برای من انسان یک مخلوق عجیبه. یک فکر غیر قابل تصور.
در انسان همه چیز هست از بالاترین تا پایین ترین. انسان تصویر خداست و در آن همه چیز هست . وقتی که هستیِ بشر خلق شد «شیطان» هم آفریده شد. بعد از اهریمن، قدیسین، پیامبران، تاریک اندیشان و در آخر «هنرمندان» آفریده شدند. همه چیز در کنار هم وجود دارند. مثل تصویر های بزرگی که دائما در حال تغییرند. به این ترتیب باید حقایق بیشماری وجود داشته باشند. نه فقط یک حقیقت که ما با حواس گنگ خود درک کنیم؛ بلکه انبوهی از «حقایق» که در پیرامون ما، درون ما و بیرون از ما وجود دارند.

اعتقاد به هرگونه محدودیت، صرفا ناشی از ترس و تعصب است. حدی وجود ندارد نه برای افکار و نه برای احساسات. هیچ حدی وجود ندارد. تنها «اضطراب» است که حدود را می سازد.





«سونات پاییزی»(۱۹۷۸)
اینگمار برگمان
@renaissancetranslate

مطلوب «امپریالیسمِ» توتالیتر آن است که جهان روی آرامش را نبیند و همه جا آشوب برپا شود و از برقراری ثبات و توازن ممانعت بعمل آید٬ اما مواجهه با حکومت های مستقل، ازسیاست های این امپریالیسم نیست. از طرف دیگر از آنجا که توسعه طلبی اش مداوم و نقطهٔ شروع آن مرزهای ملّی خودش است، این امپریالیسم به سادگی می تواند اهداف خود را در پس علایق سنتی و (مذهبی و) ملی، سیاست خارجی خویش پنهان کند.
حکومت به زور «سرنیزه» نه تنها شيوهٔ نامطبوع و کهنه شده ای است بلکه برای قدرت مداران توتالیتر عقب گردی در راه نیل به آرزوهايشان محسوب می شود و قدرت مدارانی که گمان می کنند صرفاً با نیروی «ایدئولوژی» و رعب و «وحشت» خواهند توانست اقتدار خود را حفظ نمایند٬ در تداوم حکومت خود شکست خواهند خورد.





«امپریالیسم»
هانا آرنت
@renaissancetranslate

«خیانت جنسی با چاشنی اخلاق»

🖋مجتبی لشکربلوکی



مشروبات الکلی

مصرف نمیکرد و سیگار نمی‌کشید و عاشق هنر و موسیقی و نقاشی بود. از آزار دیدن حیوانات ناراحت می‌شد و برای اولین بار در تاریخ اروپا، قوانین حمایت از حیوانات را وضع کرد. وی حامی محیط زیست و خانواده بود و به زنان احترام میگذاشت. اما او یکی از بزرگ ترین کشتارهای وسیع طول تاریخ را رقم زد:
آدولف هیتلر را می گویم!

این ویژگی‌های مثبت در کنار بی رحمی منجر به کشتارهای وسیع گیج کننده به نظر می رسد.به نظر شما اینگونه نیست؟

این تضادها فقط در هیتلر مشاهده نمی شود، بلکه بی‌رحم‌ترین شکنجه‌ گران هم چه بسا پدرانی دلسوز باشند و از دیدن زخمی در انگشت فرزندشان اشک در چشمانشان حلقه بزند و چه بسا قاچاقچیانی که به امانت داری، صداقت، سلامت در زندگی خانوادگی اهمیت بسیار می دهند.

پرسش اصلی این است

چطور انسانهایی که باور قوی به ارزشهای اخلاقی دارند و در سایر بخشهای زندگی دل‌رحم اند می‌توانند دست به اعمال غیراخلاقی وحشتناک بزنند؟

استاد دانشگاه استنفورد، بندورا
به این موضوع پرداخته و جواب او به این مساله چنین است:

افراد معمولا دست به اعمال ناپسند نمی‌زنند مگر آنکه جنبه‌های غیراخلاقی آن اعمال را برای خودشان توجیه کرده باشند.

بندورا شش مکانیزم شناختی- روانی را که انسان ها برای توجیه اعمالشان به کار می گیرند را معرفی کرده است:

🔴مکانیزم شستشوی اخلاقی

با تاکید بر اهداف متعالی، رفتار غیراخلاقی طوری توجیه میشود که قابل دفاع یا حتی «ستایش‌آمیز» به نظر برسد.

تروریستهای انتحاری که حتی ممکن است در زندگی شخصی به یک مورچه نیز آزار نرسانند با همین روش اقناع می شوند

پاک کردن زمین از زشتی و پلشتی. رفتار زشت با هدفی متعالی شستشو داده می شود و تبدیل به عملی توجیه پذیر و اخلاقی می شود.

🔴مکانیزم تلطیف لغوی

نامگذاری یک فعل غیراخلاقی با کلمات متفاوت که باعث می شود زشتی آن کمتر شود
مثلاً رهبران نازی کشتار یهودیان را «پاکسازی اروپا» می نامیدند.

به جای خیانت جنسی به همسر گفته می شود «شیطنت کوچولو». در فرهنگ خودمان هم اشتباهات و خطای فردی را با این جمله که شیطون گولم زد تلطیف لغوی می کنیم.

🔴مکانیزم قياس با نمونه های بدتر

در این روش فرد با مقایسه رفتار خود با نمونه هایی بدتر از سوی دیگران از عذاب وجدان خود کم می کند.

«بابا! طرف سه هزار میلیارد تومان برده و خورده، حالا شما به هزار و پانصد تومان ما گیر دادی؟»

🔴مکانیزم انتقال مسئولیت

فرد در این حالت مسئولیت را به گردن یک منبع خارجی می‌اندازد یا آن را میان جمع بزرگتری تقسیم می‌کند.

