‍ ‍ ‍ .
ماریو پوتسو کمی بعد از انتشار کتابش معروفش «پدرخوانده»، نسخه ای از آنرا برایم فرستاد و همراه آن نیز یادداشتی بود که در آن نوشته بود اگر قرار باشد از روی این کتاب فیلمی ساخته شود به نظرم تو بایستی نقش "دون ویتو کورلئونه" رئیس خانواده مافیایی نیویورک را بازی کنی!

من یادداشت را خواندم اما علاقه ای به آن نداشتم. منشی ام خانم آلیس مارچاک خوب به یاد دارد که من آن نسخه کتاب را به کناری انداختم و گفتم:

"من پدرخوانده مافیا نیستم!"

من هرگز نقش یک ایتالیایی را بازی نکرده بودم و تصور نمی کردم بتوانم اینکار را با موفقیت انجام دهم. تا آن زمان فهمیده بودم یکی از بزرگترین اشتباهاتی که یک هنرپیشه ممکن است مرتکب شود، این است که سعی کند در نقشی که برایش مناسب نیست بازی کند. شاید نیاز باشد که گاهی ریسک کنیم ولی بعضی نقشها را نباید بازی کرد. مهم نیست چقدر برای بازی در آن نقش به شما پول بدهند. به نظرم درست این بود که آن را به حال خود رها کنیم چون بعضی افراد آن نقش ها را به گونه ای فراموش نشدنی ایفا کرده اند. خانم مارچاک آن کتاب را با خود به خانه برد و فردای آنروز به من گفت:

"حالا که این نقش را به شما پیشنهاد کرده اند، شما باید آنرا بپذیرید.".

او فکر مرا تغییر نداد. بدون خواندن کتاب به ماریو تلفن زدم و از او به خاطر یادداشتش تشکر کردم. او حق و امتیازات ساخت فیلم را به کمپانی پارامونت فروخته بود. از روی کتاب فیلمنامه ای در حال نوشتن بود و ماریو گاهگاهی به من تلفن میزد که در این باره تجدید نظر کنم. او و فرانسیس(کوپولا) بدون اطلاع من با مدیران پارامونت هم چک و چانه زده بودند!
گرچه رییس کمپانی، «چارلز بلوهدورن» به شدت با سپردن این نقش به من مخالف بود. آنها داستانهای خیالی و فرضی درباره زیاده رویهای من در فیلم «شورش در کشتی بونتی» شنیده بودند و حاضر به ریسکِ کار کردن با من نبودند. به جز این مسئله، از نظر «رابرت ایوانز» رئیس بخش تولید فیلم، برای ایفای نقش «دون ویتو» ی هفتاد ساله خیلی جوان به نظر می رسیدم. من در آنزمان چهل و هفت سال داشتم.

وقتی ماریو سناریو تکمیل شده اش را برایم فرستاد، من هم کتاب و هم سناریو را خواندم و از آنها خوشم آمد. فرانسیس از من خواست به خاطر بازی در نقش امتحانی بدهم و این نقش را آزمایشی بازی کنم تا مدیران پارامونت قانع شوند. بعد از رفتن به خانه و استراحت، کمی خودم را گریم کردم. مقداری پنبه و دستمال کاغذی در لُپهایم چپاندم و نقش این ایتالیایی مخوف را ابتدا جلوی آئینه و بعد در مقابل صفحه تلویزیون اجرا کردم.

بعد از تمرین احساس کردم که بتوانم چنین شخصیتی خلق کنم. مدیران پارامونت با دیدن بخشی از فیلم و بازی آزمایشی من از آن خوششان آمد و بدین ترتیب بود که من »پدرخوانده» شدم!
بخش جالب داستان این بود که از همان ابتدای فیلم، خود «مافیا» علاقه شدیدی نسبت به فیلم ما در مورد مافیای داستانی و خیالی این داستان که بخش اعظم آن در زمین چمن واقع در «ایتالیای کوچک» در شهر نیویورک فیلمبرداری می شد، نشان دادند.

