دیگر هیچ نترسید ، «نترسیدن» شرط پیروزیست. آنها که می توانند سرپا بایستند، چرا «عقب نشینی» می كنند؟!سرها را بلند نگهدارید، دوره خواری گذشت و اینک زمان غرور و سرافرازیست؛ دهان بندها را بدور افکنید و با من فریاد بزنيد که دیگر ترس ندارید.

ای «شورش» مقدس ، ای «عصیان» زنده، ای افتخار و شرف «ملت» ، به این مردم دهان بسته، نیروی «فریاد» و فغان عطا کن!




«حکومت نظامى»
آلبرکامو
@renaissancetranslate

🔴جامعه‎شناسان در تنگنا

🖋محسن آزموده



«آیا تغییری حادث نشده است؟ آیا همه ارکان و شئونات زندگی از بیخ و بن دگرگون نشده‌اند؟ آیا در پس کوچه و انتهای راهی که ما هم اکنون در آن ایستاده‌ایم، با لبخند شیطنت‌آمیز نیچه روبرو نیستیم که به ما می گوید: ساعت خاکی ابدی وجود، بارها و بارها برگردانده می‌شود و تو نیز با آن، ای ذره خاک»(زندگی روزمره در ایران مدرن،‌هاله لاجوردی، تهران: 1393، ص 153)

جامعه‌شناسی دانشی معطوف به تغییر است. بگذریم که جامعه‌شناسان معرفت به ما می‌گویند، عموم علوم در نهایت با واقعیت عینی سر و کار دارند، حتی به ظاهر نظری‌ترین دانش‌ها مثل ریاضیات و نجوم و زیست‌شناسی. اما ربط و نسبت اصحاب علوم اجتماعی، با واقعیت‌های عینی جامعه بیش از این‌هاست و مرزگذاری میان توصیف و تجویز در آن چندان درست به نظر نمی‌رسد، بگذریم که ممکن است برخی جامعه‎شناسان هدف خود را صرفا توصیف و نظریه‌پردازی بخوانند. پس وقتی جامعه‎شناسی در واقعیت‌های اجتماعی مداقه می‌کند، به بهبود می‌اندیشد، یعنی می‌توان شرایط را عوض کرد مشکلات را رفع و جامعه‎شناسی که چنین نتواند، در تنگناست.

جامعه‎شناسان، انسان را موجودی اجتماعی در نظر می‌گیرند. از دورکیم می‌آموزیم که انسان‌ها در به ظاهر درونی‌ترین و شخصی‌ترین تصمیم‌ها، متاثر از وضعیت‌های اجتماعی و سیاسی‌اند.

تنها فقر و فساد و روسپیگری و رفتارهای خشونت‌آمیز نیستند که از علل و عوامل اجتماعی بر می‌آیند. حتی افسردگی و عارضه‌های روانی و فردی آدم‌ها، به رغم همه توجیهاتی که روان شناسان و روان پزشکان ارائه می‌کنند، تا حدود زیادی از عوامل محیطی و به تعبیر دقیق‌تر، اجتماعی ناشی می‌شود و نادیده گرفتن این علل، خودفریبی و سر را زیر برف کردن است.

چند هفته پیش یک خبرنگار حوزه اجتماعی، جوان مرگ شد. در این فاصله، رسانه‌ها از اخبار تلخ و ناراحت کننده خودکشی چند کودک در گوشه و کنار جامعه سخن گفتند. چند چهره مشهور و نام‌آور هم در کمال ناباوری و بهت، به علت کرونا درگذشتند. شنیدن و گفتن خبر مرگ، خیلی ساده و راحت شده.
آن‌قدر که حتی توضیح و توصیف آن، دشوار شده، اگر نگوییم محال است؛ چه برسد که جامعه‎شناس یا روزنامه نگار اجتماعی بخواهد راه حلی برای آن ارائه کند. یک بار جامعه‎شناسی در وصف زلزله بم، نوشته بود که در میانه فاجعه، زبان از گفتن قاصر می‌شود و آدم تنها ‌هاج و واج می‌ماند و واژگانی برای بیان (اکسپرسیون) آنچه تجربه می‌کند، نمی‌یابد.

جامعه‎شناسان ما امروز، به تنگنا دچار شده‎‌اند. راهکار برای برون شو از مشکلات پیش‌کش، نه فقط از توضیح و تبیین آنچه در حال وقوع است، وامانده، بلکه دچار چنان خمود و رکودی شده که پژوهشگران دردآشنایش، در واکنش به شرایط موجود از خودشان مایه می‌گذارند.