در قتل عام "می لای" یک گروه از سربازان امریکایی، پانصد غیر نظامی ویتنامی را شکنجه کردند، مورد تجاوز قرار داند، کشتند و بدن بعضی‌ها را مثله کردند. وقتی ۱۴ نفر از افسران بابت این ماجرا محاکمه شدند، مسئولیت را به گردن مافوق انداختند و البته رفع اتهام هم شدند!

🔴مکانیزم انسانیت‌زدایی از قربانی

منطق کلی این روش مادون انسان در نظر گرفتن سایرین است.

هرچه کیفیت انسانی قربانی بیشتر خدشه دار شود، آسیب رساندن به او سهل‌تر می شود.
کاکاسیا خواندن برده ها، کم عقل دانستن زنان و شهروند درجه دو دانستن اقلیت ها، مزاحم خواندن مهاجرین در واقع آماده سازی برخوردهای زشت و خشن با اینهاست.

🔴مکانیزم قربانی مقصر

در این روش خود قربانی مسبب اصلی شرارت قلمداد می شود.

کارگرانی که بدرفتاری کارفرما را دلیل دزدی خود میدانند، متجاوزی که می گوید سر و وضع قربانی تحریک آمیز بوده نمونه‌هایی ازاین مکانیزم هستند.

اگر صادقانه بنگریم همه ما در معرض این شش مکانیزم هستیم.

هر کدام از ما:

کم کاری، کم فروشی، حق خوری، بدقولی، خیانت در امانت، دروغ گویی، دزدی، پارتی بازی، تهمت زنی، تخریب شخصیت خود را با همین شش مکانیزم انجام می دهیم.

می توانیم برای یک هفته روی رفتارهای خود متمرکز شویم و از خود بپرسیم:

آیا من
در دام :شسشتوی اقدامات اخلاقی» با تکیه بر هدف غیراخلاقی افتاده ام؟(آیا هدف وسیله را توجیه و شستشو می کند؟!)

آیا من
با دستمالی واژه ها، لغت سازی در دام تلطیف لغوی افتاده ام و دارم برای اعمال غیراخلاقی ام، روکش های زیبا یا قابل تحمل فراهم می کنم؟

آیا من
با مغالطه مقایسه، عملا دارم می گویم که چون کسی، زمانی، در جایی از دنیا عمل زشتی انجام داده است پس من هم می توانم و دیگر اشکالی ندارد؟

آیا صرفا
اینکه یک مقام بالاتر دستور داده دلیل خوبی برای انجام یک عمل است؟ و هر عمل زشتی را می شود با تکیه به مامورم و معذورم توجیه کرد؟

آیا در ضمیر ناخودآگاهَم
کسانی را انسان تر از دیگران می دانم ، نژاد یا قبیله ای را در درجه پایین تر از خودم می دانم؟

آیا اینکه تفاوت قایل شوم و برخی را انسان تر بدانم، این سرآغاز شرارت و جنايت نیست!؟
@renaissancetranslate

‍ ‍ ‍ #متن_روز


محمدتقی بهار ملک‌الشعرا در سخنرانی برای اعضای حزب دمکرات گفت٬

"دو دشمن از دو سو ریسمانی به گردن کسی انداختند که او را خفه کنند...یکی از آن دو خصم سر ریسمان را رها کرد و گفت:
ای بیچاره! من با تو برادرم. و اینگونه آن مرد بدبخت نجات یافت. آن مرد که ریسمان گلوی ما را رها کرده لنین است! "
 
بهار زمان سخنرانی‌اش در مسجد شاه تهران را در «تاریخ مختصر احزاب سیاسی» ذکر نمی‌کند٬ اما احتمالاً حوالی ۱۳۰۰ شمسی بود. تمثیل خفه‌کردن ایران به دست روس و اینگیلیس را شاید از عنوان کتاب «اختناق ایران» نوشتهٔ‌ مورگان شوستر، مستشار وزارت مالیهٔ ایران در سال ۱۲۹۰ شمسی، وام گرفته باشد.

در همان روزگار، «عارف قزوینی» ،‌ شاعر و ترانه‌سرای سخت ناراضی از سلطنت قاجار و هوادار برپایی جمهوری، سرود:
 
ای لنین ای فرشتهٔ رحمت
قدمی رنجه کن تو بی‌زحمت
تخم چشم من آشیانهٔ توست
پس کـَرَم کن که خانه خانهٔ ‌توست
یا خرابش بکن و یا آباد
رحمت حق به امتحان تو باد
بلشویک است خضر راه نجات
بر محمد و آل او صلوات
 

اگر عارف را آدمی بسیار جدی و حتی عبوس (به گفتهٔ سعید نفیسی، “با صدای بم و لحن عصبانی بی‌صبرانه”) نمی‌شناختند شاید گمان پیش می‌آمد که این قطعه را از باب مطایبه سروده است.  اما وقتی لنین را دعوت می‌کرد تشریف بیاورد این مملکت رهن کامل در اختیارش، هرچه با آن بکند از طایفهٔ اسب‌دزدهای قاجار بدتر نیست، صادقانه می‌گفت.
 
ستایش «ولادیمیر ایلیچ اولیانوف» به بهار و عارف و دیگر ترقی خواهان ایران محدود نبود. در سرتاسر جهان او را به‌عنوان پدیدآورندهٔ واقعه‌ای همچون طوفان نوح می‌ستودند. از فتح زندان باستیل در ۱۲۸ سال پیش از آن، که سرانجام به استیلای جنگ‌سالاران و اشراف انجامید، آرزوی آرمانخواهان بود که آدمی باسواد و اهل قلم‌ و دوات پا پیش بگذارد، حکمرانان موروثی را از اریکه پایین بکشد و مملکت را به سود زحمتکشان سامان دهد.
 
شعارش چنان سنجیده و در عین حال بلندپروازانه بود که دشمنانش نمی‌توانستند بگویند یکی دیگر از ماجراجویانی است که از عهد اسپارتاکوس به قصد غارت شهرها علم طغیان برافراشته‌اند. 
سال ۱۹۲۰ اعلام کرد:

"کمونیسم یعنی شوراها به اضافهٔ برق‌رسانی به سراسر کشور."

