#دیالوگ_برتر
این «زمین» مال شماست
ولى باید نگهش دارید
اگه نگهش ندارید از دستتون درش میارن
اگه شده جونتونو روش بذارید
حتی جون بچه هاتون
دشمناتونو کوچیک نشمارید
اونا برمیگردن
اگه خونه تون «آتیش» گرفت٬ دوباره بسازید
اگه خرمنتون و سوزوندن دوباره بکارید
اگه بچه هاتون مردن دوباره بچه بیارید
اگه شمارو از دره بیرون کردن برین تو دامنه کوه، ولی زندگی کنین !
شما همیشه دنبال «رهبر» گشتین
دنبال آدمای قوی و بی عیب
همچین آدمی وجود نداره
آدما مثل خودتون «عوض» می شن
هیچ رهبری غیر از «خودتون» نیست
قوم نیرومند تنها نیرویی که همیشه باقى میمونه!
زنده باد زاپاتا(۱۹۵۲)
@renaissancetranslate
این «زمین» مال شماست
ولى باید نگهش دارید
اگه نگهش ندارید از دستتون درش میارن
اگه شده جونتونو روش بذارید
حتی جون بچه هاتون
دشمناتونو کوچیک نشمارید
اونا برمیگردن
اگه خونه تون «آتیش» گرفت٬ دوباره بسازید
اگه خرمنتون و سوزوندن دوباره بکارید
اگه بچه هاتون مردن دوباره بچه بیارید
اگه شمارو از دره بیرون کردن برین تو دامنه کوه، ولی زندگی کنین !
شما همیشه دنبال «رهبر» گشتین
دنبال آدمای قوی و بی عیب
همچین آدمی وجود نداره
آدما مثل خودتون «عوض» می شن
هیچ رهبری غیر از «خودتون» نیست
قوم نیرومند تنها نیرویی که همیشه باقى میمونه!
زنده باد زاپاتا(۱۹۵۲)
@renaissancetranslate
👍1
مسرتی که ما به دیگران تلقین می‌کنیم، واجد این لطف است که برخلاف هر پرتو نور دیگری که ممکن است به مرور زمان ضعیف شود، با «درخشندگی» بیشتری
به سوی خودمان باز می گردد.
«بینوایان»
ویکتور هوگو
@renaissancetranslate
به سوی خودمان باز می گردد.
«بینوایان»
ویکتور هوگو
@renaissancetranslate
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
موسیقی واپسین شب
ترکیب قطعه بسیار زیبا و فاخر «پاسیون سنت متیو»(انجیل به روایت متی)
BWV 244 _passion of saint Mathew(1727)
با تصاویری از نقاشی «ستایش مجوسان» اثر لئوناردو داوینچی
آهنگساز: یوهان سباستین باخ
سبک: باروک، کلاسیک
@renaissancetranslate
ترکیب قطعه بسیار زیبا و فاخر «پاسیون سنت متیو»(انجیل به روایت متی)
BWV 244 _passion of saint Mathew(1727)
با تصاویری از نقاشی «ستایش مجوسان» اثر لئوناردو داوینچی
آهنگساز: یوهان سباستین باخ
سبک: باروک، کلاسیک
@renaissancetranslate
حاجی معتقد بود که زندگی یعنی:
تقلب، دروغ، تزویر، پشتِ هم اندازی و کلاه برداری، زیرا جامعهٔ او رویِ این اصول درست شده بود و هرکس بهتر می توانست کلاه بگذارد و سنبل کاری بکند، بهتر گلیمِ خود را از آب بیرون می کشید، از این رو کار‌چاق‌کنی، پشتِ هم اندازی، جاسوسی، چاپلوسی و عوام فریبی، جزوِ غریزهٔ او شده بود.
او می گفت تویِ دنیا دوطبقه مردم هستند:
بچاپ و چاپیده,اگر نمی خواهی جزوِ چاپیده ها باشی سعی کن که دیگران را بچاپی.
«حاجی آقا»
🖋بیست و هشتم بهمن ماه، سالروز تولد «صادق هدایت» داستان نویس، مترجم و اندیشمند نامدار ایرانی است.🌹
کارتون: محمدرضا میرشاه ولد
@renaissancetranslate
تقلب، دروغ، تزویر، پشتِ هم اندازی و کلاه برداری، زیرا جامعهٔ او رویِ این اصول درست شده بود و هرکس بهتر می توانست کلاه بگذارد و سنبل کاری بکند، بهتر گلیمِ خود را از آب بیرون می کشید، از این رو کار‌چاق‌کنی، پشتِ هم اندازی، جاسوسی، چاپلوسی و عوام فریبی، جزوِ غریزهٔ او شده بود.
او می گفت تویِ دنیا دوطبقه مردم هستند:
بچاپ و چاپیده,اگر نمی خواهی جزوِ چاپیده ها باشی سعی کن که دیگران را بچاپی.
«حاجی آقا»
🖋بیست و هشتم بهمن ماه، سالروز تولد «صادق هدایت» داستان نویس، مترجم و اندیشمند نامدار ایرانی است.🌹
کارتون: محمدرضا میرشاه ولد
@renaissancetranslate
Forwarded from اتچ بات
🔴 وصیت اخلاقی_فلسفی «کارل سیگن»
تمام «تاریخ بشر» در حکم نقطهٔ ناچیزی در هستی است که نخستین درسِ آن به آدمیان «فروتنی» است.
ویل دورانت
پانوشت ۱: برای دیدن این ویدیو حوصله به خرج بدید، تا آخر ویدیو صبر کنید و مشتاق دیدنش باشید، روی صدا و جملات جالب توجه و عمیق گوینده تمرکز و تأمل کنید، به دقت، با علاقه و کنجکاوی به تصاویر این ویدئو نگاهش کنید؛ و بعد از تموم شدنش پیشنهاد میکنم که یکی دوبار دیگه مجدداً از اول تماشایش کنید و خوب درباره اش فکر کنید.
همه اینها رو گفتم و بارها هم حتی به اشکالی متفاوت و مکرر روی دیدن و توجه کردن به این ویدئو تأکید کردم؛ ولی چرا؟!