افراد مافیا با بلو هدرون تماس گرفتند و قرار شد پارامونت برخی شرایط مافیا را بپذیرد از جمله اینکه تحت هیچ عنوان اسمی از کلمه «مافیا» در فیلم برده نشود. برای این منظور و همکاری بیشتر، مافیایِ واقعی نیویورک، نماینده خود به نام " «جو بوفالینو» را برای جلسات هماهنگی به کمپانی فرستاد.

به یاد دارم موقعی که در حال فیلمبرداری صحنه هایی در خیابان «مووت» در شهرک ایتالیای کوچک بودیم، جو بوفالینو و دو نوچه اش سر صحنه آمدند. او دو نوچه اش را به کاروان من فرستاد تا اطلاع دهد می خواهد مرا ملاقات کند. یکی از آنها مردی با قیافه خائنانه و موش مانند و دارای سر و وضعی بی نقص بود و کُتی شتری رنگ به تن داشت و دیگری مردی بود که لباسی معمولی بر تن داشت و هیکلی به اندازه فیل داشت و وقتی قدم به داخل کاروان گذاشت، اتاقک به یک طرف کج شد. آن مرد گفت:

سلام مارلو، تو واقعاً هنرپیشه بزرگی هستی! "



از کتاب «آوازهایی که مادرم به من آموخت: خودزندگی‌نامه مارلون براندو»
ترجمه: فرهاد پسندیار

🔴امروز تولد «مارلون براندو»(سوم آوریل ۱۹۲۴) اسطوره سینمای جهان و یکی از شمایل ماندگار تاریخ هنر جهان است.        
@renaissancetranslate         

ما در اجتماعی زندگی می کنیم که در آن جایی برای آزادمردان نیست. تنها کشیشانی در امانند که «مذهب» را به خدمت حکومت و بانک بگمارند و هنرمندانی که هنر خود را بفروشند و حکیمانی که با دانش خود سوداگری کنند. بقیه هر قدر هم که معدود باشند به زندان می افتند، تبعید می شوند و تحت نظر قرار می گیرند! مشروط بر این که مأمور حاکم، بنا به مقتضیات سرشان را بی صدا زیر آب نکند.







«نان و شراب»
اینیاتسیو سیلونه
@renaissancetranslate

‍ ‍ .
اریک فروم روانکاو شهیر آلمانی در بخشی از کتاب «هنر شنیدن» می گوید:

"اگر واقعاً می خواهید انسان، ضمیر ناخوداگاه و ماهیت حقیقی جوامع انسانی را بشناسید، کتابهای روانشناسی نخوانید، بلکه پیش از آن به مطالعه کتابهای بالزاک، داستایوفسکی و کافکا بپردازید."

اما دلیل این مدعای فروم چیست؟

شاید خواندن و مرور بخشی کوتاه از کتاب «سه استاد: بالزاک، دیکنز، داستایوفسکی» به قلم اشتفان تسوایگ ما را در فهم این گفتار کوتاه بهتر یاری نماید.

«راستینیاک»(یکی از شخصیت های محوری رمانهای انوره دو بالزاک)، این تازه به دوران رسیدۀ بی پروا نسبت به اصول اخلاقی، نمونه بارز یک پاریسی سودجوی خشن و سنگدل است که مثل مارماهی از خلال شیارها و خلأهای قانون عبور می کند و مظهر بروز آمرانه اخلاق یک «جامعه فاسد» می شود.

در آثار نخستین بالزاک٬ راستینیاکِ دیگری زندگی می کند که جوانی است محجوب، نجیب زاده و بی اقبال که والدینش او را با امید بسیار و پول کم به پاریس می فرستند؛ شخصیتی مهربان و دل نازک، ملایم، متواضع و احساساتی. او به پانسیون «مادام وُکه»_ این خمره جادویی متشکل از چهره های گوناگون رمانهای بالزاک_ راه می یابد.

