This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
#نوستالژی
قطعه باشکوه و خاطره انگیز
«پایان گفتگو»(۱۹۸۸)
اثر ونجلیس، آهنگساز شهیر یونانی.
موسیقی بی‌کلام زیبایی که همراه با دیگر قطعات شنیدنی آلبوم «دایرکت» در بسیاری از برنامه های گوناگون سیاسی و اجتماعی تلویزیون ایران در اواخر دهه شصت و اوایل هفتاد شمسی مورد استفاده قرار گرفت.
@renaissancetranslate
قطعه باشکوه و خاطره انگیز
«پایان گفتگو»(۱۹۸۸)
اثر ونجلیس، آهنگساز شهیر یونانی.
موسیقی بی‌کلام زیبایی که همراه با دیگر قطعات شنیدنی آلبوم «دایرکت» در بسیاری از برنامه های گوناگون سیاسی و اجتماعی تلویزیون ایران در اواخر دهه شصت و اوایل هفتاد شمسی مورد استفاده قرار گرفت.
@renaissancetranslate
Dial Out
Vangelis
موسیقی واپسین شب
موسیقی بی کلام زیبایی به نام «پایان گفتگو»
آهنگساز: ونجلیس
آلبوم: دایرکت (۱۹۸۸)
سبک: نیو ایج، الکترونیک، کلاسیک
@renaissancetranslate
موسیقی بی کلام زیبایی به نام «پایان گفتگو»
آهنگساز: ونجلیس
آلبوم: دایرکت (۱۹۸۸)
سبک: نیو ایج، الکترونیک، کلاسیک
@renaissancetranslate
« سی دلیل برای اینکه چرا «سیاستِ» ما عموماً با عصبانیت همراه بوده است؟
🖋محمود سریع القلم
۱-چون متّحدِ قابلِ اتکایی در جهان نداشته ایم؛
۲-چون بیوگرافی (بسیار) کم خوانده ایم؛
۳-چون خریدار دارد؛
۴-چون نیازِعمیقی به مطرح شدن داریم؛
۵-چون بیشتراز سکوت و آرامش، از هیجان لذت می بریم؛
۶-چون رسانه ها سوژه پیدا می کنند؛
۷-چون تفاوت های بین کشورها را کمّی نمی بینیم؛
۸-چون تفاهم را عموماً عیب می دانیم؛
۹-چون Compromise را به سازش ترجمه کرده ایم؛
۱۰-چون در ناخودآگاه خود، سکوت و شمرده گویی را ضعف می دانیم؛
۱۱-چون خیلی حوصله نداریم استدلال بچینیم؛
۱۲-چون به فردی که آرام و گزیده گو باشد می گوییم مشکل دارد؛
۱۳-چون به جای دوست و شریک، سراغ مرید می گردیم؛
۱۴-چون عمدۀ رسانه ها، بیشتر با مطالبِ هیجانی شهرت پیدا می کنند؛
۱۵-چون منظومۀ رفتاری ما بیشتر واکنشی است؛
۱۶-چون تعریفِ ما از حاکمیتِ سیاسی عمدتاً غیراقتصادی است؛
۱۷-چون در ناخودآگاهِ ما، حماسه ازFact به مراتب جذاب تر است؛
۱۸-چون بیان استدلالی ضعفها را، شکست تلقی می کنیم؛
۱۹-چون قرائت خود را از مسائل، تنها قرائت می دانیم؛
۲۰-چون فردی که در صحبت کردن فریاد بِکشد را حق می دانیم؛
۲۱-چون برای سی سالِ آینده برنامه نداریم؛
۲۲-چون تعریفِ ما از حاکمیتِ ملی، به انزوا نزدیک تراست؛
۲۳-چون وقتی فردی عصبانی می شود احساس می کنیم به او ظلم شده است؛
۲۴-چون Share کردن را نیاموخته ایم؛
۲۵-چون به اثبات دائمی خود نیاز داریم؛
۲۶-چون در سیاست به دنبال صداقت هستیم و پیدا نمی کنیم؛
۲۷-چون مبنای قدرت را تولیدِ ناخالصِ ملی نمی دانیم؛
۲۸-چون عموماً تاریخِ چهار قرنۀ سرمایه داری را نخوانده ایم؛
۲۹-چون خود انتقادی در ناخودآگاه ما، مخزن مهمی ندارد؛
۳۰-چون برای حّلِ مسائل از طریقِ مناظره، آشنایی دقیقی نداریم.
@renaissancetranslate
🖋محمود سریع القلم
۱-چون متّحدِ قابلِ اتکایی در جهان نداشته ایم؛
۲-چون بیوگرافی (بسیار) کم خوانده ایم؛
۳-چون خریدار دارد؛
۴-چون نیازِعمیقی به مطرح شدن داریم؛
۵-چون بیشتراز سکوت و آرامش، از هیجان لذت می بریم؛
۶-چون رسانه ها سوژه پیدا می کنند؛
۷-چون تفاوت های بین کشورها را کمّی نمی بینیم؛
۸-چون تفاهم را عموماً عیب می دانیم؛
۹-چون Compromise را به سازش ترجمه کرده ایم؛
۱۰-چون در ناخودآگاه خود، سکوت و شمرده گویی را ضعف می دانیم؛
۱۱-چون خیلی حوصله نداریم استدلال بچینیم؛
۱۲-چون به فردی که آرام و گزیده گو باشد می گوییم مشکل دارد؛
۱۳-چون به جای دوست و شریک، سراغ مرید می گردیم؛
۱۴-چون عمدۀ رسانه ها، بیشتر با مطالبِ هیجانی شهرت پیدا می کنند؛
۱۵-چون منظومۀ رفتاری ما بیشتر واکنشی است؛
۱۶-چون تعریفِ ما از حاکمیتِ سیاسی عمدتاً غیراقتصادی است؛
۱۷-چون در ناخودآگاهِ ما، حماسه ازFact به مراتب جذاب تر است؛
۱۸-چون بیان استدلالی ضعفها را، شکست تلقی می کنیم؛
۱۹-چون قرائت خود را از مسائل، تنها قرائت می دانیم؛
۲۰-چون فردی که در صحبت کردن فریاد بِکشد را حق می دانیم؛
۲۱-چون برای سی سالِ آینده برنامه نداریم؛
۲۲-چون تعریفِ ما از حاکمیتِ ملی، به انزوا نزدیک تراست؛
۲۳-چون وقتی فردی عصبانی می شود احساس می کنیم به او ظلم شده است؛
۲۴-چون Share کردن را نیاموخته ایم؛
۲۵-چون به اثبات دائمی خود نیاز داریم؛
۲۶-چون در سیاست به دنبال صداقت هستیم و پیدا نمی کنیم؛
۲۷-چون مبنای قدرت را تولیدِ ناخالصِ ملی نمی دانیم؛
۲۸-چون عموماً تاریخِ چهار قرنۀ سرمایه داری را نخوانده ایم؛
۲۹-چون خود انتقادی در ناخودآگاه ما، مخزن مهمی ندارد؛
۳۰-چون برای حّلِ مسائل از طریقِ مناظره، آشنایی دقیقی نداریم.