شیفتگی‌اش در برابر فناوری نوین سرآغاز تبدیل کشور عقب‌ماندهٔ دهقانی‌ـ فئودالی روسیه به ابرقدرتی صنعتی شد که توانست هماورد ماشین جنگی ِ رایش سوم باشد.
 
بی‌سبب نبود دشمن بزرگش «وینستون چرچیل» ، که کوشیده بود کشورش را وارد جنگ با جمهوری سوسیالیستی نوپای شوروی کند اما بعدها متحد آن شد، در مرگ لنین ذم را با مدح درآمیخت:

"تنها او بود که می‌توانست دوباره کوره‌راهی بیابد. مردم روسیه در باتلاق رها شدند. بزرگترین شوربختی‌شان تولد او و دومین بدبختی‌ بزرگشان مرگ او بود."
 
با تمام ستایشی که در ایران پس از انقلاب اکتبر و لغو امتیازهای معاهدهٔ ترکمانچای نثار لنین کردند، در رثای او در بهمن ۱۳۰۲ ظاهراً شعر یا مطلبی ماندنی منتشر نشد. اما تأسف محمد مصدق برای مرگ جانشین او، ژوزف استالین، در اسفند ۱۳۳۱ شاید نمایانگر یأس سی سال پیش از آن باشد:

"تا استالین فوت نکرده بود دُوٙل استعمار از او ملاحظه می‌کردند و ملت می‌توانست تا حدی اظهار حیات کند و روی همین احساسات بود که من ظرف دو روز قانون ملی‌شدن صنعت نفت را از تصویب دو مجلس گذرانیدم و باز روی همین احساسات بود از شرکت نفت خلع ید کردم و بعد از استالین چون قائم مقام او شخصیتی نداشت ملاحظات دول استعمار از آن دولت از بین رفت..."
 
غریب‌ترین میراث لنین، که تاریخ را به دو بخش پیش و پس از خود تقسیم کرد، پیکر مومیایی‌شدهٔ اوست که همچنان در جعبه آینه مانده و بر سر به‌خاک‌سپردن یا نسپردنش اختلاف نظر دارند. کسانی از جهات ایدئولوژیک نگرانند و برخی بابت عایدات توریستی.
 
اگر خود لنین راضی به این بساط بود، جا دارد ندا در بدهیم: آقای ماتریالیست، تو هم!






«بیا شمعا رو فوت کن ولادیمیر ایلیچ»
محمد قائد
روزنامه شرق، چهارم اردیبهشت ۹۱
به مناسبت زادروز «ولادیمیر لنین»(۱۹۲۴_۱۸۷۰)
@renaissancetranslate

«جمهوری اسلامی» و تراژدی «خط ویژه» و «طبقه ویژه»

🖋سلمان کدیور



قاضی می‌خواهد از درب، ویژه رد شود، سرباز جلویش را می‌گیرد، قاضی دست سرباز را به صندلی می‌بندد و سیلی‌اش می‌زند.
نماینده مجلس می‌خواهد از خط ویژه عبور کند، سرباز مانعش می‌شود، آقای نماینده توی گوش سرباز می‌زند..
و امروزه این نبرد قدرت و سرباز سمبلیک شده است. قدرتی که دائم می‌خواهد از حقوق غیر قانونی، غیر شرعی و غیرانسانی اش استفاده کند و سربازان اندکی که مانع می‌شوند و چک نصیبشان می‌شود.
این جدال سمبلیک در غالب عرصه‌های مدیریتی امروز ج. اسلامی قابل مشاهده است.
اما ریشه که جدال در آن است که با وقوع انقلاب اسلامی هرچند یک هیئت حاکمه فاسد و متجاوز به حقوق عمومی برانداز شد، اما طبقه حاکم و مسلط، اینبار در پوسته تازه مذهبی با قدرت بیشتری به حیات خودش ادامه داده است.

یک طبقه که از قضا مهمترین خصیصه اش، اعطای حقوق ویژه به صاحبان قدرت است. حقوقی خاص، که یک اقلیت یک درصدی را بر 99 درصد جامعه رجحان می‌دهد و مسلط می‌سازد.
این می شود که به تدریج یک طبقه تازه در ساحت اقتصاد سیاسی اجتماع متولد می‌شود که به آن طبقه قدرتمندان می‌گویند. طبقه‌ای که از ابزار کار تا سرمایه تا قدرت قانونگذاری، قدرت برخورد سخت، رسانه و... را در انحصار خودش دارد و آنطور که بخواهد توزیع می‌کند، طبقه‌ای که ویژه‌خواری را حق طبیعی خودش می‌پندارد.
آقای ولایتی، حق طبیعی‌اش می‌داند که فرزندانش آنچنان باشند.
آقای شمخانی، حق طبیعی و مشروع خودش می‌داند که ساخت و ساز مشکوک داشته باشد.
آقای روحانی حق ویژه خودش می‌داند که در جماران ساخت و ساز غیر قانونی بکند، برادرش دست در جیب ملت ببرد، دخترش را در فلان دانشکده به نوایی برساند.
فلان امام جمعه حق طبیعی خودش می‌داند که جنگل ها را بدهد بچه‌هایش بخورند و ده‌ها شرکت ثبت کنند.
قاضی حق طبیعی‌اش می‌داند که سیلی بزند زیر گوش سرباز، اسلحه بکشد روی مردم در ترافیک یا...
فلان اداره و سازمان حق خودش می‌داند در قزوین آنطور زمین‌ها را مصادره کند.

مشکل بنیانی تر از این است که یک قاضی را توبیخ کنی یا یک نماینده را محاکمه، مشکل خط ویژه یا گیت ویژه نیست، مشکل یک طبقه ویژه‌خوار مسلط است که با هم رابطه اقتصادی، سیاسی و فامیلی دارند.