بالزاک با نبوغی تراکم یافته و فشرده و در محدوده چهاردیواری این پانسیون بدقواره، تمام انواع روحیات و شخصیت هایی را که عناصر هستیِ انسانی را به نمایش می گذارند؛ ترسیم می کند.

راستینیاک در آنجا تراژدی «بابا گوریو» ، این «شاه لير» ناشناخته را به چشم می بیند. می بیند که چگونه شاهزاده خانم های محله سن ژِرمن اموال پدر پیرشان را آزمندانه به سرقت می برند. او تمام پستی و دنائت یک جامعۀ دچار تفرقه و انفصال را در این تراژدی به چشم خویش می‌بیند. و آنگاه که در آخر، تابوت پیرمرد بسیار مهربان را در معیت دو مستخدم زن و مرد تشییع می کند؛ لختی احساس بیزاری می کند و حس خوار شمردن پاریس بر تمام جانش مستولی می شود.

از فراز تپه های گورستان "پرلاشز"، شهر پاریس را نظاره می کند که چون زخمی چرکین، بدخیم، زرد و رنگ و رو باخته و كثيف زیرپایش گسترده شده است؛ به یکباره به تمام دانش زندگی شناخت می یابد و صدای وُترٙن(یک شخصیت دیگر داستانی آثار بالزاک) در گوشش طنین انداز می شود که آهسته نجوا می کند:

«باید از آدمها به مثابه اسبهای چاپار استفاده کنی، آنها را قشو و زین و برگ کنی و به درشکه ات ببندی و شلاق زنان به جلو برانی؛ تا سر حد مرگ بتازانی و چون به مقصد رسیدی آنها را رها کنی!»
در این لحظه است که این جوان نجیب و شریف تبدیل به «بارون دو راستينياکِ» کتابهای دیگر بالزاک می شود؛ عضو مجلس فرانسه، سودجوی بی اعتنا به اخلاقیات، خشن و انعطاف ناپذیر، بیرحم و به دور از هرگونه رقت قلب.

تمام قهرمانان بالزاک در مسیر زندگی شان، چنین بحرانی را تجربه می کنند. جنگی که در آن همه با یکدیگر در ستیزند؛ همه آنها نقش سرباز را بر عهده می گیرند. برای در آغوش کشیدن شاهد بخت و اقبال رو به جلو یورش می برند و در این پیشروی با بیرحمی تمام از روی اجساد شکست خوردگان می گذرند.


🖋رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate

‍وقتی یک «حیوان وحشی» را در سیرک به حیوانی بی آزار مبدل می کنند آیا وحشی بودن آن را درمان کرده اند یا فقط آن را با توسل به تحمیل ترس و زخم و گرسنگی رام کرده اند؟

«کلیسا» هم دقیقا همین کار را با انسان کرد. انسان را با زور و ترس و...رام کرد و اسم این کار را بهبود بخشیدن و درمان انسان نهاد، در حالی که انسان فقط ناتوان و بیمار شد.





«غروب بت‌ها»
فریدریش نیچه
@renaissancetranslate

‍ .
«پیرمرد و گیس‌دار»

🖋رضا خلفی


جوانکی که قدرتش در دست‌هایش بود صبح‌‌ها تبر به دست در جنگل بود؛ شاخه‌ها را می‌شکست و درخت‌ها را آهمند و مقتول می‌ساخت. پسین؛ با پشتاره‌ای فراتر ز دو بالای خود باز می‌آمد و در مکاره هیزم را تاخت می‌زد.
چندین آبسال طی شد؛ همچنان مرد درختزار را می‌سترد و در این مرام بود، متین.

غروبی در مکاره در هنگام فروش هیزم پیرمردی به سراغش آمد و به او گفت:
دست از این کار بکش و پیشه‌ای دیگر اختیار کن که سبب عذاب گشته‌ای.

