موسیقی واپسین شب


قطعه بیکلام بسیار زیبایی به نام «یونیکورن»(اسب‌تک شاخ)

آهنگساز: یِوگنی کریلاتوف

آلبوم: بهترین های قرن(۱۹۹۴)

سبک: کلاسیک، دریم پاپ
@renaissancetranslate

افرادی که از «تنهایی» وحشت دارند، معمولا می کوشند این «وحشت» را از طریق یک شیوه ی بین فردی تسکین دهند؛ آنها نیازمند «حضور» دیگرانند تا «هستی» خود را به ثبات برسانند. آنها آرزو دارند توسط دیگران بلعیده شوند یا آنکه می خواهند دیگران را ببلعند تا درماندگی ناشی از تنهایی شان را فرو بنشانند؛ در پی روابط جنسی متعدد که کاریکاتور یک رابطه «اصیل» است هستند.

خلاصه اینکه، فردی که در حال غرق شدن در اضطراب تنهایی ست، مأیوسانه به هر رابطه ای چنگ می زند. این دست انداختن به سوی هر رابطه چیزی نیست که او بخواهد بلکه از سر ناچاری چنین میکند و رابطه ی حاصل از چنین شرایطی برای ادامه بقاست نه برای دستیابی به «رشد» و تکامل. طنز تلخ ماجرا اینجاست آنان که مأیوسانه نیازمند آرامش و لذت حاصل از یک رابطه اصیلند، درست همانهایی هستند که کمتر از هر کسی قادر به برقراری چنین ارتباطی هستند. 






اروین یالوم
@renaissancetranslate

«جامعه»
خودش مقدماتِ «جنایت» را
فراهم می کند
و جنایتکاران
صرفا «ابزار» اجرای آنند.





«ماریو بارگاس یوسا»
@renaissancetranslate

من اصلاً نمی‌توانم درک کنم چرا دو تا آدمیزاد، نفرتی را که از «زندگی» دارند، به بهانه‌ی «عشق»، بار هم می‌کنند و به ادامه‌ی این نفرت و کثافتِ جهنمی، آن‌قدر پافشاری می‌کنند تا دست‌آخر مثلِ کتاب‌های پلیسی، یکی‌شان پیش‌قدم بشود و برای کندن شرِ طرف مقابل، هزار جور نقشه بچیند.

بابا! همان روز اول که فهمیدید اشتباه کرده‌اید، مثل دو تا آدم «عاقل» بگویید از تو به‌خیر و از ما به‌سلامت.

بادامی را انداخته‌ای دهانت، حالا می‌بینی «تلخ» است، خب درش بیار!
مجبور نبودی چندین میلیون تومان مهریه و شیربها بالایش بدهی که حالا توش در بمانی.

یا مجبور نبوده‌ای این مقدار رو خودت قیمت بگذاری که حالا به طمع دریافتش روزگار خودت و شوهر را «سیاه» کنی؛
مثل یک «کنیز» خودت را فروخته‌ای و دو قورت و نیمت هم باقی‌ست که چرا مثل یک «انسان آزاد» بات رفتار نمی‌شود.







«یک ‌هفته با احمد شاملو در اتریش»
مهدی اخوان لنگرودی
@renaissancetranslate

⁠چه کم تجربه است آن کس که گمان میکند نشان دادنِ عقل و هوش موجب «محبوبیت» در جامعه میشود! برعکس، این دو خصوصیت نزد اکثریتِ غالبِ مردم خشم و نفرت ایجاد میکند. هر اندازه که نتوانند این خشم و نفرت را ابراز کنند و حتی آن را از خود هم پنهان کنند این احساس شدیدتر میشود. آنچه درواقع میگذرد این است: وقتی کسی برتریِ فکریِ مخاطبِ خود را درک و احساس میکند در نهان و بی آنکه خود بداند نتیجه میگیرد که مخاطب نیز به همان اندازه، حقارت و محدود بودنِ او را درک و احساس میکند‌. این قیاسِ پنهان، تلخ ترین نوعِ نفرت و خشم و کینه را در او تحریک میکند.

پس گراسیان به درستی میگوید که: «تنها وسیله‌ای که موجبِ محبوبیت میشود این است که آدمی پوستِ کُندذهن‌ترینِ حیوانات(الاغ) را بر تنِ خود بکِشد!»





«در باب حکمت زندگی»
آرتور شوپنهاور
@renaissancetranslate

«هگل» اندیشه را «روح زمانه»می نامید. از نظر او همۀ افکار و احساسات یک زمان، «روح» آن عصر را تشکیل می دهد و هر چیزی در تاریخ نتیجۀ آن است.

