موسیقی واپسین شب


موسیقی متن درخشان و به یاد ماندنی فیلم سینمایی «شب های روشن»(۱۳۸۰)؛ یکی از برجسته ترین آثار موسیقی معاصر ایران

آهنگساز: پیمان یزدانیان

سبک: ساندترک، کلاسیک
@renaissancetranslate

جاده های «بی پایان» را دوست دارم
دوست دارم باغ های «بزرگ» را
رودخانه های «خروشان» را
من تمام فیلم هایی که در آنها
زندانیان موفق به «فرار» می شوند
دوست دارم
دلتنگ «رهایی» ام
دلتنگ نوشیدن «خورشید»
بوسیدن «خاک»
لمس «آب»
در من یک «محکوم» به حبس ابد
پیر و خمیده
با ذره بینی در دست
نقشه های «فرار» را مرور می کند.




«رسول یونان»
@renaissancetranslate

خوش بینی، ایمان به «موفقیت» است. هیچ چیز بدون امید و «اعتماد به نفس» نمی تواند انجام شود.


«هلن کلر»


درباره مفهوم «اعتماد به نفس» و سیر تحول آن در تاریخ


ترجمه و صدا: ایمان فانی

#مدرسه_زندگی
#روانشناسی
#فلسفه
@renaissancetranslate

خنده بر لب میزنم
تا کس نداند راز من
ورنه این «دنیا» که ما دیدیم
«خندیدن» نداشت...




«صائب تبریزی»

#۱۷۶_بیگناه
#فراموش_نمیکنیم
#پرواز_۷۵۲_اوکراین
@renaissancetranslate

#تلنگر


🔴والتر بنیامین می گوید:

"فراموش کردن بدن بی جان قربانی، فراموش کردن سرکوب است. بدن بی جان؛ تاریخ سرکوب است، پس نباید به یاد آورده شود و نباید برایش سوگواری کرد. بدن بی جان قربانیان باید در فراموشی «حذف» شوند. چون اکنونی را یادآوری می کند که ادامه ی سرکوب است!"

سیستم «سرکوب»، همیشه به جسد و تابوت نیاز دارد. جسدهایی برای به «یاد آوردن» و جسدهایی برای «فراموشی».

جسدهایی برای ساختن «بارگاه» و مقبره و نشان دادن اینکه جاودانگی از آن چه کسانی است و جسدهایی برای «انکار».

پس جامعه را به دو دسته تقسیم می کند:

کسانی که اجازه ی سوگواری دارند و به یاد آوردن دارند و کسانی که باید فراموش شوند. هر آنچه که در حافظه ی مردم باقی بماند، «فرهنگ» نامیده می شود؛ و بر همین اساس، تفاوت میان دو ملت از نظر من، تفاوت در حاکمان و شیوه ی حکومت داری نیست، بلکه تفاوت در فرهنگ، تفاوت قوت حافظه ی مردم است.

کسی که حافظه ی تو را می دزدد، فرهنگ تو را دزدیده است. از مهم ترین وظایف ما «به یادآوردن» و «علیه فراموشی» است.



زهرا عبدی
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب

قطعه محزون و به یاد ماندنی
"طوفان آرام می گیرد..."

آهنگساز: پیتر گابریل

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی
«آخرین وسوسه های مسیح»(۱۹۸۸)

سبک: پست راک، ساندترک، فولک
@renaissancetranslate

‍ وقتی به نویسنده یا فیلمسازی علاقمند می شوم، تا عکسی از او نبینم دنبال کردن بقیه کارهایش برایم سخت می شود. همیشه برایم اینگونه بوده که «چهره» هنرمند ادامه آثار اوست، مثلا چهره ون گوک، پازولینی، کیارستمی، آنتونن آرتو، بکت و...این علاقه شکلی رمانتیک و شاید مادرانه داشته، اینکه اگر ویرجینیا وولف باشد دوست دارم چهره ی شوهرش، یا عکس دو نفره شان را ببینم و نامه نگاریشان را بخوانم و خیالم راحت شود که معشوقه ای بوده که لحظات دلنشینی را برایشان می ساخته و خیلی چیزهای دیگر.

مثل یک مادر دوست دارم زن گرفتن هنرمند فقید را ببینم. شاید اینکه زن کجای زندگی نیچه و کافکا و هدایت بوده برای اغلب علاقه مندانشان
جالب است. انگار بخش مهمی از آثار بوده.

