‍ ‍ ‍ «اعترافات اجباری» در شوروی زمان استالین مدرک اصلی برای صدور احکام اعدام بود. وسولد مايرهولد، کارگردان سرشناس تئاتر، یکی از قربانیان اعتراف گیری اجباری بود. او قبل از اینکه اعدام شود طی نامه ای به نخست وزیر شوروی، روند کسب اعترافات به اصطلاح «موثق» از خودش را شرح داد:

"بازجویان شروع کردند به اعمال زور بر من، یک پیرمرد شصت و پنج ساله مريض. وادارم کردند دمر روی زمین دراز بکشم و بعد با شلاق به کف پاها و ستون فقراتم کوبیدند. آنها مرا روی صندلی نشاندند و از بالا، با قدرت ، بر پاهایم کوبیدند. طی روزهای بعد پاهایم خونریزی شدیدی کرد. آنها دوباره به سراغم آمدند و با شلاق بر تاول های آبی و قرمز و زرد بدنم کوبیدند. چنان دردی می کشیدم که انگار آب جوش روی این بخشهای حساس بدنم ریخته اند. از شدت درد زوزه می کشیدم و گریه می کردم. زیر مشت و لگد له و لورده شدم. موقعی که آنها به قول خودشان «حمله روانشناختی» را هم افزودند، دردهای جسمی و روانی موجب چنان وحشت شدیدی در من شد که کاملاً عریان و بی دفاع شدم. یک بند گریه می کردم.

موقعی که دمر کف اتاق افتاده بودم کشف کردم که می توانم مثل یک سگ ،که صاحبش با شلاق می زندش، دور خودم بپیچم، بچرخم، بخزم، و زوزه بکشم....ترس، وحشت شدیدی در من به وجود آورد و وحشت وادارم کرد که ابزاری برای دفاع از خودم بیابم.

فرد در این مرحله به خودش می گوید:

"مرگ، این قطعی ترین قطعیت ها، آسان تر از این شکنجه است..."

پس شروع کردم به مجرم اعلام کردن خودم، با این امید که این اعتراف، به سرعت منجر به اعدامم شود...عملاً به دو فرد تقسيم شده بودم. اولی در حال کنکاش برای یافتن «جرایم» علیه دومی بود و وقتی نتوانست این «جرایم» را بیابد، شروع کرد به ابداعشان. بازجو در این زمینه دستیار مجرب و ماهری از کار درآمد و ما، با یک همکاری نزدیک، شروع کردیم به نگارش متن اعترافاتم. موقعی که فانتزی هایم شروع می کرد به ته کشیدن بازجویان زمام امور را به دست گرفتند؛ آنها متن اعترافاتم را آماده٬ نوشته و اصلاح کردند. خودشان چهار بار آن را بازنویسی کردند. بازجو مدام تهدیدم می کرد:

"اگر نمی توانی بنویسی(یا به عبارتی ابداع کنی، دوباره کتکت خواهیم زد...)کاری می کنیم که بدنت تبدیل شود به یک توده گوشت بی شكل، له و لورده، و خونین"

و در آنجا بود که آنها هر چیزی که از من خواستند را امضا کردم.






(بایگانی ادبی پلیس مخفی | نویسنده: ویتالی شنتالینسکی | ترجمه: بیژن اشتری، انتشارات ثالث)



+پی‌نوشت: مایرهولد در شمار یکی از برجسته ترین کارگردانان و بازیگران تئاتر روس در اتحاد جماهیر شوروی و یکی از بزرگترین هنرمندان این رشته در اوایل قرن بیستم قرار دارد. تجربه‌های فراوان او در زمینه‌های فیزیک بدن و سمبولیسم در تئاتر غیر قراردادی، او را به عنوان یکی از چهره‌های اولیه تئاتر مدرن به دنیا معرفی نمود.مایرهولد خیلی زود سبک رئالیسم استانیسلاوسکی را نفی کرده و به عنوان رهبر آوانگاردهای تئاتر، ایده‌های تازه‌ای را آزمود. سبک مبتکرانه و اکسپرسیونیستی در سال‌های ۱۹۲۹ و ۱۹۳۰، به مذاق نقادان شوروی خوش نیامد، چرا که به نظر ایشان نامتعارف بود. مدتی بعد متهم به گرایس به فرمالیسم شد و اجراهای بعدی‌اش را توقیف کردند. بعد از حمله های علنی‌اش به باید و نبایدهای «رئالیسم سوسیالیستی»(تنها سبک‌ هنری مورد تأیید اتحاد جماهیر شوروری) در ژوئن ۱۹۳۹ دستگیر شد. در زندان لوبیانکا در مسکو بازجویی و شکنجه شد و در فوریه ۱۹۴۰ او را به جوخهٔ آتش سپردند. ۱۵ سال بعد دادگاه عالی شوروی از وی اعاده حیثیت نمود.
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه قدیمی و فوق‌العاده زیبای ایتالیایی
«به تو رحم نمی کنم...»(۱۹۶۳)

