🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀

🌞سال و فال و مال و حال

و اصل و نسل و تخت و بخت

بادت اندر شهریاری برقرار و بر دوام

سال خرم فال نیکو مال وافر حال خوش

اصل ثابت نسل باقی تخت عالی بخت رام🌜

🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀

@renaissancetranslate

فرا رسیدن سال نو را به تمامی همراهان ارجمند و اعضای فرهیخته‌ کانال «رنسانس» تبریک و شادباش می گوئیم و برای همه شما عزیزان در سال جدید شادی، سلامتی، بهروزی و موفقیت روزافزون را آرزومندیم.


🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀
@renaissancetranslate

خانواده‌های «خوشبخت» همه به مثل همه‌اند، اما خانواده‌های «شوربخت» هر کدام بدبختی خاص خود را دارند.




«آنا کارنینا»
لئو تولستوی
@renaissancetranslate

چنان سرشار از خاطره‌ام من که گویی هزارساله‌ام
کشوهای فراخ آکنده از
صورت‌حساب، شعر، نامه‌های عاشقانه، ترانه و دادخواست
و انبوهِ موهای پیچیده در قبض‌های رسید، کمتر از ذهن غمین من رازهای نهان دارند.
مغز من هِرمی است، بی‌کرانه
دخمه‌ای است که از گورستان مردگانش افزون است.
ـ گورستان نفرت‌انگیز من
که در آن کرم‌های دراز ندامت می‌خزند
و هماره عزیزترین مردگانم را می‌درند

تالار قدیمی‌ من، آکنده از گل‌های پژمرده
با انبوهِ جامه‌های کهنه و فرسوده
و نگاره‌های نالان و رنگ‌باخته
بر دیوار است
که عطر شیشه‌ای درگشوده را می‌بویند...



«گل‌های شر و ملال پاریسی»
سروده: شارل بودلر
ترجمه: دکتر محمدعلی اسلامی ندوشن





نام نقاشی: «اشعار روح؛ مسیر اشتباه»(۱۸۸۱)
هنرمند: آنه فرانسوا لوئی جانمو
@Renaissancetranslate

‍ «از قرارداد چین با کامبوج درس بگیریم!»

علی بانیان


پس از مطالعه فراوان درباره «چین» و قرارداد آنها با ایران به یک مورد مشابه رسیدیم: کامبوج حدود دو دهه پیش ، کشور کامبوج با چین قرارداد مشابهی امضا کرد و نتایج قرارداد کامبوج با چین بسیار سهمگین و غم انگیز است.

‏نخست: بیش از یک میلیون کارگر چینی در کامبوج مشغول به کار شدند و مردم کامبوج تنها کارهایی چون خودفروشی و قاچاق مواد مخدر به چینی ها را انجام می دادند. مافیای چین اجازه نمی دهد که غیر از چینی کسی در کارگاهش کار کند.

دوم: منابع جنگلی کامبوج بطور کامل پایان یافت. دهها پارک جنگلی به بیابان تبدیل شد و چين زباله های کشور خود را در خاک کامبوج دفن نمود. امروز این زباله ها یک سوم (بله یک سوم) خاک کامبوج را گرفته است.

‏سوم: جزایر کامبوج به تفریحگاه برای چین تبدیل شد و هیچ شهروند کامبوجی بدون مجوز چین نمی تواند به این جزایر تفریحی سفر کند. کامبوج پس از ماکائو ، دومین کازینو و محل خوشگذرانی چینی ها است و از این جزایر هیچ چیز جز زباله و آلودگی به مردم کامبوج نمی رسد.

‏ماهیگیران کامبوجی همگی ورشکست شدند، چون توانایی رقابت با کشتی های جاروب کننده چینی را نداشتند و پس از آن هم دریای منطقه همانند صحرایی بی آب و علف خالی از هر موجودی شد!

‏چهارم: بدلیل بدهی سنگین دولت کامبوج، آنها مجبور شدند این قرارداد را تمدید نمایند و این به معنای پایان حاکمیت کامبوج بر منابع خود است.