هیزم شکن پاسخ داد: از چه بابت؟
پیرمرد: هیچ مپرس و پیرو باش.

هیزم شکن: گر درخت نکشم پس چه کنم که روزینه من در گرو این کار است.

پیرمرد سکه‌ای طلایین به او داد و گفت: به جنگل بازگرد و نهال ها بنشان؛ هر نهال که جان گیرد، در فرودش سکه‌ای اینچنین خواهی یافت. و اما فراموش مکن که پایندگی ات در این است که درختی بلا نبیند.
مرد سکه را بربود، سر برآورد و پیر گشته بود مستور.

نهال‌ها کاشته شد و سکه‌ها مرد را نصیب شد. درخت‌ها پر ز میوه و شادان، همگان.

از سر آبسال ها سپری شد. اکنون او دارای خانه‌ای درخور، گیس‌داری پریچهر و درختزاری ثمین بود.

چون خود ز تبر بی‌نیاز دید در سرداب خانه ساختش مدفون.

خشکسالی و درختزار در رزم شدند، پس درختی بار نمی داد و نهالی نمی شد درخت.

گیس‌دار برآشفت گفت: این دم که نه نهال سکه می‌دهد و نه درخت بار به دنبال تبر برو تا به نخجیرگاه رفته و نباتی ذبح کنیم، وگرنه قحطی هلاکمان خواهد کرد.

مرد به سرداب رفت و تبر بیرون کشید، پس به دنبال گیس‌دار گشت، او را نیافت. فریاد کشید، او را نیافت…

پس با خود گفت: حتما گیس‌دار در جنگل منتظر من است. شتابان سوی جنگل دوید. هر چه بانگ گفت خبری نشد. اندکی انتظار، خبری نشد.

پس در صدد قطع شاخه ای برآمد، قطور.

تبر را که بالا برد به یاد سخنان پیرمرد افتاد، اندکی مکث کرد و تبر را پایین آورد، که ناگهان تبر در دستانش قفل شد و بی اراده مرد به آسمان شد و با یک ضربت شاخه را از تنه جدا کرد. تبر پایین آمد و همچون تکه‌ای از آهن و چوب بی‌جان باقی ماند. مرد ترسیده بود و رشحه های عرق بر صورتش شد؛ نمایان.

تبر را رها کرد و به آن نگاه می‌کرد؛ بیمناک.
سربرآورد؛ پیر را دید که شاخه جدا گشته را در دست دارد.
-به تو گفتم درختی بلا نبیند.
به محض آن که مرد خواست پاسخ گوید، پیرمرد شاخه قطور را در شکمش فرو کرد، مرد به زمین افتاد و پیر سخت در نگاهش.
پیر ناپدید شد.
مرد در حال جان دادن به تبر نگاه می‌کرد. دیده بست و باز کرد و تبر نبود. پس بدید زنش را که درختی بغل کرده و صورتش به او نگاه می کند
دلقک وار با خنده ای عجیب: چهره‌ای سفید. ساکت، ساکن و بی جان.
مرگ آور و بدشگون.

صدای قطع شدن درختی دور تر شنیده می‌شد پس گیس‌دار ناپدید شد.
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه فوق العاده زیبایی با نام
«بر ما رحمت آر...»

آهنگساز: ماکس ریختر

آلبوم: باقیمانده ها(۲۰۱۰)

سبک: آمبینت، کلاسیک
@Renaissancetranslate

قدرت دیکتاتورها را كور مي كند

«بنیتو موسولینی» دیکتاتور فاشیست ایتالیا وقتی از روی بالکن قصر مجلل خود برای صدها هزار نفر از طرفدارنش دست تکان می داد ، هرگز تصور نمی کرد که مدتی بعد به دست همین مردم به طرز فجیعی کشته شود!