خواننده: میراندا مارتینو

آلبوم: برترینهای میراندا(۲۰۱۹)

سبک : پاپ، کلاسیک، حماسی
@renaissancetranslate

سال ۲۰۲۰ با آن همه‌ حوادث تلخ و باورنکردنی، سال عجیبی بود که احتمالاً خاطره تلخش به سختی از حافظه جمعی بشر زدوده خواهد شد و تأثیرش تا مدتها در ذهن همه ما باقی خواهد ماند.


خالق این موزیک ویدیوی زیبا و متفاوت، خلاقانه تلاش کرده تا تمام حوادثی که ما در خلال سال‌ میلادی گذشته و در جای جای جهان تجربه کردیم را به تصویر بکشد و نتیجه نهایی را همچون یک آلبوم خاطرات با مخاطبان به اشتراک بگذارد.

پیشنهاد می کنم تماشای این اثر هنرمندانه را از دست ندهید!


سازنده: Cee-Roo

#سال_۲۰۲۰
#بازنشر
@renaissancetranslate

آخرین ماموریت هرکول این بود که به عالم اموات برود و «سِربِروس»(سگ هادس در تارتاروس) را به روشنایی روز بیاورد؛ یا به قول جفری چاوسر، در «قصه ی صومعه نشین»:

"او، سربروس، سگ پاسبان جهنم، را بیرون بیاورد..."

زاخاری گری، نویسنده انگلیسی قرن هجدهم، در تفسیری بر کتاب «اودیبراس» مأموریت هرکول را چنین تعبیر می کند:

"مقصود از این سگ سه سر: گذشته، حال و آینده انسان است؛ زمان که همیشه همه چیز را می گیرد و می بلعد. هرکول بر او فائق می آید؛ و این بدان معناست که همیشه اعمال متهورانه بر زمان پیروز می شوند زیرا این اعمال همیشه در خاطره ی آیندگان زنده است..."





«موجودات خیالی»
خورخه لوییس بورخس
@Renaissancetranslate

هیچ جای دنیا مثل اینجا(ایران) شتر گاو پلنگ نیست:

از یک طرف دسته‌ انگشت شماری قصرهای آسمان خراش با آخرین وسایل آسایش دارند و حتی کاغذ استنجای (توالت) خودشان را از نیویورک وارد می کنند،

و از طرف دیگر، اکثریت «مردم» بی‌چیز و ناخوش و گرسنه‌اند و با شرایط ماقبل تاریخی کار می‌کنند و می‌خزند.




«حاجی آقا»
صادق هدایت
@renaissancetranslate

اگر جهان فاقد معناست، پس چرا تعداد كسانى كه اين «فقدان» را در مى‌يابند اين همه قليل است؟

پاسخ تلويحى آلبر كامو اين است كه آدم‌ها ماهرانه و مصرّانه خودشان را در باب ماهيت «واقعى» جهان فريب مى‌دهند.

آدم‌ها صحنه‌ى زندگى‌شان را با معناهاى «جعلى» دكور مى‌كنند و اين هنر را در خود مى‌پرورانند كه زياد عميق نشوند. چنان سرگرم ايفاى نقش‌هاى روزانه‌شان در كار همسرى، پدرى، مادرى، دوستى، شغلى و غيره مى‌شوند كه ديگر نمى‌توانند پوچى را ببينند.

برخاستن از خواب، تراموا، چهار ساعت در اداره، غذا، تراموا، چهار ساعت كار، خواب، و دوشنبه، سه‌شنبه، چهارشنبه، پنج‌شنبه، جمعه، همه با همان آهنگ.

اما پيش مى‌آيد كه دكور فرو بريزد. يك روز «چرا» سر بلند مى‌كند و همه چيز در خستگى و ملال آغاز مى‌شود.





«فلسفه کامو»
ریچارد کمبر
@renaissancetranslate

#عاشقانه


«غمگين» مباش!

يك روز «صبح» از خواب بر می‌خيزی

«ستاره ها» را از گيسوانت پايين می‌ريزی

و «ماه» را درون صندوقچه اتاقت می‌گذاری.

