اغلب گفته می شود که سه «دگرگونی» بزرگ در اندیشه، دیدگاه مرجعیت بشر را تهدید کرده است:
اول، «یوهان» کپرنیک اثبات کرد که زمین مرکز عالم نیست تا در پیرامون آن همه اجرام سماوی بچرخند.
دوم، «چارلز داروین» نشان داد که ما مرکز زنجیره حیات نیستیم، بلکه مانند همه مخلوقات، از اشکال دیگر حیات تکامل یافته ایم؛
و سوم، «زیگموند فروید» که ثابت کرد که ما اربابان خانه خود نیستیم، بیشتر رفتارهای ما توسط نیروهایی خارج از آگاهی و شعور ما کنترل و اداره می شوند.
شکی نیست شریک نظریه فروید که مورد اعتراف وی قرار نگرفته، «آرتور شوپنهاور» است. چرا که سالها قبل از تولد فروید، شوپنهاور مطرح کرده بود که ما با نیروهای زیست شناختی پیچیده ای هدایت می شویم و سپس خود را با این تفکر فریب می دهیم که ما آگاهانه اعمال خود را انتخاب می کنیم.
«اروین دیوید یالوم»
@renaissancetranslate
اول، «یوهان» کپرنیک اثبات کرد که زمین مرکز عالم نیست تا در پیرامون آن همه اجرام سماوی بچرخند.
دوم، «چارلز داروین» نشان داد که ما مرکز زنجیره حیات نیستیم، بلکه مانند همه مخلوقات، از اشکال دیگر حیات تکامل یافته ایم؛
و سوم، «زیگموند فروید» که ثابت کرد که ما اربابان خانه خود نیستیم، بیشتر رفتارهای ما توسط نیروهایی خارج از آگاهی و شعور ما کنترل و اداره می شوند.
شکی نیست شریک نظریه فروید که مورد اعتراف وی قرار نگرفته، «آرتور شوپنهاور» است. چرا که سالها قبل از تولد فروید، شوپنهاور مطرح کرده بود که ما با نیروهای زیست شناختی پیچیده ای هدایت می شویم و سپس خود را با این تفکر فریب می دهیم که ما آگاهانه اعمال خود را انتخاب می کنیم.
«اروین دیوید یالوم»
@renaissancetranslate
در زندگی زخمهایی هست كه مثل «خوره» در انزوا روح را اهسته می خورد و می تراشد.
اين دردها را نمی شود به كسي اظهار كرد چون عموماً عادت دارند كه اين دردهای باورنكردنی را جزو اتفاقات و پيش امدهای نادر و عجيب بشمارند و اگر كسی درباره شان بگويد يا بنويسد، مردم بر سبيل عقايد جاری و عقايد خودشان سعی می كنند آن را با لبخند شكاك و تمسخراميز تلقی كنند.
زيرا بشر هنوز چاره و دوائی برايش پیدا نكرده و تنها داروی فراموشی توسط شراب و خواب مصنوعی به وسيله ي افيون و مواد مخدره است، ولي افسوس كه تاثير اين گونه داروها موقت است و پس از مدتی به جای تسكين بر شدت درد می افزايند.
«بوف کور»
صادق هدایت
@renaissancetranslate
اين دردها را نمی شود به كسي اظهار كرد چون عموماً عادت دارند كه اين دردهای باورنكردنی را جزو اتفاقات و پيش امدهای نادر و عجيب بشمارند و اگر كسی درباره شان بگويد يا بنويسد، مردم بر سبيل عقايد جاری و عقايد خودشان سعی می كنند آن را با لبخند شكاك و تمسخراميز تلقی كنند.
زيرا بشر هنوز چاره و دوائی برايش پیدا نكرده و تنها داروی فراموشی توسط شراب و خواب مصنوعی به وسيله ي افيون و مواد مخدره است، ولي افسوس كه تاثير اين گونه داروها موقت است و پس از مدتی به جای تسكين بر شدت درد می افزايند.
«بوف کور»
صادق هدایت
@renaissancetranslate
❤2
یک راز عجیب در خصوص نابود شدن «خرد جمعی» وجود دارد:
اگر تعداد چشم‌گیری از افراد یک «توهم» را مشاهده کنند٬ آن توهم تبدیل به «واقعیت» می‌شود.
اگر تعداد کافی از مردم به یک نکبت و فلاکت بخندند آن «بدبختی» تبدیل به یک «لطیفۀ» بامزه خواهد شد!
«سه دختر حوا»
الیف شافاک
@renaissancetranslate
اگر تعداد چشم‌گیری از افراد یک «توهم» را مشاهده کنند٬ آن توهم تبدیل به «واقعیت» می‌شود.
اگر تعداد کافی از مردم به یک نکبت و فلاکت بخندند آن «بدبختی» تبدیل به یک «لطیفۀ» بامزه خواهد شد!
«سه دختر حوا»
الیف شافاک
@renaissancetranslate
Forwarded from اتچ بات
هنگامی که غربی‌ها در سده های هجده و نوزده میلادی با سرعتی سرسام آور در حال درنوردیدن افقهای جدید فکری، اجتماعی، سیاسی و علمی بودند، ایران در جهل مرکب خود پا سفت کرده و چنان به تعطیلات و خواب زمستانی رفته بود که هیچ دلسوخته‌ای دلش نمی‌خواست بیدارش کند.