هگل عقیده دارد که:

"مردان بزرگ تنها وقتی مؤثر بوده‌اند که ندانسته آلت«روح زمان»شده‌اند. اگر مرد فوق العاده ای با روح زمان سازگار نباشد ضایع می گردد و بهتر آن است که هرگز نمی‌بود. آن فرزندی که نابغه می شمارندش از پیشینیانش بزرگتر نیست؛این پیشنیان هر کدام سنگی بر روی بنا نهاده‌اند و نابغۀ خلف این خوشبختی را دارد که آخر از همه می رسد و سنگ آخر طاق بنا را می گذارد و بنا به نام او تمام می شود. چنین اشخاصی از افکار کلی که در روایای وجودشان است آگاهی ندارند، ولی نیازمندی های زمان را خوب می شناسند و می دانند که دنیا مستعد قبول چه چیزی است؛ از این روی مردان بزرگ آفریننده نیستند بلکه قابله اند و زمانه را کمک می کنند تا آنچه را که از مدتی پیش در رحمش رشد کرده است بزاید."

در حقیقت هگل معتقد بود این «تاریخ» است که مردان بزرگ را می سازد نه بالعکس.
@renaissancetranslate

من «جنگ» را به «طاعون» ترجیح می‌دادم، این "طاعون" که بعد از‌ آزادی ما، ما را به خرابی و تباهی و سرشکستگی کشانده بود.

پیش از آزادی، ما همه مرد و زن و بچه، برای نمردن جنگیده و رنج برده بودیم. اکنون برای زیستن جنگیده و رنج می‌بریم.

بین مبارزه برای نمردن و تلاش برای زیستن، توفیری وجود دارد بسیار عمیق. زن و مرد و بچه و هرکسی که برای نمردن می‌جنگد، از حق و ناموس خود دفاع کرده و شرافت خود را حسودانه نگه می‌دارد. برای نمردن، هیچ‌وقت هیچ‌فردی سر خم نکرده بود...بعد از آزادی اما، همین مردم مجبور شده بودند برای زیستن بجنگند و جنگ برای زیستن، چیزی‌ست بسیار ننگین و خوف‌آور.

جنگی نیست برای انسانیت و شرف، جنگی‌ست علیه گرسنگی، برای تکه‌ای نان شکم، برای کمی هیزم و آتش، ژنده‌پارچه‌ای برای پوشاندن فرزند، و کاهی‌ برای خوابیدن. جنگی‌ست برای نجات پوست.

وقتی‌ انسان برای زندگی کردن می‌جنگد، برای هرگونه پستی، برای هر جنایت و رسوایی، حاضر و آماده است.




«پوست»
کورتزیو مالاپارته
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب



ترانه فوق‌العاده زیبا و محزون «وقتی یه کابوی مهمیزهاش رو با دو تا بال تاخت میزنه...»


خوانندگان: ویلی واتسون&تیم بلیک نلسون


آلبوم: موسیقی متن فیلم سینمایی «بالاد باستر اسکروگز»(۲۰۱۸)


سبک: کانتری، فولک، ساندترک
@renaissancetranslate

#نوستالژی


اجرای اصلی موسیقی متن مجموعه خاطره انگیز و زیبای تلویزیونی
«بچه های مدرسه والت»

کارتون زیبایی که در دهه شصت از تلویزیون ایران پخش می‌شد.(۱۹۸۱)

آهنگساز: یاسوشی اکوتاگاوا

نوازنده آکاردئون: ماریو لِوِتو


داستان اصلی و نقد این انیمشین زیبا را در پست بعدی مطالعه نمایید.👇
@renaissancetranslate

برای من انسان یک مخلوق عجیبه. یک فکر غیر قابل تصور.
در انسان همه چیز هست از بالاترین تا پایین ترین. انسان تصویر خداست و در آن همه چیز هست . وقتی که هستیِ بشر خلق شد «شیطان» هم آفریده شد. بعد از اهریمن، قدیسین، پیامبران، تاریک اندیشان و در آخر «هنرمندان» آفریده شدند. همه چیز در کنار هم وجود دارند. مثل تصویر های بزرگی که دائما در حال تغییرند. به این ترتیب باید حقایق بیشماری وجود داشته باشند. نه فقط یک حقیقت که ما با حواس گنگ خود درک کنیم؛ بلکه انبوهی از «حقایق» که در پیرامون ما، درون ما و بیرون از ما وجود دارند.