از چشمانت رد «شب» را بيرون کن که امروز صبح ديگری ست،

مطمئن باش من «عاشق» تو خواهم ماند تا باز شب بيايد...




«نزار قبانی»
@renaissancetranslate

📣 شهرداری تهران راه‌حل قدیمی برای آلودگی هوای رو کرده؛ تعداد زیادی از دستگاه‌های سنجش آلودگی هوا را از دسترس خارج کرده تا معلوم نشود در شهر چه خبر است./

برگرفته از اقتصادنیوز

@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه زیبا و نوستالژیک «خونه بهار کدوم وره؟»(۱۳۸۰)

خواننده و آهنگساز: حمید زینو

سبک: پاپ، راک
@renaissancetranslate

آغازگاه ماتریالیسم دیالکتیکی چنین است:

«آگاهی انسان‌ها نیست که هستی آنان را تعیین میکند، بلعکس، هستی اجتماعی انسان‌ها تعیین کننده آگاهی‌اشان است».

فقط در این چارچوب است که این آغازگاه میتواند قلمروی نظریه‌ی محض را پشت سر بگذارد و به مسئله‌ی عملی بدل شود. زیرا فقط با نشان دادن اساسِ هستی به مثابه فرآیندی اجتماعی میتوان خود هستی را به صورت محصول تاکنون ناآگاهانه‌ی فعالیت انسان دریافت و این فعالیت را نیز عامل تعین کننده‌ی دگرگونی هستی دانست.





«تاریخ و آگاهی طبقاتی»
جرج لوکاچ
@renaissancetranslate

مردم نباید وقتی که بیدار هستند «بیکار» بمانند. کارشان مفید باشد یا نه٬ اصلا اهمیتی ندارد؛ اما باید «کار» کنند. چرا که انبوه مردم در بیکاری خطرناک خواهند شد، پس برنامه ریزی کنید تا کوچکترین فرصتی برای اندیشیدن نداشته باشند. فراموش نکنید که در ظاهر همیشه با «فقر» مخالف باشید اما در پنهان بر ضد «خوب شدن» وضعیت مردم مبارزه کنید، چون این وضعیت آنها باعث احساس امنیت و آرامش دائمی شما می شود.

من بر این باورم که تمام کارهای بیهوده جهان به این خاطر ادامه دارند که از «عصیان» مردم می ترسند پس شما هم هیچگاه اجازه ندهید که در روز مردم حتی یک ساعت را «آزاد و راحت» باشند.




«خودآموز دیکتاتورها»
رندال وود
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


موسیقی متن درخشان و به یاد ماندنی فیلم سینمایی «شب های روشن»(۱۳۸۰)؛ یکی از برجسته ترین آثار موسیقی معاصر ایران

آهنگساز: پیمان یزدانیان

سبک: ساندترک، کلاسیک
@renaissancetranslate

جاده های «بی پایان» را دوست دارم
دوست دارم باغ های «بزرگ» را
رودخانه های «خروشان» را
من تمام فیلم هایی که در آنها
زندانیان موفق به «فرار» می شوند
دوست دارم
دلتنگ «رهایی» ام
دلتنگ نوشیدن «خورشید»
بوسیدن «خاک»
لمس «آب»
در من یک «محکوم» به حبس ابد
پیر و خمیده
با ذره بینی در دست
نقشه های «فرار» را مرور می کند.




«رسول یونان»
@renaissancetranslate

خوش بینی، ایمان به «موفقیت» است. هیچ چیز بدون امید و «اعتماد به نفس» نمی تواند انجام شود.


«هلن کلر»


درباره مفهوم «اعتماد به نفس» و سیر تحول آن در تاریخ


ترجمه و صدا: ایمان فانی

#مدرسه_زندگی
#روانشناسی
#فلسفه
@renaissancetranslate

خنده بر لب میزنم
تا کس نداند راز من
ورنه این «دنیا» که ما دیدیم
«خندیدن» نداشت...




«صائب تبریزی»

#۱۷۶_بیگناه
#فراموش_نمیکنیم
#پرواز_۷۵۲_اوکراین
@renaissancetranslate

#تلنگر


🔴والتر بنیامین می گوید:

"فراموش کردن بدن بی جان قربانی، فراموش کردن سرکوب است. بدن بی جان؛ تاریخ سرکوب است، پس نباید به یاد آورده شود و نباید برایش سوگواری کرد. بدن بی جان قربانیان باید در فراموشی «حذف» شوند. چون اکنونی را یادآوری می کند که ادامه ی سرکوب است!"