اصحاب علوم اجتماعی، باید به دنبال توضیح و تشریح وضعیت خودشان برآیند، نوعی جامعه‎شناسیِ «جامعه‎شناسی»! چرا چنین شده؟ چرا فارغ‌التحصیلان و اساتید علوم اجتماعی، این اندازه غمگین و افسرده‌اند؟ چرا «آکادمیا»، «کودکان ناهمگون»(تعبیر از احمد شاملو در شعر کاشفان فروتن شوکران) خودش را تاب نمی‌آورد؟ آیا باید همه گناه را به گردن بیرون از دانشگاه انداخت و با پوشیدن دستکش، خیال خود را راحت کرد؟ آیا علوم اجتماعی در دعوای بین عاملیت و ساختار، در نهایت ما را به «دترمینیسم» فرا می‌خواند؟پس آن دعوت جامعه‎شناسی برای بهبود و تغییر چه می‌شود؟ آیا باید دل به مرثیه خوش کرد و زانوی غم بغل کرد و واپس‌نگرانه گریست؟ آیا باید با مرور گذشته، دنبال مقصر گشت و یکدیگر را درید؟

نقل آنچه رخ داده و یادآوری گذشته باید با نگاهی به رهایی صورت گیرد، وگرنه جز تلنبار اندوه، نتیجه‌ای در بر ندارد، چنان که آن جامعه‎شناس می‌گفت:

"هر دوران گذشته‌ای حاوی افقی از انتظارات بر آورده نشده است و هر کسی که نظر به آینده دارد، باید با نوعی قدرت موعودگرایانه، این انتظارات را به یادآورد...قدرت نجات بخش خاطره به معنای امحای قدرت گذشته بر آینده نیست، بلکه تلاشی است برای تذکر احساس گناه آدمیان عصر حاضر در قِبَل اعصار گذشته. بنابراین هر نقدی می‌بایست از دیدگاه رستگاری صورت گیرد"(همان کتاب، ص 155).
@critical_thought
@renaissancetranslate

‍ «وینستون چرچیل» روزگاری نه چندان دور در کتاب معروفش «این بهترین زمان برای آنها بود»(۱۹۵۰) درباره سرنوشت بشر چنین پیشگویی می‌کند:

"قرون تاریک بازخواهند گشت، عصر حجر بر بال‌های درخشانِ دانش بازخواهد گشت.چه‌ بسا امروز برکت‌های بیشمار به‌ بشر ارزانی داشته شده تا ‌روزی مایهٔ نابودی وی شود..."

«جنون جمعی» بشر همواره منتج به جنگ ها، انقلابات یا کشتارهای گسترده قومی و مذهبی نمی شود؛ بلکه گاهی اوقات به شکلی باور نکردنی و ابلهانه، صورتی کاملاً لطیف و رویاگون می یابد. «فجایع مجهول» زندگی، مخلوقات هولناک شکل دومِ جنون جمعی اند.

ترویج «رویا فروشی» به جای «واقع نگری» ، تبلیغ دست یافتن غیرمنتظره و یک شبه به «ثروت های افسانه ای» به جای صرف «زمان» و «پشتکار» و یا ترغیبِ مصیبت بار افراد به ارائه چهره، اندام یا پرسونایی بی نقص در شبکه های اجتماعی، در شمار مثالهایی بدیهی و آشنا از چنین صورتهای تلطیف شده ای قرار می‌گیرند، ولی شاید غیرقابل درک ترین مورد، شادی وصف ناپذیر و غریب مردم دنیا بابت فرود آمدن کاوشگر ناسا بر خاک مریخ و ارسال نخستین تصاویر از خاک لم یزرع آن به کره زمین باشد؛ اتفاقی که در نگاه من احتمالأ راقم یکی از بزرگترین فجایع بی درمان آینده و تلخندی بی پایان و غم انگیز بر وضعیت فلاکت بار زندگی بشر خواهد شد.

درست در زمانی که تنها خانه شناخته شده مان_زمین_ در پهنه گیتی، گرفتار مرگبارترین و هولناک ترین بحران های سلامتی، اقلیمی، زیست محیطی، اقتصادی‌ و سیاسی است و جهانِ زیست ما بیش از هر زمان دیگر نیازمند آگاهی، همفکری، تعامل و مراقبت تمام افراد، نهادها و ملل دنیا است، بشرِ نادان در عوض حفظ و حراست از خانه و ترمیم تباهی های بیشمار خود، حریصانه به تسخیر و ادامه حیات در سرزمینی مرده و ناشناخته می اندیشد.