اعتقاد به هرگونه محدودیت، صرفا ناشی از ترس و تعصب است. حدی وجود ندارد نه برای افکار و نه برای احساسات. هیچ حدی وجود ندارد. تنها «اضطراب» است که حدود را می سازد.





«سونات پاییزی»(۱۹۷۸)
اینگمار برگمان
@renaissancetranslate

مطلوب «امپریالیسمِ» توتالیتر آن است که جهان روی آرامش را نبیند و همه جا آشوب برپا شود و از برقراری ثبات و توازن ممانعت بعمل آید٬ اما مواجهه با حکومت های مستقل، ازسیاست های این امپریالیسم نیست. از طرف دیگر از آنجا که توسعه طلبی اش مداوم و نقطهٔ شروع آن مرزهای ملّی خودش است، این امپریالیسم به سادگی می تواند اهداف خود را در پس علایق سنتی و (مذهبی و) ملی، سیاست خارجی خویش پنهان کند.
حکومت به زور «سرنیزه» نه تنها شيوهٔ نامطبوع و کهنه شده ای است بلکه برای قدرت مداران توتالیتر عقب گردی در راه نیل به آرزوهايشان محسوب می شود و قدرت مدارانی که گمان می کنند صرفاً با نیروی «ایدئولوژی» و رعب و «وحشت» خواهند توانست اقتدار خود را حفظ نمایند٬ در تداوم حکومت خود شکست خواهند خورد.





«امپریالیسم»
هانا آرنت
@renaissancetranslate

«خیانت جنسی با چاشنی اخلاق»

🖋مجتبی لشکربلوکی



مشروبات الکلی

مصرف نمیکرد و سیگار نمی‌کشید و عاشق هنر و موسیقی و نقاشی بود. از آزار دیدن حیوانات ناراحت می‌شد و برای اولین بار در تاریخ اروپا، قوانین حمایت از حیوانات را وضع کرد. وی حامی محیط زیست و خانواده بود و به زنان احترام میگذاشت. اما او یکی از بزرگ ترین کشتارهای وسیع طول تاریخ را رقم زد:
آدولف هیتلر را می گویم!

این ویژگی‌های مثبت در کنار بی رحمی منجر به کشتارهای وسیع گیج کننده به نظر می رسد.به نظر شما اینگونه نیست؟

این تضادها فقط در هیتلر مشاهده نمی شود، بلکه بی‌رحم‌ترین شکنجه‌ گران هم چه بسا پدرانی دلسوز باشند و از دیدن زخمی در انگشت فرزندشان اشک در چشمانشان حلقه بزند و چه بسا قاچاقچیانی که به امانت داری، صداقت، سلامت در زندگی خانوادگی اهمیت بسیار می دهند.

پرسش اصلی این است

چطور انسانهایی که باور قوی به ارزشهای اخلاقی دارند و در سایر بخشهای زندگی دل‌رحم اند می‌توانند دست به اعمال غیراخلاقی وحشتناک بزنند؟

استاد دانشگاه استنفورد، بندورا
به این موضوع پرداخته و جواب او به این مساله چنین است:

افراد معمولا دست به اعمال ناپسند نمی‌زنند مگر آنکه جنبه‌های غیراخلاقی آن اعمال را برای خودشان توجیه کرده باشند.

بندورا شش مکانیزم شناختی- روانی را که انسان ها برای توجیه اعمالشان به کار می گیرند را معرفی کرده است:

🔴مکانیزم شستشوی اخلاقی

با تاکید بر اهداف متعالی، رفتار غیراخلاقی طوری توجیه میشود که قابل دفاع یا حتی «ستایش‌آمیز» به نظر برسد.

تروریستهای انتحاری که حتی ممکن است در زندگی شخصی به یک مورچه نیز آزار نرسانند با همین روش اقناع می شوند

پاک کردن زمین از زشتی و پلشتی. رفتار زشت با هدفی متعالی شستشو داده می شود و تبدیل به عملی توجیه پذیر و اخلاقی می شود.

🔴مکانیزم تلطیف لغوی

نامگذاری یک فعل غیراخلاقی با کلمات متفاوت که باعث می شود زشتی آن کمتر شود
مثلاً رهبران نازی کشتار یهودیان را «پاکسازی اروپا» می نامیدند.

به جای خیانت جنسی به همسر گفته می شود «شیطنت کوچولو». در فرهنگ خودمان هم اشتباهات و خطای فردی را با این جمله که شیطون گولم زد تلطیف لغوی می کنیم.

🔴مکانیزم قياس با نمونه های بدتر

در این روش فرد با مقایسه رفتار خود با نمونه هایی بدتر از سوی دیگران از عذاب وجدان خود کم می کند.