‏پنجم: چین نه تنها به فقر فزاینده در کامبوج اعتنایی نکرد بلکه بازار تجارت کودکان و دختران کامبوجی به چین آنچنان گرم است که دختران کوچک تن فروش کامبوجی در هر گوشه پکن و شانگهای در حال معامله شدن هستند . بدترین و خشن ترین رفتار با کودکان کامبوجی می شود.

‏چندی پیش نیز روزنامه آمریکایی «وال استریت ژورنال» در گزارشی مدعی شد که نیروی دریایی چین یک پایگاه نظامی در کامبوج احداث می کند. مقامات آمریکایی، پیش نویس اولیه این قرارداد را که ظاهراً بهار سال گذشته به امضا رسیده است را دریافت نموده است و طبق آن کامبوج به مدت ۳۰ سال به چین اجازه دسترسی به پایگاه دریایی خود واقع در ریم در خلیج تایلند را می دهد،
‏که این قرارداد هر ۱۰ سال یکبار به طور اتوماتیک تمدید می گردد .
@renaissancetranslate

🔸قرارداد ۲۵ ساله با ایران چه خواهد کرد؟

مدل «استعمار_چینی» ، با آنچه‌که پیشتر در مورد استعمار کلاسیک می‌شناختیم متفاوت است. هدف اقتصادی «چین» نه فقط بهره‌مندی از منابع و بازار کشور هدف، که مدیریت کشور هدف و حکومت از راه دور است. عواقب بلایی که قرارداد ۲۵ساله بر سر ایران آورد، در کوتاه‌مدت شاید مشخص نباشد. اما در بلندمدت تمام کشور را ضمیمه‌ی چین خواهد کرد.

در این ویدئو یکی از روش‌های چین برای اعمال قدرت بر کشورها را می‌بینید.
@renaissancetranslate

آنها «دروغگو» هستند
و می دانند که دروغگو هستند
و می دانند که می دانیم
که دروغگو هستند
و با این وجود
با صدای بلند «دروغ» می گویند!






«نجیب محفوظ»
@renaissancetranslate

آتش را مردها پیدا کردند
گرما را زنان
لبخند را
زن ها کشف کردند .
اول بار
آنها به خوشبوییِ گلها پی بردند .
برایِ مردانِ خسته ی شکار
آبتنی و عطر را .
پیش از زنان
خانه ای نبود .
آتش را مردها پیدا کردند
گرما را زنان .
وقتی مردها گوشت گاز می زدند
زنها دانه ها را کشف می کردند
گندم را
نان را زنها در سفره ی مردها گذاشتند .
دوستت دارم را
بوسه را
آغوش را
بهشت را
زنها اختراع کردند...





«مجتبی مرادیِ عشقی»
@renaissancetranslate

‍ ‍ «به بهانه چند خبر سینمایی؛ درباره یک سد!»

🖋پوریا ذوالفقاری


چند خبر سینمایی امروز؛ مهران مدیری سرصحنه سریال مردم معمولی رامبد جوان رفت و به شکل «نمادین» آن را کلید زد، بعد از رضا صادقی و بنیامین و یکی دو خواننده دیگر، امید حاجیلی هم وارد عرصه اجرا شد، محمدرضا گلزار سوار بر اتومبیلی مدل بالا در کنار روبرتو کارلوس دیده شد، یک رسانه هم فهرست ضعیف ترین سریال های تولیدی سال 99 را منتشر کرده که بین آن ها سریال های آقازاده، دل و گیسو دیده می شوند.

این خبرها به ما چه می گویند؟
می گویند که در دل عرصه «فرهنگ و هنر» ما فرقه ای شکل گرفته که دست کم بخشی از حاکمیت می خواهد به هر قیمت از آن حمایت کند.

اعضای این فرقه حتی در انتخاب عرصه فعالیت شان آزادی مطلق دارند. مجری باشند و تصمیم بگیرند فیلم بسازند، بازیگر باشند و بخواهند کنسرت بگذارند، خواننده باشند و بخواهند مجری شوند، راه برای شان تا بی انتها باز است. هیچ اهمیت ندارد که حاصل کارشان چه باشد و چه نقدهایی دریافت کند. اصلا مهم نیست که خوانندگی گلزار و سریال سازی منوچهر هادی و اجرای بنیامین از سوی مردم و رسانه ها تحسین شوند یا تمسخر.