یک الیگارشی مذهبی که زیر خروارها آیه و حدیث و تفسیر و کتاب و مقدسات جا خوش کرده. صاحب یک ایدئولوژی است که همه چیز را در وجدان وفاداران رنگ می‌کند و گذشته و آینده را در خدمت خودش جعل می‌سازد. یک ایدئولوژی که می‌گوید آنچه هست، عین حق است و مخالفت با آن نامشروع.
درگیری ما، که همان درگیری سرباز بی دفاع با پنجه‌های پر قدرت است، نزاع تاریخی فقر و غنا است.
@renaissancetranslate

این ناممکن است که فرزندی داشته باشیم و جهان را، آنگونه که هست، حقیر شماریم؛ زیرا به این جهان است که او را فرستاده‌ایم.
به‌ خاطرِ فرزند است که ما به جهان وابسته‌ایم، به آینده آن می‌اندیشیم و به سهولت در قیل و قالش، در جنب‌وجوش‌هایش مشارکت می‌کنیم و بلاهت درمان ناپذیرش را جدی می‌گیریم.




«هویت»
میلان کوندرا
@renaissancetranslate

شب که فرا می‌رسد، احساسِ ما نسبت به نزدیک‌ترین امور تغییر می‌کند. بادی از راه می‌رسد که در راه‌های ممنوع پرسه می‌زند و نجواکنان به کندوکاو می‌پردازد و چهره‌ای عبوس دارد، زیرا آن‌چه را می‌خواهد، نمی‌یابد. نورِ چراغ با پرتویِ تار و سرخ و با حالتی خسته و نارضایتی در برابرِ شب و همچون برده‌‌ی ناشکیبای انسان‌های بیدار روشنی می‌بخشد. صدایِ نفس‌های فردی در خواب می‌آید، نظمِ وحشتناکی که نوایِ نگرانیِ همیشگیِ را در ذهن زنده می‌کند و ما این نوا را نمی‌شنویم اما آن هنگام که سینه‌ی فردِ درحالِ خواب بالا می‌آید، احساسِ دلبستگی می‌کنیم و آن هنگام که هوا را از سینه خارج می‌کند و سکوتی کامل برقرار می‌شود، به خود می‌گوییم:‌

'اندکی آرام باش، ای روحِ بیچاره‌ی عذاب‌دیده!"

ما برایِ تمامی زندگان به دلیلِ سختیِ‌ زندگی، آرامشِ ابدی را آرزو می‌کنیم و شب ما را به مرگ متقاعد می‌کند.

اگر انسان‌ها از آفتاب دل می‌کندند و با مهتاب و روغنِ چراغ به نبرد با شب می‌پرداختند، کدام فلسفه می‌توانست حجابی بر آنان شود؟








«انسانی‌ زیاده انسانی»
فردریش نیچه
@renaissancetranslate

🔴همین که در ایران دموکرات باشید کافی نیست

🖋دکتر فردین علیخواه




هر ساله بر تعداد ایرانیانی که با قصد مهاجرت کشور را ترک می کنند افزوده می‌شود. بیشتر آنان از وضع موجود در کشور رضایتی ندارند و برای داشتن آینده‌ای بهتر این تصمیم سخت را می‌گیرند. عده‌ای از آنان با احساسی توأم با « بیزاری و تنفر» از کشور خود می‌روند و این بیزاری لزوما متوجه عرصه سیاست نیست، بلکه عرصه‌های اجتماعی و فرهنگی جامعه ایرانی را نیز دربرمی‌گیرد.

به دلیل پذیرش مهاجرانی از سراسر دنیا، اکثر کشورهای مهاجرپذیر دارای تنوعات گستردۀ قومی، زبانی، دینی و فرهنگی‌اند. برای مثال اگر شما در جایی خانه‌ای اجاره کنید باید این انتظار را داشته باشید که همسایۀ دیوار به دیوار شما کامبوجی، افغان، بنگلادشی، نیجریه‌ای و یا مردمانی از کشور سوریه باشند.

کم نیستند ایرانیانی که وقتی وارد کشورهای مهاجرپذیر می‌شوند از دیدن ملیت‌های غیراروپایی، غیرسفیدپوست، غیربلوند، غیرچشم‌آبی و غیربلندقد جا می‌خورند و حس بدی به سراغ‌شان می‌آید. گویی با پدیده‌ای مواجه شده‌اند که اصلا انتظارش را نداشتند. برای مثال وقتی در این کشورها با فردی مواجه می‌شوند که بسیار بر حفظ حلال و حرام حساسیت نشان می‌دهد؛ جا می‌خورند. نکته آن است که بسیاری از ایرانیان از آنچه در ایران دیده‌اند و تجربه کرده‌اند می‌گریزند و در مقابلِ خود انتظار یک جامعه اروپایی یکدست را دارند. آنان به هیچ وجه انتظار ندارند که با مردمانی برخورد کنند که مشابه آنان را در ایران کم و بیش دیده‌اند.

اصلا نباید تصور کرد که زندگی در یک جامعۀ مهاجرپذیر و دارای تنوعات فرهنگی گسترده؛ آسان است. ما تصور می‌کنیم که توانایی زندگی در کشورهای آزاد و دارای تنوعات قومی، فرهنگی و دینی مختلف را داریم. ولی آیا واقعا این چنین است؟ هموطنانی که ساکن کشورهای اروپایی هستید. تاکنون چند بار پیش آمده است که به سایر ملیت‌ها صرفا به خاطر ظاهرشان و همچنین کلیشه‌هایی که از قبل در ذهن داشته‌اید با تنفر نگاه کنید؟

زندگی در جامعۀ چندفرهنگی نیازمند داشتن نگرش و مهارت‌های ارتباطی خاصی است. روشن است که این مهارت‌ها یک شبه به وجود نمی‌آید و در طول فرایند اجتماعی‌شدن توسط نهادهای اجتماعی همچون مدرسه، خانواده و رسانه‌های جمعی به افراد منتقل می‌شود. در کشورهای توسعه یافته به طرق مختلف به کودکان می‌آموزند که نباید نژادپرست و یا قوم‌ و خویش‌گرا باشند. باید بیاموزند که به عقاید مخالفان خود توهین نکنند. باید به پیروان همه ادیان احترام بگذارند. آنان تا به این حد کودکانشان را آموزش می‌دهند و باز گهگاه رگه‌هایی از نژادپرستی خفیف در رفتار برخی از آنان بروز می‌یابد. ولی ما چقدر چنین صفاتی را به کودکانمان می‌آموزیم؟

