🔴شباهت داستان «ما» و تاریخ «قوم یهود»

قسمت اول
🖋رضی الدین طبیب



تاریخ پر فراز و نشیب قوم «یهود» حکایت غریبی است. انگار از روز ازل٬ ناف شان را با هجرت و حرمان و رنج بریده اند؛ حتی در همین روزگار که بیشترشان در سرزمینی به نام «اسرائیل» زندگی می‌کنند، تردید دارم که در قیاس با اجدادشان از حس امنیت و آرامش فکری کمترین نصیبی برده باشند. و البته اگر شما فکر می‌کنید که این تنها آدولف هیتلرِ «مادر مرده» بود که هزار هزار یهودی را در کوره های آدم‌سوزی آشوویتز و داخائو و تربلینکا سوزاند و آنها را به خاک سیاه نشاند، و یا تنها این یادآوری خاطراتِ خونبارِ ماشین کشتار «اِس اِس» است که هنوز پشت کوچک و بزرگِ یهودیان دنیا را می‌لرزاند، سخت در اشتباهید! چون داستان از اساس چیزی دیگر است.

یهودیان از روزگار موسای پیامبر و کوروش کبیر تا همین هفتاد سال پیش، در اقصی نقاط جهان سرگردان، پراکنده و آواره بودند و تقریباً همگی شان از نخستین‌ روزِ زاده شدن، مبتلا به یکی از این پنج سرنوشت شومِ مشترک:

۱_ اسیر دست حکمرانی مستبد و همیشه چشم انتظار سر رسیدن منجی مقدسی که آنها را از اسارت رهایی بخشد و راهی ارض موعود سازد‌.

۲_ به تلافی مصلوب کردن مسیح در هزار سال قبل، بی محکمه و محاکمه تکفیر و سوزانده می‌شدند! (مصداق ضرب المثل "گنه کرد در بلخ آهنگری، به شوشتر زدند گردن مسگری")

۳_ به دفعات متعدد از شهری به شهری دیگر و از کشوری به کشوری دیگر رانده٬ کوچانده و مجدداً بازگردانده می شدند.

۴_ به شکلی مقطعی و مشروط_که شرطش تغییر رسمی مذهب بود_این اجازه را می یافتند که در شهرها ساکن شوند و احتمالاً به سبب هوش و ذکاوتِ ذاتی شان می توانستند به مدارج نسبتاً بالایی دست یابند(ایده آل ترین حالت ممکن)

۵_ و یا در قالب شهروندانی درجه چندم، نیمه انسان و جدا از افراد عادی در بخشی کوچک، کثیف و مجزا در حاشیه شهرها که «گِتو/Ghetto»(به معنای زاغه در زبان ایتالیایی) خوانده می‌شد، مجال سکونت می یافتند.

برای یهودیان ساکن در گتو هیچ حقوق انسانی در کتاب «قانون» ثبت نشده و وجود نداشت؛ تا آنجا که حتی سگ ها و گربه های شهر هم از حقوق فردی بیشتری نسبت به آنها برخوردار بودند. ایشان حق خرید و فروش کالا، ازدواج، معاشرت، تجارت و همکاری با افراد غیریهودی را نداشتند و سفر یا خروج طولانی مدتشان از گتو، تنها منوط به صدور اجازه کتبی و رسمی از سوی مقامات شهر بود.

و چه شوربخت بودند آنها که در «گتو» ها زندگی می کردند! چون شهروندان عادی چنین شهرهایی که تعدادشان هم اغلب بسیار کمتر از یهودیان بود، از انجام هیچگونه قساوت‌ و رفتار زشت و توهین آمیزی علیه این طایفه «دغل و مکار» فروگذار نمی‌کردند.

به آنها می‌گفتند «حیله گر» ، چون از قدیم الایام فرض عام بر این بود که یهودیان ذاتا پلیدند و متصف بودند به انواع و اقسام صفات اهریمنی‌. بنابراین بهتر آن بود که سر گربه را دم حجله ببُرند و در طرفه العینی به همه شان شیرفهم کنند اینجا «رئیس» چه کسی است! بلکه دست از پا خطا نکنند.(اگر فرصت کردید نمایشنامه «تاجر ونیزی» ویلیام شکسپیر یا کتاب «یهودستیزی» هانا آرنت را بخوانید تا منظورم را کمی بهتر درک کنید.)
شاید گذر قرن ها بود که باعث شد اندکی از فشارهای اجتماعی و سیاسی بر یهودیان کاسته شود و به آنها مجالی برای تنفس داده شود، اما ظهور دیوانه ای به نام «آدولف هیتلر» در آلمان بار دیگر موجب شد تا تعقیب٬ آزار و کشتار یهودیان از سر گرفته شود و این بار جنایت دهشتناکی به نام «هولوکاست» شکل بگیرد: دهشتناک ترین کشتار نژادی هدفمند غیرنظامیان در تاریخ بشر، جنگ جهانی دوم و باقی ماجراهای غم انگیز و تکان دهنده ی آن که تا به این روزگار، هنوز هم منبعی تمام ناشدنی برای خلق آثار هنری، ادبی، تاریخی و...است.