مردمی که حتی به جنازه موسولینی هم رحم نکردند و روی جسد او ادرار کردند و به قدری به جمجمه موسولینی بعد از اعدام لگد زدند که صورتش له شد و ترکیب چهره ا‌ش کاملآ از بین رفت!

تولستوی در یادداشتهای شخصی اش در مورد ظلم تزارها می نویسد:

"قدرت دیکتاتورها را کور می کند . آنها همه را حامی و طرفدار خود می بینند ، در حالی که مردم چشم انتظار روز انتقام هستند!"



+عکس نخست: بنیتو موسولینی شادمان از آغاز جنگ جهانی دوم(آوریل ۱۹۴۰؛ رم، ایتالیا)

+عکس دوم: بنیتو موسولینی و معشوقه اش «کلارا پِتاچی» پس از اعدام در ۲۹ اُم آوریل ۱۹۴۵ توسط مردم به صورت واژگون از سقف پمپ بنزین میدان لورِتو شهر میلان آویخته شده اند.
@renaissancetranslate

مردم همیشه فریاد می‌زنند که می‌خواهند آینده‌ای بهتر بسازند، این حقیقت ندارد.

«آینده» خلائی است بی‌عاطفه نسبت به همه، «گذشته» سرشار از زندگی است. دوست دارد آزارمان بدهد و به ستوه‌مان بیاورد. تحریک‌مان می‌کند، به ما ناسزا می‌دهد، وسوسه‌مان می‌کند که ویرانش کنیم یا دوباره آن‌را رنگ بزنیم.

مردم فقط به این دلیل است که می‌خواهند ارباب آینده بشوند، که گذشته‌شان را تغییر بدهند. آن‌ها برای دسترسی به لابراتوارهایی که در آن عکس‌ها دستکاری می‌شوند و زندگینامه‌ها و تاریخ‌ها بازنویسی می‌شوند، می‌جنگند.






( کتاب ِخنده و فراموشی | نوشته : میلان کوندرا | ترجمه : فروغ پور یاوری، نشر روشنگران )
@renaissancetranslate

"آیا در ابدیت بازت خواهم دید؟"

شارل بودلر


موسیقیِ نیمه‌شب


قطعه زیبا و فوق‌العاده آرامش‌بخش
«بیشه‌زار»

آلبوم: موسیقی متن فیلم سینمایی
«آخرین موهیکان»(۱۹۹۲)

آهنگساز : ترِور جونز

سبک: کلاسیک، ساندترک
@renaissancetranslate

محبوبم،
اثر انگشتانش را
روی شب گذاشت
و اینگونه ستارگان
متولد شدند...!






«غاده السمان»
@renaissancetranslate

ظاهراً آدم‌های «خوشبخت» تنها به این دلیل احساس خوشبختی می‌کنن که آدم‌های «بدبخت» در سکوت رنج‌هاشونو تحمل می‌کنن و اگه بخاطر این سکوت نبود خوشبختی امکان‌پذیر نبود.

بنابراین نوعی «هیپنوتیزم» جهانی وجود داره. باید پشت درِ خونه هر آدم خوشبختی یه آدم چکش بدست نگه داریم تا با ضربه‌های مداوم به یاد آدم‌های خوشبخت بیاره که آدم‌های بدبخت هم وجود دارن و اون هر چقدر هم خوشبخت باشه، زندگی دیر یا زود چنگال خودشو بهش نشون میده و بدبختی، بیماری، فقر و زیان، بالاخره بهش غلبه می‌کنه و هیچکس هم خبر پیدا نمی‌کنه، درست همون‌طور که اون خودش بدبختی‌های دیگرونو نه می‌بینه و نه درباره‌شون می‌شنوه.






«آنتون پاولوویچ چخوف»
@renaissancetranslate

علی‌رغم تمام احترامی که برای شخص خودم قائلم، نمی ‌توانم زندانبان ‌ها را به چشم موجودات برتر نگاه نکنم.