و در این میان شاید موج فراگیر «نولانیسم/ماسکیسم» که این روزها تقریباً همه مردم را_بی دلیل و با دلیل_ به جادوی خود گرفتارشان کرده، تنها چیزی بود که جنون جمعی بشر برای رسیدن به اوج آن را کم داشت!




🖋رضی الدین طبیب

+تصویر: «شوالیه و فضانورد»(۱۹۸۲) اثر هاجیمه سورایاما
@renaissancetranslate

ژولین: دیگه چه‌ کار دوست دارین بکنین؟
لورا: دوست دارم تو رویا فرو برم. موسیقی گوش کنم؛ و وقتی موسیقی گوش می‌‌کنم، صدای سکوت اطرافم رو بشنوم.
ژولین: وَ بعد؟
لورا: بعدشم دوست دارم کتاب بخونم. دیوانه‌وار. تا تمام زندگی‌هایی رو که من نتونستم بشناسم تجربه کنم.
ژولین: دیگه چی؟
لورا: بعد هم به نظرم می‌آد...که دلم می‌‌خواست عاشق باشم...





«مهمان‌سرای دو دنیا»
اریک امانوئل اشمیت
@Cafebook
@renaissancetranslate

می‌گویند «زنان» دارای نقصان عقلی می‌باشند و بالاتر از آن برای این مسئله دلایل فیزیولوژیکی نیز ذکر می‌کنند و به طور کلی نیروی ادراک و هوشمندی زنان را نسبت به مردان ضعیف‌تر می‌شمارند.

این دلیل و گفته هر چند که بر مبنای برخی توجیهات در نظر اول درست به نظر می‌رسد، ولی هرگاه با نظری منطقی و عقلی به آن نگریسته و در انتقادش دستی گشاییم، متوجه خواهیم شد که این تفسیر صحیح به نظر نمی‌رسد.

اما چرا چنین نسبتی صورت پذیرفته و حتی در عمق سرشت و نهاد زن‌ نیز این نقص عقلی راه یافته خود موضوعی جالب است که چنین می‌توان استدلال نمود:

زنان پیوسته متحمل ممنوعیت و پرهیزهای زیادی که همراه با خشونت و جبر تندی در عمل بوده است، شده‌اند.

آنان را همیشه از اندیشیدن و اظهار نظر درباره مسائل و فکر کردن در قسمت مواردی که مورد توجه‌شان بوده بازداشته‌اند. همواره درباره مسائل جنسی محدودیت‌های شدید داشته و ناچار بوده‌اند تا از این رهگذر دچار رنج‌های فراوانی شوند.

پس در حقیقت این «نقص عقلی» فرضی نه زاده علل فیزیولوژیکی، که عاملی است که در بستر تاریخ به‌ وجود آمده و تثبیت یافته است.





«آینده یک پندار»
زیگموند فروید
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه ایتالیایی شیرین و محزونی به نام «دیدار»

خواننده و ترانه‌ سرا: فرانچسکو گوچینی

آلبوم: «ریشه ها»(۱۹۷۲)

سبک: پاپ، فولک

E correndo mi incontrò lungo le scale,
و در حال دویدن بود که ناگهان در راه پله مقابلم ظاهر شد
quasi nulla mi sembrò cambiato in lei,
به نظرم تقریباً هیچ چیز در او تغییر نکرده بود
la tristezza poi ci avvolse come miele per il tempo scivolato su noi due.
سپس «اندوه» چون «عسل» ما را در بر گرفت؛ چون «زمان» که نرم و آرام بر سر هر دوی ما فرو چکیده بود...


ترجمه‌: رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate

مردم در این عصر و زمانه، سراغ دارایی و ثروت را بیش از علم و معرفت می گیرند و خری که آراسته به زر و زیور باشد بیش از اسبی که پالان بر پشتش نهاده باشند جلوه دارد.