«بابا! طرف سه هزار میلیارد تومان برده و خورده، حالا شما به هزار و پانصد تومان ما گیر دادی؟»

🔴مکانیزم انتقال مسئولیت

فرد در این حالت مسئولیت را به گردن یک منبع خارجی می‌اندازد یا آن را میان جمع بزرگتری تقسیم می‌کند.

در قتل عام "می لای" یک گروه از سربازان امریکایی، پانصد غیر نظامی ویتنامی را شکنجه کردند، مورد تجاوز قرار داند، کشتند و بدن بعضی‌ها را مثله کردند. وقتی ۱۴ نفر از افسران بابت این ماجرا محاکمه شدند، مسئولیت را به گردن مافوق انداختند و البته رفع اتهام هم شدند!

🔴مکانیزم انسانیت‌زدایی از قربانی

منطق کلی این روش مادون انسان در نظر گرفتن سایرین است.

هرچه کیفیت انسانی قربانی بیشتر خدشه دار شود، آسیب رساندن به او سهل‌تر می شود.
کاکاسیا خواندن برده ها، کم عقل دانستن زنان و شهروند درجه دو دانستن اقلیت ها، مزاحم خواندن مهاجرین در واقع آماده سازی برخوردهای زشت و خشن با اینهاست.

🔴مکانیزم قربانی مقصر

در این روش خود قربانی مسبب اصلی شرارت قلمداد می شود.

کارگرانی که بدرفتاری کارفرما را دلیل دزدی خود میدانند، متجاوزی که می گوید سر و وضع قربانی تحریک آمیز بوده نمونه‌هایی ازاین مکانیزم هستند.

اگر صادقانه بنگریم همه ما در معرض این شش مکانیزم هستیم.

هر کدام از ما:

کم کاری، کم فروشی، حق خوری، بدقولی، خیانت در امانت، دروغ گویی، دزدی، پارتی بازی، تهمت زنی، تخریب شخصیت خود را با همین شش مکانیزم انجام می دهیم.

می توانیم برای یک هفته روی رفتارهای خود متمرکز شویم و از خود بپرسیم:

آیا من
در دام :شسشتوی اقدامات اخلاقی» با تکیه بر هدف غیراخلاقی افتاده ام؟(آیا هدف وسیله را توجیه و شستشو می کند؟!)

آیا من
با دستمالی واژه ها، لغت سازی در دام تلطیف لغوی افتاده ام و دارم برای اعمال غیراخلاقی ام، روکش های زیبا یا قابل تحمل فراهم می کنم؟

آیا من
با مغالطه مقایسه، عملا دارم می گویم که چون کسی، زمانی، در جایی از دنیا عمل زشتی انجام داده است پس من هم می توانم و دیگر اشکالی ندارد؟

آیا صرفا
اینکه یک مقام بالاتر دستور داده دلیل خوبی برای انجام یک عمل است؟ و هر عمل زشتی را می شود با تکیه به مامورم و معذورم توجیه کرد؟

آیا در ضمیر ناخودآگاهَم
کسانی را انسان تر از دیگران می دانم ، نژاد یا قبیله ای را در درجه پایین تر از خودم می دانم؟

آیا اینکه تفاوت قایل شوم و برخی را انسان تر بدانم، این سرآغاز شرارت و جنايت نیست!؟
@renaissancetranslate

‍ ‍ ‍ #متن_روز


محمدتقی بهار ملک‌الشعرا در سخنرانی برای اعضای حزب دمکرات گفت٬

"دو دشمن از دو سو ریسمانی به گردن کسی انداختند که او را خفه کنند...یکی از آن دو خصم سر ریسمان را رها کرد و گفت:
ای بیچاره! من با تو برادرم. و اینگونه آن مرد بدبخت نجات یافت. آن مرد که ریسمان گلوی ما را رها کرده لنین است! "
 
بهار زمان سخنرانی‌اش در مسجد شاه تهران را در «تاریخ مختصر احزاب سیاسی» ذکر نمی‌کند٬ اما احتمالاً حوالی ۱۳۰۰ شمسی بود. تمثیل خفه‌کردن ایران به دست روس و اینگیلیس را شاید از عنوان کتاب «اختناق ایران» نوشتهٔ‌ مورگان شوستر، مستشار وزارت مالیهٔ ایران در سال ۱۲۹۰ شمسی، وام گرفته باشد.