ایران با شاه بنگی و هپروتی دودمان صفوی(شاه سلطان حسین) وارد قرن هیجده شد و با تَلی از چشمان از حدقه درآمده مردم کرمان توسط خواجۀ عقده‌ای قاجار این قرن پر آشوب را به اتمام رساند، قرنی که همزمان در آن سوی دنیا شوریده‌هایی مانند ولتر، دیدرو و روسو در حال پروردن نهال بزرگترین انقلاب تاریخ بودند و مردی با قد صد و شصت سانتیمتر به نام «ایمانوئل کانت» در کونیگسبرگ آلمان در حال نوشتن سخت‌ترین و عمیق‌ترین کتب فلسفی بود.
ایران در قرن نوزدهم به فتحعلی شاه و اروپا به ناپلئون سردار بزرگ فرانسه خوش آمد گفت. اروپای قرن نوزده، اروپای هگل و مارکس، انقلاب‌های همه گیر، کمون پاریس و جاه‌طلبی های ناپلئون و بیسمارک بود و قرن نوزده ایران قرن کشتن قائم مقام فراهانی، امیر کبیر، میرزا سپهسالار و آقاخان کرمانی.
قرن نوزده اروپا قرن استعمار، فتح، چپاول ثروت ملل دیگر بود و ایران قرن نوزده، ایران مظفر الدین شاهی که می‌گفت: در زندگی جز جماع، شکار، خوردن و خواب همه چیز بیهوده است.
حال انتظار داریم امروز اقتصادمان را با فرانسه، رفاه اجتماعی مان را با انگلیس، صنعتمان را با امریکا، فرهنگ مان را با سوییس، علوم انسانی‌مان را با آلمان و سیاست مدارنمان را با سیاست مداران اسکاندیناوی بسنجیم.
واقعیتی که باید بپذیریم این است که فاصله فرهنگ ما با انگلیس به همان میزان فاصله تماشاگر ما و آنها با زمین فوتبال است(تماشاگر ما از فاصله پنجاه متریِ زمین و در حضور صدها مأمور چماق به دست، نارنج و سنگ و بطری و صندلی به زمین پرت می‌کند و در انگلیس تماشاگر در یک متری زمین، بی حضور مامور و باتوم، هیچ شئ ای به زمین پرتاپ نمی‌کند!)
واقعیت اینست که فاصله صنعت ما با آنها همان فاصله موتور گازی با پورشه و فاصله توسعه انسانی ما همان میزان تفاوت پاکی هوای تهران و مونیخ است.
مغز ارباب قدرت ما هنوز همان مغز شاه سلطان حسین و مظفر الدین شاه، عمل و کردار و نگاه ما همان نگاه شبان و رعیتی هزار ساله است با این تفاوت که به واسطه واردات کالاهای مصرفی غرب صاحب موبایل، خودرو و کت شلوار شده ایم!
🖋فرهاد قنبری
+"پسرکی دوره گرد سه مرد کور را در یک کوچه هدایت می‌کند."
تهران(۱۸۹۱)
📸آنتوان سِوروگین
@renaissancetranslate
ایران با شاه بنگی و هپروتی دودمان صفوی(شاه سلطان حسین) وارد قرن هیجده شد و با تَلی از چشمان از حدقه درآمده مردم کرمان توسط خواجۀ عقده‌ای قاجار این قرن پر آشوب را به اتمام رساند، قرنی که همزمان در آن سوی دنیا شوریده‌هایی مانند ولتر، دیدرو و روسو در حال پروردن نهال بزرگترین انقلاب تاریخ بودند و مردی با قد صد و شصت سانتیمتر به نام «ایمانوئل کانت» در کونیگسبرگ آلمان در حال نوشتن سخت‌ترین و عمیق‌ترین کتب فلسفی بود.
ایران در قرن نوزدهم به فتحعلی شاه و اروپا به ناپلئون سردار بزرگ فرانسه خوش آمد گفت. اروپای قرن نوزده، اروپای هگل و مارکس، انقلاب‌های همه گیر، کمون پاریس و جاه‌طلبی های ناپلئون و بیسمارک بود و قرن نوزده ایران قرن کشتن قائم مقام فراهانی، امیر کبیر، میرزا سپهسالار و آقاخان کرمانی.
قرن نوزده اروپا قرن استعمار، فتح، چپاول ثروت ملل دیگر بود و ایران قرن نوزده، ایران مظفر الدین شاهی که می‌گفت: در زندگی جز جماع، شکار، خوردن و خواب همه چیز بیهوده است.
حال انتظار داریم امروز اقتصادمان را با فرانسه، رفاه اجتماعی مان را با انگلیس، صنعتمان را با امریکا، فرهنگ مان را با سوییس، علوم انسانی‌مان را با آلمان و سیاست مدارنمان را با سیاست مداران اسکاندیناوی بسنجیم.
واقعیتی که باید بپذیریم این است که فاصله فرهنگ ما با انگلیس به همان میزان فاصله تماشاگر ما و آنها با زمین فوتبال است(تماشاگر ما از فاصله پنجاه متریِ زمین و در حضور صدها مأمور چماق به دست، نارنج و سنگ و بطری و صندلی به زمین پرت می‌کند و در انگلیس تماشاگر در یک متری زمین، بی حضور مامور و باتوم، هیچ شئ ای به زمین پرتاپ نمی‌کند!)