«دن کیشوت»
سروانتس
@renaissancetranslate

در قرون وسطی، کلیسا از رشد «فرهنگ» و ارتقاء «آگاهی» در جامعه جلوگیری میکرد! به عقیده کلیسا، چون افرادِ بی سواد اعتقاد کورکورانه‌ای به خداوند دارند پس بهتر است که نتوانند کتاب هایی را مطالعه کنند که ممکن است ایمانشان را متزلزل کند. مدارس بنا به تقاضای پاپ ها و کشیش ها تعطیل شد و ‏دانشمندان را یا کُشتند و یا از کشور تبعید کردند.

در عوض کلیسا، آموزه هایی که خود تمایل داشت را در قالب کتب مذهبی به مردم انتقال میداد. کتاب های مذهبی قسمت اعظم کتابخانه ها را تشکیل داده بود. ناگفته نماند که مخالفت با آموزش های کلیسا، جنایت علیه امپراتور و جنگ با خداوند قلمداد میشد و مخالفین تکفیر و به فجیع ترین شکل ممکن کشته می شدند.





«تاریخ سده های میانه»
آگیبا لووا
@renaissancetranslate

میرزا باقر: اسم؟
مشتری دوم: اوس هاشم
میرزا باقر: اهلِ؟
مشتری دوم: اهل دل
میرزا باقر: شغل ؟ کسب و کارت چیه؟
مشتری دوم: پدر عاشقی بسوزه ، خاکستر نشینم.
میرزا باقر: موقع سو قصد کجا بود؟
مشتری دوم: یاد یار ، خواب خوش...






سریال «هزار دستان»
استاد علی حاتمی
@renaissancetranslate

ما در جامعه ای «برونگرا» زندگی می كنيم كه به تنهايی و سكوت ارزش زيادی نمی دهد.

ما دائما در حال پركردن درون خود با مكالمات فيلم ها و برنامه های راديويی و تلويزيونی هستيم. ما در حالی كه تشنگی فرهنگی و سياسی داريم و دائما در حال جذب اطلاعات و به دنبال تفريح هستيم، همواره نگرانيم چيزی مهم را از دست بدهيم.

ما خود را با آنچه در دسترس مان است خفه می كنيم تا مبادا با خودمان تنها باشيم.






«پدران غایب»
گای كارنو
@renaissancetranslate

قبل از این که زندانی‌ شم، هرگز به فکر این چیزها نبودم. روشنی دلپذیر ظهر، برایم عادی بود و تو منزل، با بچه‌ها سر و کله زدن، یک کار معمولی و غالباً خسته کننده. همیشه فکر می‌کردم که زندگی رنگی دیگر دارد و آنچه در اطرافم می‌گذرد، فقط یک مسخرهٔ تکراری است؛ ولی حالا نه! حالا یادآوری تمام چیزهای بی‌ارزش که خارج از زندان دورم را گرفته بود، برایم لذت بخش شده بود.

خیلی از چیزهای بی‌اهمیت برای زندگی ضروری است. اصلاً مجموعه ای از چیزهای به ظاهر بی‌اهمیت، زندگی را تشکیل میدهد. زندگی یعنی همین!





«زائری زیر باران»
احمد محمود
@renaissancetranslate

روی دیوار بالای مبل یک تصویر قاب شده هست. اما قاب شیشه ندارد. تصویر رنگ و روغن چند گل: زنبق‌های آبی. نگه داشتن عکس گل‌ها هنوز مجاز است…
سعی می‌کنم زیاد فکر نکنم. حالا دیگر فکر کردن هم باید مثل چیزهای دیگر سهمیه‌بندی شود.

خیلی از مسائل ارزش فکر کردن ندارند. فکر کردن فرصت‌های آدم را از بین می‌برد و من می‌خواهم دوام بیاورم. می‌دانم چرا تصویر رنگ و روغن زنبق‌های آبی شیشه ندارد و چرا پنجره تا نیمه باز می‌شود و چرا شیشه‌اش نشکن است.

نگرانیشان از بابت «فرار» ما نیست. نمی‌توانیم زیاد دور شویم. نگران اوج گرفتن «خیالمان» هستند؛ نگران راه‌هایی که فقط «درون» آدم باز می‌شوند و به انسان روحیه و برتری می‌دهند.