@renaissancetranslate
Forwarded from اتچ بات
«مرضِ عشق»
🖋عادل ایرانخواه
پل والری اعتقاد داشت که اثرِ هنری گرداگردِ خودش، چرخه ای ایجاد می کند که مخاطب را بارها و بارها به سوی خود فرامی خواند. چرخه ای زیبایی شناختی، که افراد را به دام می اندازد و مجاب می کند که بازهم به آن اثر رجوع کنند.
شما آثارِ باخ و یا ونگوگ را به صورتِ محو به یاد می آورید اما بازهم به آنها برمی گردید. این چرخه درباره ی معشوق نیز صادق است. شما مدام به دیدن و شنیدن او برمی گردید. هزارتویی که انتهایش بر کسی معلوم نیست!
فیلمِ «رشته خیال»، این چرخه را بدونِ پرده پوشی و خیلی سرراست به نمایش می گذارد، حتی با اندکی بدبینی و به شکلی مرضی!
ماجرایِ طراح مدی که مدلهایِ زیادی را به کار می گیرد، با آنها واردِ رابطه می شود اما با هیچکدام به درازا نمی کشد. او خودشیفته وار فقط طرحهایِ خودش را بر تنِ آنها می پوشاند. بیشتر از تنِ آنها او فقط طرحهای خود را می بیند. تعبیری مناسب از عدمِ رابطه که در آن شخص فقط «خودش» را تکرار می کند و هیچ مواجهه ای با «دیگری» ندارد.
در این تکرارِ ملال آورِ امرِ نو، اما، مدلی پیدا می شود که ظاهراً فقط او «سلوکِ عشق» را به درستی می داند. این راز را می داند که عشقِ بدون تلفات بی معنی است. باید درگیریی بیش از تن و لباس با «دیگری» داشت. مواجهه باید آنقدر شدید باشد که جراحت وارد شود. بدونِ زخم هیچ عشقی ایجاد نمی شود. باید زخمی باشد که مداوایی صورت گیرد.
آلما که می داند قرار است او نیز به سرنوشتِ مدلهای دیگر دچار شود، مستر رینولدز را مدام مسموم می کند، تا خود درمانش کند! یک چرخه ی مریض و جنون آمیز اما به هرحال زیبا!
@renaissancetranslate
🖋عادل ایرانخواه
پل والری اعتقاد داشت که اثرِ هنری گرداگردِ خودش، چرخه ای ایجاد می کند که مخاطب را بارها و بارها به سوی خود فرامی خواند. چرخه ای زیبایی شناختی، که افراد را به دام می اندازد و مجاب می کند که بازهم به آن اثر رجوع کنند.
شما آثارِ باخ و یا ونگوگ را به صورتِ محو به یاد می آورید اما بازهم به آنها برمی گردید. این چرخه درباره ی معشوق نیز صادق است. شما مدام به دیدن و شنیدن او برمی گردید. هزارتویی که انتهایش بر کسی معلوم نیست!
فیلمِ «رشته خیال»، این چرخه را بدونِ پرده پوشی و خیلی سرراست به نمایش می گذارد، حتی با اندکی بدبینی و به شکلی مرضی!
ماجرایِ طراح مدی که مدلهایِ زیادی را به کار می گیرد، با آنها واردِ رابطه می شود اما با هیچکدام به درازا نمی کشد. او خودشیفته وار فقط طرحهایِ خودش را بر تنِ آنها می پوشاند. بیشتر از تنِ آنها او فقط طرحهای خود را می بیند. تعبیری مناسب از عدمِ رابطه که در آن شخص فقط «خودش» را تکرار می کند و هیچ مواجهه ای با «دیگری» ندارد.
در این تکرارِ ملال آورِ امرِ نو، اما، مدلی پیدا می شود که ظاهراً فقط او «سلوکِ عشق» را به درستی می داند. این راز را می داند که عشقِ بدون تلفات بی معنی است. باید درگیریی بیش از تن و لباس با «دیگری» داشت. مواجهه باید آنقدر شدید باشد که جراحت وارد شود. بدونِ زخم هیچ عشقی ایجاد نمی شود. باید زخمی باشد که مداوایی صورت گیرد.
آلما که می داند قرار است او نیز به سرنوشتِ مدلهای دیگر دچار شود، مستر رینولدز را مدام مسموم می کند، تا خود درمانش کند! یک چرخه ی مریض و جنون آمیز اما به هرحال زیبا!