در همان روزگار، «عارف قزوینی» ،‌ شاعر و ترانه‌سرای سخت ناراضی از سلطنت قاجار و هوادار برپایی جمهوری، سرود:
 
ای لنین ای فرشتهٔ رحمت
قدمی رنجه کن تو بی‌زحمت
تخم چشم من آشیانهٔ توست
پس کـَرَم کن که خانه خانهٔ ‌توست
یا خرابش بکن و یا آباد
رحمت حق به امتحان تو باد
بلشویک است خضر راه نجات
بر محمد و آل او صلوات
 

اگر عارف را آدمی بسیار جدی و حتی عبوس (به گفتهٔ سعید نفیسی، “با صدای بم و لحن عصبانی بی‌صبرانه”) نمی‌شناختند شاید گمان پیش می‌آمد که این قطعه را از باب مطایبه سروده است.  اما وقتی لنین را دعوت می‌کرد تشریف بیاورد این مملکت رهن کامل در اختیارش، هرچه با آن بکند از طایفهٔ اسب‌دزدهای قاجار بدتر نیست، صادقانه می‌گفت.
 
ستایش «ولادیمیر ایلیچ اولیانوف» به بهار و عارف و دیگر ترقی خواهان ایران محدود نبود. در سرتاسر جهان او را به‌عنوان پدیدآورندهٔ واقعه‌ای همچون طوفان نوح می‌ستودند. از فتح زندان باستیل در ۱۲۸ سال پیش از آن، که سرانجام به استیلای جنگ‌سالاران و اشراف انجامید، آرزوی آرمانخواهان بود که آدمی باسواد و اهل قلم‌ و دوات پا پیش بگذارد، حکمرانان موروثی را از اریکه پایین بکشد و مملکت را به سود زحمتکشان سامان دهد.
 
شعارش چنان سنجیده و در عین حال بلندپروازانه بود که دشمنانش نمی‌توانستند بگویند یکی دیگر از ماجراجویانی است که از عهد اسپارتاکوس به قصد غارت شهرها علم طغیان برافراشته‌اند. 
سال ۱۹۲۰ اعلام کرد:

"کمونیسم یعنی شوراها به اضافهٔ برق‌رسانی به سراسر کشور."

شیفتگی‌اش در برابر فناوری نوین سرآغاز تبدیل کشور عقب‌ماندهٔ دهقانی‌ـ فئودالی روسیه به ابرقدرتی صنعتی شد که توانست هماورد ماشین جنگی ِ رایش سوم باشد.
 
بی‌سبب نبود دشمن بزرگش «وینستون چرچیل» ، که کوشیده بود کشورش را وارد جنگ با جمهوری سوسیالیستی نوپای شوروی کند اما بعدها متحد آن شد، در مرگ لنین ذم را با مدح درآمیخت:

"تنها او بود که می‌توانست دوباره کوره‌راهی بیابد. مردم روسیه در باتلاق رها شدند. بزرگترین شوربختی‌شان تولد او و دومین بدبختی‌ بزرگشان مرگ او بود."
 
با تمام ستایشی که در ایران پس از انقلاب اکتبر و لغو امتیازهای معاهدهٔ ترکمانچای نثار لنین کردند، در رثای او در بهمن ۱۳۰۲ ظاهراً شعر یا مطلبی ماندنی منتشر نشد. اما تأسف محمد مصدق برای مرگ جانشین او، ژوزف استالین، در اسفند ۱۳۳۱ شاید نمایانگر یأس سی سال پیش از آن باشد:

"تا استالین فوت نکرده بود دُوٙل استعمار از او ملاحظه می‌کردند و ملت می‌توانست تا حدی اظهار حیات کند و روی همین احساسات بود که من ظرف دو روز قانون ملی‌شدن صنعت نفت را از تصویب دو مجلس گذرانیدم و باز روی همین احساسات بود از شرکت نفت خلع ید کردم و بعد از استالین چون قائم مقام او شخصیتی نداشت ملاحظات دول استعمار از آن دولت از بین رفت..."
 
غریب‌ترین میراث لنین، که تاریخ را به دو بخش پیش و پس از خود تقسیم کرد، پیکر مومیایی‌شدهٔ اوست که همچنان در جعبه آینه مانده و بر سر به‌خاک‌سپردن یا نسپردنش اختلاف نظر دارند. کسانی از جهات ایدئولوژیک نگرانند و برخی بابت عایدات توریستی.
 
اگر خود لنین راضی به این بساط بود، جا دارد ندا در بدهیم: آقای ماتریالیست، تو هم!