چون نگاه خیلی از الگوهای تاثیرگذار در زندگیم، تجربیات شخصی و دانسته هام بهم آموخته که تقریباً ریشه تمام مشکلات ما_نوع بشر_ چه در گذشته، چه در زمان حال و حتی در آینده ی هنوز نیامده٬ ناشی از «درست» ندیدن و به «قدر کافی» توجه نکردنه؛ و دقیقاً همین امر باعث میشه که هیچکدوم از ما در غالب اوقات از اشتباهات جورواجور خودمون و دیگران درس نگیریم و مدام اونها رو تکرار کنیم. تا اونجا که دیگه فرصتی برای جبران برامون باقی نمی مونه و همه چیز از دست میره؛ و هرگز نباید از یاد برد کسی که درست نمی‌بینه و توجه نمیکنه، هرگز به مراحل «آگاهی» ، «عمل آگاهانه» و «قدرت تغییر شرایط» زندگی(چه در مقیاس فردی و چه در اشل جمعی) دست پیدا نمیکنه.
بدیهیه که «نبوغ» شرط کافی و لازم برای آرامش و خوب زندگی کردن نیست، ولی تاحالا شده از خودتون بپرسید که تفاوت خیلی از ماها با شخصی مثل «لئوناردو داوینچی» چیه؟! چرا از اون به عنوان یک «نابغه» و متفکر یاد میشه ولی خیلیامون_تو این روزگار و با وجود این همه رنج، مصیبت، مشکلات، فجایع و..._گاهی حتی خودش رو جز آدمهای معمولی جامعه هم به حساب نمیاره و مدام از سر ناامیدی تصور می‌کنه که نمیتونه کوچکترین تأثیری برای «تغییر» و «بهبود» ایجاد کنه؟! فکر می‌کنید داوینچی به خاطر نبوغ علمی و هنری خودش تو رنسانس و یا به خاطر اختراعات و آثار اسرارآمیز و معروفشه که ازش به عنوان یک «نابغه» در تاریخ یاد میشه؟! در کمال شگفتی باید بهتون بگم نه، البته شاید هم آره! ولی خودش دقیقا سوال ما رو اینطوری جواب داده:
مردم در شیوه «توجه کردن»
سه دسته اند:
"آنان که می بینند
افرادی که باید وادارشان کرد تا ببینند،
و کسانی که تحت هیچ شرایطی، چیزی نمی بینند!"
بله...
تفاوت آدمهای برجسته، مشهور، موفق، تأثیرگذار، متحول کننده، الهام بخش، نابغه، محبوب، رهبر، کاریزماتیک، دانا، خردمند و...تنها و تنها در سبک «دیدن»، دقت و «توجه» کردن به امور مختلفه؛ و
نبوغ حقیقی چنین افرادی اول از همه به شیوه «درست نگریستن» و حوصله به خرج دادنشون برمیگرده.
اگه ما هم فقط کمی با صبر و حوصله بیشتر در هر چیزی دقیق بشیم و نگاه کنیم، چه بسا می‌تونستیم و بتونیم جلوی خیلی از فجایع و اشتباهات فردی و جمعی رو بگیریم. شاید منظور سهراب سپهری خردمند هم همین بوده:
"چشمها رو باید شست، جور دیگر باید دید!"
پانوشت ۲: حالا اگر دوست دارید یکبار دیگه و با دقت بیشتر این ویدیوی زیبا و تاثیرگذار رو ببینید و به حرفهای گوینده اش توجه کنید.
🖋رضی الدین طبیب
#کارل_سیگن
#معنای_زندگی
#اندیشه
#هستی_شناسی
@renaissancetranslate
تمام «تاریخ بشر» در حکم نقطهٔ ناچیزی در هستی است که نخستین درسِ آن به آدمیان «فروتنی» است.
ویل دورانت
پانوشت ۱: برای دیدن این ویدیو حوصله به خرج بدید، تا آخر ویدیو صبر کنید و مشتاق دیدنش باشید، روی صدا و جملات جالب توجه و عمیق گوینده تمرکز و تأمل کنید، به دقت، با علاقه و کنجکاوی به تصاویر این ویدئو نگاهش کنید؛ و بعد از تموم شدنش پیشنهاد میکنم که یکی دوبار دیگه مجدداً از اول تماشایش کنید و خوب درباره اش فکر کنید.
همه اینها رو گفتم و بارها هم حتی به اشکالی متفاوت و مکرر روی دیدن و توجه کردن به این ویدئو تأکید کردم؛ ولی چرا؟!
چون نگاه خیلی از الگوهای تاثیرگذار در زندگیم، تجربیات شخصی و دانسته هام بهم آموخته که تقریباً ریشه تمام مشکلات ما_نوع بشر_ چه در گذشته، چه در زمان حال و حتی در آینده ی هنوز نیامده٬ ناشی از «درست» ندیدن و به «قدر کافی» توجه نکردنه؛ و دقیقاً همین امر باعث میشه که هیچکدوم از ما در غالب اوقات از اشتباهات جورواجور خودمون و دیگران درس نگیریم و مدام اونها رو تکرار کنیم. تا اونجا که دیگه فرصتی برای جبران برامون باقی نمی مونه و همه چیز از دست میره؛ و هرگز نباید از یاد برد کسی که درست نمی‌بینه و توجه نمیکنه، هرگز به مراحل «آگاهی» ، «عمل آگاهانه» و «قدرت تغییر شرایط» زندگی(چه در مقیاس فردی و چه در اشل جمعی) دست پیدا نمیکنه.
بدیهیه که «نبوغ» شرط کافی و لازم برای آرامش و خوب زندگی کردن نیست، ولی تاحالا شده از خودتون بپرسید که تفاوت خیلی از ماها با شخصی مثل «لئوناردو داوینچی» چیه؟! چرا از اون به عنوان یک «نابغه» و متفکر یاد میشه ولی خیلیامون_تو این روزگار و با وجود این همه رنج، مصیبت، مشکلات، فجایع و..._گاهی حتی خودش رو جز آدمهای معمولی جامعه هم به حساب نمیاره و مدام از سر ناامیدی تصور می‌کنه که نمیتونه کوچکترین تأثیری برای «تغییر» و «بهبود» ایجاد کنه؟! فکر می‌کنید داوینچی به خاطر نبوغ علمی و هنری خودش تو رنسانس و یا به خاطر اختراعات و آثار اسرارآمیز و معروفشه که ازش به عنوان یک «نابغه» در تاریخ یاد میشه؟! در کمال شگفتی باید بهتون بگم نه، البته شاید هم آره! ولی خودش دقیقا سوال ما رو اینطوری جواب داده:
مردم در شیوه «توجه کردن»
سه دسته اند:
"آنان که می بینند
افرادی که باید وادارشان کرد تا ببینند،
و کسانی که تحت هیچ شرایطی، چیزی نمی بینند!"