آگاهی از این که در حصار هستی، مثل سمی است که به تدریج اثر می ‌کند و شخصیت آدم را به کلی عوض می ‌کند. این مهم ‌تر از یک تغییر روانی است، عقده‌ی خودکم‌ بینی نیست. بلکه یک جریان طبیعی غیر قابل اجتناب است. وقتی که رمانم را درباره‌ی گلادیاتورها می‌ نوشتم، همیشه متعجب بودم که برده‌های رومی که تعدادشان دو سه برابر مردان آزاد بود، چرا ارباب ‌هایشان را به زیر نمی ‌کشیدند.

الان یواش یواش برایم روشن می‌شود که ذهنیت یک برده در واقع چیست. می‌توانم نظر بدهم که هر کس درباره‌ی روان‌شناسی توده‌ها حرف می‌زند، باید یک سال زندان را تجربه کند.






«گفتگو با مرگ»
آرتور کوستلر
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه حماسی و بسیار زیبای «سرانجام»

آهنگساز: ماکس ریختر

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «ماری ملکه اسکات‌ها»

سبک: کلاسیک،‌ ساندترک، نیوایج
@renaissancetranslate

‍ .
از اُلگا کنیپر به آنتوان چخوف
دوم سپتامبر ۱۹۰۲

مسکو



خیلی از روزگار خسته ام، از پا درآمده ام.. احساس می کنم کس دیگری هستم. حتما داری به من می خندی، همه می گویند این دختر دارد خود را از پا در می آورد مثل سنجاب توی قفس ورجه ورجه می کند و فکر می کند دارد کاری درست و حسابی می کند... عزیزم کاش می دانستی چه اندازه مشتاق آن روزها هستم... کجا همدیگر را خواهیم دید؟ چقدر از من دوری! نمی توانم تا آخر زمستان و تا آخر فصل که دیگر هر روز و هر ساعت با تو خواهم بود را صبر کنم... فقط می خواهم بدانی که امروز چقدر به فکر تو بودم و همین چقدر آرامش به من داده است. ولی من آن زندگی که می خواهم در اینجا بکنم. یعنی زندگی که وقتم در آن بیهوده هدر نشود و مجبور شوم با کسانی باشم که دوستشان ندارم و مرا تا سر حد جنون می کشاند... شاید برای کریسمس به یالتا نیایم با اینکه خیلی دلم می خواهد ببینمت آنتوان... به عکست نگاه می کنم و خنده و گریه ات را می شنوم همه وجودت را می بینم. نگاهی را در آن چشمان فوق العاده ات می بینم...می توانم بشنوم که مرا دختر با شکوه می نامی. این را خیلی دوست دارم.


الگای تو

✉️✉️✉️✉️✉️✉️✉️✉️✉️✉️✉️✉️

از آنتوان چخوف به الگا کنیپر
بیست و دوم سپتامبر ۱۹۰۲
یالتا


روز بخیر الگای عزیز...کبوتر ِخودم! حالت چطور است؟ خیلی وقت است برایت نامه ای ننوشته ام. هر چند آنطور که باید مقصر نیستم. تو نامه های مرا دوست نداری. می دانم و سلیقه ات را تحسین می کنم اما چه کنم که در این چند روز حال و روز خوبی نداشتم. امیدوارم شوهر پیر و بیچاره ات را ببخشی و از دستش عصبانی نشوی. آخرین نامه ات روحیه ام را خراب کرد. نوشته ای که برای کریسمس نمی آیی یالتا. نمی دانم با خودم چه کنم. دکتر می گوید می توانم به مسکو بروم دیگری می گوید مطلقاً نه. اما من نمی توانم اینجا بمانم. اصلاً نمی توانم بدون تو. توداری نکن. اولگا برایم از هرچه که در سر داری بنویس. جزئی ترین چیزها را برایم بنویس. نمی توانی تصور کنی نامه هایت چقدر برایم ارزش دارند. چقدر آرامم می کند. فراموش نکن که دوستت دارم. امروز می خواهم گورکی (ماکسیم گورکی) را ببینم. شاید بروم و تولستوی را هم ببینم...