در ایران به ما یاد داده‌اند که فقط باید به عقاید بعضی‌ها احترام گذاشت. نهادهای رسمی ما به ما یاد داده‌اند که «ما» حق و دیگران باطل‌اند! ما با این روحیه به خارج از کشور کوچ می‌کنیم. سخن آن است که متأسفانه در ایران، نهادهای اجتماعی افراد را نه برای زندگی در جامعه‌ای با تنوعات فرهنگی؛ که برای زندگی در جامعه‌ای یکدست تربیت می‌کنند. در واقع پیش‌فرض نهادهای اجتماعی ما آن است که این افراد قرار است در جامعه‌ای زندگی کنند که همه مردم آن مسلمان و تنها دارای یک سبک زندگی هستند. از طرف دیگر ما از نظر روان‌شناسی اجتماعی هم ویژگی‌های خاص خود را داریم که سیاه و سفید دیدن امور یکی از آنهاست. از نظر ما آدم‌ها یا عاقل‌اند و یا بی‌شعور. آدم کم‌شعور نداریم. از نظر ما آدم‌ها یا با فرهنگ‌اند و یا بی‌فرهنگ. آدم کم‌فرهنگ نداریم. در نتیجه ما جهان را همواره دوقطبی می‌بینیم.

به هیچ وجه تصور نشود که چون در ایران شخصیتی دموکراتیک داشته‌اید و به آزادی‌های فردی معتقد بوده‌اید در کشورهای مهاجرپذیر همه چیز برایتان به آسانی قابل پذیرش و قابل هضم خواهد بود. شما در این خصوص امکان آزمون خودتان را نداشته‌اید. زندگی در جامعۀ چند‌فرهنگی نیاز به مهارت‌های دیگری دارد. انعطاف‌پذیری، توانایی دگرپذیری، مدارای اجتماعی، پرهیز از قضاوت‌های سریع، و اجتناب از قضاوت‌های مبتنی بر کلیشه‌های از پیش شکل‌گرفته از آن جمله‌اند.

فقط به دنبال آن نباشید که بدانید با داشتن چه شرایطی می‌توان اقامت یک کشور توسعه یافته را به دست آورد. گاهی اوقات از خودمان سوال کنیم که آیا من از نظر مهارت‌های اجتماعی شایستگی زندگی در یک جامعۀ چندفرهنگی و متکثر را دارم؟ دقیقا به دلیل فقدان چنین مهارت‌هایی است که برخی از ایرانیان با ورود به این کشورها و با دیدن خاورمیانه‌ای‌هایی که با لباس‌های محلی‌شان در خیابان‌های شهرهای آلمان، هلند یا سوئد تردد می‌کنند حالشان بد و خشمگین می‌شوند و از خودشان می‌پرسند:

'آخه اینا اینجا چکار می کنن؟!"
@renaissancetranslate

بعد از آدولف هیتلر، همه ی آلمان درک کردند که او چه بلایی بر سر کشور و زیربناهای آن آورده است، اما یک چیز نابود شده ی اساسی بود که هر کسی نمی فهمید و آن، خیانت هیتلر به «کلمات» بود. خیلی از کلمات شریف، دیگر معنی خود را از دست داده بودند، پوچ و مسخره شده بودند٬ عوض شده بودند. آنها تبدیل به زباله و اشغال شده بودند

کلماتی مانند:

"آزادی، آگاهی، پیشرفت و عدالت..."



«هاینریش بل»
@renaissancetranslate

"کشتن یک نفر همچون کشتن همه مردم دنیا است و نجات جان یک نفر، به سان نجات تمام بشریت است..."





سکانس پایانی فیلم سینمایی «فهرست شیندلر»(۱۹۹۳) با بازی زیبای لیام نیسون و بن کینگزلی

کارگردان: استیون اسپیلبرگ

موسیقی متن: جان ویلیامز

#کرونا
#واکسن_کرونا
#مهرداد_میناوند
#علی_انصاریان
@renaissancetranslate

«آزادی» براى همه ملت ها، سقف دارد.
سقف آزادی رابطه‌ى مستقیم با قامت فکری مردمان دارد.
با همت بلند مردمان، سقف بلند میشود. در جامعه ای که قامت تفکر و همت مردم کوتاه باشد،سقف آزادى هم بهمان نسبت کوتاه می شود.

وقتی سقف آزادی کوتاه باشد، آدمهای بزرگ سرشان آنقدر به سقف میخورد که حذف می شوند؛ آدمهای «کوتوله» اما راحت جولان می دهند.

بعضی از آدمهای بزرگ هم برای بقا، آنقدر سرشان را خم ميکنند که کوتوله میشوند.
آن وقت سقف ها هی پایین و پایین تر می آید و مردم هی بیشتر و بیشتر قوز می کنند، تا اینکه تا کمر خم می شوند و دیگر نمیتوانند قد راست کنند. آزادىِ مردم، نيز میشود یواشکی و زندگى شان ميشود جهنم!!