«پیانیستِ» رومن پولانسکی ، «شب و مهِ» آلن رنه و «فهرست شیندلرِ» استیون اسپیلبرگ_یعنی همین ویدئو در کانال که ریپلایش کرده ام_ در زمره مشهورترینِ این آثارند.

اما تاریخی «غریب تر» و «غم انگیزتر» از این حکایت هم سراغ داریم:

تاریخ ما ایرانیان از بسیاری جهات شانه به شانه سرگذشت غم انگیز یهودیان می ساید. چون ما به ازای هر محنتی که آنها از سر گذرانده اند، نکبتی مشابه آن در تاریخ گریبانگیرمان شده است: هم اسیر دست مستبدان و چشم انتظار ناجیان بوده ایم و هم بارها بی سبب مستوجب مرگ و جلای وطن و محبس شده ایم. اگر یهودیان عمری در دنیا پراکنده و سرگردان بوده اند، ما ایرانیان هم اغلب هیچ جا به اندازه زادگاهمان احساس ظلم و غربت نکرده ایم؛ و در یک کلام بگویمتان که ما هم در طول تاریخ چند هزار ساله مان یا «شامِ شیر» بوده ایم یا «چاشتِ کفتار»!
@renaissancetranslate

🔴شباهت داستان «ما» و تاریخ «قوم یهود»

قسمت دوم
🖋رضی الدین طبیب


حتی هولوکاست هم داشته ایم: اگر با گاز و گرسنگی و سوختن در کوره آدم‌سوزی دمار از روزگار یهودیان در بین الملل دوم برآوردند، عوضش ما را در بین الملل اول با قحطی و وبا و آبله نقره داغ کردند؛ آنهم با دو برابر تلفات ناقابلِ بیشتر!

تنها چیزی که در تاریخ مان نداشتیم و به نظر می رسید قافیه اش را بدجور به یهودیان باخته ایم، همان «گتو» بود که آن هم به برکت کوششهای خستگی ناپذیر نظام مقدس و ارکانش در این چهل سال، اکنون کل مملکت به گتوی بزرگی مبدل شده که در آن هر قِسم جنایت و فاجعه و بلا و بیماری که بخواهید مجال ظهور می یابد. بیغوله موحشی است که جز بذر «مرگ» چیزی در آن عمل نمی آید. ایران دوزخی است رانده شده بر حاشیه جهان و ما زاغه نشینانی بلاتکلیف در کنج دنیا؛ نه می توان در آن ماند و نه می شود فلنگش را بست و رفت. این هم از کٙرٙم آنهاست که اگر آقایان هم اکنون رخصت خروج از اینجا را بدهند، آن وری ها نه دیگر اذن دخول به ما می‌دهند و نه داخل آدم به حسابمان می آورند.

این ویدیوی کوتاه، بخشی از سکانس پایانی فیلم سینمایی «فهرست شیندلر»(۱۹۹۳) است؛ شاهکاری که روایتگر برهه ای حساس از زندگی تاجری آلمانی به نام «اُسکار شیندلر» است. داستان زندگی مردی است که از انسانی بی احساس و سودجو به قهرمانی شریف و نوعدوست مبدل می‌گردد و تمام ثروتش را در راه نجات زندگی هزاران انسان بیگناه خرج می‌کند و خود در پایان با خوشنامی_اگرچه در فقر_ زندگی را به سر می آورد.
شیندلر جزو اندک توانمندانی بود که در روزگار ابتذال مرگ و معنا باختن مفهوم زندگی، برخلاف همگنانش به راهی دیگر رفت و با تمام وجود ادراک کرد جانِ هر آدم چه بهایی دارد و چقدر زمان خواهد برد تا جانهایی شریف و ارزشمند به مثابه سرمایه هایی انسانی و معنوی در جامعه‌ پرورده و حفظ شوند.  یهودیان هم به پاس محبت هایش او را در مقام یکی از ناجیان مقدس و تاریخی خود قرار دادند و در واپسین روز با جمله ای از کتاب مقدس او را تقدیر و بدرقه کردند:
"کشتن یک نفر همچون کشتن همه مردم دنیا است و نجات جان یک نفر، همچون نجات تمام بشریت است..."

اما ار آنجا که به قول «کارل مارکس» فقید٬ "تاریخ دو بار تکرار می‌شود: اولین بار به شکل «تراژدی» و دومین بار به صورت «کمدی» " ، نصیبمان از تاریخ شد کمدی و داستان های فُکاهی!