بله...
تفاوت آدمهای برجسته، مشهور، موفق، تأثیرگذار، متحول کننده، الهام بخش، نابغه، محبوب، رهبر، کاریزماتیک، دانا، خردمند و...تنها و تنها در سبک «دیدن»، دقت و «توجه» کردن به امور مختلفه؛ و
نبوغ حقیقی چنین افرادی اول از همه به شیوه «درست نگریستن» و حوصله به خرج دادنشون برمیگرده.
اگه ما هم فقط کمی با صبر و حوصله بیشتر در هر چیزی دقیق بشیم و نگاه کنیم، چه بسا می‌تونستیم و بتونیم جلوی خیلی از فجایع و اشتباهات فردی و جمعی رو بگیریم. شاید منظور سهراب سپهری خردمند هم همین بوده:
"چشمها رو باید شست، جور دیگر باید دید!"
پانوشت ۲: حالا اگر دوست دارید یکبار دیگه و با دقت بیشتر این ویدیوی زیبا و تاثیرگذار رو ببینید و به حرفهای گوینده اش توجه کنید.
🖋رضی الدین طبیب
#کارل_سیگن
#معنای_زندگی
#اندیشه
#هستی_شناسی
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
Wild World
Cat Stevens
موسیقی واپسین شب
ترانه قدیمی و بسیار زیبای «دنیای وحشی»
خواننده و ترانه سرا: کت استیونس
آلبوم: یک فنجان چای برای کشاورز(۱۹۷۱)
سبک: راک، پاپ، فولک
@renaissancetranslate
ترانه قدیمی و بسیار زیبای «دنیای وحشی»
خواننده و ترانه سرا: کت استیونس
آلبوم: یک فنجان چای برای کشاورز(۱۹۷۱)
سبک: راک، پاپ، فولک
@renaissancetranslate
❤1
دیگر هیچ نترسید ، «نترسیدن» شرط پیروزیست. آنها که می توانند سرپا بایستند، چرا «عقب نشینی» می كنند؟!سرها را بلند نگهدارید، دوره خواری گذشت و اینک زمان غرور و سرافرازیست؛ دهان بندها را بدور افکنید و با من فریاد بزنيد که دیگر ترس ندارید.
ای «شورش» مقدس ، ای «عصیان» زنده، ای افتخار و شرف «ملت» ، به این مردم دهان بسته، نیروی «فریاد» و فغان عطا کن!
«حکومت نظامى»
آلبرکامو
@renaissancetranslate
ای «شورش» مقدس ، ای «عصیان» زنده، ای افتخار و شرف «ملت» ، به این مردم دهان بسته، نیروی «فریاد» و فغان عطا کن!
«حکومت نظامى»
آلبرکامو
@renaissancetranslate
🔴جامعه‌شناسان در تنگنا
🖋محسن آزموده
«آیا تغییری حادث نشده است؟ آیا همه ارکان و شئونات زندگی از بیخ و بن دگرگون نشده‌اند؟ آیا در پس کوچه و انتهای راهی که ما هم اکنون در آن ایستاده‌ایم، با لبخند شیطنت‌آمیز نیچه روبرو نیستیم که به ما می گوید: ساعت خاکی ابدی وجود، بارها و بارها برگردانده می‌شود و تو نیز با آن، ای ذره خاک»(زندگی روزمره در ایران مدرن،هاله لاجوردی، تهران: 1393، ص 153)
جامعه‌شناسی دانشی معطوف به تغییر است. بگذریم که جامعه‌شناسان معرفت به ما می‌گویند، عموم علوم در نهایت با واقعیت عینی سر و کار دارند، حتی به ظاهر نظری‌ترین دانش‌ها مثل ریاضیات و نجوم و زیست‌شناسی. اما ربط و نسبت اصحاب علوم اجتماعی، با واقعیت‌های عینی جامعه بیش از این‌هاست و مرزگذاری میان توصیف و تجویز در آن چندان درست به نظر نمی‌رسد، بگذریم که ممکن است برخی جامعه‌شناسان هدف خود را صرفا توصیف و نظریه‌پردازی بخوانند. پس وقتی جامعه‌شناسی در واقعیت‌های اجتماعی مداقه می‌کند، به بهبود می‌اندیشد، یعنی می‌توان شرایط را عوض کرد مشکلات را رفع و جامعه‌شناسی که چنین نتواند، در تنگناست.
جامعه‌شناسان، انسان را موجودی اجتماعی در نظر می‌گیرند. از دورکیم می‌آموزیم که انسان‌ها در به ظاهر درونی‌ترین و شخصی‌ترین تصمیم‌ها، متاثر از وضعیت‌های اجتماعی و سیاسی‌اند.
تنها فقر و فساد و روسپیگری و رفتارهای خشونت‌آمیز نیستند که از علل و عوامل اجتماعی بر می‌آیند. حتی افسردگی و عارضه‌های روانی و فردی آدم‌ها، به رغم همه توجیهاتی که روان شناسان و روان پزشکان ارائه می‌کنند، تا حدود زیادی از عوامل محیطی و به تعبیر دقیق‌تر، اجتماعی ناشی می‌شود و نادیده گرفتن این علل، خودفریبی و سر را زیر برف کردن است.
چند هفته پیش یک خبرنگار حوزه اجتماعی، جوان مرگ شد. در این فاصله، رسانه‌ها از اخبار تلخ و ناراحت کننده خودکشی چند کودک در گوشه و کنار جامعه سخن گفتند. چند چهره مشهور و نام‌آور هم در کمال ناباوری و بهت، به علت کرونا درگذشتند. شنیدن و گفتن خبر مرگ، خیلی ساده و راحت شده.
آن‌قدر که حتی توضیح و توصیف آن، دشوار شده، اگر نگوییم محال است؛ چه برسد که جامعهشناس یا روزنامه نگار اجتماعی بخواهد راه حلی برای آن ارائه کند. یک بار جامعه‌شناسی در وصف زلزله بم، نوشته بود که در میانه فاجعه، زبان از گفتن قاصر می‌شود و آدم تنها هاج و واج می‌ماند و واژگانی برای بیان (اکسپرسیون) آنچه تجربه می‌کند، نمی‌یابد.