فئودور داستایوفسکی
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه بسیار زیبای "همیشه غایب" با صدای جادویی‌ و جاودانه «داریوش»

شعر: شهیار قنبری

آهنگساز: ویلیام خنو

آلبوم: تنگسیر (۱۳۵۴)

سبک: موسیقی فیلم، پاپ

🎵پی نوشت: پانزدهم بهمن ماه٬ سالروز تولد یکی از ستاره های درخشان موسیقی ایران «استاد داریوش اقبالی» است.🌹
@renaissancetranslate

🔴شباهت داستان «ما» و تاریخ «قوم یهود»

قسمت اول
🖋رضی الدین طبیب



تاریخ پر فراز و نشیب قوم «یهود» حکایت غریبی است. انگار از روز ازل٬ ناف شان را با هجرت و حرمان و رنج بریده اند؛ حتی در همین روزگار که بیشترشان در سرزمینی به نام «اسرائیل» زندگی می‌کنند، تردید دارم که در قیاس با اجدادشان از حس امنیت و آرامش فکری کمترین نصیبی برده باشند. و البته اگر شما فکر می‌کنید که این تنها آدولف هیتلرِ «مادر مرده» بود که هزار هزار یهودی را در کوره های آدم‌سوزی آشوویتز و داخائو و تربلینکا سوزاند و آنها را به خاک سیاه نشاند، و یا تنها این یادآوری خاطراتِ خونبارِ ماشین کشتار «اِس اِس» است که هنوز پشت کوچک و بزرگِ یهودیان دنیا را می‌لرزاند، سخت در اشتباهید! چون داستان از اساس چیزی دیگر است.

یهودیان از روزگار موسای پیامبر و کوروش کبیر تا همین هفتاد سال پیش، در اقصی نقاط جهان سرگردان، پراکنده و آواره بودند و تقریباً همگی شان از نخستین‌ روزِ زاده شدن، مبتلا به یکی از این پنج سرنوشت شومِ مشترک:

۱_ اسیر دست حکمرانی مستبد و همیشه چشم انتظار سر رسیدن منجی مقدسی که آنها را از اسارت رهایی بخشد و راهی ارض موعود سازد‌.

۲_ به تلافی مصلوب کردن مسیح در هزار سال قبل، بی محکمه و محاکمه تکفیر و سوزانده می‌شدند! (مصداق ضرب المثل "گنه کرد در بلخ آهنگری، به شوشتر زدند گردن مسگری")

۳_ به دفعات متعدد از شهری به شهری دیگر و از کشوری به کشوری دیگر رانده٬ کوچانده و مجدداً بازگردانده می شدند.

۴_ به شکلی مقطعی و مشروط_که شرطش تغییر رسمی مذهب بود_این اجازه را می یافتند که در شهرها ساکن شوند و احتمالاً به سبب هوش و ذکاوتِ ذاتی شان می توانستند به مدارج نسبتاً بالایی دست یابند(ایده آل ترین حالت ممکن)

۵_ و یا در قالب شهروندانی درجه چندم، نیمه انسان و جدا از افراد عادی در بخشی کوچک، کثیف و مجزا در حاشیه شهرها که «گِتو/Ghetto»(به معنای زاغه در زبان ایتالیایی) خوانده می‌شد، مجال سکونت می یافتند.

برای یهودیان ساکن در گتو هیچ حقوق انسانی در کتاب «قانون» ثبت نشده و وجود نداشت؛ تا آنجا که حتی سگ ها و گربه های شهر هم از حقوق فردی بیشتری نسبت به آنها برخوردار بودند. ایشان حق خرید و فروش کالا، ازدواج، معاشرت، تجارت و همکاری با افراد غیریهودی را نداشتند و سفر یا خروج طولانی مدتشان از گتو، تنها منوط به صدور اجازه کتبی و رسمی از سوی مقامات شهر بود.

و چه شوربخت بودند آنها که در «گتو» ها زندگی می کردند! چون شهروندان عادی چنین شهرهایی که تعدادشان هم اغلب بسیار کمتر از یهودیان بود، از انجام هیچگونه قساوت‌ و رفتار زشت و توهین آمیزی علیه این طایفه «دغل و مکار» فروگذار نمی‌کردند.

به آنها می‌گفتند «حیله گر» ، چون از قدیم الایام فرض عام بر این بود که یهودیان ذاتا پلیدند و متصف بودند به انواع و اقسام صفات اهریمنی‌. بنابراین بهتر آن بود که سر گربه را دم حجله ببُرند و در طرفه العینی به همه شان شیرفهم کنند اینجا «رئیس» چه کسی است! بلکه دست از پا خطا نکنند.(اگر فرصت کردید نمایشنامه «تاجر ونیزی» ویلیام شکسپیر یا کتاب «یهودستیزی» هانا آرنت را بخوانید تا منظورم را کمی بهتر درک کنید.)
شاید گذر قرن ها بود که باعث شد اندکی از فشارهای اجتماعی و سیاسی بر یهودیان کاسته شود و به آنها مجالی برای تنفس داده شود، اما ظهور دیوانه ای به نام «آدولف هیتلر» در آلمان بار دیگر موجب شد تا تعقیب٬ آزار و کشتار یهودیان از سر گرفته شود و این بار جنایت دهشتناکی به نام «هولوکاست» شکل بگیرد: دهشتناک ترین کشتار نژادی هدفمند غیرنظامیان در تاریخ بشر، جنگ جهانی دوم و باقی ماجراهای غم انگیز و تکان دهنده ی آن که تا به این روزگار، هنوز هم منبعی تمام ناشدنی برای خلق آثار هنری، ادبی، تاریخی و...است.

«پیانیستِ» رومن پولانسکی ، «شب و مهِ» آلن رنه و «فهرست شیندلرِ» استیون اسپیلبرگ_یعنی همین ویدئو در کانال که ریپلایش کرده ام_ در زمره مشهورترینِ این آثارند.