ما هم چون قوم یهود به استقبال «ناجیان مقدسی» رفتیم که با وعده احیای اخلاقیات و رستگاری و سعادت و عدالت پا به میدان گذاشتند، اما از همان روز اول تقریباً جز «جان» هرچه داشتیم و نداشتیم و گفتند و وعده دادند، از ما گرفتند و امروز ما را در بزرگترین گتوی جهان_ یعنی «ایران»_حبس کرده اند و رسیده اند به آنجا که به هر حیلتی که بتوانند، کالبد نیمه جانمان را هم از همان نیم «جانِ» بر جای مانده تهی می سازند.

از قضای روزگار این بار نه «ما» که «آنها» ٬ و در «نخستین‌ روز» و نه واپسین روز کتاب مقدسی در دست داشتند که در آن نوشته شده بود:

"هر کس نفسی را بدون حق و یا بی‌آنکه فساد و فتنه‌ای در زمین کرده، بکشد مثل آن باشد که همه مردم را کشته، و هر کس نفسی را حیات بخشد یا از مرگ نجات دهد، مثل آن است که همه مردم دنیا را حیات بخشیده است..."(سوره مائده، آیه ۳۲)

حال خود بخوان حدیث مفصل از این مجمل که ملت چه جان ها چون گُل به «شرافت» پروردند، اما کوردلان بی شرافت به تیغ رذالت پرپرشان کردند.
@renaissancetranslate

تو را به‌سانِ قطره‌ی آبی نمی‌خواهم
که عطشم را سیراب کنی
تو را به‌سان رودی از نمک می‌خواهم
که هرگاه از تو سیراب شوم
عطشم دوباره آغاز شود...
‌




فاروق جدیده - شاعر مصری
برگردان: سیدمهدی حسینی‌نژاد
‌@renaissancetranslate

‍ مکانیسم «توتالیتاریسم» به روایت انیمیشن کوتاه و دو گفتار در باب فروپاشی «اجتماعی»



۱_ «بحران» در یک جامعه هنگامی ایجاد می گردد که «وضعیت سیاسی» کهنه اما ناکارآمد موجود، از میان نمی رود و آرایش سیاسی نوین و کارآمدی در آن قادر به تشکیل یا اصطلاحاً «متولد شدن» نیست.

در چنین بازه زمانی که دوران فترت یک جامعه‌ به شمار می‌رود، نشانه های فراوانی از ناهنجاری و بیماری های اجتماعی ظاهر می شود که به تدریج آن را به سوی سقوط و فروپاشی کامل سوق می دهد.

«یادداشتهای زندان»
آنتونیو گرامشی

---------------------------------------------------

۲_دیکتاتور «توتالیتر» مانند یک فاتح بیگانه، تمام منابع غنّی صنعتی، مادی، {معنوی و انسانی} هر کشوری از جمله کشور خود را به عنوان منبعی برای غارت، و نیز وسیله ای برای تدارک گامهای بعدی خود برای گسترشهای تجاوزکارانه در نظر گرفته و آنها را تا به آخر به مصرف می‌رساند.

از آنجا که این سبک اداره اقتصادی که به حق «اقتصاد غارتِ منظم» نام گرفته است، تنها به خاطر یک جنبش، یک ایدئولوژی و یا یک گروه خاص_و نه به خاطر ملت_به حیات خود ادامه می‌دهد، بنابراین هیچ ملت یا کشوری هم {جز با اعمال نظارت و قدرت} نمی تواند نقطهٔ پایانی بر چپاولگری های چنین نظام سیاسی بگذارد.
دیکتاتورِ توتالیتر مانند فاتح بیگانه ایست که پيدا نیست از «کجا» آمده است و غارتگری او جز برای حلقه مریدان و هواخواهانش برای هیچکس سودی در پی ندارد؛ و همچنین توزیع منابع مالی نه بر پایه تقویت اقتصاد کشور{یا بالا بردن سطح معیشت مردم} که تنها به عنوان یک مانور تاکتیکی موقتی به کار گرفته می شود. واقعیت آن است که رژيم های توتالیتر در یک کشور از نظر اقتصادی همان خاصیتی را دارند که یک دسته «ملخ» برای یک مزرعه!
دیکتاتور توتالیتر بر کشورش به سان یک فاتح بیگانه فرمانروائى می کند، و همین عمل او اوضاع اجتماعی را بیش از پیش وخیمتر می سازد؛ زیرا در حقیقت او در کشور خود، بیرحمی اش را بسیار وحشیانه تر از آنچه دیگر فاتحان در کشورهای بیگانه اعمال می کنند٬ به کار می‌گیرد.

«ریشه های توتالیتاریسم»
هانا آرنت

+انیمیشن: بابک قراگوزلو
@renaissancetranslate

توتالیتاریسم از طریق ایجاد شرایطی که به واسطه آن «وجدان» کاراییش را از دست می دهد و انجام دادن کار «نیک» امکان ناپذیر می گردد، توانست همدستی آگاهانه و سازمان‌یافته همه انسان ها_ حتی قربانیانش_ را در انجام جنایات خود امکانپذیر سازد و بدین سان به این همدستی غریب جنبه ای فراگیر و همه‌جانبه دهد.