واقعیت اینست که فاصله صنعت ما با آنها همان فاصله موتور گازی با پورشه و فاصله توسعه انسانی ما همان میزان تفاوت پاکی هوای تهران و مونیخ است.
مغز ارباب قدرت ما هنوز همان مغز شاه سلطان حسین و مظفر الدین شاه، عمل و کردار و نگاه ما همان نگاه شبان و رعیتی هزار ساله است با این تفاوت که به واسطه واردات کالاهای مصرفی غرب صاحب موبایل، خودرو و کت شلوار شده ایم!
🖋فرهاد قنبری
+"پسرکی دوره گرد سه مرد کور را در یک کوچه هدایت می‌کند."
تهران(۱۸۹۱)
📸آنتوان سِوروگین
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
به شبنمی می‌ماند آدمی
و «عمر» چهل روایتش،
به لحظه رویت نور
بر سطح سبز برگی
می لغزد و بر زمین می‌چکد...
تا باری دیگر
و کی؟
و چگونه؟
و کجا...؟
«حسین پناهی»
@renaissancetranslate
و «عمر» چهل روایتش،
به لحظه رویت نور
بر سطح سبز برگی
می لغزد و بر زمین می‌چکد...
تا باری دیگر
و کی؟
و چگونه؟
و کجا...؟
«حسین پناهی»
@renaissancetranslate
جغد «مینروا» نزد رومیان، نماد ِ ایزدبانوی خرد و حکمت است که معادل آن در فرهنگ یونانی «آتنا» است.
اولین بار هگل، «فیلسوف» را به جغد مینروا تشبیه کرد. تشبیه فیلسوف به جغد از آن روست که این پرنده کار خود را هنگامی آغاز می‌کند که «روز» رو به پایان است و تاریکی غروب به تدریج فضا را تیره می‌کند.
فلسفه نیز هنگامی سر بر می‌آورد که شکلی از «زندگی» دوران شکل‌گیری خود را گذرانده است و آرام آرام گرد و غبار خاکستری «زمان» بر روی آن می‌نشیند.
فلسفه در این هنگام کهن‌سالی وضع موجود را با رنگ خاکستری خود به تصویر می‌کشد و امرِ واقع را در قلمرو فکر بازسازی می‌کند.
وقتی که فلسفه چیزی را تیره و تار ترسیم می‌کند، این بدان معنی است که آن چیز، پیر شده است. به چیز تیره و تار نمی‌توان دل خوش داشت. چیز تیره و تار اما وسیله‌ای برای شناخت هم است. جغد مینروا نیز به سان «فلسفه» همیشه پرواز خود را در غروب از ره رسیده آغاز می‌کند.
«فلسفه هگل»
والتر ترنس استیس
@renaissancetranslate
اولین بار هگل، «فیلسوف» را به جغد مینروا تشبیه کرد. تشبیه فیلسوف به جغد از آن روست که این پرنده کار خود را هنگامی آغاز می‌کند که «روز» رو به پایان است و تاریکی غروب به تدریج فضا را تیره می‌کند.
فلسفه نیز هنگامی سر بر می‌آورد که شکلی از «زندگی» دوران شکل‌گیری خود را گذرانده است و آرام آرام گرد و غبار خاکستری «زمان» بر روی آن می‌نشیند.
فلسفه در این هنگام کهن‌سالی وضع موجود را با رنگ خاکستری خود به تصویر می‌کشد و امرِ واقع را در قلمرو فکر بازسازی می‌کند.
وقتی که فلسفه چیزی را تیره و تار ترسیم می‌کند، این بدان معنی است که آن چیز، پیر شده است. به چیز تیره و تار نمی‌توان دل خوش داشت. چیز تیره و تار اما وسیله‌ای برای شناخت هم است. جغد مینروا نیز به سان «فلسفه» همیشه پرواز خود را در غروب از ره رسیده آغاز می‌کند.
«فلسفه هگل»
والتر ترنس استیس
@renaissancetranslate
👏1🤬1
همراهان عزیز کانال «رنسانس» می‌توانند دیگر نوشته ها، نقدها و مطالب من را در فضای اینستاگرام به این آدرس دنبال کنند.🙏🌹
https://www.instagram.com/p/CMNsBmnA_HA/?igshid=1f98jsjagsyzh
https://www.instagram.com/p/CMNsBmnA_HA/?igshid=1f98jsjagsyzh
«شیطان» شهریارِ ماده نیست؛ شیطان، تکبرِ روح است، ایمانِ بدون لبخند است؛ حقیقتی است که «شک» هیچ‌گاه گریبانش را نمی‌گیرد.
شیطان اخموست چون می‌داند به کجا می‌رود. دجال می‌تواند از خود «تقوا» زاده شود، از فرط عشق به خدا یا حقیقت، درست همان‌طور که مرتد از قدیس می‌زاید و جن‌زده از پیشگو.
از انبیای دروغگو بترس آدِسو، و از آنهایی که حاضرند در راه «حقیقت» بمیرند، چون بنا به قاعده خیلی‌های دیگر را همراه خود و گاه به جای خود به کشتن می‌دهند.
احتمالأ مأموریت کسانی که به بشر عشق می‌ورزند، خنداندن مردم با حقیقت است، و واداشتن حقیقت به خنده. چون یگانه حقیقت، آموختن نحوه رهایی از «تعصب دیوانه‌وار» به حقیقت است.