جامعه‌شناسان ما امروز، به تنگنا دچار شده‌اند. راهکار برای برون شو از مشکلات پیش‌کش، نه فقط از توضیح و تبیین آنچه در حال وقوع است، وامانده، بلکه دچار چنان خمود و رکودی شده که پژوهشگران دردآشنایش، در واکنش به شرایط موجود از خودشان مایه می‌گذارند.
اصحاب علوم اجتماعی، باید به دنبال توضیح و تشریح وضعیت خودشان برآیند، نوعی جامعهشناسیِ «جامعه‌شناسی»! چرا چنین شده؟ چرا فارغ‌التحصیلان و اساتید علوم اجتماعی، این اندازه غمگین و افسرده‌اند؟ چرا «آکادمیا»، «کودکان ناهمگون»(تعبیر از احمد شاملو در شعر کاشفان فروتن شوکران) خودش را تاب نمی‌آورد؟ آیا باید همه گناه را به گردن بیرون از دانشگاه انداخت و با پوشیدن دستکش، خیال خود را راحت کرد؟ آیا علوم اجتماعی در دعوای بین عاملیت و ساختار، در نهایت ما را به «دترمینیسم» فرا می‌خواند؟پس آن دعوت جامعه‌شناسی برای بهبود و تغییر چه می‌شود؟ آیا باید دل به مرثیه خوش کرد و زانوی غم بغل کرد و واپس‌نگرانه گریست؟ آیا باید با مرور گذشته، دنبال مقصر گشت و یکدیگر را درید؟
نقل آنچه رخ داده و یادآوری گذشته باید با نگاهی به رهایی صورت گیرد، وگرنه جز تلنبار اندوه، نتیجه‌ای در بر ندارد، چنان که آن جامعهشناس می‌گفت:
"هر دوران گذشته‌ای حاوی افقی از انتظارات بر آورده نشده است و هر کسی که نظر به آینده دارد، باید با نوعی قدرت موعودگرایانه، این انتظارات را به یادآورد...قدرت نجات بخش خاطره به معنای امحای قدرت گذشته بر آینده نیست، بلکه تلاشی است برای تذکر احساس گناه آدمیان عصر حاضر در قِبَل اعصار گذشته. بنابراین هر نقدی می‌بایست از دیدگاه رستگاری صورت گیرد"(همان کتاب، ص 155).
@critical_thought
@renaissancetranslate
🖋محسن آزموده
«آیا تغییری حادث نشده است؟ آیا همه ارکان و شئونات زندگی از بیخ و بن دگرگون نشده‌اند؟ آیا در پس کوچه و انتهای راهی که ما هم اکنون در آن ایستاده‌ایم، با لبخند شیطنت‌آمیز نیچه روبرو نیستیم که به ما می گوید: ساعت خاکی ابدی وجود، بارها و بارها برگردانده می‌شود و تو نیز با آن، ای ذره خاک»(زندگی روزمره در ایران مدرن،هاله لاجوردی، تهران: 1393، ص 153)
جامعه‌شناسی دانشی معطوف به تغییر است. بگذریم که جامعه‌شناسان معرفت به ما می‌گویند، عموم علوم در نهایت با واقعیت عینی سر و کار دارند، حتی به ظاهر نظری‌ترین دانش‌ها مثل ریاضیات و نجوم و زیست‌شناسی. اما ربط و نسبت اصحاب علوم اجتماعی، با واقعیت‌های عینی جامعه بیش از این‌هاست و مرزگذاری میان توصیف و تجویز در آن چندان درست به نظر نمی‌رسد، بگذریم که ممکن است برخی جامعه‌شناسان هدف خود را صرفا توصیف و نظریه‌پردازی بخوانند. پس وقتی جامعه‌شناسی در واقعیت‌های اجتماعی مداقه می‌کند، به بهبود می‌اندیشد، یعنی می‌توان شرایط را عوض کرد مشکلات را رفع و جامعه‌شناسی که چنین نتواند، در تنگناست.
جامعه‌شناسان، انسان را موجودی اجتماعی در نظر می‌گیرند. از دورکیم می‌آموزیم که انسان‌ها در به ظاهر درونی‌ترین و شخصی‌ترین تصمیم‌ها، متاثر از وضعیت‌های اجتماعی و سیاسی‌اند.
تنها فقر و فساد و روسپیگری و رفتارهای خشونت‌آمیز نیستند که از علل و عوامل اجتماعی بر می‌آیند. حتی افسردگی و عارضه‌های روانی و فردی آدم‌ها، به رغم همه توجیهاتی که روان شناسان و روان پزشکان ارائه می‌کنند، تا حدود زیادی از عوامل محیطی و به تعبیر دقیق‌تر، اجتماعی ناشی می‌شود و نادیده گرفتن این علل، خودفریبی و سر را زیر برف کردن است.
چند هفته پیش یک خبرنگار حوزه اجتماعی، جوان مرگ شد. در این فاصله، رسانه‌ها از اخبار تلخ و ناراحت کننده خودکشی چند کودک در گوشه و کنار جامعه سخن گفتند. چند چهره مشهور و نام‌آور هم در کمال ناباوری و بهت، به علت کرونا درگذشتند. شنیدن و گفتن خبر مرگ، خیلی ساده و راحت شده.
آن‌قدر که حتی توضیح و توصیف آن، دشوار شده، اگر نگوییم محال است؛ چه برسد که جامعهشناس یا روزنامه نگار اجتماعی بخواهد راه حلی برای آن ارائه کند. یک بار جامعه‌شناسی در وصف زلزله بم، نوشته بود که در میانه فاجعه، زبان از گفتن قاصر می‌شود و آدم تنها هاج و واج می‌ماند و واژگانی برای بیان (اکسپرسیون) آنچه تجربه می‌کند، نمی‌یابد.
جامعه‌شناسان ما امروز، به تنگنا دچار شده‌اند. راهکار برای برون شو از مشکلات پیش‌کش، نه فقط از توضیح و تبیین آنچه در حال وقوع است، وامانده، بلکه دچار چنان خمود و رکودی شده که پژوهشگران دردآشنایش، در واکنش به شرایط موجود از خودشان مایه می‌گذارند.