«اِس اِس» از طریق سپردن بخش اعظمی از مدیریت اردوگاه های مرگ به ساکنان آن_ یعنی تبهکاران، جانیان ، سیاسیون و یهودیان_ آنها را در جنایتهای خود درگیر ساخته بود؛ به نوعی که آنها را بر سر این دوراهی دردناک کشانده بود که آیا باید دوستانشان را به دست مرگ بسپارند یا {برای زنده ماندن} افراد دیگری را به قتل برسانند که با آنها بیگانه بودند.

در هر حال این «اس اس» بود که موفق شده بود گروهی زندانی را وادار سازد تا گروه زندانی دیگر را از میان بردارند و به شکلی مستقل نقش «آدمکش» را ایفاء نمایند.

#جامعه_بی_وجدان
#فروپاشی_اخلاقی
#سرسپردگی



«توتالیتاریسم»
هانا آرنت
@renaissancetranslate

«ژان کلود کریر» فیلمنامه‌نویس شهیر فرانسوی و نویسنده‌ اصلی کتاب «خاطرات لوئیس بونوئل» ، غروب دوشنبه ۲۰ بهمن در ۸۹ سالگی درگذشت.

کیارا، دخترش اعلام کرد که مرگ او طبیعی بوده و در خانه‌اش در پاریس رخ داده است.

ژان کلود کریر همسر نهال تجدد، نویسنده ایرانی بود و سفرهایی هم به ایران داشت.

او همچنین نویسنده‌ی اصلی خاطرات جذاب و معروف لوئیس بونوئل است که علی امینی نجفی با عنوان «با آخرین نفس‌هایم» آن را به فارسی ترجمه کرد.

دوستی کریر با بونوئل همچنین به نگارش فیلمنامه‌های آثار مهمی چون «زیبای روز» (بل دو ژور) و «جذابیت پنهان بورواژی» منجر شد.

اقتباس او از رمان «بار هستی» میلان کوندرا نیز به ساخت فیلم تحسین‌شده‌ای با کارگردانی فیلیپ کافمن انجامید.

ژان کلود کریر که از دوستان عباس کیارستمی هم بود، مقابل دوربین او نیز ظاهر شد و نقش کوتاهی را در فیلم «کپی برابر اصل» ایفا کرد.
@KhabGard
@Renaissancetranslate

«شرط آبادی يك كشور»


"اریش هونكر" روزی در زمان زمامداریش به عنوان رهبر آلمان شرقی می‌بیند که مردم در صف ایستاده اند. او هم در صف می ایستد و از فرد جلویی می پرسد که این «صف» برای چیست؟

مرد جواب می دهد: مردم می خواهند اجازه سفر بگیرند و از کشور بروند.

"هونكر" در همین حین متوجه می شود که با ایستادن او در صف، مردم به سرعت پراکنده شدند. از یک نفر دیگر می پرسد: حالا چرا یک دفعه «صف» به هم خورد؟

پاسخ می شنود: وقتی که «تو» بروی، دیگر لازم نیست ما برویم! گاهی اوقات فقط کافی است یک نفر برود تا یک کشور آباد شود..!
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب

ترانه زیبا و شنیدنی به نام «لمس آزادی»

خواننده و آهنگساز: آرام آریانژاد

آلبوم: «لمس آزادی»(۲۰۲۰)

سبک: پاپ، راک
@renaissancetranslate

⁠#دیالوگ_برتر


این «زمین» مال شماست
ولى باید نگهش دارید
اگه نگهش ندارید از دستتون درش میارن
اگه شده جونتونو روش بذارید
حتی جون بچه هاتون
دشمناتونو کوچیک نشمارید
اونا برمیگردن
اگه خونه تون «آتیش» گرفت٬ دوباره بسازید
اگه خرمنتون و سوزوندن دوباره بکارید
اگه بچه هاتون مردن دوباره بچه بیارید
اگه شمارو از دره بیرون کردن برین تو دامنه کوه، ولی زندگی کنین !
شما همیشه دنبال «رهبر» گشتین
دنبال آدمای قوی و بی عیب
همچین آدمی وجود نداره
آدما مثل خودتون «عوض» می شن
هیچ رهبری غیر از «خودتون» نیست
قوم نیرومند تنها نیرویی که همیشه باقى میمونه!





زنده باد زاپاتا(۱۹۵۲)
@renaissancetranslate

مسرتی که ما به دیگران تلقین می‌کنیم، واجد این لطف است که برخلاف هر پرتو نور دیگری که ممکن است به مرور زمان ضعیف شود، با «درخشندگی» بیشتری
به سوی خودمان باز می گردد.