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
Forwarded from اتچ بات
«نفحات نفت»
🖋 رضا امیرخانی
🎥 انیمیشن: بابک قراگوزلو
ابتدا انیمیشن را ببینید و بعد کپشن را بخوانید.
در دولت «نفتی» متخصص تربیت نمی شود؛ در دولت نفتی تولید بی ارج هست؛ دولت نفتی نه خود «مولد» است و نه «تولید» دیگران برایش ارزشمند است؛
تنها قسمت کوچکی از درآمد نفتی را بین مردم تقسیم می کند٬ آن هم برای مردمانی که صدایشان بلندتر از بقیه باشد؛ و طبیعتا هر فرد و گروهی که به دولت نزدیکتر باشند صدایشان زودتر شنیده می شود.
مدیر دولتی یک شلنگ نفت پیدا می کند از مخزن عمومی دولت و با همان دفتر و دستک درست می کند. می داند تک خوری از این شیر نفت، کار را خراب می کند و بهتر است که تعدادی از افراد پرنفوذ به سر این شیر وصل شوند تا اگر گرفتاری پیش آمد بستن شیر برای مسئول بالادستی پرهزینه باشد.
وقتی دولت «نفت» را مال خودش می داند و نه مال مردم، مردم راهکاری برای نظارت روی مال شان را ندارند و دست دولت هم در مفت خوری نفت، واضح است که او دیگر به کسی پاسخگو نیست و تنها در تریبون های رسمی شعار می دهد دولت باید پاسخگوی ملت باشد.
کدام پاسخگویی؟ کدام ملت؟ مسئولان دولتی که از پول نفت «پروار» گشته اند دغدغه پاسخگویی ندارند خود را خادم مردم نمی دانند. او از چاه مفت نفت پول برداشت می کند و هر مسئول اصولا دری است به سوی بهشت زمینی.
مدیری موفق است که قدرت دسترسی به شلنگ های قطورتری را داشته باشد از ردیف های بودجه سر دربیاورد معاون مجلس پرنفوذی باشد تا بهتر بتواند بودجه بگیرد با نمایندگان و مسئولان بالادست بیشتر پالوده بخورد و قس على هذا...
به همین دلیل است که همواره وزارتخانه ها از حضور وزیری که نماینده پرسابقه مجلس بوده باشد حمایت می کنند؛ وزیری که «بلد» است چگونه به نفت دسترسی پیدا کند. شنیده ام که ستاره دریایی، اگر بازویش زیر سنگ گیر کند، از خیر بازو می گذرد و آن را قطع می کند اما این مال زمانی است که ستاره بیم داشته باشد از خطر...دولت تا نفت دارد، خطری تهدیدش نمی کند! و اینگونه «اقتصاد دولتی» ساخته می شوند. خانواده مفلوک هست، کار پدر بدانجا کشیده است که مجبور است طلای مادر را بفروشد تا نان سفره ی فرزندان را فراهم آورد و البته بیش از آنکه خرج خود کند. به این پدر چه خواهی گفت!؟
بیکاره، مفلس، معتاد!! هرچه خواستید بگویید اما بدانید که از چنین پدری باید ناامید شد. مادر یعنی(وطن) پدر یعنی (دولت)طلا یعنی(نفت) این سرزمین پدرانی داشته است که برای حفظ حکومت و قدرت، نه تنها طلای مادر ، بلکه خود «مادر» را فروخته اند. در چنین خانواده ای تنها مایه نجات، همت فرزندان است، از این «پدر» کاری ساخته نیست!
@renaissancetranslate
🖋 رضا امیرخانی
🎥 انیمیشن: بابک قراگوزلو
ابتدا انیمیشن را ببینید و بعد کپشن را بخوانید.
در دولت «نفتی» متخصص تربیت نمی شود؛ در دولت نفتی تولید بی ارج هست؛ دولت نفتی نه خود «مولد» است و نه «تولید» دیگران برایش ارزشمند است؛
تنها قسمت کوچکی از درآمد نفتی را بین مردم تقسیم می کند٬ آن هم برای مردمانی که صدایشان بلندتر از بقیه باشد؛ و طبیعتا هر فرد و گروهی که به دولت نزدیکتر باشند صدایشان زودتر شنیده می شود.
مدیر دولتی یک شلنگ نفت پیدا می کند از مخزن عمومی دولت و با همان دفتر و دستک درست می کند. می داند تک خوری از این شیر نفت، کار را خراب می کند و بهتر است که تعدادی از افراد پرنفوذ به سر این شیر وصل شوند تا اگر گرفتاری پیش آمد بستن شیر برای مسئول بالادستی پرهزینه باشد.
وقتی دولت «نفت» را مال خودش می داند و نه مال مردم، مردم راهکاری برای نظارت روی مال شان را ندارند و دست دولت هم در مفت خوری نفت، واضح است که او دیگر به کسی پاسخگو نیست و تنها در تریبون های رسمی شعار می دهد دولت باید پاسخگوی ملت باشد.
کدام پاسخگویی؟ کدام ملت؟ مسئولان دولتی که از پول نفت «پروار» گشته اند دغدغه پاسخگویی ندارند خود را خادم مردم نمی دانند. او از چاه مفت نفت پول برداشت می کند و هر مسئول اصولا دری است به سوی بهشت زمینی.
مدیری موفق است که قدرت دسترسی به شلنگ های قطورتری را داشته باشد از ردیف های بودجه سر دربیاورد معاون مجلس پرنفوذی باشد تا بهتر بتواند بودجه بگیرد با نمایندگان و مسئولان بالادست بیشتر پالوده بخورد و قس على هذا...