«بیا شمعا رو فوت کن ولادیمیر ایلیچ»
محمد قائد
روزنامه شرق، چهارم اردیبهشت ۹۱
به مناسبت زادروز «ولادیمیر لنین»(۱۹۲۴_۱۸۷۰)
@renaissancetranslate

«جمهوری اسلامی» و تراژدی «خط ویژه» و «طبقه ویژه»

🖋سلمان کدیور



قاضی می‌خواهد از درب، ویژه رد شود، سرباز جلویش را می‌گیرد، قاضی دست سرباز را به صندلی می‌بندد و سیلی‌اش می‌زند.
نماینده مجلس می‌خواهد از خط ویژه عبور کند، سرباز مانعش می‌شود، آقای نماینده توی گوش سرباز می‌زند..
و امروزه این نبرد قدرت و سرباز سمبلیک شده است. قدرتی که دائم می‌خواهد از حقوق غیر قانونی، غیر شرعی و غیرانسانی اش استفاده کند و سربازان اندکی که مانع می‌شوند و چک نصیبشان می‌شود.
این جدال سمبلیک در غالب عرصه‌های مدیریتی امروز ج. اسلامی قابل مشاهده است.
اما ریشه که جدال در آن است که با وقوع انقلاب اسلامی هرچند یک هیئت حاکمه فاسد و متجاوز به حقوق عمومی برانداز شد، اما طبقه حاکم و مسلط، اینبار در پوسته تازه مذهبی با قدرت بیشتری به حیات خودش ادامه داده است.

یک طبقه که از قضا مهمترین خصیصه اش، اعطای حقوق ویژه به صاحبان قدرت است. حقوقی خاص، که یک اقلیت یک درصدی را بر 99 درصد جامعه رجحان می‌دهد و مسلط می‌سازد.
این می شود که به تدریج یک طبقه تازه در ساحت اقتصاد سیاسی اجتماع متولد می‌شود که به آن طبقه قدرتمندان می‌گویند. طبقه‌ای که از ابزار کار تا سرمایه تا قدرت قانونگذاری، قدرت برخورد سخت، رسانه و... را در انحصار خودش دارد و آنطور که بخواهد توزیع می‌کند، طبقه‌ای که ویژه‌خواری را حق طبیعی خودش می‌پندارد.
آقای ولایتی، حق طبیعی‌اش می‌داند که فرزندانش آنچنان باشند.
آقای شمخانی، حق طبیعی و مشروع خودش می‌داند که ساخت و ساز مشکوک داشته باشد.
آقای روحانی حق ویژه خودش می‌داند که در جماران ساخت و ساز غیر قانونی بکند، برادرش دست در جیب ملت ببرد، دخترش را در فلان دانشکده به نوایی برساند.
فلان امام جمعه حق طبیعی خودش می‌داند که جنگل ها را بدهد بچه‌هایش بخورند و ده‌ها شرکت ثبت کنند.
قاضی حق طبیعی‌اش می‌داند که سیلی بزند زیر گوش سرباز، اسلحه بکشد روی مردم در ترافیک یا...
فلان اداره و سازمان حق خودش می‌داند در قزوین آنطور زمین‌ها را مصادره کند.

مشکل بنیانی تر از این است که یک قاضی را توبیخ کنی یا یک نماینده را محاکمه، مشکل خط ویژه یا گیت ویژه نیست، مشکل یک طبقه ویژه‌خوار مسلط است که با هم رابطه اقتصادی، سیاسی و فامیلی دارند.

یک الیگارشی مذهبی که زیر خروارها آیه و حدیث و تفسیر و کتاب و مقدسات جا خوش کرده. صاحب یک ایدئولوژی است که همه چیز را در وجدان وفاداران رنگ می‌کند و گذشته و آینده را در خدمت خودش جعل می‌سازد. یک ایدئولوژی که می‌گوید آنچه هست، عین حق است و مخالفت با آن نامشروع.
درگیری ما، که همان درگیری سرباز بی دفاع با پنجه‌های پر قدرت است، نزاع تاریخی فقر و غنا است.
@renaissancetranslate

این ناممکن است که فرزندی داشته باشیم و جهان را، آنگونه که هست، حقیر شماریم؛ زیرا به این جهان است که او را فرستاده‌ایم.
به‌ خاطرِ فرزند است که ما به جهان وابسته‌ایم، به آینده آن می‌اندیشیم و به سهولت در قیل و قالش، در جنب‌وجوش‌هایش مشارکت می‌کنیم و بلاهت درمان ناپذیرش را جدی می‌گیریم.