«سرگذشت ندیمه»
مارگارت اتوود
@renaissancetranslate

موسیقی و متن واپسین شب


"بعضی وقتها احساس می‌کنم که هیچ‌چیز «معنی» ندارد. در سیاره‌ای که میلیون‌ها سال است با شتاب به سوی فراموشی می‌رود، ما در میان غم زاده شده‌ایم؛ بزرگ می‌شویم، تلاش و تقلا می‌کنیم، بیمار می‌شویم، رنج می‌بریم، سبب رنج دیگران می‌شویم، گریه و مویه می‌کنیم، می‌میریم، دیگران هم می‌میرند، و موجودات دیگری به دنیا می‌آیند تا این کمدی بی‌معنی را از سر بگیرند..."



( تونل | نوشته: ارنستو ساباتو | ترجمه: مصطفی مفیدی، نشر نیلوفر)

نام اثر: کانتات در رِ مینور(RV.638)

آهنگساز: آنتونیو ویوالدی

سبک: باروک، کلاسیک
@renaissancetranslate

چرا ۸ مارس روز جهانی زن است؟
.
شناخته‌شده‌ترین نماد مبارزه اجتماعی زنان در تاریخ معاصر مربوط به هشتم مارس 1908 میلادی و اعتراض به همین شرایط سخت کاری بود. در این روز گروهی از زنان کارگر در یک کارخانه نساجی در نیویورک دست به اعتراض زدند. رئیس کارخانه برای جلوگیری از گسترش اعتراض آنها را در کارخانه محبوس کرد اما یک آتش‌سوزی مشکوک باعث شد نزدیک به 129 تن از زنان کارگر جان خود را از دست بدهند.
در آن سال‌ها زنان در کشورهای مختلف اروپایی و امریکا در کنار مبارزه برای رفع تبعیض و استثمار کاری برای احقاق حق مشارکت سیاسی نیز مبارزه می کردند. حق رای و مشارکت زنان در انتخابات محصول جنبش‌هایی است که در آغاز قرن بیستم شکل گرفت. به روایت تاریخ، نیوزیلند نخستین کشور مستقلی بود که در سال 1893 حق رأی زنان در آن به رسمیت شناخته شد.
چندی پیش از این تاریخ یعنی به سال 1866 جنبش حقوق زنان در انگلستان مبارزه برای رسیدن به حق مشارکت سیاسی را آغاز کرده بود اما این جنبش در سال 1918 توانست به حق رای برسد. چیزی که در امریکا به سال 1920 و در فرانسه به سال 1944 به وقوع پیوست.
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه زیبا و شنیدنی «کارگران جهان متحد شوید!»

کاری از گروه‌: Last Internationale

آلبوم: کارگران جهان متحد شوید (۲۰۱۳)

سبک: فولک، پاپ
@renaissancetranslate

بـا من،
هزار نوبت
اگر دشمنی کنی
ای دوست !
همچنان دلِ من,،
مهربان توست





حضرت «سعدی»
@renaissancetranslate

اغلب گفته می شود که سه «دگرگونی» بزرگ در اندیشه، دیدگاه مرجعیت بشر را تهدید کرده است:

اول، «یوهان» کپرنیک اثبات کرد که زمین مرکز عالم نیست تا در پیرامون آن همه اجرام سماوی بچرخند.

دوم، «چارلز داروین» نشان داد که ما مرکز زنجیره حیات نیستیم، بلکه مانند همه مخلوقات، از اشکال دیگر حیات تکامل یافته ایم؛


و سوم، «زیگموند فروید» که ثابت کرد که ما اربابان خانه خود نیستیم، بیشتر رفتارهای ما توسط نیروهایی خارج از آگاهی و شعور ما کنترل و اداره می شوند.

شکی نیست شریک نظریه فروید که مورد اعتراف وی قرار نگرفته، «آرتور شوپنهاور» است. چرا که سالها قبل از تولد فروید، شوپنهاور مطرح کرده بود که ما با نیروهای زیست شناختی پیچیده ای هدایت می شویم و سپس خود را با این تفکر فریب می دهیم که ما آگاهانه اعمال خود را انتخاب می کنیم.






«اروین دیوید یالوم»
@renaissancetranslate

در زندگی زخمهایی هست كه مثل «خوره» در انزوا روح را اهسته می خورد و می تراشد. 

اين دردها را نمی شود به كسي اظهار كرد چون عموماً عادت دارند كه اين دردهای باورنكردنی را جزو اتفاقات و پيش امدهای نادر و عجيب بشمارند و اگر كسی درباره شان بگويد يا بنويسد، مردم بر سبيل عقايد جاری و عقايد خودشان سعی می كنند آن را با لبخند شكاك و تمسخراميز تلقی كنند.