در مورد «سهراب شهید ثالث» هم این ماجرا برایم به شدت وجود داشته. اینکه یکی از دلايل فرارش از ایران فرار از دست زن اش بوده. اینکه بعد از دعوای با زنش فلان فیلمنامه را نوشته و قبل از بیدار شدنش تمامش کرده. اینکه انگار در مورد زن ها دروغ می گوید. اینکه انگار عشق و نفرتی در رابطه با زن ها داشته که در هر دو سوی قضیه شکل آتشینی داشته. اینکه اخیرا شنیدم مدتی در زندگی «شانتال أكرمن» بوده یا به عبارتی٬ مدتی أکرمن در زندگی او بوده و این مسئله مرا نسبت به هر دو خوشحال کرد.

امروز عاقبت عکسی از شهید ثالث و «هلگا هاوزر» دیدم که در سه فیلم ثالث همراه او بوده. هاوتزر از نامه های عاشقانه ثالث می گوید، از اینکه سینما برای او مهمتر بوده، از اینکه مغرور بود و غمگین، از اینکه فلان روز که رفتند فرودگاه و پرنده ای زیر ماشن له شد فهمید رابطه شان تمام شده.

به هر حال رابطه آنها روزهای خوشی داشته٬ اما ناگهان این تصویر. ادامه چشم های شهید ثالث در عکس هایی که زنی در آنها نبود، در عکسی که نگاهش سوی دیگری است. به دوربین نگاه نمی کند. به هیچ کجا نگاه نمی کند، و هلگا هاوتزری که مأیوسانه دست هایش را روی شانه و دور بازوی ثالث گذاشته اما شدت یأس از دست یافتن به جوان بیگانه گردن اش را در لحظه ی آخر کج کرد. و نمی دانم انتخاب «قبرستان» برای لوکیشن عکس از چه کسی بوده؟ بی هیچ تردیدی این عکس برای من یکی دیگر از فیلم های دوره آلمان ِ شهید ثالث بود.


ابوذر عزیزی
@renaissancetranslate

‏برای «فاشیسم» ابدی، هیچ تلاشی برای «زندگی» وجود ندارد؛ زندگی یک «جنگ» مداوم است.



اومبرتو اکو
@renaissancetranslate

واعظی خلق را تحریض[تشویق]می کرد بر زن خواستن و تزویج کردن، و احادیث می گفت. و زنان را تحریض می کرد بر سر منبر بر شوهر خواستن و آن کس که زن دارد تحریض می کرد بر میانجی کردن، و سعی نمودن در پیوندی ها، و احادیث می گفت. از بسیاری که گفت، یکی برخاست که: الصوفی اِبنُ الوَقت، من مرد غریبم، مرا زنی می باید.

واعظ رو به زنان کرد و گفت: ای عورتان میان شما کسی هست که رغبت کند؟
گفتند که هست، گفت: تا برخیزد پیشتر آید. برخاست پیشتر آمد.
گفت: رو باز کن تا تو را ببیند که سنّت این است از رسول علیه السلام که پیش از نکاح یک بار ببینند، روی باز کرد. گفت: ای جوان بنگر...
گفت: نگریستم.
گفت: شایسته است؟ 
گفت: هست.
گفت: ای عورت چه داری از دنیا؟
گفت: خَرَکی دارم سقایی کند[آب آوَرَد] و گاهی گندم به آسیاب بَرَد و هیزم کَشد، از اُجرت آن چیزی به من رسد. واعظ گفت: این جوان مردم زاده[نجیب و بزرگوار] می نماید و مُتَمَیِّز[متشخّص]، نتواند خربندگی کردن[خر را کرایه دادن].
دیگری هست؟ گفتند هست، همچنین پیش آمد روی بنمود.
جوان گفت: پسندیده است.
گفت: چه دارد؟
گفت: گاوی دارد، گاهی آب کشد، گاهی زمین شکافد، گاهی گردون کَشَد[=ارابه کشد] از اجرت آن بدو رسد.
گفت: این جوان مُتَمَیِّز است، نشاید گاوبانی کند.
دیگری هست؟ گفتند هست.
گفت: تا خود را بنماید، بنمود. گفت: از دنیا جهاز چه دارد؟
گفت: باغی دارد. واعظ روی بدین جوان کرد، گفت: اکنون تو را اختیار است، از این هر سه آن که موافقت تر است قبول کن.
آن جوان بُن گوش خاریدن گرفت.
گفت: زود بگو کدام می خواهی؟
گفت: من چنین می خواهم که بر خر نشینم و گاو را پیش می کنم و به سوی باغ می روم.
گفت: آری، ولی چنان «نازنین» نیستی که تو را هر سه مُسَلَّم شود!