اصحاب علوم اجتماعی، باید به دنبال توضیح و تشریح وضعیت خودشان برآیند، نوعی جامعهشناسیِ «جامعه‌شناسی»! چرا چنین شده؟ چرا فارغ‌التحصیلان و اساتید علوم اجتماعی، این اندازه غمگین و افسرده‌اند؟ چرا «آکادمیا»، «کودکان ناهمگون»(تعبیر از احمد شاملو در شعر کاشفان فروتن شوکران) خودش را تاب نمی‌آورد؟ آیا باید همه گناه را به گردن بیرون از دانشگاه انداخت و با پوشیدن دستکش، خیال خود را راحت کرد؟ آیا علوم اجتماعی در دعوای بین عاملیت و ساختار، در نهایت ما را به «دترمینیسم» فرا می‌خواند؟پس آن دعوت جامعه‌شناسی برای بهبود و تغییر چه می‌شود؟ آیا باید دل به مرثیه خوش کرد و زانوی غم بغل کرد و واپس‌نگرانه گریست؟ آیا باید با مرور گذشته، دنبال مقصر گشت و یکدیگر را درید؟
نقل آنچه رخ داده و یادآوری گذشته باید با نگاهی به رهایی صورت گیرد، وگرنه جز تلنبار اندوه، نتیجه‌ای در بر ندارد، چنان که آن جامعهشناس می‌گفت:
"هر دوران گذشته‌ای حاوی افقی از انتظارات بر آورده نشده است و هر کسی که نظر به آینده دارد، باید با نوعی قدرت موعودگرایانه، این انتظارات را به یادآورد...قدرت نجات بخش خاطره به معنای امحای قدرت گذشته بر آینده نیست، بلکه تلاشی است برای تذکر احساس گناه آدمیان عصر حاضر در قِبَل اعصار گذشته. بنابراین هر نقدی می‌بایست از دیدگاه رستگاری صورت گیرد"(همان کتاب، ص 155).
@critical_thought
@renaissancetranslate
Forwarded from اتچ بات
«وینستون چرچیل» روزگاری نه چندان دور در کتاب معروفش «این بهترین زمان برای آنها بود»(۱۹۵۰) درباره سرنوشت بشر چنین پیشگویی می‌کند:
"قرون تاریک بازخواهند گشت، عصر حجر بر بال‌های درخشانِ دانش بازخواهد گشت.چه بسا امروز برکت‌های بیشمار به بشر ارزانی داشته شده تا روزی مایهٔ نابودی وی شود..."
«جنون جمعی» بشر همواره منتج به جنگ ها، انقلابات یا کشتارهای گسترده قومی و مذهبی نمی شود؛ بلکه گاهی اوقات به شکلی باور نکردنی و ابلهانه، صورتی کاملاً لطیف و رویاگون می یابد. «فجایع مجهول» زندگی، مخلوقات هولناک شکل دومِ جنون جمعی اند.
ترویج «رویا فروشی» به جای «واقع نگری» ، تبلیغ دست یافتن غیرمنتظره و یک شبه به «ثروت های افسانه ای» به جای صرف «زمان» و «پشتکار» و یا ترغیبِ مصیبت بار افراد به ارائه چهره، اندام یا پرسونایی بی نقص در شبکه های اجتماعی، در شمار مثالهایی بدیهی و آشنا از چنین صورتهای تلطیف شده ای قرار می‌گیرند، ولی شاید غیرقابل درک ترین مورد، شادی وصف ناپذیر و غریب مردم دنیا بابت فرود آمدن کاوشگر ناسا بر خاک مریخ و ارسال نخستین تصاویر از خاک لم یزرع آن به کره زمین باشد؛ اتفاقی که در نگاه من احتمالأ راقم یکی از بزرگترین فجایع بی درمان آینده و تلخندی بی پایان و غم انگیز بر وضعیت فلاکت بار زندگی بشر خواهد شد.
درست در زمانی که تنها خانه شناخته شده مان_زمین_ در پهنه گیتی، گرفتار مرگبارترین و هولناک ترین بحران های سلامتی، اقلیمی، زیست محیطی، اقتصادی و سیاسی است و جهانِ زیست ما بیش از هر زمان دیگر نیازمند آگاهی، همفکری، تعامل و مراقبت تمام افراد، نهادها و ملل دنیا است، بشرِ نادان در عوض حفظ و حراست از خانه و ترمیم تباهی های بیشمار خود، حریصانه به تسخیر و ادامه حیات در سرزمینی مرده و ناشناخته می اندیشد.
و در این میان شاید موج فراگیر «نولانیسم/ماسکیسم» که این روزها تقریباً همه مردم را_بی دلیل و با دلیل_ به جادوی خود گرفتارشان کرده، تنها چیزی بود که جنون جمعی بشر برای رسیدن به اوج آن را کم داشت!
🖋رضی الدین طبیب
+تصویر: «شوالیه و فضانورد»(۱۹۸۲) اثر هاجیمه سورایاما
@renaissancetranslate
"قرون تاریک بازخواهند گشت، عصر حجر بر بال‌های درخشانِ دانش بازخواهد گشت.چه بسا امروز برکت‌های بیشمار به بشر ارزانی داشته شده تا روزی مایهٔ نابودی وی شود..."
«جنون جمعی» بشر همواره منتج به جنگ ها، انقلابات یا کشتارهای گسترده قومی و مذهبی نمی شود؛ بلکه گاهی اوقات به شکلی باور نکردنی و ابلهانه، صورتی کاملاً لطیف و رویاگون می یابد. «فجایع مجهول» زندگی، مخلوقات هولناک شکل دومِ جنون جمعی اند.
ترویج «رویا فروشی» به جای «واقع نگری» ، تبلیغ دست یافتن غیرمنتظره و یک شبه به «ثروت های افسانه ای» به جای صرف «زمان» و «پشتکار» و یا ترغیبِ مصیبت بار افراد به ارائه چهره، اندام یا پرسونایی بی نقص در شبکه های اجتماعی، در شمار مثالهایی بدیهی و آشنا از چنین صورتهای تلطیف شده ای قرار می‌گیرند، ولی شاید غیرقابل درک ترین مورد، شادی وصف ناپذیر و غریب مردم دنیا بابت فرود آمدن کاوشگر ناسا بر خاک مریخ و ارسال نخستین تصاویر از خاک لم یزرع آن به کره زمین باشد؛ اتفاقی که در نگاه من احتمالأ راقم یکی از بزرگترین فجایع بی درمان آینده و تلخندی بی پایان و غم انگیز بر وضعیت فلاکت بار زندگی بشر خواهد شد.