به همین دلیل است که همواره وزارتخانه ها از حضور وزیری که نماینده پرسابقه مجلس بوده باشد حمایت می کنند؛ وزیری که «بلد» است چگونه به نفت دسترسی پیدا کند. شنیده ام که ستاره دریایی، اگر بازویش زیر سنگ گیر کند، از خیر بازو می گذرد و آن را قطع می کند اما این مال زمانی است که ستاره بیم داشته باشد از خطر...دولت تا نفت دارد، خطری تهدیدش نمی کند! و اینگونه «اقتصاد دولتی» ساخته می شوند. خانواده مفلوک هست، کار پدر بدانجا کشیده است که مجبور است طلای مادر را بفروشد تا نان سفره ی فرزندان را فراهم آورد و البته بیش از آنکه خرج خود کند. به این پدر چه خواهی گفت!؟
بیکاره، مفلس، معتاد!! هرچه خواستید بگویید اما بدانید که از چنین پدری باید ناامید شد. مادر یعنی(وطن) پدر یعنی (دولت)طلا یعنی(نفت) این سرزمین پدرانی داشته است که برای حفظ حکومت و قدرت، نه تنها طلای مادر ، بلکه خود «مادر» را فروخته اند. در چنین خانواده ای تنها مایه نجات، همت فرزندان است، از این «پدر» کاری ساخته نیست!
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
ساکنان یک کشور «توتالیتر» برای تسریع حرکت فرآیند تاریخ یا طبیعت به درون این فرآیند کشیده و انداخته می شوند، بدینسان، آنها تنها می توانند دژخیمان یا قربانیان قانون ذاتی طبیعت یا «تاریخ» باشند .
تنها این فرآیند هست که تصمیم می گیرد که کسانی که امروز اقوام و افراد اعضای طبقات رو به زوال و یا مردمان منحط را از بین می برند ، فردا خود قربانی سیستم گردند.
تنها کاری که فرمانروایی توتالیتر باید برای هدایت رفتار اتباع خود انجام دهد، آماده ساختن یکایک آنها برای ایفای نقش «دژخیم» و یا «قربانی» است.
وظیفهٔ این آماده سازی دوسویه که در رژیم توتالیتر بر عهدهٔ «ایدئولوژی» توتالیتر است.
«توتالیتاریسم»
هانا آرنت
@renaissancetranslate
تنها این فرآیند هست که تصمیم می گیرد که کسانی که امروز اقوام و افراد اعضای طبقات رو به زوال و یا مردمان منحط را از بین می برند ، فردا خود قربانی سیستم گردند.
تنها کاری که فرمانروایی توتالیتر باید برای هدایت رفتار اتباع خود انجام دهد، آماده ساختن یکایک آنها برای ایفای نقش «دژخیم» و یا «قربانی» است.
وظیفهٔ این آماده سازی دوسویه که در رژیم توتالیتر بر عهدهٔ «ایدئولوژی» توتالیتر است.
«توتالیتاریسم»
هانا آرنت
@renaissancetranslate
Snow Frolic
Francis Lai
موسیقی واپسین شب
قطعه زیبا و کمتر شنیده شده ای
با نام «برف بازی»
آهنگساز: فرانسیس له
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «داستان عشق»(۱۹۷۰)
سبک: ساندترک، پاپ، کلاسیک
@renaissancetranslate
قطعه زیبا و کمتر شنیده شده ای
با نام «برف بازی»
آهنگساز: فرانسیس له
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «داستان عشق»(۱۹۷۰)
سبک: ساندترک، پاپ، کلاسیک
@renaissancetranslate
رنسانس
دن: شنیدم در این کوه معدن هست بونی: خدا نکند معدن باشد! دن: نمی فهمم! برای چی؟! بونی: مادام که کوه فقیر است، از آن ملت است، اما همین که معلوم شد غنی است، «حکومت» آن را تصاحب خواهد کرد. حکومت یک دست دراز دارد و یک دست کوتاه. «دست دراز» به همه جا می رسد…
بالاترین کار «روح» این است که خود را نثار کند تا خود را بجوید، خود را فنا کند تا خود را باز یابد. انسان چیزی بجز آنچه می دهد ندارد.
«آری کریستینا، راست است: انسان چیزی بجز آنچه می دهد ندارد، اما دادن به چه کسی و به چه سان؟ عشق ما و حسن نیت و اراده ی ما در فداکاری و از خودگذشتگی اگر در راه آرمانهای مبهم و غیر انسانی صرف شود عقیم خواهد ماند و فقط به شرطی ثمربخش خواهد بود که در جهت روابط ما با همنوعان ما باشد. اخلاق بجز در زندگی عملی گسترش نمی یابد و شکوفان نمی شود.
من به خدا اعتقاد نداشتم ولی آن وقت از صمیم قلب آرزو کردم که ای کاش خدا وجود می داشت. من به او احتیاج داشتم تا از تشویش و بلبشویی رهایی یابم. در راه به مردی روحانی که قبلا می شناختمش و او را به نام "برادر دینی آنتی فونا" می خواندند برخوردم و به او گفتم: «خیلی دلم می خواهد که به خدا معتقد شوم ولی نمی توانم. چرا به من توضیح نمی دهی که چه باید کرد؟» او در جواب به من گفت: «نباید مغرور بود، نباید در فهمیدن هر چیزی اصرار ورزید، نباید به خود سخت گرفت، باید تسلیم بود، باید چشم ها را بست و دعا کرد. دین موهبتی است.» متاسفانه من بی نصیب از این موهبت به دنیا آمده بودم. من می خواستم همه چیز بفهمم. نمی توانستم در راه فهمیدن تلاش نکنم. تمام وجودم تبدیل به کششی دردناک و شدید شده بود. نمی توانستم تسلیم باشم. با تمام قوا خدا را می خواستم. به او احتیاج داشتم. او به من جواب نداد.