«مقالات شمس تبریزی» ؛ تصحیح استاد موحد، ص ۱۵۷
@renaissancetranslate

«خودستایان» تکیه بر اریکه‌ها زده‌اند؛ کتاب «خدا» را چنان می‌خوانند که سود ایشان است. آنان که طیلسان «زُهد» پوشیده‌اند؛ تک‌پیرهنان را پیرهن بر تن می‌درند؛ آنان که «دستار» بر سر نهاده‌اند سر از گردن «خداترسان» می‌اندازند؛ و آنان که «آب» بر مردمان می‌بندند. مردمان را آب از لبه‌ی «تیغ» می‌دهند. این نیست آنچه ما می‌گفتیم. اینان سپاه «آز» می‌آرایند و دیوار «غرور» می‌افرازند و کوشک‌های «خودپرستی» می‌سازند و انبانشان را از «انباشتن» پایانی نیست.





«روز واقعه»
استاد بهرام بیضایی
@renaissancetranslate

«فراموشی» را بستاییم...

چرا که ما را پس از «مرگ» نزدیک‌ترین دوست، زنده نگه ‌می‌دارد

و فراموشی را با دردناک‌ترین نفرت‌ها بیامیزیم، زیرا انسان‌، «دوستان» خود را فراموش می‌کند

و رنگ مهربان «نگاه» یک رهگذر را...
آن را هم «فراموش» می‌کند.






«بار دیگر شهری که دوست می‌داشتم»
نادر ابراهیمی
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه رمزآلود و زیبای
«سفری در دل زمان»

آهنگساز: بِن فراست

آلبوم سریال ‌تلویزیونی «دارک»(۲۰۱۷)

سبک: الکترونیک، ساندترک
@renaissancetranslate

هیچ توجه کرده‌ای بعد از مدتی آشنایی با کسی، چطور «ظاهر» او در نظرت تغییر می‌کند؟
می‌تواند «خوش‌تیپ‌ترین» مرد روی زمین باشد. ولی وقتی حرفی برای گفتن ندارد، به یک آدم کاملاً «معمولی» تبدیل می شود. و وقتی معمولی‌ترین مرد، در مورد آنچه که برایت ارزش و اهمیت دارد صحبت می‌کند، در عرض دو دقیقه آنقدر دوست داشتنی می‌شود که نپرس!





«پلى ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﯽ»
ﺭﯾﭽﺎﺭﺩ باﺥ
@renaissancetranslate

بشر رو به «جلو» می رود و نیروهای انسانی «تکامل» می یابند. آن چه امروز از دسترس ما بیرون است، وقتی می رسد که قابل وصول می شود. به آن آشنا می شویم و درکش می کنیم. فقط باید کار کرد. با تمام قوا کار کرد.

باید به آن ها که دنبال «حقیقت» می گردند کمک کرد. حالا در روسیه، تنها عده ی انگشت شماری کار می کنند. تعداد بی شماری از «روشنفکران» که من می شناسم، عقب هیچ و پوچ می گردند، کاری انجام نمی دهند و به درد کاری هم نمی خورند.

آنها خودشان را روشنفکر می نامند. اما همه شان به نوکرهایشان توهین می کنند. با دهقانان مثل گله ی گوسفند رفتار می کنند. همه شان بد درس خوانده اند. جدٱ و واقعاً چیزی نمی خوانند. کاری انجام نمی دهند. راجع به علوم فقط داد سخن می دهند. از هنر کم سر در می آورند. همه شان خود را می گیرند. قیافه هایشان جدی است. حرف های گنده گنده می زنند. مدام تئوری می بافند. در حالی که توده ی وسیعی از ما، نود و نه درصد از مردم، مثل «بردگان» زندگی می کنند.