اما تاریخی «غریب تر» و «غم انگیزتر» از این حکایت هم سراغ داریم:

تاریخ ما ایرانیان از بسیاری جهات شانه به شانه سرگذشت غم انگیز یهودیان می ساید. چون ما به ازای هر محنتی که آنها از سر گذرانده اند، نکبتی مشابه آن در تاریخ گریبانگیرمان شده است: هم اسیر دست مستبدان و چشم انتظار ناجیان بوده ایم و هم بارها بی سبب مستوجب مرگ و جلای وطن و محبس شده ایم. اگر یهودیان عمری در دنیا پراکنده و سرگردان بوده اند، ما ایرانیان هم اغلب هیچ جا به اندازه زادگاهمان احساس ظلم و غربت نکرده ایم؛ و در یک کلام بگویمتان که ما هم در طول تاریخ چند هزار ساله مان یا «شامِ شیر» بوده ایم یا «چاشتِ کفتار»!
@renaissancetranslate

🔴شباهت داستان «ما» و تاریخ «قوم یهود»

قسمت دوم
🖋رضی الدین طبیب


حتی هولوکاست هم داشته ایم: اگر با گاز و گرسنگی و سوختن در کوره آدم‌سوزی دمار از روزگار یهودیان در بین الملل دوم برآوردند، عوضش ما را در بین الملل اول با قحطی و وبا و آبله نقره داغ کردند؛ آنهم با دو برابر تلفات ناقابلِ بیشتر!

تنها چیزی که در تاریخ مان نداشتیم و به نظر می رسید قافیه اش را بدجور به یهودیان باخته ایم، همان «گتو» بود که آن هم به برکت کوششهای خستگی ناپذیر نظام مقدس و ارکانش در این چهل سال، اکنون کل مملکت به گتوی بزرگی مبدل شده که در آن هر قِسم جنایت و فاجعه و بلا و بیماری که بخواهید مجال ظهور می یابد. بیغوله موحشی است که جز بذر «مرگ» چیزی در آن عمل نمی آید. ایران دوزخی است رانده شده بر حاشیه جهان و ما زاغه نشینانی بلاتکلیف در کنج دنیا؛ نه می توان در آن ماند و نه می شود فلنگش را بست و رفت. این هم از کٙرٙم آنهاست که اگر آقایان هم اکنون رخصت خروج از اینجا را بدهند، آن وری ها نه دیگر اذن دخول به ما می‌دهند و نه داخل آدم به حسابمان می آورند.

این ویدیوی کوتاه، بخشی از سکانس پایانی فیلم سینمایی «فهرست شیندلر»(۱۹۹۳) است؛ شاهکاری که روایتگر برهه ای حساس از زندگی تاجری آلمانی به نام «اُسکار شیندلر» است. داستان زندگی مردی است که از انسانی بی احساس و سودجو به قهرمانی شریف و نوعدوست مبدل می‌گردد و تمام ثروتش را در راه نجات زندگی هزاران انسان بیگناه خرج می‌کند و خود در پایان با خوشنامی_اگرچه در فقر_ زندگی را به سر می آورد.
شیندلر جزو اندک توانمندانی بود که در روزگار ابتذال مرگ و معنا باختن مفهوم زندگی، برخلاف همگنانش به راهی دیگر رفت و با تمام وجود ادراک کرد جانِ هر آدم چه بهایی دارد و چقدر زمان خواهد برد تا جانهایی شریف و ارزشمند به مثابه سرمایه هایی انسانی و معنوی در جامعه‌ پرورده و حفظ شوند.  یهودیان هم به پاس محبت هایش او را در مقام یکی از ناجیان مقدس و تاریخی خود قرار دادند و در واپسین روز با جمله ای از کتاب مقدس او را تقدیر و بدرقه کردند:
"کشتن یک نفر همچون کشتن همه مردم دنیا است و نجات جان یک نفر، همچون نجات تمام بشریت است..."

اما ار آنجا که به قول «کارل مارکس» فقید٬ "تاریخ دو بار تکرار می‌شود: اولین بار به شکل «تراژدی» و دومین بار به صورت «کمدی» " ، نصیبمان از تاریخ شد کمدی و داستان های فُکاهی!

ما هم چون قوم یهود به استقبال «ناجیان مقدسی» رفتیم که با وعده احیای اخلاقیات و رستگاری و سعادت و عدالت پا به میدان گذاشتند، اما از همان روز اول تقریباً جز «جان» هرچه داشتیم و نداشتیم و گفتند و وعده دادند، از ما گرفتند و امروز ما را در بزرگترین گتوی جهان_ یعنی «ایران»_حبس کرده اند و رسیده اند به آنجا که به هر حیلتی که بتوانند، کالبد نیمه جانمان را هم از همان نیم «جانِ» بر جای مانده تهی می سازند.

از قضای روزگار این بار نه «ما» که «آنها» ٬ و در «نخستین‌ روز» و نه واپسین روز کتاب مقدسی در دست داشتند که در آن نوشته شده بود:

"هر کس نفسی را بدون حق و یا بی‌آنکه فساد و فتنه‌ای در زمین کرده، بکشد مثل آن باشد که همه مردم را کشته، و هر کس نفسی را حیات بخشد یا از مرگ نجات دهد، مثل آن است که همه مردم دنیا را حیات بخشیده است..."(سوره مائده، آیه ۳۲)

حال خود بخوان حدیث مفصل از این مجمل که ملت چه جان ها چون گُل به «شرافت» پروردند، اما کوردلان بی شرافت به تیغ رذالت پرپرشان کردند.
@renaissancetranslate

تو را به‌سانِ قطره‌ی آبی نمی‌خواهم
که عطشم را سیراب کنی
تو را به‌سان رودی از نمک می‌خواهم
که هرگاه از تو سیراب شوم
عطشم دوباره آغاز شود...
‌




فاروق جدیده - شاعر مصری
برگردان: سیدمهدی حسینی‌نژاد
‌@renaissancetranslate

‍ مکانیسم «توتالیتاریسم» به روایت انیمیشن کوتاه و دو گفتار در باب فروپاشی «اجتماعی»



۱_ «بحران» در یک جامعه هنگامی ایجاد می گردد که «وضعیت سیاسی» کهنه اما ناکارآمد موجود، از میان نمی رود و آرایش سیاسی نوین و کارآمدی در آن قادر به تشکیل یا اصطلاحاً «متولد شدن» نیست.

در چنین بازه زمانی که دوران فترت یک جامعه‌ به شمار می‌رود، نشانه های فراوانی از ناهنجاری و بیماری های اجتماعی ظاهر می شود که به تدریج آن را به سوی سقوط و فروپاشی کامل سوق می دهد.