«نان و شراب»
اینیاتسیو سیلونه
@renaissancetranslate
«آری کریستینا، راست است: انسان چیزی بجز آنچه می دهد ندارد، اما دادن به چه کسی و به چه سان؟ عشق ما و حسن نیت و اراده ی ما در فداکاری و از خودگذشتگی اگر در راه آرمانهای مبهم و غیر انسانی صرف شود عقیم خواهد ماند و فقط به شرطی ثمربخش خواهد بود که در جهت روابط ما با همنوعان ما باشد. اخلاق بجز در زندگی عملی گسترش نمی یابد و شکوفان نمی شود.
من به خدا اعتقاد نداشتم ولی آن وقت از صمیم قلب آرزو کردم که ای کاش خدا وجود می داشت. من به او احتیاج داشتم تا از تشویش و بلبشویی رهایی یابم. در راه به مردی روحانی که قبلا می شناختمش و او را به نام "برادر دینی آنتی فونا" می خواندند برخوردم و به او گفتم: «خیلی دلم می خواهد که به خدا معتقد شوم ولی نمی توانم. چرا به من توضیح نمی دهی که چه باید کرد؟» او در جواب به من گفت: «نباید مغرور بود، نباید در فهمیدن هر چیزی اصرار ورزید، نباید به خود سخت گرفت، باید تسلیم بود، باید چشم ها را بست و دعا کرد. دین موهبتی است.» متاسفانه من بی نصیب از این موهبت به دنیا آمده بودم. من می خواستم همه چیز بفهمم. نمی توانستم در راه فهمیدن تلاش نکنم. تمام وجودم تبدیل به کششی دردناک و شدید شده بود. نمی توانستم تسلیم باشم. با تمام قوا خدا را می خواستم. به او احتیاج داشتم. او به من جواب نداد.
«نان و شراب»
اینیاتسیو سیلونه
@renaissancetranslate
ﻭﻗﺘﯽ ﻣﯽبینیﮐﺴﯽ ﻟﻬﺠﻪ ﺩﺍﺭﺩ ،
ﻣﻌﻨﺎﯾﺶ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻮ
ﯾﮏ «ﺯﺑﺎﻥ» ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯽﺩﺍﻧﺪ!
«هاینریش ﺑﻞ»
@renaissancetranslate
ﻣﻌﻨﺎﯾﺶ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻮ
ﯾﮏ «ﺯﺑﺎﻥ» ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯽﺩﺍﻧﺪ!
«هاینریش ﺑﻞ»
@renaissancetranslate
❤1
Forwarded from اتچ بات
«اعترافات اجباری» در شوروی زمان استالین مدرک اصلی برای صدور احکام اعدام بود. وسولد مايرهولد، کارگردان سرشناس تئاتر، یکی از قربانیان اعتراف گیری اجباری بود. او قبل از اینکه اعدام شود طی نامه ای به نخست وزیر شوروی، روند کسب اعترافات به اصطلاح «موثق» از خودش را شرح داد:
"بازجویان شروع کردند به اعمال زور بر من، یک پیرمرد شصت و پنج ساله مريض. وادارم کردند دمر روی زمین دراز بکشم و بعد با شلاق به کف پاها و ستون فقراتم کوبیدند. آنها مرا روی صندلی نشاندند و از بالا، با قدرت ، بر پاهایم کوبیدند. طی روزهای بعد پاهایم خونریزی شدیدی کرد. آنها دوباره به سراغم آمدند و با شلاق بر تاول های آبی و قرمز و زرد بدنم کوبیدند. چنان دردی می کشیدم که انگار آب جوش روی این بخشهای حساس بدنم ریخته اند. از شدت درد زوزه می کشیدم و گریه می کردم. زیر مشت و لگد له و لورده شدم. موقعی که آنها به قول خودشان «حمله روانشناختی» را هم افزودند، دردهای جسمی و روانی موجب چنان وحشت شدیدی در من شد که کاملاً عریان و بی دفاع شدم. یک بند گریه می کردم.
موقعی که دمر کف اتاق افتاده بودم کشف کردم که می توانم مثل یک سگ ،که صاحبش با شلاق می زندش، دور خودم بپیچم، بچرخم، بخزم، و زوزه بکشم....ترس، وحشت شدیدی در من به وجود آورد و وحشت وادارم کرد که ابزاری برای دفاع از خودم بیابم.
فرد در این مرحله به خودش می گوید:
"مرگ، این قطعی ترین قطعیت ها، آسان تر از این شکنجه است..."
پس شروع کردم به مجرم اعلام کردن خودم، با این امید که این اعتراف، به سرعت منجر به اعدامم شود...عملاً به دو فرد تقسيم شده بودم. اولی در حال کنکاش برای یافتن «جرایم» علیه دومی بود و وقتی نتوانست این «جرایم» را بیابد، شروع کرد به ابداعشان. بازجو در این زمینه دستیار مجرب و ماهری از کار درآمد و ما، با یک همکاری نزدیک، شروع کردیم به نگارش متن اعترافاتم. موقعی که فانتزی هایم شروع می کرد به ته کشیدن بازجویان زمام امور را به دست گرفتند؛ آنها متن اعترافاتم را آماده٬ نوشته و اصلاح کردند. خودشان چهار بار آن را بازنویسی کردند. بازجو مدام تهدیدم می کرد:
"اگر نمی توانی بنویسی(یا به عبارتی ابداع کنی، دوباره کتکت خواهیم زد...)کاری می کنیم که بدنت تبدیل شود به یک توده گوشت بی شكل، له و لورده، و خونین"
و در آنجا بود که آنها هر چیزی که از من خواستند را امضا کردم.