«باغ آلبالو»
آنتوان چخوف
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه بیکلام بسیار زیبایی به نام «یونیکورن»(اسب‌تک شاخ)

آهنگساز: یِوگنی کریلاتوف

آلبوم: بهترین های قرن(۱۹۹۴)

سبک: کلاسیک، دریم پاپ
@renaissancetranslate

افرادی که از «تنهایی» وحشت دارند، معمولا می کوشند این «وحشت» را از طریق یک شیوه ی بین فردی تسکین دهند؛ آنها نیازمند «حضور» دیگرانند تا «هستی» خود را به ثبات برسانند. آنها آرزو دارند توسط دیگران بلعیده شوند یا آنکه می خواهند دیگران را ببلعند تا درماندگی ناشی از تنهایی شان را فرو بنشانند؛ در پی روابط جنسی متعدد که کاریکاتور یک رابطه «اصیل» است هستند.

خلاصه اینکه، فردی که در حال غرق شدن در اضطراب تنهایی ست، مأیوسانه به هر رابطه ای چنگ می زند. این دست انداختن به سوی هر رابطه چیزی نیست که او بخواهد بلکه از سر ناچاری چنین میکند و رابطه ی حاصل از چنین شرایطی برای ادامه بقاست نه برای دستیابی به «رشد» و تکامل. طنز تلخ ماجرا اینجاست آنان که مأیوسانه نیازمند آرامش و لذت حاصل از یک رابطه اصیلند، درست همانهایی هستند که کمتر از هر کسی قادر به برقراری چنین ارتباطی هستند. 






اروین یالوم
@renaissancetranslate

«جامعه»
خودش مقدماتِ «جنایت» را
فراهم می کند
و جنایتکاران
صرفا «ابزار» اجرای آنند.





«ماریو بارگاس یوسا»
@renaissancetranslate

من اصلاً نمی‌توانم درک کنم چرا دو تا آدمیزاد، نفرتی را که از «زندگی» دارند، به بهانه‌ی «عشق»، بار هم می‌کنند و به ادامه‌ی این نفرت و کثافتِ جهنمی، آن‌قدر پافشاری می‌کنند تا دست‌آخر مثلِ کتاب‌های پلیسی، یکی‌شان پیش‌قدم بشود و برای کندن شرِ طرف مقابل، هزار جور نقشه بچیند.

بابا! همان روز اول که فهمیدید اشتباه کرده‌اید، مثل دو تا آدم «عاقل» بگویید از تو به‌خیر و از ما به‌سلامت.

بادامی را انداخته‌ای دهانت، حالا می‌بینی «تلخ» است، خب درش بیار!
مجبور نبودی چندین میلیون تومان مهریه و شیربها بالایش بدهی که حالا توش در بمانی.

یا مجبور نبوده‌ای این مقدار رو خودت قیمت بگذاری که حالا به طمع دریافتش روزگار خودت و شوهر را «سیاه» کنی؛
مثل یک «کنیز» خودت را فروخته‌ای و دو قورت و نیمت هم باقی‌ست که چرا مثل یک «انسان آزاد» بات رفتار نمی‌شود.







«یک ‌هفته با احمد شاملو در اتریش»
مهدی اخوان لنگرودی
@renaissancetranslate

⁠چه کم تجربه است آن کس که گمان میکند نشان دادنِ عقل و هوش موجب «محبوبیت» در جامعه میشود! برعکس، این دو خصوصیت نزد اکثریتِ غالبِ مردم خشم و نفرت ایجاد میکند. هر اندازه که نتوانند این خشم و نفرت را ابراز کنند و حتی آن را از خود هم پنهان کنند این احساس شدیدتر میشود. آنچه درواقع میگذرد این است: وقتی کسی برتریِ فکریِ مخاطبِ خود را درک و احساس میکند در نهان و بی آنکه خود بداند نتیجه میگیرد که مخاطب نیز به همان اندازه، حقارت و محدود بودنِ او را درک و احساس میکند‌. این قیاسِ پنهان، تلخ ترین نوعِ نفرت و خشم و کینه را در او تحریک میکند.

پس گراسیان به درستی میگوید که: «تنها وسیله‌ای که موجبِ محبوبیت میشود این است که آدمی پوستِ کُندذهن‌ترینِ حیوانات(الاغ) را بر تنِ خود بکِشد!»





«در باب حکمت زندگی»
آرتور شوپنهاور
@renaissancetranslate