( آنک نام گل | نویسنده: اومبرتو اکو | ترجمه: رضا علیزاده، انتشارات روزنه )
@Renaissancetranslate
شیطان اخموست چون می‌داند به کجا می‌رود. دجال می‌تواند از خود «تقوا» زاده شود، از فرط عشق به خدا یا حقیقت، درست همان‌طور که مرتد از قدیس می‌زاید و جن‌زده از پیشگو.
از انبیای دروغگو بترس آدِسو، و از آنهایی که حاضرند در راه «حقیقت» بمیرند، چون بنا به قاعده خیلی‌های دیگر را همراه خود و گاه به جای خود به کشتن می‌دهند.
احتمالأ مأموریت کسانی که به بشر عشق می‌ورزند، خنداندن مردم با حقیقت است، و واداشتن حقیقت به خنده. چون یگانه حقیقت، آموختن نحوه رهایی از «تعصب دیوانه‌وار» به حقیقت است.
( آنک نام گل | نویسنده: اومبرتو اکو | ترجمه: رضا علیزاده، انتشارات روزنه )
@Renaissancetranslate
👍1
چرا به نظر می رسد همه چیزهای خوب این دنیا از ابداعات و اختراعات «شیطان» است:
زیبایی، زنان زیبا، بهار، بچه خوک سرخ شده و شراب!
«زوربای یونانی»
نیکوس کازانتزاکیس
@renaissancetranslate
زیبایی، زنان زیبا، بهار، بچه خوک سرخ شده و شراب!
«زوربای یونانی»
نیکوس کازانتزاکیس
@renaissancetranslate
در اساطیر یونان آمده است که «سیزیف» ، راز خدایان را فاش کرد و به همین دلیل خدایان سیزیف را محکوم کرده بودند که پیوسته تخته سنگی را تا قله ی کوهی بغلتاند و از آنجا آن تخته سنگ، با تمامی وزن خود پایین می افتاد و او مجبور بود دوباره اینکار را تکرار کند.
خدایان به درستی فهمیده بودند که برای انتقام گرفتن ، تنبیهی بدتر از کارِ بیهوده و «بی امیدی» نیست...!
«افسانه سيزيف»
آلبر کامو
@renaissancetranslate
خدایان به درستی فهمیده بودند که برای انتقام گرفتن ، تنبیهی بدتر از کارِ بیهوده و «بی امیدی» نیست...!
«افسانه سيزيف»
آلبر کامو
@renaissancetranslate
«خدا» ، گاهی به شکل یک پیاله آب خنک است،
گاهی به صورت پسرکی که
به روی زانوان شما می‌جهد،
یا زنی افسونگر و یا فقط به
صورت یک گردش کوتاه سحری.
خوشا به سعادت کسی که بتواند
او را در زیر هر نقابی بشناسد...!
«زوربای یونانی»
نیکوس کازانتزاکیس
@renaissancetranslate
گاهی به صورت پسرکی که
به روی زانوان شما می‌جهد،
یا زنی افسونگر و یا فقط به
صورت یک گردش کوتاه سحری.
خوشا به سعادت کسی که بتواند
او را در زیر هر نقابی بشناسد...!
«زوربای یونانی»
نیکوس کازانتزاکیس
@renaissancetranslate
Forwarded from رنسانس (رضی الدین طبیب)
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
موسیقی واپسین شب
ترانه محزون و بسیار زیبای «کشور کوچک»(۱۹۹۲)
خواننده: سزاریا اِوررا
سبک: فولک، آفریکن، لاتین
@renaissancetranslate
ترانه محزون و بسیار زیبای «کشور کوچک»(۱۹۹۲)
خواننده: سزاریا اِوررا
سبک: فولک، آفریکن، لاتین
@renaissancetranslate
رنسانس
موسیقی واپسین شب ترانه محزون و بسیار زیبای «کشور کوچک»(۱۹۹۲) خواننده: سزاریا اِوررا سبک: فولک، آفریکن، لاتین @renaissancetranslate
حدود دو سال قبل بود که این ترانۀ زیبا_یعنی «کشور کوچک»_ را با شما به اشتراک گذاشتم؛ تک آهنگ مشهوری که نام «سِزاریا اِوورا» را در تاریخ موسیقی جهان جاودانه کرد.
درباره «سزاریا»ی هنرمند٬ سبک موسیقی اش و تاریخ کشورش یکبار برایتان به تفصیل نوشته ام، اما این بار فقط این ترانه را با ترجمان شعرش با شما به اشتراک می‌گذارم.
این قطعه موسیقی، مرثیه ای لطیف اما محزونی است درباره «کیپ ورده»_ زادگاه سزاریا؛ بهشتی کوچک و سرزمینی دورافتاده که تک و تنها در غرب قاره سیاه قرار گرفته است.
وصفی که خواننده از موطنش به دست می‌دهد، شرح شرایط غریبِ جزیره ای است کهن، بغایت زیبا و دلفریب که انگار همه کس و همه جا در جهان طردش کرده اند و جز خودش و مردمش هیچکس را در این دنیا ندارد!
و من که این روزها به جادوی آوای سحرانگیز ِ اوورا گرفتار آمده ام، توصیف سزاریا را بیش از زادگاهش، درباره ایرانِمان در این روزهای سخت صادق می دانم.