زيرا بشر هنوز چاره و دوائی برايش پیدا نكرده و تنها داروی فراموشی توسط شراب و خواب مصنوعی به وسيله ي افيون و مواد مخدره است، ولي افسوس كه تاثير اين گونه داروها موقت است و پس از مدتی به جای تسكين بر شدت درد می افزايند.





«بوف کور»
صادق هدایت
@renaissancetranslate

یک راز عجیب در خصوص نابود شدن «خرد جمعی» وجود دارد:

اگر تعداد چشم‌گیری از افراد یک «توهم» را مشاهده کنند٬ آن توهم تبدیل به «واقعیت» می‌شود.

اگر تعداد کافی از مردم به یک نکبت و فلاکت بخندند آن «بدبختی» تبدیل به یک «لطیفۀ» بامزه خواهد شد!





«سه دختر حوا»
الیف شافاک
@renaissancetranslate

‍ هنگامی که غربی‌ها در سده های هجده و نوزده میلادی با سرعتی سرسام آور در حال درنوردیدن افقهای جدید فکری، اجتماعی، سیاسی و علمی بودند، ایران در جهل مرکب خود پا سفت کرده و چنان به تعطیلات و خواب زمستانی‌ رفته بود که هیچ دلسوخته‌ای دلش نمی‌خواست بیدارش کند.

ایران با شاه بنگی و هپروتی دودمان صفوی(شاه سلطان حسین) وارد قرن هیجده شد و با تَلی از چشمان از حدقه درآمده مردم کرمان توسط خواجۀ عقده‌ای قاجار این قرن پر آشوب را به اتمام رساند، قرنی که همزمان در آن سوی دنیا شوریده‌هایی مانند ولتر، دیدرو و روسو در حال پروردن نهال بزرگترین انقلاب تاریخ بودند و مردی با قد صد و شصت سانتیمتر به نام «ایمانوئل کانت» در کونیگسبرگ آلمان در حال نوشتن سخت‌ترین و عمیق‌ترین کتب فلسفی بود.

ایران در قرن نوزدهم به فتحعلی شاه و اروپا به ناپلئون سردار بزرگ فرانسه خوش آمد گفت. اروپای قرن نوزده، اروپای هگل و مارکس، انقلاب‌های همه گیر، کمون پاریس و جاه‌طلبی های ناپلئون و بیسمارک بود و قرن نوزده ایران قرن کشتن قائم مقام فراهانی، امیر کبیر، میرزا سپهسالار و آقاخان کرمانی.

قرن نوزده اروپا قرن استعمار، فتح، چپاول ثروت ملل دیگر بود و ایران قرن نوزده، ایران مظفر الدین شاهی که می‌گفت: در زندگی جز جماع، شکار، خوردن و خواب همه چیز بیهوده است.

حال انتظار داریم امروز اقتصادمان را با فرانسه، رفاه اجتماعی مان را با انگلیس، صنعتمان را با امریکا، فرهنگ مان را با سوییس، علوم انسانی‌مان را با آلمان و سیاست مدارنمان را با سیاست مداران اسکاندیناوی بسنجیم.

واقعیتی که باید بپذیریم این است که فاصله فرهنگ ما با انگلیس به همان میزان فاصله تماشاگر ما و آنها با زمین فوتبال است(تماشاگر ما از فاصله پنجاه متریِ زمین و در حضور صدها مأمور چماق به دست، نارنج و سنگ و بطری و صندلی به زمین پرت می‌کند و در انگلیس تماشاگر در یک متری زمین، بی حضور مامور و باتوم، هیچ شئ ای به زمین پرتاپ نمی‌کند!)

واقعیت اینست که فاصله صنعت ما با آنها همان فاصله موتور گازی با پورشه و فاصله توسعه انسانی ما همان میزان تفاوت پاکی هوای تهران و مونیخ است.

مغز ارباب قدرت ما هنوز همان مغز شاه سلطان حسین و مظفر الدین شاه، عمل و کردار و نگاه ما همان نگاه شبان و رعیتی هزار ساله است با این تفاوت که به واسطه واردات کالاهای مصرفی غرب صاحب موبایل، خودرو و کت شلوار شده ایم!

🖋فرهاد قنبری


+"پسرکی دوره گرد سه مرد کور را در یک کوچه هدایت می‌کند."
تهران(۱۸۹۱)
📸آنتوان سِوروگین
@renaissancetranslate