(بایگانی ادبی پلیس مخفی | نویسنده: ویتالی شنتالینسکی | ترجمه: بیژن اشتری، انتشارات ثالث)
+پی‌نوشت: مایرهولد در شمار یکی از برجسته ترین کارگردانان و بازیگران تئاتر روس در اتحاد جماهیر شوروی و یکی از بزرگترین هنرمندان این رشته در اوایل قرن بیستم قرار دارد. تجربه‌های فراوان او در زمینه‌های فیزیک بدن و سمبولیسم در تئاتر غیر قراردادی، او را به عنوان یکی از چهره‌های اولیه تئاتر مدرن به دنیا معرفی نمود.مایرهولد خیلی زود سبک رئالیسم استانیسلاوسکی را نفی کرده و به عنوان رهبر آوانگاردهای تئاتر، ایده‌های تازه‌ای را آزمود. سبک مبتکرانه و اکسپرسیونیستی در سال‌های ۱۹۲۹ و ۱۹۳۰، به مذاق نقادان شوروی خوش نیامد، چرا که به نظر ایشان نامتعارف بود. مدتی بعد متهم به گرایس به فرمالیسم شد و اجراهای بعدی‌اش را توقیف کردند. بعد از حمله های علنی‌اش به باید و نبایدهای «رئالیسم سوسیالیستی»(تنها سبک هنری مورد تأیید اتحاد جماهیر شوروری) در ژوئن ۱۹۳۹ دستگیر شد. در زندان لوبیانکا در مسکو بازجویی و شکنجه شد و در فوریه ۱۹۴۰ او را به جوخهٔ آتش سپردند. ۱۵ سال بعد دادگاه عالی شوروی از وی اعاده حیثیت نمود.
@renaissancetranslate
"بازجویان شروع کردند به اعمال زور بر من، یک پیرمرد شصت و پنج ساله مريض. وادارم کردند دمر روی زمین دراز بکشم و بعد با شلاق به کف پاها و ستون فقراتم کوبیدند. آنها مرا روی صندلی نشاندند و از بالا، با قدرت ، بر پاهایم کوبیدند. طی روزهای بعد پاهایم خونریزی شدیدی کرد. آنها دوباره به سراغم آمدند و با شلاق بر تاول های آبی و قرمز و زرد بدنم کوبیدند. چنان دردی می کشیدم که انگار آب جوش روی این بخشهای حساس بدنم ریخته اند. از شدت درد زوزه می کشیدم و گریه می کردم. زیر مشت و لگد له و لورده شدم. موقعی که آنها به قول خودشان «حمله روانشناختی» را هم افزودند، دردهای جسمی و روانی موجب چنان وحشت شدیدی در من شد که کاملاً عریان و بی دفاع شدم. یک بند گریه می کردم.
موقعی که دمر کف اتاق افتاده بودم کشف کردم که می توانم مثل یک سگ ،که صاحبش با شلاق می زندش، دور خودم بپیچم، بچرخم، بخزم، و زوزه بکشم....ترس، وحشت شدیدی در من به وجود آورد و وحشت وادارم کرد که ابزاری برای دفاع از خودم بیابم.
فرد در این مرحله به خودش می گوید:
"مرگ، این قطعی ترین قطعیت ها، آسان تر از این شکنجه است..."
پس شروع کردم به مجرم اعلام کردن خودم، با این امید که این اعتراف، به سرعت منجر به اعدامم شود...عملاً به دو فرد تقسيم شده بودم. اولی در حال کنکاش برای یافتن «جرایم» علیه دومی بود و وقتی نتوانست این «جرایم» را بیابد، شروع کرد به ابداعشان. بازجو در این زمینه دستیار مجرب و ماهری از کار درآمد و ما، با یک همکاری نزدیک، شروع کردیم به نگارش متن اعترافاتم. موقعی که فانتزی هایم شروع می کرد به ته کشیدن بازجویان زمام امور را به دست گرفتند؛ آنها متن اعترافاتم را آماده٬ نوشته و اصلاح کردند. خودشان چهار بار آن را بازنویسی کردند. بازجو مدام تهدیدم می کرد:
"اگر نمی توانی بنویسی(یا به عبارتی ابداع کنی، دوباره کتکت خواهیم زد...)کاری می کنیم که بدنت تبدیل شود به یک توده گوشت بی شكل، له و لورده، و خونین"
و در آنجا بود که آنها هر چیزی که از من خواستند را امضا کردم.
(بایگانی ادبی پلیس مخفی | نویسنده: ویتالی شنتالینسکی | ترجمه: بیژن اشتری، انتشارات ثالث)
+پی‌نوشت: مایرهولد در شمار یکی از برجسته ترین کارگردانان و بازیگران تئاتر روس در اتحاد جماهیر شوروی و یکی از بزرگترین هنرمندان این رشته در اوایل قرن بیستم قرار دارد. تجربه‌های فراوان او در زمینه‌های فیزیک بدن و سمبولیسم در تئاتر غیر قراردادی، او را به عنوان یکی از چهره‌های اولیه تئاتر مدرن به دنیا معرفی نمود.مایرهولد خیلی زود سبک رئالیسم استانیسلاوسکی را نفی کرده و به عنوان رهبر آوانگاردهای تئاتر، ایده‌های تازه‌ای را آزمود. سبک مبتکرانه و اکسپرسیونیستی در سال‌های ۱۹۲۹ و ۱۹۳۰، به مذاق نقادان شوروی خوش نیامد، چرا که به نظر ایشان نامتعارف بود. مدتی بعد متهم به گرایس به فرمالیسم شد و اجراهای بعدی‌اش را توقیف کردند. بعد از حمله های علنی‌اش به باید و نبایدهای «رئالیسم سوسیالیستی»(تنها سبک هنری مورد تأیید اتحاد جماهیر شوروری) در ژوئن ۱۹۳۹ دستگیر شد. در زندان لوبیانکا در مسکو بازجویی و شکنجه شد و در فوریه ۱۹۴۰ او را به جوخهٔ آتش سپردند. ۱۵ سال بعد دادگاه عالی شوروی از وی اعاده حیثیت نمود.