به امید روزهای روشن تر و زیباتر در سال جدید 🌟🙏
«سرزمین کوچک»(۱۹۹۲)
خواننده: سزاریا اوورا
ترجمه: رضی الدین طبیب
"تو آن «ستاره» آسمانی که نمی درخشد
تو آن «ساحل دریایی» که خیس نمی شود
تو آن «پرسه زنی» که از دنیا
تنها صخره های سخت و دریای طوفانی را دیده است
سرزمین تنها، لبریز از عشق؛
صاحب «مورونا» و «کولادِرا»
سرزمین مهربان، مملو از عشق
صاحب «بوتاکو» و «فونانا»
آه چه دلتنگ خانه ام، آه چقدر دلتنگ و بیقرار
آه چه دلتنگ خانه ام، دلتنگی بی انتها...
سرزمین کوچکم (بینوایم)٬ تو را بسیار دوست می دارم
سرزمین کوچکم، تو را بسیار عاشقم..."
@renaissancetranslate
درباره «سزاریا»ی هنرمند٬ سبک موسیقی اش و تاریخ کشورش یکبار برایتان به تفصیل نوشته ام، اما این بار فقط این ترانه را با ترجمان شعرش با شما به اشتراک می‌گذارم.
این قطعه موسیقی، مرثیه ای لطیف اما محزونی است درباره «کیپ ورده»_ زادگاه سزاریا؛ بهشتی کوچک و سرزمینی دورافتاده که تک و تنها در غرب قاره سیاه قرار گرفته است.
وصفی که خواننده از موطنش به دست می‌دهد، شرح شرایط غریبِ جزیره ای است کهن، بغایت زیبا و دلفریب که انگار همه کس و همه جا در جهان طردش کرده اند و جز خودش و مردمش هیچکس را در این دنیا ندارد!
و من که این روزها به جادوی آوای سحرانگیز ِ اوورا گرفتار آمده ام، توصیف سزاریا را بیش از زادگاهش، درباره ایرانِمان در این روزهای سخت صادق می دانم.
به امید روزهای روشن تر و زیباتر در سال جدید 🌟🙏
«سرزمین کوچک»(۱۹۹۲)
خواننده: سزاریا اوورا
ترجمه: رضی الدین طبیب
"تو آن «ستاره» آسمانی که نمی درخشد
تو آن «ساحل دریایی» که خیس نمی شود
تو آن «پرسه زنی» که از دنیا
تنها صخره های سخت و دریای طوفانی را دیده است
سرزمین تنها، لبریز از عشق؛
صاحب «مورونا» و «کولادِرا»
سرزمین مهربان، مملو از عشق
صاحب «بوتاکو» و «فونانا»
آه چه دلتنگ خانه ام، آه چقدر دلتنگ و بیقرار
آه چه دلتنگ خانه ام، دلتنگی بی انتها...
سرزمین کوچکم (بینوایم)٬ تو را بسیار دوست می دارم
سرزمین کوچکم، تو را بسیار عاشقم..."
@renaissancetranslate
🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀
🌞سال و فال و مال و حال
و اصل و نسل و تخت و بخت
بادت اندر شهریاری برقرار و بر دوام
سال خرم فال نیکو مال وافر حال خوش
اصل ثابت نسل باقی تخت عالی بخت رام🌜
🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀
@renaissancetranslate
فرا رسیدن سال نو را به تمامی همراهان ارجمند و اعضای فرهیخته کانال «رنسانس» تبریک و شادباش می گوئیم و برای همه شما عزیزان در سال جدید شادی، سلامتی، بهروزی و موفقیت روزافزون را آرزومندیم.
🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀
@renaissancetranslate
🌞سال و فال و مال و حال
و اصل و نسل و تخت و بخت
بادت اندر شهریاری برقرار و بر دوام
سال خرم فال نیکو مال وافر حال خوش
اصل ثابت نسل باقی تخت عالی بخت رام🌜
🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀
@renaissancetranslate
فرا رسیدن سال نو را به تمامی همراهان ارجمند و اعضای فرهیخته کانال «رنسانس» تبریک و شادباش می گوئیم و برای همه شما عزیزان در سال جدید شادی، سلامتی، بهروزی و موفقیت روزافزون را آرزومندیم.
🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀
@renaissancetranslate
خانواده‌های «خوشبخت» همه به مثل همه‌اند، اما خانواده‌های «شوربخت» هر کدام بدبختی خاص خود را دارند.
«آنا کارنینا»
لئو تولستوی
@renaissancetranslate
«آنا کارنینا»
لئو تولستوی
@renaissancetranslate
👍1
چنان سرشار از خاطره‌ام من که گویی هزارساله‌ام
کشوهای فراخ آکنده از
صورت‌حساب، شعر، نامه‌های عاشقانه، ترانه و دادخواست
و انبوهِ موهای پیچیده در قبض‌های رسید، کمتر از ذهن غمین من رازهای نهان دارند.
مغز من هِرمی است، بی‌کرانه
دخمه‌ای است که از گورستان مردگانش افزون است.
ـ گورستان نفرت‌انگیز من
که در آن کرم‌های دراز ندامت می‌خزند
و هماره عزیزترین مردگانم را می‌درند
تالار قدیمی من، آکنده از گل‌های پژمرده
با انبوهِ جامه‌های کهنه و فرسوده
و نگاره‌های نالان و رنگ‌باخته
بر دیوار است
که عطر شیشه‌ای درگشوده را می‌بویند...