درست در زمانی که تنها خانه شناخته شده مان_زمین_ در پهنه گیتی، گرفتار مرگبارترین و هولناک ترین بحران های سلامتی، اقلیمی، زیست محیطی، اقتصادی و سیاسی است و جهانِ زیست ما بیش از هر زمان دیگر نیازمند آگاهی، همفکری، تعامل و مراقبت تمام افراد، نهادها و ملل دنیا است، بشرِ نادان در عوض حفظ و حراست از خانه و ترمیم تباهی های بیشمار خود، حریصانه به تسخیر و ادامه حیات در سرزمینی مرده و ناشناخته می اندیشد.
و در این میان شاید موج فراگیر «نولانیسم/ماسکیسم» که این روزها تقریباً همه مردم را_بی دلیل و با دلیل_ به جادوی خود گرفتارشان کرده، تنها چیزی بود که جنون جمعی بشر برای رسیدن به اوج آن را کم داشت!
🖋رضی الدین طبیب
+تصویر: «شوالیه و فضانورد»(۱۹۸۲) اثر هاجیمه سورایاما
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
ژولین: دیگه چه کار دوست دارین بکنین؟
لورا: دوست دارم تو رویا فرو برم. موسیقی گوش کنم؛ و وقتی موسیقی گوش میکنم، صدای سکوت اطرافم رو بشنوم.
ژولین: وَ بعد؟
لورا: بعدشم دوست دارم کتاب بخونم. دیوانه‌وار. تا تمام زندگی‌هایی رو که من نتونستم بشناسم تجربه کنم.
ژولین: دیگه چی؟
لورا: بعد هم به نظرم می‌آد...که دلم می‌‌خواست عاشق باشم...
«مهمان‌سرای دو دنیا»
اریک امانوئل اشمیت
@Cafebook
@renaissancetranslate
لورا: دوست دارم تو رویا فرو برم. موسیقی گوش کنم؛ و وقتی موسیقی گوش میکنم، صدای سکوت اطرافم رو بشنوم.
ژولین: وَ بعد؟
لورا: بعدشم دوست دارم کتاب بخونم. دیوانه‌وار. تا تمام زندگی‌هایی رو که من نتونستم بشناسم تجربه کنم.
ژولین: دیگه چی؟
لورا: بعد هم به نظرم می‌آد...که دلم می‌‌خواست عاشق باشم...
«مهمان‌سرای دو دنیا»
اریک امانوئل اشمیت
@Cafebook
@renaissancetranslate
می‌گویند «زنان» دارای نقصان عقلی می‌باشند و بالاتر از آن برای این مسئله دلایل فیزیولوژیکی نیز ذکر می‌کنند و به طور کلی نیروی ادراک و هوشمندی زنان را نسبت به مردان ضعیف‌تر می‌شمارند.
این دلیل و گفته هر چند که بر مبنای برخی توجیهات در نظر اول درست به نظر می‌رسد، ولی هرگاه با نظری منطقی و عقلی به آن نگریسته و در انتقادش دستی گشاییم، متوجه خواهیم شد که این تفسیر صحیح به نظر نمی‌رسد.
اما چرا چنین نسبتی صورت پذیرفته و حتی در عمق سرشت و نهاد زن نیز این نقص عقلی راه یافته خود موضوعی جالب است که چنین می‌توان استدلال نمود:
زنان پیوسته متحمل ممنوعیت و پرهیزهای زیادی که همراه با خشونت و جبر تندی در عمل بوده است، شده‌اند.
آنان را همیشه از اندیشیدن و اظهار نظر درباره مسائل و فکر کردن در قسمت مواردی که مورد توجه‌شان بوده بازداشته‌اند. همواره درباره مسائل جنسی محدودیت‌های شدید داشته و ناچار بوده‌اند تا از این رهگذر دچار رنج‌های فراوانی شوند.
پس در حقیقت این «نقص عقلی» فرضی نه زاده علل فیزیولوژیکی، که عاملی است که در بستر تاریخ به وجود آمده و تثبیت یافته است.
«آینده یک پندار»
زیگموند فروید
@renaissancetranslate
این دلیل و گفته هر چند که بر مبنای برخی توجیهات در نظر اول درست به نظر می‌رسد، ولی هرگاه با نظری منطقی و عقلی به آن نگریسته و در انتقادش دستی گشاییم، متوجه خواهیم شد که این تفسیر صحیح به نظر نمی‌رسد.
اما چرا چنین نسبتی صورت پذیرفته و حتی در عمق سرشت و نهاد زن نیز این نقص عقلی راه یافته خود موضوعی جالب است که چنین می‌توان استدلال نمود:
زنان پیوسته متحمل ممنوعیت و پرهیزهای زیادی که همراه با خشونت و جبر تندی در عمل بوده است، شده‌اند.
آنان را همیشه از اندیشیدن و اظهار نظر درباره مسائل و فکر کردن در قسمت مواردی که مورد توجه‌شان بوده بازداشته‌اند. همواره درباره مسائل جنسی محدودیت‌های شدید داشته و ناچار بوده‌اند تا از این رهگذر دچار رنج‌های فراوانی شوند.
پس در حقیقت این «نقص عقلی» فرضی نه زاده علل فیزیولوژیکی، که عاملی است که در بستر تاریخ به وجود آمده و تثبیت یافته است.
«آینده یک پندار»
زیگموند فروید
@renaissancetranslate
❤1
Audio
موسیقی واپسین شب
ترانه ایتالیایی شیرین و محزونی به نام «دیدار»
خواننده و ترانه سرا: فرانچسکو گوچینی
آلبوم: «ریشه ها»(۱۹۷۲)
سبک: پاپ، فولک
E correndo mi incontrò lungo le scale,
و در حال دویدن بود که ناگهان در راه پله مقابلم ظاهر شد
quasi nulla mi sembrò cambiato in lei,
به نظرم تقریباً هیچ چیز در او تغییر نکرده بود
la tristezza poi ci avvolse come miele per il tempo scivolato su noi due.
سپس «اندوه» چون «عسل» ما را در بر گرفت؛ چون «زمان» که نرم و آرام بر سر هر دوی ما فرو چکیده بود...