«بینوایان»
ویکتور هوگو
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترکیب قطعه بسیار زیبا و فاخر «پاسیون سنت متیو»(انجیل به روایت متی)
BWV 244 _passion of saint Mathew(1727)
با تصاویری از نقاشی «ستایش مجوسان» اثر لئوناردو داوینچی

آهنگساز: یوهان سباستین باخ

سبک: باروک، کلاسیک
@renaissancetranslate

حاجی معتقد بود که زندگی یعنی:

تقلب، دروغ، تزویر، پشتِ هم اندازی و کلاه برداری، زیرا جامعهٔ او رویِ این اصول درست شده بود و هرکس بهتر می توانست کلاه بگذارد و سنبل کاری بکند، بهتر گلیمِ خود را از آب بیرون می کشید، از این رو کار‌چاق‌کنی، پشتِ هم اندازی، جاسوسی‌، چاپلوسی و عوام فریبی، جزوِ غریزهٔ او شده بود.

او می گفت تویِ دنیا دوطبقه مردم هستند:

بچاپ و چاپیده,اگر نمی خواهی جزوِ چاپیده ها باشی سعی کن که دیگران را بچاپی.





«حاجی آقا»

🖋بیست و هشتم بهمن ماه، سالروز تولد «صادق هدایت» داستان نویس، مترجم و اندیشمند نامدار ایرانی است.🌹

کارتون: محمدرضا میرشاه ولد
@renaissancetranslate

‍ ‍ 🔴 وصیت اخلاقی_فلسفی «کارل سیگن»



تمام «تاریخ بشر» در حکم نقطهٔ ناچیزی در هستی است که نخستین درسِ آن به آدمیان «فروتنی» است.

ویل دورانت

پانوشت ۱: برای دیدن این ویدیو حوصله به خرج بدید، تا آخر ویدیو صبر کنید و مشتاق دیدنش باشید، روی صدا و جملات جالب توجه و عمیق گوینده تمرکز و تأمل کنید، به دقت، با علاقه و کنجکاوی به تصاویر این ویدئو نگاهش کنید؛ و بعد از تموم شدنش پیشنهاد میکنم که یکی دوبار دیگه مجدداً از اول تماشایش کنید و خوب درباره اش فکر کنید.

همه اینها رو گفتم و بار‌ها هم حتی به اشکالی متفاوت و مکرر روی دیدن و توجه کردن به این ویدئو تأکید کردم؛ ولی چرا؟!

چون نگاه خیلی از الگوهای تاثیرگذار در زندگیم، تجربیات شخصی و دانسته هام بهم آموخته که تقریباً ریشه تمام مشکلات ما_نوع بشر_ چه در گذشته، چه در زمان حال و حتی در آینده ی هنوز نیامده٬ ناشی از «درست» ندیدن و به «قدر کافی» توجه نکردنه؛ و دقیقاً همین امر باعث میشه که هیچکدوم از ما در غالب اوقات از اشتباهات جورواجور خودمون و دیگران درس نگیریم و مدام اونها رو تکرار کنیم. تا اونجا که دیگه فرصتی برای جبران برامون باقی نمی مونه و همه چیز از دست میره؛ و هرگز نباید از یاد برد کسی که درست نمی‌بینه و توجه نمیکنه، هرگز به مراحل «آگاهی» ، «عمل آگاهانه» و «قدرت تغییر شرایط» زندگی(چه در مقیاس فردی و چه در اشل جمعی) دست پیدا نمیکنه.

بدیهیه که «نبوغ» شرط کافی و لازم برای آرامش و خوب زندگی کردن نیست، ولی تاحالا شده از خودتون بپرسید که تفاوت خیلی از ماها با شخصی مثل «لئوناردو داوینچی» چیه؟! چرا از اون به عنوان یک «نابغه» و متفکر یاد میشه ولی خیلیامون_تو این روزگار و با وجود این همه رنج، مصیبت، مشکلات، فجایع و..._گاهی حتی خودش رو جز آدمهای معمولی جامعه هم به حساب نمیاره و مدام از سر ناامیدی تصور می‌کنه که نمیتونه کوچکترین تأثیری برای «تغییر» و «بهبود» ایجاد کنه؟! فکر می‌کنید داوینچی به خاطر نبوغ علمی و هنری خودش تو رنسانس و یا به خاطر اختراعات و آثار اسرارآمیز و معروفشه که ازش به عنوان یک «نابغه» در تاریخ یاد میشه؟! در کمال شگفتی باید بهتون بگم نه، البته شاید هم آره! ولی خودش دقیقا سوال ما رو اینطوری جواب داده:

مردم در شیوه «توجه کردن»
سه دسته اند:

"آنان که می بینند

افرادی که باید وادارشان کرد تا ببینند،

و کسانی که تحت هیچ شرایطی، چیزی نمی بینند!"