«گل‌های شر و ملال پاریسی»
سروده: شارل بودلر
ترجمه: دکتر محمدعلی اسلامی ندوشن
نام نقاشی: «اشعار روح؛ مسیر اشتباه»(۱۸۸۱)
هنرمند: آنه فرانسوا لوئی جانمو
@Renaissancetranslate
کشوهای فراخ آکنده از
صورت‌حساب، شعر، نامه‌های عاشقانه، ترانه و دادخواست
و انبوهِ موهای پیچیده در قبض‌های رسید، کمتر از ذهن غمین من رازهای نهان دارند.
مغز من هِرمی است، بی‌کرانه
دخمه‌ای است که از گورستان مردگانش افزون است.
ـ گورستان نفرت‌انگیز من
که در آن کرم‌های دراز ندامت می‌خزند
و هماره عزیزترین مردگانم را می‌درند
تالار قدیمی من، آکنده از گل‌های پژمرده
با انبوهِ جامه‌های کهنه و فرسوده
و نگاره‌های نالان و رنگ‌باخته
بر دیوار است
که عطر شیشه‌ای درگشوده را می‌بویند...
«گل‌های شر و ملال پاریسی»
سروده: شارل بودلر
ترجمه: دکتر محمدعلی اسلامی ندوشن
نام نقاشی: «اشعار روح؛ مسیر اشتباه»(۱۸۸۱)
هنرمند: آنه فرانسوا لوئی جانمو
@Renaissancetranslate
❤1👍1
Forwarded from اتچ بات
«از قرارداد چین با کامبوج درس بگیریم!»
علی بانیان
پس از مطالعه فراوان درباره «چین» و قرارداد آنها با ایران به یک مورد مشابه رسیدیم: کامبوج حدود دو دهه پیش ، کشور کامبوج با چین قرارداد مشابهی امضا کرد و نتایج قرارداد کامبوج با چین بسیار سهمگین و غم انگیز است.
نخست: بیش از یک میلیون کارگر چینی در کامبوج مشغول به کار شدند و مردم کامبوج تنها کارهایی چون خودفروشی و قاچاق مواد مخدر به چینی ها را انجام می دادند. مافیای چین اجازه نمی دهد که غیر از چینی کسی در کارگاهش کار کند.
دوم: منابع جنگلی کامبوج بطور کامل پایان یافت. دهها پارک جنگلی به بیابان تبدیل شد و چين زباله های کشور خود را در خاک کامبوج دفن نمود. امروز این زباله ها یک سوم (بله یک سوم) خاک کامبوج را گرفته است.
سوم: جزایر کامبوج به تفریحگاه برای چین تبدیل شد و هیچ شهروند کامبوجی بدون مجوز چین نمی تواند به این جزایر تفریحی سفر کند. کامبوج پس از ماکائو ، دومین کازینو و محل خوشگذرانی چینی ها است و از این جزایر هیچ چیز جز زباله و آلودگی به مردم کامبوج نمی رسد.
ماهیگیران کامبوجی همگی ورشکست شدند، چون توانایی رقابت با کشتی های جاروب کننده چینی را نداشتند و پس از آن هم دریای منطقه همانند صحرایی بی آب و علف خالی از هر موجودی شد!
چهارم: بدلیل بدهی سنگین دولت کامبوج، آنها مجبور شدند این قرارداد را تمدید نمایند و این به معنای پایان حاکمیت کامبوج بر منابع خود است.
پنجم: چین نه تنها به فقر فزاینده در کامبوج اعتنایی نکرد بلکه بازار تجارت کودکان و دختران کامبوجی به چین آنچنان گرم است که دختران کوچک تن فروش کامبوجی در هر گوشه پکن و شانگهای در حال معامله شدن هستند . بدترین و خشن ترین رفتار با کودکان کامبوجی می شود.
چندی پیش نیز روزنامه آمریکایی «وال استریت ژورنال» در گزارشی مدعی شد که نیروی دریایی چین یک پایگاه نظامی در کامبوج احداث می کند. مقامات آمریکایی، پیش نویس اولیه این قرارداد را که ظاهراً بهار سال گذشته به امضا رسیده است را دریافت نموده است و طبق آن کامبوج به مدت ۳۰ سال به چین اجازه دسترسی به پایگاه دریایی خود واقع در ریم در خلیج تایلند را می دهد،
که این قرارداد هر ۱۰ سال یکبار به طور اتوماتیک تمدید می گردد .
@renaissancetranslate
علی بانیان
پس از مطالعه فراوان درباره «چین» و قرارداد آنها با ایران به یک مورد مشابه رسیدیم: کامبوج حدود دو دهه پیش ، کشور کامبوج با چین قرارداد مشابهی امضا کرد و نتایج قرارداد کامبوج با چین بسیار سهمگین و غم انگیز است.
نخست: بیش از یک میلیون کارگر چینی در کامبوج مشغول به کار شدند و مردم کامبوج تنها کارهایی چون خودفروشی و قاچاق مواد مخدر به چینی ها را انجام می دادند. مافیای چین اجازه نمی دهد که غیر از چینی کسی در کارگاهش کار کند.
دوم: منابع جنگلی کامبوج بطور کامل پایان یافت. دهها پارک جنگلی به بیابان تبدیل شد و چين زباله های کشور خود را در خاک کامبوج دفن نمود. امروز این زباله ها یک سوم (بله یک سوم) خاک کامبوج را گرفته است.