«هویت»
میلان کوندرا
@renaissancetranslate

شب که فرا می‌رسد، احساسِ ما نسبت به نزدیک‌ترین امور تغییر می‌کند. بادی از راه می‌رسد که در راه‌های ممنوع پرسه می‌زند و نجواکنان به کندوکاو می‌پردازد و چهره‌ای عبوس دارد، زیرا آن‌چه را می‌خواهد، نمی‌یابد. نورِ چراغ با پرتویِ تار و سرخ و با حالتی خسته و نارضایتی در برابرِ شب و همچون برده‌‌ی ناشکیبای انسان‌های بیدار روشنی می‌بخشد. صدایِ نفس‌های فردی در خواب می‌آید، نظمِ وحشتناکی که نوایِ نگرانیِ همیشگیِ را در ذهن زنده می‌کند و ما این نوا را نمی‌شنویم اما آن هنگام که سینه‌ی فردِ درحالِ خواب بالا می‌آید، احساسِ دلبستگی می‌کنیم و آن هنگام که هوا را از سینه خارج می‌کند و سکوتی کامل برقرار می‌شود، به خود می‌گوییم:‌

'اندکی آرام باش، ای روحِ بیچاره‌ی عذاب‌دیده!"

ما برایِ تمامی زندگان به دلیلِ سختیِ‌ زندگی، آرامشِ ابدی را آرزو می‌کنیم و شب ما را به مرگ متقاعد می‌کند.

اگر انسان‌ها از آفتاب دل می‌کندند و با مهتاب و روغنِ چراغ به نبرد با شب می‌پرداختند، کدام فلسفه می‌توانست حجابی بر آنان شود؟








«انسانی‌ زیاده انسانی»
فردریش نیچه
@renaissancetranslate

🔴همین که در ایران دموکرات باشید کافی نیست

🖋دکتر فردین علیخواه




هر ساله بر تعداد ایرانیانی که با قصد مهاجرت کشور را ترک می کنند افزوده می‌شود. بیشتر آنان از وضع موجود در کشور رضایتی ندارند و برای داشتن آینده‌ای بهتر این تصمیم سخت را می‌گیرند. عده‌ای از آنان با احساسی توأم با « بیزاری و تنفر» از کشور خود می‌روند و این بیزاری لزوما متوجه عرصه سیاست نیست، بلکه عرصه‌های اجتماعی و فرهنگی جامعه ایرانی را نیز دربرمی‌گیرد.

به دلیل پذیرش مهاجرانی از سراسر دنیا، اکثر کشورهای مهاجرپذیر دارای تنوعات گستردۀ قومی، زبانی، دینی و فرهنگی‌اند. برای مثال اگر شما در جایی خانه‌ای اجاره کنید باید این انتظار را داشته باشید که همسایۀ دیوار به دیوار شما کامبوجی، افغان، بنگلادشی، نیجریه‌ای و یا مردمانی از کشور سوریه باشند.

کم نیستند ایرانیانی که وقتی وارد کشورهای مهاجرپذیر می‌شوند از دیدن ملیت‌های غیراروپایی، غیرسفیدپوست، غیربلوند، غیرچشم‌آبی و غیربلندقد جا می‌خورند و حس بدی به سراغ‌شان می‌آید. گویی با پدیده‌ای مواجه شده‌اند که اصلا انتظارش را نداشتند. برای مثال وقتی در این کشورها با فردی مواجه می‌شوند که بسیار بر حفظ حلال و حرام حساسیت نشان می‌دهد؛ جا می‌خورند. نکته آن است که بسیاری از ایرانیان از آنچه در ایران دیده‌اند و تجربه کرده‌اند می‌گریزند و در مقابلِ خود انتظار یک جامعه اروپایی یکدست را دارند. آنان به هیچ وجه انتظار ندارند که با مردمانی برخورد کنند که مشابه آنان را در ایران کم و بیش دیده‌اند.

اصلا نباید تصور کرد که زندگی در یک جامعۀ مهاجرپذیر و دارای تنوعات فرهنگی گسترده؛ آسان است. ما تصور می‌کنیم که توانایی زندگی در کشورهای آزاد و دارای تنوعات قومی، فرهنگی و دینی مختلف را داریم. ولی آیا واقعا این چنین است؟ هموطنانی که ساکن کشورهای اروپایی هستید. تاکنون چند بار پیش آمده است که به سایر ملیت‌ها صرفا به خاطر ظاهرشان و همچنین کلیشه‌هایی که از قبل در ذهن داشته‌اید با تنفر نگاه کنید؟