بهترین سالن ها و متمول ترین اسپانسرها برای حمایت از کارهای بعدی آنها در هر عرصه ای و با هر کیفیتی، آماده اند.

اعضای این فرقه از هم حمایت می کنند، مهمان برنامه های هم می شوند، در فیلم ها و سریال ها و کنسرت های یکدیگر حضور می یابند و دامنه روابط هنری شان از همدیگر فراتر نمی رود اما روابط سیاسی و اقتصادی شان چرا. حضور فلان مداح در برنامه خندوانه و بهمان وزیر سر صحنه سریال «شوخی کردم!» نشان می دهد ما دیگر با یک جمع هنری طرف نیستیم. با بخشی از حاکمیت طرفیم. با نمایندگان گفتمان رسمی در عرصه سرگرمی. با شکل دیگری از سد سانسور. یک سد انسانی از هنرمندان خریداری شده به قیمتی که خودشان تا چند سال پیش خوابش را هم نمی دیده اند و به همین دلیل شاید فکر می کنند حتی به فحش خوردنش می ارزد! این سد، بزرگترین مانع ایجاد تحول در هنر و فرهنگ است. چون اجزایش از حفظ این وضعیت نفع می برند نه از تغییر آن.
@renaissancetranslate

تنها قاعده‌ی مطمئن این است که نه با هر کس، بلکه فقط با کسانی بحث کنید که آن‌ها را می‌شناسید و می‌دانید آن‌قدر عقل و هوش و عزت نفس دارند که حرف‌های بی‌معنی نمی‌زنند و آن‌قدر «منصف» هستند که اگر حق با خصم باشد، «اشتباه» خود را قبول می‌کنند.






(هنر هميشه بر حق بودن | نویسنده: آرتور شوپنهاور | ترجمه: عرفان ثابتی، نشر ققنوس )
@renaissancetranslate

‍ ‍ ‍ .
ماریو پوتسو کمی بعد از انتشار کتابش معروفش «پدرخوانده»، نسخه ای از آنرا برایم فرستاد و همراه آن نیز یادداشتی بود که در آن نوشته بود اگر قرار باشد از روی این کتاب فیلمی ساخته شود به نظرم تو بایستی نقش "دون ویتو کورلئونه" رئیس خانواده مافیایی نیویورک را بازی کنی!

من یادداشت را خواندم اما علاقه ای به آن نداشتم. منشی ام خانم آلیس مارچاک خوب به یاد دارد که من آن نسخه کتاب را به کناری انداختم و گفتم:

"من پدرخوانده مافیا نیستم!"

من هرگز نقش یک ایتالیایی را بازی نکرده بودم و تصور نمی کردم بتوانم اینکار را با موفقیت انجام دهم. تا آن زمان فهمیده بودم یکی از بزرگترین اشتباهاتی که یک هنرپیشه ممکن است مرتکب شود، این است که سعی کند در نقشی که برایش مناسب نیست بازی کند. شاید نیاز باشد که گاهی ریسک کنیم ولی بعضی نقشها را نباید بازی کرد. مهم نیست چقدر برای بازی در آن نقش به شما پول بدهند. به نظرم درست این بود که آن را به حال خود رها کنیم چون بعضی افراد آن نقش ها را به گونه ای فراموش نشدنی ایفا کرده اند. خانم مارچاک آن کتاب را با خود به خانه برد و فردای آنروز به من گفت:

"حالا که این نقش را به شما پیشنهاد کرده اند، شما باید آنرا بپذیرید.".

او فکر مرا تغییر نداد. بدون خواندن کتاب به ماریو تلفن زدم و از او به خاطر یادداشتش تشکر کردم. او حق و امتیازات ساخت فیلم را به کمپانی پارامونت فروخته بود. از روی کتاب فیلمنامه ای در حال نوشتن بود و ماریو گاهگاهی به من تلفن میزد که در این باره تجدید نظر کنم. او و فرانسیس(کوپولا) بدون اطلاع من با مدیران پارامونت هم چک و چانه زده بودند!
گرچه رییس کمپانی، «چارلز بلوهدورن» به شدت با سپردن این نقش به من مخالف بود. آنها داستانهای خیالی و فرضی درباره زیاده رویهای من در فیلم «شورش در کشتی بونتی» شنیده بودند و حاضر به ریسکِ کار کردن با من نبودند. به جز این مسئله، از نظر «رابرت ایوانز» رئیس بخش تولید فیلم، برای ایفای نقش «دون ویتو» ی هفتاد ساله خیلی جوان به نظر می رسیدم. من در آنزمان چهل و هفت سال داشتم.