ترجمه: رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate
ترانه ایتالیایی شیرین و محزونی به نام «دیدار»
خواننده و ترانه سرا: فرانچسکو گوچینی
آلبوم: «ریشه ها»(۱۹۷۲)
سبک: پاپ، فولک
E correndo mi incontrò lungo le scale,
و در حال دویدن بود که ناگهان در راه پله مقابلم ظاهر شد
quasi nulla mi sembrò cambiato in lei,
به نظرم تقریباً هیچ چیز در او تغییر نکرده بود
la tristezza poi ci avvolse come miele per il tempo scivolato su noi due.
سپس «اندوه» چون «عسل» ما را در بر گرفت؛ چون «زمان» که نرم و آرام بر سر هر دوی ما فرو چکیده بود...
ترجمه: رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate
مردم در این عصر و زمانه، سراغ دارایی و ثروت را بیش از علم و معرفت می گیرند و خری که آراسته به زر و زیور باشد بیش از اسبی که پالان بر پشتش نهاده باشند جلوه دارد.
«دن کیشوت»
سروانتس
@renaissancetranslate
«دن کیشوت»
سروانتس
@renaissancetranslate
در قرون وسطی، کلیسا از رشد «فرهنگ» و ارتقاء «آگاهی» در جامعه جلوگیری میکرد! به عقیده کلیسا، چون افرادِ بی سواد اعتقاد کورکورانه‌ای به خداوند دارند پس بهتر است که نتوانند کتاب هایی را مطالعه کنند که ممکن است ایمانشان را متزلزل کند. مدارس بنا به تقاضای پاپ ها و کشیش ها تعطیل شد و دانشمندان را یا کُشتند و یا از کشور تبعید کردند.
در عوض کلیسا، آموزه هایی که خود تمایل داشت را در قالب کتب مذهبی به مردم انتقال میداد. کتاب های مذهبی قسمت اعظم کتابخانه ها را تشکیل داده بود. ناگفته نماند که مخالفت با آموزش های کلیسا، جنایت علیه امپراتور و جنگ با خداوند قلمداد میشد و مخالفین تکفیر و به فجیع ترین شکل ممکن کشته می شدند.
«تاریخ سده های میانه»
آگیبا لووا
@renaissancetranslate
در عوض کلیسا، آموزه هایی که خود تمایل داشت را در قالب کتب مذهبی به مردم انتقال میداد. کتاب های مذهبی قسمت اعظم کتابخانه ها را تشکیل داده بود. ناگفته نماند که مخالفت با آموزش های کلیسا، جنایت علیه امپراتور و جنگ با خداوند قلمداد میشد و مخالفین تکفیر و به فجیع ترین شکل ممکن کشته می شدند.
«تاریخ سده های میانه»
آگیبا لووا
@renaissancetranslate
میرزا باقر: اسم؟
مشتری دوم: اوس هاشم
میرزا باقر: اهلِ؟
مشتری دوم: اهل دل
میرزا باقر: شغل ؟ کسب و کارت چیه؟
مشتری دوم: پدر عاشقی بسوزه ، خاکستر نشینم.
میرزا باقر: موقع سو قصد کجا بود؟
مشتری دوم: یاد یار ، خواب خوش...
سریال «هزار دستان»
استاد علی حاتمی
@renaissancetranslate
مشتری دوم: اوس هاشم
میرزا باقر: اهلِ؟
مشتری دوم: اهل دل
میرزا باقر: شغل ؟ کسب و کارت چیه؟
مشتری دوم: پدر عاشقی بسوزه ، خاکستر نشینم.
میرزا باقر: موقع سو قصد کجا بود؟
مشتری دوم: یاد یار ، خواب خوش...
سریال «هزار دستان»
استاد علی حاتمی
@renaissancetranslate
👍1
ما در جامعه ای «برونگرا» زندگی می كنيم كه به تنهايی و سكوت ارزش زيادی نمی دهد.
ما دائما در حال پركردن درون خود با مكالمات فيلم ها و برنامه های راديويی و تلويزيونی هستيم. ما در حالی كه تشنگی فرهنگی و سياسی داريم و دائما در حال جذب اطلاعات و به دنبال تفريح هستيم، همواره نگرانيم چيزی مهم را از دست بدهيم.
ما خود را با آنچه در دسترس مان است خفه می كنيم تا مبادا با خودمان تنها باشيم.
«پدران غایب»
گای كارنو
@renaissancetranslate
ما دائما در حال پركردن درون خود با مكالمات فيلم ها و برنامه های راديويی و تلويزيونی هستيم. ما در حالی كه تشنگی فرهنگی و سياسی داريم و دائما در حال جذب اطلاعات و به دنبال تفريح هستيم، همواره نگرانيم چيزی مهم را از دست بدهيم.
ما خود را با آنچه در دسترس مان است خفه می كنيم تا مبادا با خودمان تنها باشيم.
«پدران غایب»
گای كارنو
@renaissancetranslate
قبل از این که زندانی شم، هرگز به فکر این چیزها نبودم. روشنی دلپذیر ظهر، برایم عادی بود و تو منزل، با بچه‌ها سر و کله زدن، یک کار معمولی و غالباً خسته کننده. همیشه فکر می‌کردم که زندگی رنگی دیگر دارد و آنچه در اطرافم می‌گذرد، فقط یک مسخرهٔ تکراری است؛ ولی حالا نه! حالا یادآوری تمام چیزهای بی‌ارزش که خارج از زندان دورم را گرفته بود، برایم لذت بخش شده بود.
خیلی از چیزهای بی‌اهمیت برای زندگی ضروری است. اصلاً مجموعه ای از چیزهای به ظاهر بی‌اهمیت، زندگی را تشکیل میدهد. زندگی یعنی همین!
«زائری زیر باران»
احمد محمود
@renaissancetranslate
خیلی از چیزهای بی‌اهمیت برای زندگی ضروری است. اصلاً مجموعه ای از چیزهای به ظاهر بی‌اهمیت، زندگی را تشکیل میدهد. زندگی یعنی همین!
«زائری زیر باران»
احمد محمود
@renaissancetranslate
روی دیوار بالای مبل یک تصویر قاب شده هست. اما قاب شیشه ندارد. تصویر رنگ و روغن چند گل: زنبق‌های آبی. نگه داشتن عکس گل‌ها هنوز مجاز است…
سعی میکنم زیاد فکر نکنم. حالا دیگر فکر کردن هم باید مثل چیزهای دیگر سهمیه‌بندی شود.