«یادداشتهای زندان»
آنتونیو گرامشی

---------------------------------------------------

۲_دیکتاتور «توتالیتر» مانند یک فاتح بیگانه، تمام منابع غنّی صنعتی، مادی، {معنوی و انسانی} هر کشوری از جمله کشور خود را به عنوان منبعی برای غارت، و نیز وسیله ای برای تدارک گامهای بعدی خود برای گسترشهای تجاوزکارانه در نظر گرفته و آنها را تا به آخر به مصرف می‌رساند.

از آنجا که این سبک اداره اقتصادی که به حق «اقتصاد غارتِ منظم» نام گرفته است، تنها به خاطر یک جنبش، یک ایدئولوژی و یا یک گروه خاص_و نه به خاطر ملت_به حیات خود ادامه می‌دهد، بنابراین هیچ ملت یا کشوری هم {جز با اعمال نظارت و قدرت} نمی تواند نقطهٔ پایانی بر چپاولگری های چنین نظام سیاسی بگذارد.
دیکتاتورِ توتالیتر مانند فاتح بیگانه ایست که پيدا نیست از «کجا» آمده است و غارتگری او جز برای حلقه مریدان و هواخواهانش برای هیچکس سودی در پی ندارد؛ و همچنین توزیع منابع مالی نه بر پایه تقویت اقتصاد کشور{یا بالا بردن سطح معیشت مردم} که تنها به عنوان یک مانور تاکتیکی موقتی به کار گرفته می شود. واقعیت آن است که رژيم های توتالیتر در یک کشور از نظر اقتصادی همان خاصیتی را دارند که یک دسته «ملخ» برای یک مزرعه!
دیکتاتور توتالیتر بر کشورش به سان یک فاتح بیگانه فرمانروائى می کند، و همین عمل او اوضاع اجتماعی را بیش از پیش وخیمتر می سازد؛ زیرا در حقیقت او در کشور خود، بیرحمی اش را بسیار وحشیانه تر از آنچه دیگر فاتحان در کشورهای بیگانه اعمال می کنند٬ به کار می‌گیرد.

«ریشه های توتالیتاریسم»
هانا آرنت

+انیمیشن: بابک قراگوزلو
@renaissancetranslate

توتالیتاریسم از طریق ایجاد شرایطی که به واسطه آن «وجدان» کاراییش را از دست می دهد و انجام دادن کار «نیک» امکان ناپذیر می گردد، توانست همدستی آگاهانه و سازمان‌یافته همه انسان ها_ حتی قربانیانش_ را در انجام جنایات خود امکانپذیر سازد و بدین سان به این همدستی غریب جنبه ای فراگیر و همه‌جانبه دهد.

«اِس اِس» از طریق سپردن بخش اعظمی از مدیریت اردوگاه های مرگ به ساکنان آن_ یعنی تبهکاران، جانیان ، سیاسیون و یهودیان_ آنها را در جنایتهای خود درگیر ساخته بود؛ به نوعی که آنها را بر سر این دوراهی دردناک کشانده بود که آیا باید دوستانشان را به دست مرگ بسپارند یا {برای زنده ماندن} افراد دیگری را به قتل برسانند که با آنها بیگانه بودند.

در هر حال این «اس اس» بود که موفق شده بود گروهی زندانی را وادار سازد تا گروه زندانی دیگر را از میان بردارند و به شکلی مستقل نقش «آدمکش» را ایفاء نمایند.

#جامعه_بی_وجدان
#فروپاشی_اخلاقی
#سرسپردگی



«توتالیتاریسم»
هانا آرنت
@renaissancetranslate

«ژان کلود کریر» فیلمنامه‌نویس شهیر فرانسوی و نویسنده‌ اصلی کتاب «خاطرات لوئیس بونوئل» ، غروب دوشنبه ۲۰ بهمن در ۸۹ سالگی درگذشت.

کیارا، دخترش اعلام کرد که مرگ او طبیعی بوده و در خانه‌اش در پاریس رخ داده است.

ژان کلود کریر همسر نهال تجدد، نویسنده ایرانی بود و سفرهایی هم به ایران داشت.

او همچنین نویسنده‌ی اصلی خاطرات جذاب و معروف لوئیس بونوئل است که علی امینی نجفی با عنوان «با آخرین نفس‌هایم» آن را به فارسی ترجمه کرد.

دوستی کریر با بونوئل همچنین به نگارش فیلمنامه‌های آثار مهمی چون «زیبای روز» (بل دو ژور) و «جذابیت پنهان بورواژی» منجر شد.

اقتباس او از رمان «بار هستی» میلان کوندرا نیز به ساخت فیلم تحسین‌شده‌ای با کارگردانی فیلیپ کافمن انجامید.

ژان کلود کریر که از دوستان عباس کیارستمی هم بود، مقابل دوربین او نیز ظاهر شد و نقش کوتاهی را در فیلم «کپی برابر اصل» ایفا کرد.
@KhabGard
@Renaissancetranslate

«شرط آبادی يك كشور»


"اریش هونكر" روزی در زمان زمامداریش به عنوان رهبر آلمان شرقی می‌بیند که مردم در صف ایستاده اند. او هم در صف می ایستد و از فرد جلویی می پرسد که این «صف» برای چیست؟

مرد جواب می دهد: مردم می خواهند اجازه سفر بگیرند و از کشور بروند.

"هونكر" در همین حین متوجه می شود که با ایستادن او در صف، مردم به سرعت پراکنده شدند. از یک نفر دیگر می پرسد: حالا چرا یک دفعه «صف» به هم خورد؟

پاسخ می شنود: وقتی که «تو» بروی، دیگر لازم نیست ما برویم! گاهی اوقات فقط کافی است یک نفر برود تا یک کشور آباد شود..!
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب

ترانه زیبا و شنیدنی به نام «لمس آزادی»

خواننده و آهنگساز: آرام آریانژاد

آلبوم: «لمس آزادی»(۲۰۲۰)

سبک: پاپ، راک
@renaissancetranslate