زندگی در جامعۀ چندفرهنگی نیازمند داشتن نگرش و مهارت‌های ارتباطی خاصی است. روشن است که این مهارت‌ها یک شبه به وجود نمی‌آید و در طول فرایند اجتماعی‌شدن توسط نهادهای اجتماعی همچون مدرسه، خانواده و رسانه‌های جمعی به افراد منتقل می‌شود. در کشورهای توسعه یافته به طرق مختلف به کودکان می‌آموزند که نباید نژادپرست و یا قوم‌ و خویش‌گرا باشند. باید بیاموزند که به عقاید مخالفان خود توهین نکنند. باید به پیروان همه ادیان احترام بگذارند. آنان تا به این حد کودکانشان را آموزش می‌دهند و باز گهگاه رگه‌هایی از نژادپرستی خفیف در رفتار برخی از آنان بروز می‌یابد. ولی ما چقدر چنین صفاتی را به کودکانمان می‌آموزیم؟

در ایران به ما یاد داده‌اند که فقط باید به عقاید بعضی‌ها احترام گذاشت. نهادهای رسمی ما به ما یاد داده‌اند که «ما» حق و دیگران باطل‌اند! ما با این روحیه به خارج از کشور کوچ می‌کنیم. سخن آن است که متأسفانه در ایران، نهادهای اجتماعی افراد را نه برای زندگی در جامعه‌ای با تنوعات فرهنگی؛ که برای زندگی در جامعه‌ای یکدست تربیت می‌کنند. در واقع پیش‌فرض نهادهای اجتماعی ما آن است که این افراد قرار است در جامعه‌ای زندگی کنند که همه مردم آن مسلمان و تنها دارای یک سبک زندگی هستند. از طرف دیگر ما از نظر روان‌شناسی اجتماعی هم ویژگی‌های خاص خود را داریم که سیاه و سفید دیدن امور یکی از آنهاست. از نظر ما آدم‌ها یا عاقل‌اند و یا بی‌شعور. آدم کم‌شعور نداریم. از نظر ما آدم‌ها یا با فرهنگ‌اند و یا بی‌فرهنگ. آدم کم‌فرهنگ نداریم. در نتیجه ما جهان را همواره دوقطبی می‌بینیم.

به هیچ وجه تصور نشود که چون در ایران شخصیتی دموکراتیک داشته‌اید و به آزادی‌های فردی معتقد بوده‌اید در کشورهای مهاجرپذیر همه چیز برایتان به آسانی قابل پذیرش و قابل هضم خواهد بود. شما در این خصوص امکان آزمون خودتان را نداشته‌اید. زندگی در جامعۀ چند‌فرهنگی نیاز به مهارت‌های دیگری دارد. انعطاف‌پذیری، توانایی دگرپذیری، مدارای اجتماعی، پرهیز از قضاوت‌های سریع، و اجتناب از قضاوت‌های مبتنی بر کلیشه‌های از پیش شکل‌گرفته از آن جمله‌اند.

فقط به دنبال آن نباشید که بدانید با داشتن چه شرایطی می‌توان اقامت یک کشور توسعه یافته را به دست آورد. گاهی اوقات از خودمان سوال کنیم که آیا من از نظر مهارت‌های اجتماعی شایستگی زندگی در یک جامعۀ چندفرهنگی و متکثر را دارم؟ دقیقا به دلیل فقدان چنین مهارت‌هایی است که برخی از ایرانیان با ورود به این کشورها و با دیدن خاورمیانه‌ای‌هایی که با لباس‌های محلی‌شان در خیابان‌های شهرهای آلمان، هلند یا سوئد تردد می‌کنند حالشان بد و خشمگین می‌شوند و از خودشان می‌پرسند:

'آخه اینا اینجا چکار می کنن؟!"
@renaissancetranslate

بعد از آدولف هیتلر، همه ی آلمان درک کردند که او چه بلایی بر سر کشور و زیربناهای آن آورده است، اما یک چیز نابود شده ی اساسی بود که هر کسی نمی فهمید و آن، خیانت هیتلر به «کلمات» بود. خیلی از کلمات شریف، دیگر معنی خود را از دست داده بودند، پوچ و مسخره شده بودند٬ عوض شده بودند. آنها تبدیل به زباله و اشغال شده بودند

کلماتی مانند:

"آزادی، آگاهی، پیشرفت و عدالت..."



«هاینریش بل»
@renaissancetranslate

"کشتن یک نفر همچون کشتن همه مردم دنیا است و نجات جان یک نفر، به سان نجات تمام بشریت است..."





سکانس پایانی فیلم سینمایی «فهرست شیندلر»(۱۹۹۳) با بازی زیبای لیام نیسون و بن کینگزلی

کارگردان: استیون اسپیلبرگ

موسیقی متن: جان ویلیامز

#کرونا
#واکسن_کرونا
#مهرداد_میناوند
#علی_انصاریان
@renaissancetranslate