خیلی از مسائل ارزش فکر کردن ندارند. فکر کردن فرصت‌های آدم را از بین می‌برد و من می‌خواهم دوام بیاورم. می‌دانم چرا تصویر رنگ و روغن زنبق‌های آبی شیشه ندارد و چرا پنجره تا نیمه باز می‌شود و چرا شیشه‌اش نشکن است.
نگرانیشان از بابت «فرار» ما نیست. نمی‌توانیم زیاد دور شویم. نگران اوج گرفتن «خیالمان» هستند؛ نگران راه‌هایی که فقط «درون» آدم باز می‌شوند و به انسان روحیه و برتری می‌دهند.
«سرگذشت ندیمه»
مارگارت اتوود
@renaissancetranslate
سعی میکنم زیاد فکر نکنم. حالا دیگر فکر کردن هم باید مثل چیزهای دیگر سهمیه‌بندی شود.
خیلی از مسائل ارزش فکر کردن ندارند. فکر کردن فرصت‌های آدم را از بین می‌برد و من می‌خواهم دوام بیاورم. می‌دانم چرا تصویر رنگ و روغن زنبق‌های آبی شیشه ندارد و چرا پنجره تا نیمه باز می‌شود و چرا شیشه‌اش نشکن است.
نگرانیشان از بابت «فرار» ما نیست. نمی‌توانیم زیاد دور شویم. نگران اوج گرفتن «خیالمان» هستند؛ نگران راه‌هایی که فقط «درون» آدم باز می‌شوند و به انسان روحیه و برتری می‌دهند.
«سرگذشت ندیمه»
مارگارت اتوود
@renaissancetranslate
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
موسیقی و متن واپسین شب
"بعضی وقتها احساس میکنم که هیچ‌چیز «معنی» ندارد. در سیاره‌ای که میلیون‌ها سال است با شتاب به سوی فراموشی می‌رود، ما در میان غم زاده شده‌ایم؛ بزرگ می‌شویم، تلاش و تقلا می‌کنیم، بیمار می‌شویم، رنج می‌بریم، سبب رنج دیگران می‌شویم، گریه و مویه می‌کنیم، می‌میریم، دیگران هم می‌میرند، و موجودات دیگری به دنیا می‌آیند تا این کمدی بی‌معنی را از سر بگیرند..."
( تونل | نوشته: ارنستو ساباتو | ترجمه: مصطفی مفیدی، نشر نیلوفر)
نام اثر: کانتات در رِ مینور(RV.638)
آهنگساز: آنتونیو ویوالدی
سبک: باروک، کلاسیک
@renaissancetranslate
"بعضی وقتها احساس میکنم که هیچ‌چیز «معنی» ندارد. در سیاره‌ای که میلیون‌ها سال است با شتاب به سوی فراموشی می‌رود، ما در میان غم زاده شده‌ایم؛ بزرگ می‌شویم، تلاش و تقلا می‌کنیم، بیمار می‌شویم، رنج می‌بریم، سبب رنج دیگران می‌شویم، گریه و مویه می‌کنیم، می‌میریم، دیگران هم می‌میرند، و موجودات دیگری به دنیا می‌آیند تا این کمدی بی‌معنی را از سر بگیرند..."
( تونل | نوشته: ارنستو ساباتو | ترجمه: مصطفی مفیدی، نشر نیلوفر)
نام اثر: کانتات در رِ مینور(RV.638)
آهنگساز: آنتونیو ویوالدی
سبک: باروک، کلاسیک
@renaissancetranslate
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
چرا ۸ مارس روز جهانی زن است؟
.
شناخته‌شده‌ترین نماد مبارزه اجتماعی زنان در تاریخ معاصر مربوط به هشتم مارس 1908 میلادی و اعتراض به همین شرایط سخت کاری بود. در این روز گروهی از زنان کارگر در یک کارخانه نساجی در نیویورک دست به اعتراض زدند. رئیس کارخانه برای جلوگیری از گسترش اعتراض آنها را در کارخانه محبوس کرد اما یک آتش‌سوزی مشکوک باعث شد نزدیک به 129 تن از زنان کارگر جان خود را از دست بدهند.
در آن سال‌ها زنان در کشورهای مختلف اروپایی و امریکا در کنار مبارزه برای رفع تبعیض و استثمار کاری برای احقاق حق مشارکت سیاسی نیز مبارزه می کردند. حق رای و مشارکت زنان در انتخابات محصول جنبش‌هایی است که در آغاز قرن بیستم شکل گرفت. به روایت تاریخ، نیوزیلند نخستین کشور مستقلی بود که در سال 1893 حق رأی زنان در آن به رسمیت شناخته شد.
چندی پیش از این تاریخ یعنی به سال 1866 جنبش حقوق زنان در انگلستان مبارزه برای رسیدن به حق مشارکت سیاسی را آغاز کرده بود اما این جنبش در سال 1918 توانست به حق رای برسد. چیزی که در امریکا به سال 1920 و در فرانسه به سال 1944 به وقوع پیوست.
@renaissancetranslate
.
شناخته‌شده‌ترین نماد مبارزه اجتماعی زنان در تاریخ معاصر مربوط به هشتم مارس 1908 میلادی و اعتراض به همین شرایط سخت کاری بود. در این روز گروهی از زنان کارگر در یک کارخانه نساجی در نیویورک دست به اعتراض زدند. رئیس کارخانه برای جلوگیری از گسترش اعتراض آنها را در کارخانه محبوس کرد اما یک آتش‌سوزی مشکوک باعث شد نزدیک به 129 تن از زنان کارگر جان خود را از دست بدهند.
در آن سال‌ها زنان در کشورهای مختلف اروپایی و امریکا در کنار مبارزه برای رفع تبعیض و استثمار کاری برای احقاق حق مشارکت سیاسی نیز مبارزه می کردند. حق رای و مشارکت زنان در انتخابات محصول جنبش‌هایی است که در آغاز قرن بیستم شکل گرفت. به روایت تاریخ، نیوزیلند نخستین کشور مستقلی بود که در سال 1893 حق رأی زنان در آن به رسمیت شناخته شد.
چندی پیش از این تاریخ یعنی به سال 1866 جنبش حقوق زنان در انگلستان مبارزه برای رسیدن به حق مشارکت سیاسی را آغاز کرده بود اما این جنبش در سال 1918 توانست به حق رای برسد. چیزی که در امریکا به سال 1920 و در فرانسه به سال 1944 به وقوع پیوست.
@renaissancetranslate