سیستم «سرکوب»، همیشه به جسد و تابوت نیاز دارد. جسدهایی برای به «یاد آوردن» و جسدهایی برای «فراموشی».

جسدهایی برای ساختن «بارگاه» و مقبره و نشان دادن اینکه جاودانگی از آن چه کسانی است و جسدهایی برای «انکار».

پس جامعه را به دو دسته تقسیم می کند:

کسانی که اجازه ی سوگواری دارند و به یاد آوردن دارند و کسانی که باید فراموش شوند. هر آنچه که در حافظه ی مردم باقی بماند، «فرهنگ» نامیده می شود؛ و بر همین اساس، تفاوت میان دو ملت از نظر من، تفاوت در حاکمان و شیوه ی حکومت داری نیست، بلکه تفاوت در فرهنگ، تفاوت قوت حافظه ی مردم است.

کسی که حافظه ی تو را می دزدد، فرهنگ تو را دزدیده است. از مهم ترین وظایف ما «به یادآوردن» و «علیه فراموشی» است.



زهرا عبدی
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب

قطعه محزون و به یاد ماندنی
"طوفان آرام می گیرد..."

آهنگساز: پیتر گابریل

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی
«آخرین وسوسه های مسیح»(۱۹۸۸)

سبک: پست راک، ساندترک، فولک
@renaissancetranslate

‍ وقتی به نویسنده یا فیلمسازی علاقمند می شوم، تا عکسی از او نبینم دنبال کردن بقیه کارهایش برایم سخت می شود. همیشه برایم اینگونه بوده که «چهره» هنرمند ادامه آثار اوست، مثلا چهره ون گوک، پازولینی، کیارستمی، آنتونن آرتو، بکت و...این علاقه شکلی رمانتیک و شاید مادرانه داشته، اینکه اگر ویرجینیا وولف باشد دوست دارم چهره ی شوهرش، یا عکس دو نفره شان را ببینم و نامه نگاریشان را بخوانم و خیالم راحت شود که معشوقه ای بوده که لحظات دلنشینی را برایشان می ساخته و خیلی چیزهای دیگر.

مثل یک مادر دوست دارم زن گرفتن هنرمند فقید را ببینم. شاید اینکه زن کجای زندگی نیچه و کافکا و هدایت بوده برای اغلب علاقه مندانشان
جالب است. انگار بخش مهمی از آثار بوده.

در مورد «سهراب شهید ثالث» هم این ماجرا برایم به شدت وجود داشته. اینکه یکی از دلايل فرارش از ایران فرار از دست زن اش بوده. اینکه بعد از دعوای با زنش فلان فیلمنامه را نوشته و قبل از بیدار شدنش تمامش کرده. اینکه انگار در مورد زن ها دروغ می گوید. اینکه انگار عشق و نفرتی در رابطه با زن ها داشته که در هر دو سوی قضیه شکل آتشینی داشته. اینکه اخیرا شنیدم مدتی در زندگی «شانتال أكرمن» بوده یا به عبارتی٬ مدتی أکرمن در زندگی او بوده و این مسئله مرا نسبت به هر دو خوشحال کرد.

امروز عاقبت عکسی از شهید ثالث و «هلگا هاوزر» دیدم که در سه فیلم ثالث همراه او بوده. هاوتزر از نامه های عاشقانه ثالث می گوید، از اینکه سینما برای او مهمتر بوده، از اینکه مغرور بود و غمگین، از اینکه فلان روز که رفتند فرودگاه و پرنده ای زیر ماشن له شد فهمید رابطه شان تمام شده.

به هر حال رابطه آنها روزهای خوشی داشته٬ اما ناگهان این تصویر. ادامه چشم های شهید ثالث در عکس هایی که زنی در آنها نبود، در عکسی که نگاهش سوی دیگری است. به دوربین نگاه نمی کند. به هیچ کجا نگاه نمی کند، و هلگا هاوتزری که مأیوسانه دست هایش را روی شانه و دور بازوی ثالث گذاشته اما شدت یأس از دست یافتن به جوان بیگانه گردن اش را در لحظه ی آخر کج کرد. و نمی دانم انتخاب «قبرستان» برای لوکیشن عکس از چه کسی بوده؟ بی هیچ تردیدی این عکس برای من یکی دیگر از فیلم های دوره آلمان ِ شهید ثالث بود.


ابوذر عزیزی
@renaissancetranslate

‏برای «فاشیسم» ابدی، هیچ تلاشی برای «زندگی» وجود ندارد؛ زندگی یک «جنگ» مداوم است.



اومبرتو اکو
@renaissancetranslate