وقتی ماریو سناریو تکمیل شده اش را برایم فرستاد، من هم کتاب و هم سناریو را خواندم و از آنها خوشم آمد. فرانسیس از من خواست به خاطر بازی در نقش امتحانی بدهم و این نقش را آزمایشی بازی کنم تا مدیران پارامونت قانع شوند. بعد از رفتن به خانه و استراحت، کمی خودم را گریم کردم. مقداری پنبه و دستمال کاغذی در لُپهایم چپاندم و نقش این ایتالیایی مخوف را ابتدا جلوی آئینه و بعد در مقابل صفحه تلویزیون اجرا کردم.

بعد از تمرین احساس کردم که بتوانم چنین شخصیتی خلق کنم. مدیران پارامونت با دیدن بخشی از فیلم و بازی آزمایشی من از آن خوششان آمد و بدین ترتیب بود که من »پدرخوانده» شدم!
بخش جالب داستان این بود که از همان ابتدای فیلم، خود «مافیا» علاقه شدیدی نسبت به فیلم ما در مورد مافیای داستانی و خیالی این داستان که بخش اعظم آن در زمین چمن واقع در «ایتالیای کوچک» در شهر نیویورک فیلمبرداری می شد، نشان دادند.

افراد مافیا با بلو هدرون تماس گرفتند و قرار شد پارامونت برخی شرایط مافیا را بپذیرد از جمله اینکه تحت هیچ عنوان اسمی از کلمه «مافیا» در فیلم برده نشود. برای این منظور و همکاری بیشتر، مافیایِ واقعی نیویورک، نماینده خود به نام " «جو بوفالینو» را برای جلسات هماهنگی به کمپانی فرستاد.

به یاد دارم موقعی که در حال فیلمبرداری صحنه هایی در خیابان «مووت» در شهرک ایتالیای کوچک بودیم، جو بوفالینو و دو نوچه اش سر صحنه آمدند. او دو نوچه اش را به کاروان من فرستاد تا اطلاع دهد می خواهد مرا ملاقات کند. یکی از آنها مردی با قیافه خائنانه و موش مانند و دارای سر و وضعی بی نقص بود و کُتی شتری رنگ به تن داشت و دیگری مردی بود که لباسی معمولی بر تن داشت و هیکلی به اندازه فیل داشت و وقتی قدم به داخل کاروان گذاشت، اتاقک به یک طرف کج شد. آن مرد گفت:

سلام مارلو، تو واقعاً هنرپیشه بزرگی هستی! "



از کتاب «آوازهایی که مادرم به من آموخت: خودزندگی‌نامه مارلون براندو»
ترجمه: فرهاد پسندیار

🔴امروز تولد «مارلون براندو»(سوم آوریل ۱۹۲۴) اسطوره سینمای جهان و یکی از شمایل ماندگار تاریخ هنر جهان است.        
@renaissancetranslate         

ما در اجتماعی زندگی می کنیم که در آن جایی برای آزادمردان نیست. تنها کشیشانی در امانند که «مذهب» را به خدمت حکومت و بانک بگمارند و هنرمندانی که هنر خود را بفروشند و حکیمانی که با دانش خود سوداگری کنند. بقیه هر قدر هم که معدود باشند به زندان می افتند، تبعید می شوند و تحت نظر قرار می گیرند! مشروط بر این که مأمور حاکم، بنا به مقتضیات سرشان را بی صدا زیر آب نکند.







«نان و شراب»
اینیاتسیو سیلونه
@renaissancetranslate

‍ ‍ .
اریک فروم روانکاو شهیر آلمانی در بخشی از کتاب «هنر شنیدن» می گوید:

"اگر واقعاً می خواهید انسان، ضمیر ناخوداگاه و ماهیت حقیقی جوامع انسانی را بشناسید، کتابهای روانشناسی نخوانید، بلکه پیش از آن به مطالعه کتابهای بالزاک، داستایوفسکی و کافکا بپردازید."