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
Audio
موسیقی واپسین شب
ترانه قدیمی و فوق‌العاده زیبای ایتالیایی
«به تو رحم نمی کنم...»(۱۹۶۳)
خواننده: میراندا مارتینو
آلبوم: برترینهای میراندا(۲۰۱۹)
سبک : پاپ، کلاسیک، حماسی
@renaissancetranslate
ترانه قدیمی و فوق‌العاده زیبای ایتالیایی
«به تو رحم نمی کنم...»(۱۹۶۳)
خواننده: میراندا مارتینو
آلبوم: برترینهای میراندا(۲۰۱۹)
سبک : پاپ، کلاسیک، حماسی
@renaissancetranslate
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
سال ۲۰۲۰ با آن همه حوادث تلخ و باورنکردنی، سال عجیبی بود که احتمالاً خاطره تلخش به سختی از حافظه جمعی بشر زدوده خواهد شد و تأثیرش تا مدتها در ذهن همه ما باقی خواهد ماند.
خالق این موزیک ویدیوی زیبا و متفاوت، خلاقانه تلاش کرده تا تمام حوادثی که ما در خلال سال میلادی گذشته و در جای جای جهان تجربه کردیم را به تصویر بکشد و نتیجه نهایی را همچون یک آلبوم خاطرات با مخاطبان به اشتراک بگذارد.
پیشنهاد می کنم تماشای این اثر هنرمندانه را از دست ندهید!
سازنده: Cee-Roo
#سال_۲۰۲۰
#بازنشر
@renaissancetranslate
خالق این موزیک ویدیوی زیبا و متفاوت، خلاقانه تلاش کرده تا تمام حوادثی که ما در خلال سال میلادی گذشته و در جای جای جهان تجربه کردیم را به تصویر بکشد و نتیجه نهایی را همچون یک آلبوم خاطرات با مخاطبان به اشتراک بگذارد.
پیشنهاد می کنم تماشای این اثر هنرمندانه را از دست ندهید!
سازنده: Cee-Roo
#سال_۲۰۲۰
#بازنشر
@renaissancetranslate
آخرین ماموریت هرکول این بود که به عالم اموات برود و «سِربِروس»(سگ هادس در تارتاروس) را به روشنایی روز بیاورد؛ یا به قول جفری چاوسر، در «قصه ی صومعه نشین»:
"او، سربروس، سگ پاسبان جهنم، را بیرون بیاورد..."
زاخاری گری، نویسنده انگلیسی قرن هجدهم، در تفسیری بر کتاب «اودیبراس» مأموریت هرکول را چنین تعبیر می کند:
"مقصود از این سگ سه سر: گذشته، حال و آینده انسان است؛ زمان که همیشه همه چیز را می گیرد و می بلعد. هرکول بر او فائق می آید؛ و این بدان معناست که همیشه اعمال متهورانه بر زمان پیروز می شوند زیرا این اعمال همیشه در خاطره ی آیندگان زنده است..."
«موجودات خیالی»
خورخه لوییس بورخس
@Renaissancetranslate
"او، سربروس، سگ پاسبان جهنم، را بیرون بیاورد..."
زاخاری گری، نویسنده انگلیسی قرن هجدهم، در تفسیری بر کتاب «اودیبراس» مأموریت هرکول را چنین تعبیر می کند:
"مقصود از این سگ سه سر: گذشته، حال و آینده انسان است؛ زمان که همیشه همه چیز را می گیرد و می بلعد. هرکول بر او فائق می آید؛ و این بدان معناست که همیشه اعمال متهورانه بر زمان پیروز می شوند زیرا این اعمال همیشه در خاطره ی آیندگان زنده است..."
«موجودات خیالی»
خورخه لوییس بورخس
@Renaissancetranslate
هیچ جای دنیا مثل اینجا(ایران) شتر گاو پلنگ نیست:
از یک طرف دسته انگشت شماری قصرهای آسمان خراش با آخرین وسایل آسایش دارند و حتی کاغذ استنجای (توالت) خودشان را از نیویورک وارد می کنند،
و از طرف دیگر، اکثریت «مردم» بی‌چیز و ناخوش و گرسنه‌اند و با شرایط ماقبل تاریخی کار می‌کنند و می‌خزند.
«حاجی آقا»
صادق هدایت
@renaissancetranslate
از یک طرف دسته انگشت شماری قصرهای آسمان خراش با آخرین وسایل آسایش دارند و حتی کاغذ استنجای (توالت) خودشان را از نیویورک وارد می کنند،
و از طرف دیگر، اکثریت «مردم» بی‌چیز و ناخوش و گرسنه‌اند و با شرایط ماقبل تاریخی کار می‌کنند و می‌خزند.
«حاجی آقا»
صادق هدایت
@renaissancetranslate
اگر جهان فاقد معناست، پس چرا تعداد كسانى كه اين «فقدان» را در مى‌يابند اين همه قليل است؟
پاسخ تلويحى آلبر كامو اين است كه آدم‌ها ماهرانه و مصرّانه خودشان را در باب ماهيت «واقعى» جهان فريب مى‌دهند.
آدم‌ها صحنه‌ى زندگى‌شان را با معناهاى «جعلى» دكور مى‌كنند و اين هنر را در خود مى‌پرورانند كه زياد عميق نشوند. چنان سرگرم ايفاى نقش‌هاى روزانه‌شان در كار همسرى، پدرى، مادرى، دوستى، شغلى و غيره مى‌شوند كه ديگر نمى‌توانند پوچى را ببينند.
برخاستن از خواب، تراموا، چهار ساعت در اداره، غذا، تراموا، چهار ساعت كار، خواب، و دوشنبه، سه‌شنبه، چهارشنبه، پنج‌شنبه، جمعه، همه با همان آهنگ.
اما پيش مى‌آيد كه دكور فرو بريزد. يك روز «چرا» سر بلند مى‌كند و همه چيز در خستگى و ملال آغاز مى‌شود.