سوم: جزایر کامبوج به تفریحگاه برای چین تبدیل شد و هیچ شهروند کامبوجی بدون مجوز چین نمی تواند به این جزایر تفریحی سفر کند. کامبوج پس از ماکائو ، دومین کازینو و محل خوشگذرانی چینی ها است و از این جزایر هیچ چیز جز زباله و آلودگی به مردم کامبوج نمی رسد.
ماهیگیران کامبوجی همگی ورشکست شدند، چون توانایی رقابت با کشتی های جاروب کننده چینی را نداشتند و پس از آن هم دریای منطقه همانند صحرایی بی آب و علف خالی از هر موجودی شد!
چهارم: بدلیل بدهی سنگین دولت کامبوج، آنها مجبور شدند این قرارداد را تمدید نمایند و این به معنای پایان حاکمیت کامبوج بر منابع خود است.
پنجم: چین نه تنها به فقر فزاینده در کامبوج اعتنایی نکرد بلکه بازار تجارت کودکان و دختران کامبوجی به چین آنچنان گرم است که دختران کوچک تن فروش کامبوجی در هر گوشه پکن و شانگهای در حال معامله شدن هستند . بدترین و خشن ترین رفتار با کودکان کامبوجی می شود.
چندی پیش نیز روزنامه آمریکایی «وال استریت ژورنال» در گزارشی مدعی شد که نیروی دریایی چین یک پایگاه نظامی در کامبوج احداث می کند. مقامات آمریکایی، پیش نویس اولیه این قرارداد را که ظاهراً بهار سال گذشته به امضا رسیده است را دریافت نموده است و طبق آن کامبوج به مدت ۳۰ سال به چین اجازه دسترسی به پایگاه دریایی خود واقع در ریم در خلیج تایلند را می دهد،
که این قرارداد هر ۱۰ سال یکبار به طور اتوماتیک تمدید می گردد .
@renaissancetranslate
👍1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🔸قرارداد ۲۵ ساله با ایران چه خواهد کرد؟
مدل «استعمار_چینی» ، با آنچه‌که پیشتر در مورد استعمار کلاسیک می‌شناختیم متفاوت است. هدف اقتصادی «چین» نه فقط بهره‌مندی از منابع و بازار کشور هدف، که مدیریت کشور هدف و حکومت از راه دور است. عواقب بلایی که قرارداد ۲۵ساله بر سر ایران آورد، در کوتاه‌مدت شاید مشخص نباشد. اما در بلندمدت تمام کشور را ضمیمه‌ی چین خواهد کرد.
در این ویدئو یکی از روش‌های چین برای اعمال قدرت بر کشورها را می‌بینید.
@renaissancetranslate
مدل «استعمار_چینی» ، با آنچه‌که پیشتر در مورد استعمار کلاسیک می‌شناختیم متفاوت است. هدف اقتصادی «چین» نه فقط بهره‌مندی از منابع و بازار کشور هدف، که مدیریت کشور هدف و حکومت از راه دور است. عواقب بلایی که قرارداد ۲۵ساله بر سر ایران آورد، در کوتاه‌مدت شاید مشخص نباشد. اما در بلندمدت تمام کشور را ضمیمه‌ی چین خواهد کرد.
در این ویدئو یکی از روش‌های چین برای اعمال قدرت بر کشورها را می‌بینید.
@renaissancetranslate
آنها «دروغگو» هستند
و می دانند که دروغگو هستند
و می دانند که می دانیم
که دروغگو هستند
و با این وجود
با صدای بلند «دروغ» می گویند!
«نجیب محفوظ»
@renaissancetranslate
و می دانند که دروغگو هستند
و می دانند که می دانیم
که دروغگو هستند
و با این وجود
با صدای بلند «دروغ» می گویند!
«نجیب محفوظ»
@renaissancetranslate
آتش را مردها پیدا کردند
گرما را زنان
لبخند را
زن ها کشف کردند .
اول بار
آنها به خوشبوییِ گلها پی بردند .
برایِ مردانِ خسته ی شکار
آبتنی و عطر را .
پیش از زنان
خانه ای نبود .
آتش را مردها پیدا کردند
گرما را زنان .
وقتی مردها گوشت گاز می زدند
زنها دانه ها را کشف می کردند
گندم را
نان را زنها در سفره ی مردها گذاشتند .
دوستت دارم را
بوسه را
آغوش را
بهشت را
زنها اختراع کردند...
«مجتبی مرادیِ عشقی»
@renaissancetranslate
گرما را زنان
لبخند را
زن ها کشف کردند .
اول بار
آنها به خوشبوییِ گلها پی بردند .
برایِ مردانِ خسته ی شکار
آبتنی و عطر را .
پیش از زنان
خانه ای نبود .
آتش را مردها پیدا کردند
گرما را زنان .
وقتی مردها گوشت گاز می زدند
زنها دانه ها را کشف می کردند
گندم را
نان را زنها در سفره ی مردها گذاشتند .
دوستت دارم را
بوسه را
آغوش را
بهشت را
زنها اختراع کردند...
«مجتبی مرادیِ عشقی»
@renaissancetranslate
👏1
Forwarded from اتچ بات
«به بهانه چند خبر سینمایی؛ درباره یک سد!»