بله...
تفاوت آدمهای برجسته، مشهور، موفق، تأثیرگذار، متحول کننده، الهام بخش، نابغه، محبوب، رهبر، کاریزماتیک، دانا، خردمند و...تنها و تنها در سبک «دیدن»، دقت و «توجه» کردن به امور مختلفه؛ و
نبوغ حقیقی چنین افرادی اول از همه به شیوه «درست نگریستن» و حوصله به خرج دادنشون برمیگرده.
اگه ما هم فقط کمی با صبر و حوصله بیشتر در هر چیزی دقیق بشیم و نگاه کنیم، چه بسا می‌تونستیم و بتونیم جلوی خیلی از فجایع و اشتباهات فردی و جمعی رو بگیریم. شاید منظور سهراب سپهری خردمند هم همین بوده:

"چشمها رو باید شست، جور دیگر باید دید!"

پانوشت ۲: حالا اگر دوست دارید یکبار دیگه و با دقت بیشتر این ویدیوی زیبا و تاثیرگذار رو ببینید و به حرفهای گوینده اش توجه کنید.



🖋رضی الدین طبیب

#کارل_سیگن
#معنای_زندگی
#اندیشه
#هستی_شناسی
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه قدیمی و بسیار زیبای «دنیای وحشی»

خواننده و ترانه سرا: کت استیونس

آلبوم: یک فنجان چای برای کشاورز(۱۹۷۱)

سبک: راک، پاپ،‌ فولک
@renaissancetranslate

دیگر هیچ نترسید ، «نترسیدن» شرط پیروزیست. آنها که می توانند سرپا بایستند، چرا «عقب نشینی» می كنند؟!سرها را بلند نگهدارید، دوره خواری گذشت و اینک زمان غرور و سرافرازیست؛ دهان بندها را بدور افکنید و با من فریاد بزنيد که دیگر ترس ندارید.

ای «شورش» مقدس ، ای «عصیان» زنده، ای افتخار و شرف «ملت» ، به این مردم دهان بسته، نیروی «فریاد» و فغان عطا کن!




«حکومت نظامى»
آلبرکامو
@renaissancetranslate

🔴جامعه‎شناسان در تنگنا

🖋محسن آزموده



«آیا تغییری حادث نشده است؟ آیا همه ارکان و شئونات زندگی از بیخ و بن دگرگون نشده‌اند؟ آیا در پس کوچه و انتهای راهی که ما هم اکنون در آن ایستاده‌ایم، با لبخند شیطنت‌آمیز نیچه روبرو نیستیم که به ما می گوید: ساعت خاکی ابدی وجود، بارها و بارها برگردانده می‌شود و تو نیز با آن، ای ذره خاک»(زندگی روزمره در ایران مدرن،‌هاله لاجوردی، تهران: 1393، ص 153)

جامعه‌شناسی دانشی معطوف به تغییر است. بگذریم که جامعه‌شناسان معرفت به ما می‌گویند، عموم علوم در نهایت با واقعیت عینی سر و کار دارند، حتی به ظاهر نظری‌ترین دانش‌ها مثل ریاضیات و نجوم و زیست‌شناسی. اما ربط و نسبت اصحاب علوم اجتماعی، با واقعیت‌های عینی جامعه بیش از این‌هاست و مرزگذاری میان توصیف و تجویز در آن چندان درست به نظر نمی‌رسد، بگذریم که ممکن است برخی جامعه‎شناسان هدف خود را صرفا توصیف و نظریه‌پردازی بخوانند. پس وقتی جامعه‎شناسی در واقعیت‌های اجتماعی مداقه می‌کند، به بهبود می‌اندیشد، یعنی می‌توان شرایط را عوض کرد مشکلات را رفع و جامعه‎شناسی که چنین نتواند، در تنگناست.

جامعه‎شناسان، انسان را موجودی اجتماعی در نظر می‌گیرند. از دورکیم می‌آموزیم که انسان‌ها در به ظاهر درونی‌ترین و شخصی‌ترین تصمیم‌ها، متاثر از وضعیت‌های اجتماعی و سیاسی‌اند.

تنها فقر و فساد و روسپیگری و رفتارهای خشونت‌آمیز نیستند که از علل و عوامل اجتماعی بر می‌آیند. حتی افسردگی و عارضه‌های روانی و فردی آدم‌ها، به رغم همه توجیهاتی که روان شناسان و روان پزشکان ارائه می‌کنند، تا حدود زیادی از عوامل محیطی و به تعبیر دقیق‌تر، اجتماعی ناشی می‌شود و نادیده گرفتن این علل، خودفریبی و سر را زیر برف کردن است.