همسر بی رحم تو! آنتوان

   

(دلبند عزیزترینم: نامه های عاشقانه آنتوان چخوف و اُلگا کنیپر | ترجمه: احمد پوری؛ نشر باغ نو)
@renaissancetranslate

⁠خریدن "آزادی" به قیمت "بی معنایی"


● انسان دموکراتیک، تنها در اکنون محض زندگی می کند و قانونی جز میل زودگذر ندارد. امروز یک غذای چرب و لذیذ به همراه شراب نوش جان می کند . فردا یک بودایی تمام عیار است، روزه ی زاهدانه، آب زلال و توسعه ی پایدار.


● دوشنبه، به قصد داشتن اندامی مناسب، ساعت ها بر روی یک دوچرخه ثابت رکاب میزند. سه شنبه، تمام روز را می خوابد، سپس دودی به بدن می زند و شکم چرانی مفصلی می کند. چهارشنبه، قصد خود را برای مطالعه ی فلسفه اعلام می کند، اما در نهایت ترجیح می دهد هیچ کاری انجام ندهد. روز پنج شنبه، بر سر میز ناهار، سیاست است که او را شعله ور می کند، بر ضد نظر همسایه اش برمی آشوبد و از شدت خشم بالا و پایین می پرد، و با همان شور غضبناک علیه جامعه مصرفی و جامعه نمایش اعلام جرم می کند.


● شب، به سینما می رود و به تماشای یک فیلم بسیار مزخرف درباره ی جنگ های قرون وسطایی می نشیند. به خانه بازمیگردد، میخوابد و خواب می بیند که وارد مبارزه ی مسلحانه برای آزادسازی خلق های تحت ستم شده است. فردای آن روز، در عین خماری به سر کار می رود و مذبوحانه می کوشد تا منشی دفتر مجاور را اغوا کند. او کسب و کار خوبی به هم خواهد زد، این تضمین شده است! سودهای کلان در انتظار اوست! اما الآن تعطیلات آخر هفته است، بحران اقتصادی است، هفته ی آینده همه چیز روبراه خواهد شد. زندگی سعادتمندی است و از همه مهم تر، به همان میزان که آزاد است بی معناست. خریدن آزادی به قیمت بی معنایی، قیمت گزافی نیست.