🖋پوریا ذوالفقاری
چند خبر سینمایی امروز؛ مهران مدیری سرصحنه سریال مردم معمولی رامبد جوان رفت و به شکل «نمادین» آن را کلید زد، بعد از رضا صادقی و بنیامین و یکی دو خواننده دیگر، امید حاجیلی هم وارد عرصه اجرا شد، محمدرضا گلزار سوار بر اتومبیلی مدل بالا در کنار روبرتو کارلوس دیده شد، یک رسانه هم فهرست ضعیف ترین سریال های تولیدی سال 99 را منتشر کرده که بین آن ها سریال های آقازاده، دل و گیسو دیده می شوند.
این خبرها به ما چه می گویند؟
می گویند که در دل عرصه «فرهنگ و هنر» ما فرقه ای شکل گرفته که دست کم بخشی از حاکمیت می خواهد به هر قیمت از آن حمایت کند.
اعضای این فرقه حتی در انتخاب عرصه فعالیت شان آزادی مطلق دارند. مجری باشند و تصمیم بگیرند فیلم بسازند، بازیگر باشند و بخواهند کنسرت بگذارند، خواننده باشند و بخواهند مجری شوند، راه برای شان تا بی انتها باز است. هیچ اهمیت ندارد که حاصل کارشان چه باشد و چه نقدهایی دریافت کند. اصلا مهم نیست که خوانندگی گلزار و سریال سازی منوچهر هادی و اجرای بنیامین از سوی مردم و رسانه ها تحسین شوند یا تمسخر.
بهترین سالن ها و متمول ترین اسپانسرها برای حمایت از کارهای بعدی آنها در هر عرصه ای و با هر کیفیتی، آماده اند.
اعضای این فرقه از هم حمایت می کنند، مهمان برنامه های هم می شوند، در فیلم ها و سریال ها و کنسرت های یکدیگر حضور می یابند و دامنه روابط هنری شان از همدیگر فراتر نمی رود اما روابط سیاسی و اقتصادی شان چرا. حضور فلان مداح در برنامه خندوانه و بهمان وزیر سر صحنه سریال «شوخی کردم!» نشان می دهد ما دیگر با یک جمع هنری طرف نیستیم. با بخشی از حاکمیت طرفیم. با نمایندگان گفتمان رسمی در عرصه سرگرمی. با شکل دیگری از سد سانسور. یک سد انسانی از هنرمندان خریداری شده به قیمتی که خودشان تا چند سال پیش خوابش را هم نمی دیده اند و به همین دلیل شاید فکر می کنند حتی به فحش خوردنش می ارزد! این سد، بزرگترین مانع ایجاد تحول در هنر و فرهنگ است. چون اجزایش از حفظ این وضعیت نفع می برند نه از تغییر آن.
@renaissancetranslate
🖋پوریا ذوالفقاری
چند خبر سینمایی امروز؛ مهران مدیری سرصحنه سریال مردم معمولی رامبد جوان رفت و به شکل «نمادین» آن را کلید زد، بعد از رضا صادقی و بنیامین و یکی دو خواننده دیگر، امید حاجیلی هم وارد عرصه اجرا شد، محمدرضا گلزار سوار بر اتومبیلی مدل بالا در کنار روبرتو کارلوس دیده شد، یک رسانه هم فهرست ضعیف ترین سریال های تولیدی سال 99 را منتشر کرده که بین آن ها سریال های آقازاده، دل و گیسو دیده می شوند.
این خبرها به ما چه می گویند؟
می گویند که در دل عرصه «فرهنگ و هنر» ما فرقه ای شکل گرفته که دست کم بخشی از حاکمیت می خواهد به هر قیمت از آن حمایت کند.
اعضای این فرقه حتی در انتخاب عرصه فعالیت شان آزادی مطلق دارند. مجری باشند و تصمیم بگیرند فیلم بسازند، بازیگر باشند و بخواهند کنسرت بگذارند، خواننده باشند و بخواهند مجری شوند، راه برای شان تا بی انتها باز است. هیچ اهمیت ندارد که حاصل کارشان چه باشد و چه نقدهایی دریافت کند. اصلا مهم نیست که خوانندگی گلزار و سریال سازی منوچهر هادی و اجرای بنیامین از سوی مردم و رسانه ها تحسین شوند یا تمسخر.
بهترین سالن ها و متمول ترین اسپانسرها برای حمایت از کارهای بعدی آنها در هر عرصه ای و با هر کیفیتی، آماده اند.
اعضای این فرقه از هم حمایت می کنند، مهمان برنامه های هم می شوند، در فیلم ها و سریال ها و کنسرت های یکدیگر حضور می یابند و دامنه روابط هنری شان از همدیگر فراتر نمی رود اما روابط سیاسی و اقتصادی شان چرا. حضور فلان مداح در برنامه خندوانه و بهمان وزیر سر صحنه سریال «شوخی کردم!» نشان می دهد ما دیگر با یک جمع هنری طرف نیستیم. با بخشی از حاکمیت طرفیم. با نمایندگان گفتمان رسمی در عرصه سرگرمی. با شکل دیگری از سد سانسور. یک سد انسانی از هنرمندان خریداری شده به قیمتی که خودشان تا چند سال پیش خوابش را هم نمی دیده اند و به همین دلیل شاید فکر می کنند حتی به فحش خوردنش می ارزد! این سد، بزرگترین مانع ایجاد تحول در هنر و فرهنگ است. چون اجزایش از حفظ این وضعیت نفع می برند نه از تغییر آن.
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
👍2