چند هفته پیش یک خبرنگار حوزه اجتماعی، جوان مرگ شد. در این فاصله، رسانه‌ها از اخبار تلخ و ناراحت کننده خودکشی چند کودک در گوشه و کنار جامعه سخن گفتند. چند چهره مشهور و نام‌آور هم در کمال ناباوری و بهت، به علت کرونا درگذشتند. شنیدن و گفتن خبر مرگ، خیلی ساده و راحت شده.
آن‌قدر که حتی توضیح و توصیف آن، دشوار شده، اگر نگوییم محال است؛ چه برسد که جامعه‎شناس یا روزنامه نگار اجتماعی بخواهد راه حلی برای آن ارائه کند. یک بار جامعه‎شناسی در وصف زلزله بم، نوشته بود که در میانه فاجعه، زبان از گفتن قاصر می‌شود و آدم تنها ‌هاج و واج می‌ماند و واژگانی برای بیان (اکسپرسیون) آنچه تجربه می‌کند، نمی‌یابد.

جامعه‎شناسان ما امروز، به تنگنا دچار شده‎‌اند. راهکار برای برون شو از مشکلات پیش‌کش، نه فقط از توضیح و تبیین آنچه در حال وقوع است، وامانده، بلکه دچار چنان خمود و رکودی شده که پژوهشگران دردآشنایش، در واکنش به شرایط موجود از خودشان مایه می‌گذارند.

اصحاب علوم اجتماعی، باید به دنبال توضیح و تشریح وضعیت خودشان برآیند، نوعی جامعه‎شناسیِ «جامعه‎شناسی»! چرا چنین شده؟ چرا فارغ‌التحصیلان و اساتید علوم اجتماعی، این اندازه غمگین و افسرده‌اند؟ چرا «آکادمیا»، «کودکان ناهمگون»(تعبیر از احمد شاملو در شعر کاشفان فروتن شوکران) خودش را تاب نمی‌آورد؟ آیا باید همه گناه را به گردن بیرون از دانشگاه انداخت و با پوشیدن دستکش، خیال خود را راحت کرد؟ آیا علوم اجتماعی در دعوای بین عاملیت و ساختار، در نهایت ما را به «دترمینیسم» فرا می‌خواند؟پس آن دعوت جامعه‎شناسی برای بهبود و تغییر چه می‌شود؟ آیا باید دل به مرثیه خوش کرد و زانوی غم بغل کرد و واپس‌نگرانه گریست؟ آیا باید با مرور گذشته، دنبال مقصر گشت و یکدیگر را درید؟

نقل آنچه رخ داده و یادآوری گذشته باید با نگاهی به رهایی صورت گیرد، وگرنه جز تلنبار اندوه، نتیجه‌ای در بر ندارد، چنان که آن جامعه‎شناس می‌گفت:

"هر دوران گذشته‌ای حاوی افقی از انتظارات بر آورده نشده است و هر کسی که نظر به آینده دارد، باید با نوعی قدرت موعودگرایانه، این انتظارات را به یادآورد...قدرت نجات بخش خاطره به معنای امحای قدرت گذشته بر آینده نیست، بلکه تلاشی است برای تذکر احساس گناه آدمیان عصر حاضر در قِبَل اعصار گذشته. بنابراین هر نقدی می‌بایست از دیدگاه رستگاری صورت گیرد"(همان کتاب، ص 155).
@critical_thought
@renaissancetranslate

‍ «وینستون چرچیل» روزگاری نه چندان دور در کتاب معروفش «این بهترین زمان برای آنها بود»(۱۹۵۰) درباره سرنوشت بشر چنین پیشگویی می‌کند:

"قرون تاریک بازخواهند گشت، عصر حجر بر بال‌های درخشانِ دانش بازخواهد گشت.چه‌ بسا امروز برکت‌های بیشمار به‌ بشر ارزانی داشته شده تا ‌روزی مایهٔ نابودی وی شود..."

«جنون جمعی» بشر همواره منتج به جنگ ها، انقلابات یا کشتارهای گسترده قومی و مذهبی نمی شود؛ بلکه گاهی اوقات به شکلی باور نکردنی و ابلهانه، صورتی کاملاً لطیف و رویاگون می یابد. «فجایع مجهول» زندگی، مخلوقات هولناک شکل دومِ جنون جمعی اند.

ترویج «رویا فروشی» به جای «واقع نگری» ، تبلیغ دست یافتن غیرمنتظره و یک شبه به «ثروت های افسانه ای» به جای صرف «زمان» و «پشتکار» و یا ترغیبِ مصیبت بار افراد به ارائه چهره، اندام یا پرسونایی بی نقص در شبکه های اجتماعی، در شمار مثالهایی بدیهی و آشنا از چنین صورتهای تلطیف شده ای قرار می‌گیرند، ولی شاید غیرقابل درک ترین مورد، شادی وصف ناپذیر و غریب مردم دنیا بابت فرود آمدن کاوشگر ناسا بر خاک مریخ و ارسال نخستین تصاویر از خاک لم یزرع آن به کره زمین باشد؛ اتفاقی که در نگاه من احتمالأ راقم یکی از بزرگترین فجایع بی درمان آینده و تلخندی بی پایان و غم انگیز بر وضعیت فلاکت بار زندگی بشر خواهد شد.