«فلسفه کامو»
ریچارد کمبر
@renaissancetranslate
پاسخ تلويحى آلبر كامو اين است كه آدم‌ها ماهرانه و مصرّانه خودشان را در باب ماهيت «واقعى» جهان فريب مى‌دهند.
آدم‌ها صحنه‌ى زندگى‌شان را با معناهاى «جعلى» دكور مى‌كنند و اين هنر را در خود مى‌پرورانند كه زياد عميق نشوند. چنان سرگرم ايفاى نقش‌هاى روزانه‌شان در كار همسرى، پدرى، مادرى، دوستى، شغلى و غيره مى‌شوند كه ديگر نمى‌توانند پوچى را ببينند.
برخاستن از خواب، تراموا، چهار ساعت در اداره، غذا، تراموا، چهار ساعت كار، خواب، و دوشنبه، سه‌شنبه، چهارشنبه، پنج‌شنبه، جمعه، همه با همان آهنگ.
اما پيش مى‌آيد كه دكور فرو بريزد. يك روز «چرا» سر بلند مى‌كند و همه چيز در خستگى و ملال آغاز مى‌شود.
«فلسفه کامو»
ریچارد کمبر
@renaissancetranslate
#عاشقانه
«غمگين» مباش!
يك روز «صبح» از خواب بر می‌خيزی
«ستاره ها» را از گيسوانت پايين می‌ريزی
و «ماه» را درون صندوقچه اتاقت می‌گذاری.
از چشمانت رد «شب» را بيرون کن که امروز صبح ديگری ست،
مطمئن باش من «عاشق» تو خواهم ماند تا باز شب بيايد...
«نزار قبانی»
@renaissancetranslate
«غمگين» مباش!
يك روز «صبح» از خواب بر می‌خيزی
«ستاره ها» را از گيسوانت پايين می‌ريزی
و «ماه» را درون صندوقچه اتاقت می‌گذاری.
از چشمانت رد «شب» را بيرون کن که امروز صبح ديگری ست،
مطمئن باش من «عاشق» تو خواهم ماند تا باز شب بيايد...
«نزار قبانی»
@renaissancetranslate
📣 شهرداری تهران راه‌حل قدیمی برای آلودگی هوای رو کرده؛ تعداد زیادی از دستگاه‌های سنجش آلودگی هوا را از دسترس خارج کرده تا معلوم نشود در شهر چه خبر است./
برگرفته از اقتصادنیوز
@renaissancetranslate
برگرفته از اقتصادنیوز
@renaissancetranslate
Audio
موسیقی واپسین شب
ترانه زیبا و نوستالژیک «خونه بهار کدوم وره؟»(۱۳۸۰)
خواننده و آهنگساز: حمید زینو
سبک: پاپ، راک
@renaissancetranslate
ترانه زیبا و نوستالژیک «خونه بهار کدوم وره؟»(۱۳۸۰)
خواننده و آهنگساز: حمید زینو
سبک: پاپ، راک
@renaissancetranslate
آغازگاه ماتریالیسم دیالکتیکی چنین است:
«آگاهی انسان‌ها نیست که هستی آنان را تعیین میکند، بلعکس، هستی اجتماعی انسان‌ها تعیین کننده آگاهی‌اشان است».
فقط در این چارچوب است که این آغازگاه میتواند قلمروی نظریه‌ی محض را پشت سر بگذارد و به مسئله‌ی عملی بدل شود. زیرا فقط با نشان دادن اساسِ هستی به مثابه فرآیندی اجتماعی میتوان خود هستی را به صورت محصول تاکنون ناآگاهانه‌ی فعالیت انسان دریافت و این فعالیت را نیز عامل تعین کننده‌ی دگرگونی هستی دانست.
«تاریخ و آگاهی طبقاتی»
جرج لوکاچ
@renaissancetranslate
«آگاهی انسان‌ها نیست که هستی آنان را تعیین میکند، بلعکس، هستی اجتماعی انسان‌ها تعیین کننده آگاهی‌اشان است».
فقط در این چارچوب است که این آغازگاه میتواند قلمروی نظریه‌ی محض را پشت سر بگذارد و به مسئله‌ی عملی بدل شود. زیرا فقط با نشان دادن اساسِ هستی به مثابه فرآیندی اجتماعی میتوان خود هستی را به صورت محصول تاکنون ناآگاهانه‌ی فعالیت انسان دریافت و این فعالیت را نیز عامل تعین کننده‌ی دگرگونی هستی دانست.
«تاریخ و آگاهی طبقاتی»
جرج لوکاچ
@renaissancetranslate
مردم نباید وقتی که بیدار هستند «بیکار» بمانند. کارشان مفید باشد یا نه٬ اصلا اهمیتی ندارد؛ اما باید «کار» کنند. چرا که انبوه مردم در بیکاری خطرناک خواهند شد، پس برنامه ریزی کنید تا کوچکترین فرصتی برای اندیشیدن نداشته باشند. فراموش نکنید که در ظاهر همیشه با «فقر» مخالف باشید اما در پنهان بر ضد «خوب شدن» وضعیت مردم مبارزه کنید، چون این وضعیت آنها باعث احساس امنیت و آرامش دائمی شما می شود.
من بر این باورم که تمام کارهای بیهوده جهان به این خاطر ادامه دارند که از «عصیان» مردم می ترسند پس شما هم هیچگاه اجازه ندهید که در روز مردم حتی یک ساعت را «آزاد و راحت» باشند.
«خودآموز دیکتاتورها»
رندال وود
@renaissancetranslate
من بر این باورم که تمام کارهای بیهوده جهان به این خاطر ادامه دارند که از «عصیان» مردم می ترسند پس شما هم هیچگاه اجازه ندهید که در روز مردم حتی یک ساعت را «آزاد و راحت» باشند.
«خودآموز دیکتاتورها»
رندال وود
@renaissancetranslate