اما دلیل این مدعای فروم چیست؟

شاید خواندن و مرور بخشی کوتاه از کتاب «سه استاد: بالزاک، دیکنز، داستایوفسکی» به قلم اشتفان تسوایگ ما را در فهم این گفتار کوتاه بهتر یاری نماید.

«راستینیاک»(یکی از شخصیت های محوری رمانهای انوره دو بالزاک)، این تازه به دوران رسیدۀ بی پروا نسبت به اصول اخلاقی، نمونه بارز یک پاریسی سودجوی خشن و سنگدل است که مثل مارماهی از خلال شیارها و خلأهای قانون عبور می کند و مظهر بروز آمرانه اخلاق یک «جامعه فاسد» می شود.

در آثار نخستین بالزاک٬ راستینیاکِ دیگری زندگی می کند که جوانی است محجوب، نجیب زاده و بی اقبال که والدینش او را با امید بسیار و پول کم به پاریس می فرستند؛ شخصیتی مهربان و دل نازک، ملایم، متواضع و احساساتی. او به پانسیون «مادام وُکه»_ این خمره جادویی متشکل از چهره های گوناگون رمانهای بالزاک_ راه می یابد.

بالزاک با نبوغی تراکم یافته و فشرده و در محدوده چهاردیواری این پانسیون بدقواره، تمام انواع روحیات و شخصیت هایی را که عناصر هستیِ انسانی را به نمایش می گذارند؛ ترسیم می کند.

راستینیاک در آنجا تراژدی «بابا گوریو» ، این «شاه لير» ناشناخته را به چشم می بیند. می بیند که چگونه شاهزاده خانم های محله سن ژِرمن اموال پدر پیرشان را آزمندانه به سرقت می برند. او تمام پستی و دنائت یک جامعۀ دچار تفرقه و انفصال را در این تراژدی به چشم خویش می‌بیند. و آنگاه که در آخر، تابوت پیرمرد بسیار مهربان را در معیت دو مستخدم زن و مرد تشییع می کند؛ لختی احساس بیزاری می کند و حس خوار شمردن پاریس بر تمام جانش مستولی می شود.

از فراز تپه های گورستان "پرلاشز"، شهر پاریس را نظاره می کند که چون زخمی چرکین، بدخیم، زرد و رنگ و رو باخته و كثيف زیرپایش گسترده شده است؛ به یکباره به تمام دانش زندگی شناخت می یابد و صدای وُترٙن(یک شخصیت دیگر داستانی آثار بالزاک) در گوشش طنین انداز می شود که آهسته نجوا می کند:

«باید از آدمها به مثابه اسبهای چاپار استفاده کنی، آنها را قشو و زین و برگ کنی و به درشکه ات ببندی و شلاق زنان به جلو برانی؛ تا سر حد مرگ بتازانی و چون به مقصد رسیدی آنها را رها کنی!»
در این لحظه است که این جوان نجیب و شریف تبدیل به «بارون دو راستينياکِ» کتابهای دیگر بالزاک می شود؛ عضو مجلس فرانسه، سودجوی بی اعتنا به اخلاقیات، خشن و انعطاف ناپذیر، بیرحم و به دور از هرگونه رقت قلب.

تمام قهرمانان بالزاک در مسیر زندگی شان، چنین بحرانی را تجربه می کنند. جنگی که در آن همه با یکدیگر در ستیزند؛ همه آنها نقش سرباز را بر عهده می گیرند. برای در آغوش کشیدن شاهد بخت و اقبال رو به جلو یورش می برند و در این پیشروی با بیرحمی تمام از روی اجساد شکست خوردگان می گذرند.


🖋رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate

‍وقتی یک «حیوان وحشی» را در سیرک به حیوانی بی آزار مبدل می کنند آیا وحشی بودن آن را درمان کرده اند یا فقط آن را با توسل به تحمیل ترس و زخم و گرسنگی رام کرده اند؟

«کلیسا» هم دقیقا همین کار را با انسان کرد. انسان را با زور و ترس و...رام کرد و اسم این کار را بهبود بخشیدن و درمان انسان نهاد، در حالی که انسان فقط ناتوان و بیمار شد.