درست در زمانی که تنها خانه شناخته شده مان_زمین_ در پهنه گیتی، گرفتار مرگبارترین و هولناک ترین بحران های سلامتی، اقلیمی، زیست محیطی، اقتصادی‌ و سیاسی است و جهانِ زیست ما بیش از هر زمان دیگر نیازمند آگاهی، همفکری، تعامل و مراقبت تمام افراد، نهادها و ملل دنیا است، بشرِ نادان در عوض حفظ و حراست از خانه و ترمیم تباهی های بیشمار خود، حریصانه به تسخیر و ادامه حیات در سرزمینی مرده و ناشناخته می اندیشد.

و در این میان شاید موج فراگیر «نولانیسم/ماسکیسم» که این روزها تقریباً همه مردم را_بی دلیل و با دلیل_ به جادوی خود گرفتارشان کرده، تنها چیزی بود که جنون جمعی بشر برای رسیدن به اوج آن را کم داشت!




🖋رضی الدین طبیب

+تصویر: «شوالیه و فضانورد»(۱۹۸۲) اثر هاجیمه سورایاما
@renaissancetranslate

ژولین: دیگه چه‌ کار دوست دارین بکنین؟
لورا: دوست دارم تو رویا فرو برم. موسیقی گوش کنم؛ و وقتی موسیقی گوش می‌‌کنم، صدای سکوت اطرافم رو بشنوم.
ژولین: وَ بعد؟
لورا: بعدشم دوست دارم کتاب بخونم. دیوانه‌وار. تا تمام زندگی‌هایی رو که من نتونستم بشناسم تجربه کنم.
ژولین: دیگه چی؟
لورا: بعد هم به نظرم می‌آد...که دلم می‌‌خواست عاشق باشم...





«مهمان‌سرای دو دنیا»
اریک امانوئل اشمیت
@Cafebook
@renaissancetranslate

می‌گویند «زنان» دارای نقصان عقلی می‌باشند و بالاتر از آن برای این مسئله دلایل فیزیولوژیکی نیز ذکر می‌کنند و به طور کلی نیروی ادراک و هوشمندی زنان را نسبت به مردان ضعیف‌تر می‌شمارند.

این دلیل و گفته هر چند که بر مبنای برخی توجیهات در نظر اول درست به نظر می‌رسد، ولی هرگاه با نظری منطقی و عقلی به آن نگریسته و در انتقادش دستی گشاییم، متوجه خواهیم شد که این تفسیر صحیح به نظر نمی‌رسد.

اما چرا چنین نسبتی صورت پذیرفته و حتی در عمق سرشت و نهاد زن‌ نیز این نقص عقلی راه یافته خود موضوعی جالب است که چنین می‌توان استدلال نمود:

زنان پیوسته متحمل ممنوعیت و پرهیزهای زیادی که همراه با خشونت و جبر تندی در عمل بوده است، شده‌اند.

آنان را همیشه از اندیشیدن و اظهار نظر درباره مسائل و فکر کردن در قسمت مواردی که مورد توجه‌شان بوده بازداشته‌اند. همواره درباره مسائل جنسی محدودیت‌های شدید داشته و ناچار بوده‌اند تا از این رهگذر دچار رنج‌های فراوانی شوند.

پس در حقیقت این «نقص عقلی» فرضی نه زاده علل فیزیولوژیکی، که عاملی است که در بستر تاریخ به‌ وجود آمده و تثبیت یافته است.





«آینده یک پندار»
زیگموند فروید
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه ایتالیایی شیرین و محزونی به نام «دیدار»

خواننده و ترانه‌ سرا: فرانچسکو گوچینی

آلبوم: «ریشه ها»(۱۹۷۲)

سبک: پاپ، فولک

E correndo mi incontrò lungo le scale,
و در حال دویدن بود که ناگهان در راه پله مقابلم ظاهر شد
quasi nulla mi sembrò cambiato in lei,
به نظرم تقریباً هیچ چیز در او تغییر نکرده بود
la tristezza poi ci avvolse come miele per il tempo scivolato su noi due.
سپس «اندوه» چون «عسل» ما را در بر گرفت؛ چون «زمان» که نرم و آرام بر سر هر دوی ما فرو چکیده بود...


ترجمه‌: رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate

مردم در این عصر و زمانه، سراغ دارایی و ثروت را بیش از علم و معرفت می گیرند و خری که آراسته به زر و زیور باشد بیش از اسبی که پالان بر پشتش نهاده باشند جلوه دارد.





«دن کیشوت»
سروانتس
@renaissancetranslate