی‌اش را توقیف کردند. بعد از حمله های علنی‌اش به باید و نبایدهای «رئالیسم سوسیالیستی»(تنها سبک هنری مورد تأیید اتحاد جماهیر شوروری) در ژوئن ۱۹۳۹ دستگیر شد. در زندان لوبیانکا در مسکو بازجویی و شکنجه شد و در فوریه ۱۹۴۰ او را به جوخهٔ آتش سپردند. ۱۵ سال بعد دادگاه عالی شوروی از وی اعاده حیثیت نمود.
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
Audio
موسیقی واپسین شب
ترانه قدیمی و فوق‌العاده زیبای ایتالیایی
«به تو رحم نمی کنم...»(۱۹۶۳)
خواننده: میراندا مارتینو
آلبوم: برترینهای میراندا(۲۰۱۹)
سبک : پاپ، کلاسیک، حماسی
@renaissancetranslate
ترانه قدیمی و فوق‌العاده زیبای ایتالیایی
«به تو رحم نمی کنم...»(۱۹۶۳)
خواننده: میراندا مارتینو
آلبوم: برترینهای میراندا(۲۰۱۹)
سبک : پاپ، کلاسیک، حماسی
@renaissancetranslate
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
سال ۲۰۲۰ با آن همه حوادث تلخ و باورنکردنی، سال عجیبی بود که احتمالاً خاطره تلخش به سختی از حافظه جمعی بشر زدوده خواهد شد و تأثیرش تا مدتها در ذهن همه ما باقی خواهد ماند.
خالق این موزیک ویدیوی زیبا و متفاوت، خلاقانه تلاش کرده تا تمام حوادثی که ما در خلال سال میلادی گذشته و در جای جای جهان تجربه کردیم را به تصویر بکشد و نتیجه نهایی را همچون یک آلبوم خاطرات با مخاطبان به اشتراک بگذارد.
پیشنهاد می کنم تماشای این اثر هنرمندانه را از دست ندهید!
سازنده: Cee-Roo
#سال_۲۰۲۰
#بازنشر
@renaissancetranslate
خالق این موزیک ویدیوی زیبا و متفاوت، خلاقانه تلاش کرده تا تمام حوادثی که ما در خلال سال میلادی گذشته و در جای جای جهان تجربه کردیم را به تصویر بکشد و نتیجه نهایی را همچون یک آلبوم خاطرات با مخاطبان به اشتراک بگذارد.
پیشنهاد می کنم تماشای این اثر هنرمندانه را از دست ندهید!
سازنده: Cee-Roo
#سال_۲۰۲۰
#بازنشر
@renaissancetranslate