«نشان دموکراتیک»
آلن بدیو
@renaissancetranslate

‍ .
چو بِه بودی «طبیب» از خود میازار
که بیماری توان بودن دگر بار

چو باران رفت بارانی میفکن
چو میوه سیر خوردی شاخ مشکن

چو خرمن برگرفتی گاو مفروش
که دون همت کند منت فراموش

منه بر روشنایی دل به یک بار
چراغ از بهر تاریکی نگه دار

وفاداری کن و نعمت شناسی
که بد فرجامی آرد ناسپاسی

جزای مردمی جز مردمی نیست
هر آنکو حق نداند آدمی نیست

و گر دانی که بدخویی کند یار
تو خوی خوب خویش از دست مگذار

من این رمز و مثال از خود نگفتم
دُری پیش من آوردند سُفتَم

ز خُردی تا بدین غایت که هستم
حدیث دیگری بر خود نبستم

حکیمی این حکایت بر زبان راند
دریغ آمد مرا مهمل فرو ماند

به نظم آوردمش تا دیر مانَد
خردمند آفرین بر وی بخواند

الا ای نیک رای نیک تدبیر
جوانمرد و جوان طبع و جهانگیر

شنیدم قصه‌های دلفروزت
مبارک باد سال و ماه روزت

ندانستند قدر فضل و رایت
وگرنه سر نهادندی به پایت

تو نیکویی کن و در دجله انداز
که ایزد در بیابانت دهد باز

که پیش از ما چو تو بسیار بودند
که نیک‌اندیش و بدکردار بودند

بدی کردند و نیکی با تن خویش
تو نیکوکار باش و بد میندیش

شنیدم هر چه در شیراز گویند
به هفت اقلیم عالم باز گویند

که سعدی هر چه گوید پند باشد
حریص پند دولتمند باشد

خدایت ناصر و دولت معین باد
دعای نیک خواهانت قرین باد

مراد و کام و بختت همنشین باد
تو را و هر که گوید همچنین باد

🍃حضرت سعدی




یکم اردیبهشت روز بزرگداشت «سعدی» شاعر، اندیشمند و اول معلم سخن در زبان پارسی گرامی باد.🌹
@renaissancetranslate

#سعدی #ادب #جوانمردی #شرافت

‍ تست فریب با تحلیل


دو سری عدد داریم سری الف شامل ۷۲۴،۹۴۷،۴۲۱،۸۴۳،۳۹۴،۰۵۴ است.این اعداد چه اشتراکی دارند؟تا زمانی که جوابی پیدا نکردی ادامه ی متن را نخوان.از آنچه فکر میکردی آسانتر است.عدد ۴ در هریک از آن ها وجود دارد .

حالا سری ب را امتحان کن ۳۴۹،۸۵۱،۲۷۴،۷۷۲،۰۳۲،۸۵۴،۱۱۳چه جیزی این اعداد را باهم مرتبط میکند؟تا وقتی ارتباط را کشف نکردی ،بقیه ی متن را نخوان.سری ب سخت تر است نه؟جواب :هیچ کدام از عدد ۶ استفاده نکرده اند.

از این چه چیزی یاد میگیری؟تشخیص "نبودن"به مراتب دشوارتر از تشخیص "بودن"است.به عبارت دیگر ما تاکید بیشتری بر آنچه هست میکنیم تا آن چه وجود ندارد.

تصور کن محصولی بحث برانگیز تولید میکنی مثل سس سالادی که حاوی درجه ی بالایی کلسترول است چه میکنی؟
روی برچسب بیست نوع ویتامین مختلفی را که در سس وجود دارد تبلیغ و درجه ی کلسترول را حذف میکنی .مشتریان متوجه نبودنش نمی شوند و خصوصیت های مثبت حاضر باعث ایجاد احساس امنیت و آگاهی درآنها می شود.

در نتیجه ما در درک اتفاقاتی که نیافتاده اند مشکل داریم .ما در برابر آنچه وجود ندارد نابیناییم‌.وقتی جنگی وجود دارد متوجه آن هستیم اما در دوران صلح برای نبود جنگ ارزش قائل نمی شویم. اگر سالم باشیم به ندرت راجع به بیمار بودن فکر میکنیم و..‌اگر بیشتر به فقدان ها فکر کنیم ممکن است واقعا خوشحالتر باشیم.




«هنر شفاف اندیشیدن»
رولف دوبلی
@renaissancetranslate

لحظاتی هست که مردم دوستدار «جنایت» می شوند. آنها دوستدار جنایت اند، همه جنایت را دوست می دارند، همیشه دوستش می‌دارند، نه در بعضی لحظات.

میدانی، انگار مردم به توافق رسیده اند درباره آن دروغ بگویند و از همان وقت درباره‌اش دروغ گفته‌اند. همگی اعلام می دارند که از «بدی» نفرت دارند، اما پنهانی عاشق آنند.






«برادران کارامازوف»
فئودور داستایفسکی
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


پیانوی رمانتیک و بسیار زیبای «بالادِی برای ال»

آهنگساز: فیلیپ سارد

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «ال»(۱۹۷۵)

سبک: ساندترک، کلاسیک
@Renaissancetranslate