«غروب بت‌ها»
فریدریش نیچه
@renaissancetranslate

‍ .
«پیرمرد و گیس‌دار»

🖋رضا خلفی


جوانکی که قدرتش در دست‌هایش بود صبح‌‌ها تبر به دست در جنگل بود؛ شاخه‌ها را می‌شکست و درخت‌ها را آهمند و مقتول می‌ساخت. پسین؛ با پشتاره‌ای فراتر ز دو بالای خود باز می‌آمد و در مکاره هیزم را تاخت می‌زد.
چندین آبسال طی شد؛ همچنان مرد درختزار را می‌سترد و در این مرام بود، متین.

غروبی در مکاره در هنگام فروش هیزم پیرمردی به سراغش آمد و به او گفت:
دست از این کار بکش و پیشه‌ای دیگر اختیار کن که سبب عذاب گشته‌ای.

هیزم شکن پاسخ داد: از چه بابت؟
پیرمرد: هیچ مپرس و پیرو باش.

هیزم شکن: گر درخت نکشم پس چه کنم که روزینه من در گرو این کار است.

پیرمرد سکه‌ای طلایین به او داد و گفت: به جنگل بازگرد و نهال ها بنشان؛ هر نهال که جان گیرد، در فرودش سکه‌ای اینچنین خواهی یافت. و اما فراموش مکن که پایندگی ات در این است که درختی بلا نبیند.
مرد سکه را بربود، سر برآورد و پیر گشته بود مستور.

نهال‌ها کاشته شد و سکه‌ها مرد را نصیب شد. درخت‌ها پر ز میوه و شادان، همگان.

از سر آبسال ها سپری شد. اکنون او دارای خانه‌ای درخور، گیس‌داری پریچهر و درختزاری ثمین بود.

چون خود ز تبر بی‌نیاز دید در سرداب خانه ساختش مدفون.

خشکسالی و درختزار در رزم شدند، پس درختی بار نمی داد و نهالی نمی شد درخت.

گیس‌دار برآشفت گفت: این دم که نه نهال سکه می‌دهد و نه درخت بار به دنبال تبر برو تا به نخجیرگاه رفته و نباتی ذبح کنیم، وگرنه قحطی هلاکمان خواهد کرد.

مرد به سرداب رفت و تبر بیرون کشید، پس به دنبال گیس‌دار گشت، او را نیافت. فریاد کشید، او را نیافت…

پس با خود گفت: حتما گیس‌دار در جنگل منتظر من است. شتابان سوی جنگل دوید. هر چه بانگ گفت خبری نشد. اندکی انتظار، خبری نشد.

پس در صدد قطع شاخه ای برآمد، قطور.

تبر را که بالا برد به یاد سخنان پیرمرد افتاد، اندکی مکث کرد و تبر را پایین آورد، که ناگهان تبر در دستانش قفل شد و بی اراده مرد به آسمان شد و با یک ضربت شاخه را از تنه جدا کرد. تبر پایین آمد و همچون تکه‌ای از آهن و چوب بی‌جان باقی ماند. مرد ترسیده بود و رشحه های عرق بر صورتش شد؛ نمایان.

تبر را رها کرد و به آن نگاه می‌کرد؛ بیمناک.
سربرآورد؛ پیر را دید که شاخه جدا گشته را در دست دارد.
-به تو گفتم درختی بلا نبیند.
به محض آن که مرد خواست پاسخ گوید، پیرمرد شاخه قطور را در شکمش فرو کرد، مرد به زمین افتاد و پیر سخت در نگاهش.
پیر ناپدید شد.
مرد در حال جان دادن به تبر نگاه می‌کرد. دیده بست و باز کرد و تبر نبود. پس بدید زنش را که درختی بغل کرده و صورتش به او نگاه می کند
دلقک وار با خنده ای عجیب: چهره‌ای سفید. ساکت، ساکن و بی جان.
مرگ آور و بدشگون.

صدای قطع شدن درختی دور تر شنیده می‌شد پس گیس‌دار ناپدید شد.
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه فوق العاده زیبایی با نام
«بر ما رحمت آر...»

آهنگساز: ماکس ریختر

آلبوم: باقیمانده ها(۲۰۱۰)

سبک: آمبینت، کلاسیک
@Renaissancetranslate

قدرت دیکتاتورها را كور مي كند

«بنیتو موسولینی» دیکتاتور فاشیست ایتالیا وقتی از روی بالکن قصر مجلل خود برای صدها هزار نفر از طرفدارنش دست تکان می داد ، هرگز تصور نمی کرد که مدتی بعد به دست همین مردم به طرز فجیعی کشته شود!

مردمی که حتی به جنازه موسولینی هم رحم نکردند و روی جسد او ادرار کردند و به قدری به جمجمه موسولینی بعد از اعدام لگد زدند که صورتش له شد و ترکیب چهره ا‌ش کاملآ از بین رفت!

تولستوی در یادداشتهای شخصی اش در مورد ظلم تزارها می نویسد:

"قدرت دیکتاتورها را کور می کند . آنها همه را حامی و طرفدار خود می بینند ، در حالی که مردم چشم انتظار روز انتقام هستند!"



+عکس نخست: بنیتو موسولینی شادمان از آغاز جنگ جهانی دوم(آوریل ۱۹۴۰؛ رم، ایتالیا)

+عکس دوم: بنیتو موسولینی و معشوقه اش «کلارا پِتاچی» پس از اعدام در ۲۹ اُم آوریل ۱۹۴۵ توسط مردم به صورت واژگون از سقف پمپ بنزین میدان لورِتو شهر میلان آویخته شده اند.
@renaissancetranslate

مردم همیشه فریاد می‌زنند که می‌خواهند آینده‌ای بهتر بسازند، این حقیقت ندارد.

«آینده» خلائی است بی‌عاطفه نسبت به همه، «گذشته» سرشار از زندگی است. دوست دارد آزارمان بدهد و به ستوه‌مان بیاورد. تحریک‌مان می‌کند، به ما ناسزا می‌دهد، وسوسه‌مان می‌کند که ویرانش کنیم یا دوباره آن‌را رنگ بزنیم.

مردم فقط به این دلیل است که می‌خواهند ارباب آینده بشوند، که گذشته‌شان را تغییر بدهند. آن‌ها برای دسترسی به لابراتوارهایی که در آن عکس‌ها دستکاری می‌شوند و زندگینامه‌ها و تاریخ‌ها بازنویسی می‌شوند، می‌جنگند.






( کتاب ِخنده و فراموشی | نوشته : میلان کوندرا | ترجمه : فروغ پور یاوری، نشر روشنگران )
@renaissancetranslate

"آیا در ابدیت بازت خواهم دید؟"

شارل بودلر


موسیقیِ نیمه‌شب


قطعه زیبا و فوق‌العاده آرامش‌بخش
«بیشه‌زار»

آلبوم: موسیقی متن فیلم سینمایی
«آخرین موهیکان»(۱۹۹۲)

آهنگساز : ترِور جونز

سبک: کلاسیک، ساندترک
@renaissancetranslate

محبوبم،
اثر انگشتانش را
روی شب گذاشت
و اینگونه ستارگان
متولد شدند...!






«غاده السمان»
@renaissancetranslate

ظاهراً آدم‌های «خوشبخت» تنها به این دلیل احساس خوشبختی می‌کنن که آدم‌های «بدبخت» در سکوت رنج‌هاشونو تحمل می‌کنن و اگه بخاطر این سکوت نبود خوشبختی امکان‌پذیر نبود.

بنابراین نوعی «هیپنوتیزم» جهانی وجود داره. باید پشت درِ خونه هر آدم خوشبختی یه آدم چکش بدست نگه داریم تا با ضربه‌های مداوم به یاد آدم‌های خوشبخت بیاره که آدم‌های بدبخت هم وجود دارن و اون هر چقدر هم خوشبخت باشه، زندگی دیر یا زود چنگال خودشو بهش نشون میده و بدبختی، بیماری، فقر و زیان، بالاخره بهش غلبه می‌کنه و هیچکس هم خبر پیدا نمی‌کنه، درست همون‌طور که اون خودش بدبختی‌های دیگرونو نه می‌بینه و نه درباره‌شون می‌شنوه.






«آنتون پاولوویچ چخوف»
@renaissancetranslate