04- The Glade Part II
ORIGINAL SOUND TRACK
"آیا در ابدیت بازت خواهم دید؟"
شارل بودلر
موسیقیِ نیمه‌شب
قطعه زیبا و فوق‌العاده آرامش‌بخش
«بیشه‌زار»
آلبوم: موسیقی متن فیلم سینمایی
«آخرین موهیکان»(۱۹۹۲)
آهنگساز : ترِور جونز
سبک: کلاسیک، ساندترک
@renaissancetranslate
شارل بودلر
موسیقیِ نیمه‌شب
قطعه زیبا و فوق‌العاده آرامش‌بخش
«بیشه‌زار»
آلبوم: موسیقی متن فیلم سینمایی
«آخرین موهیکان»(۱۹۹۲)
آهنگساز : ترِور جونز
سبک: کلاسیک، ساندترک
@renaissancetranslate
❤1
محبوبم،
اثر انگشتانش را
روی شب گذاشت
و اینگونه ستارگان
متولد شدند...!
«غاده السمان»
@renaissancetranslate
اثر انگشتانش را
روی شب گذاشت
و اینگونه ستارگان
متولد شدند...!
«غاده السمان»
@renaissancetranslate
ظاهراً آدم‌های «خوشبخت» تنها به این دلیل احساس خوشبختی می‌کنن که آدم‌های «بدبخت» در سکوت رنج‌هاشونو تحمل می‌کنن و اگه بخاطر این سکوت نبود خوشبختی امکان‌پذیر نبود.
بنابراین نوعی «هیپنوتیزم» جهانی وجود داره. باید پشت درِ خونه هر آدم خوشبختی یه آدم چکش بدست نگه داریم تا با ضربه‌های مداوم به یاد آدم‌های خوشبخت بیاره که آدم‌های بدبخت هم وجود دارن و اون هر چقدر هم خوشبخت باشه، زندگی دیر یا زود چنگال خودشو بهش نشون میده و بدبختی، بیماری، فقر و زیان، بالاخره بهش غلبه می‌کنه و هیچکس هم خبر پیدا نمی‌کنه، درست همون‌طور که اون خودش بدبختی‌های دیگرونو نه می‌بینه و نه درباره‌شون می‌شنوه.
«آنتون پاولوویچ چخوف»
@renaissancetranslate
بنابراین نوعی «هیپنوتیزم» جهانی وجود داره. باید پشت درِ خونه هر آدم خوشبختی یه آدم چکش بدست نگه داریم تا با ضربه‌های مداوم به یاد آدم‌های خوشبخت بیاره که آدم‌های بدبخت هم وجود دارن و اون هر چقدر هم خوشبخت باشه، زندگی دیر یا زود چنگال خودشو بهش نشون میده و بدبختی، بیماری، فقر و زیان، بالاخره بهش غلبه می‌کنه و هیچکس هم خبر پیدا نمی‌کنه، درست همون‌طور که اون خودش بدبختی‌های دیگرونو نه می‌بینه و نه درباره‌شون می‌شنوه.
«آنتون پاولوویچ چخوف»
@renaissancetranslate
👍1
علی‌رغم تمام احترامی که برای شخص خودم قائلم، نمی توانم زندانبان ها را به چشم موجودات برتر نگاه نکنم.
آگاهی از این که در حصار هستی، مثل سمی است که به تدریج اثر می کند و شخصیت آدم را به کلی عوض می کند. این مهم تر از یک تغییر روانی است، عقده‌ی خودکم بینی نیست. بلکه یک جریان طبیعی غیر قابل اجتناب است. وقتی که رمانم را درباره‌ی گلادیاتورها می نوشتم، همیشه متعجب بودم که برده‌های رومی که تعدادشان دو سه برابر مردان آزاد بود، چرا ارباب هایشان را به زیر نمی کشیدند.
الان یواش یواش برایم روشن می‌شود که ذهنیت یک برده در واقع چیست. می‌توانم نظر بدهم که هر کس درباره‌ی روان‌شناسی توده‌ها حرف میزند، باید یک سال زندان را تجربه کند.
«گفتگو با مرگ»
آرتور کوستلر
@renaissancetranslate
آگاهی از این که در حصار هستی، مثل سمی است که به تدریج اثر می کند و شخصیت آدم را به کلی عوض می کند. این مهم تر از یک تغییر روانی است، عقده‌ی خودکم بینی نیست. بلکه یک جریان طبیعی غیر قابل اجتناب است. وقتی که رمانم را درباره‌ی گلادیاتورها می نوشتم، همیشه متعجب بودم که برده‌های رومی که تعدادشان دو سه برابر مردان آزاد بود، چرا ارباب هایشان را به زیر نمی کشیدند.
الان یواش یواش برایم روشن می‌شود که ذهنیت یک برده در واقع چیست. می‌توانم نظر بدهم که هر کس درباره‌ی روان‌شناسی توده‌ها حرف میزند، باید یک سال زندان را تجربه کند.
«گفتگو با مرگ»
آرتور کوستلر
@renaissancetranslate
Mary Queen Of Scots (Original Motion Picture Soundtrack) CD.mp3
19.6 MB
موسیقی واپسین شب
قطعه حماسی و بسیار زیبای «سرانجام»
آهنگساز: ماکس ریختر
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «ماری ملکه اسکات‌ها»
سبک: کلاسیک، ساندترک، نیوایج
@renaissancetranslate
قطعه حماسی و بسیار زیبای «سرانجام»
آهنگساز: ماکس ریختر
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «ماری ملکه اسکات‌ها»
سبک: کلاسیک، ساندترک، نیوایج
@renaissancetranslate
Forwarded from اتچ بات
.
از اُلگا کنیپر به آنتوان چخوف
دوم سپتامبر ۱۹۰۲
مسکو
خیلی از روزگار خسته ام، از پا درآمده ام.. احساس می کنم کس دیگری هستم. حتما داری به من می خندی، همه می گویند این دختر دارد خود را از پا در می آورد مثل سنجاب توی قفس ورجه ورجه می کند و فکر می کند دارد کاری درست و حسابی می کند... عزیزم کاش می دانستی چه اندازه مشتاق آن روزها هستم... کجا همدیگر را خواهیم دید؟ چقدر از من دوری! نمی توانم تا آخر زمستان و تا آخر فصل که دیگر هر روز و هر ساعت با تو خواهم بود را صبر کنم... فقط می خواهم بدانی که امروز چقدر به فکر تو بودم و همین چقدر آرامش به من داده است. ولی من آن زندگی که می خواهم در اینجا بکنم. یعنی زندگی که وقتم در آن بیهوده هدر نشود و مجبور شوم با کسانی باشم که دوستشان ندارم و مرا تا سر حد جنون می کشاند... شاید برای کریسمس به یالتا نیایم با اینکه خیلی دلم می خواهد ببینمت آنتوان... به عکست نگاه می کنم و خنده و گریه ات را می شنوم همه وجودت را می بینم. نگاهی را در آن چشمان فوق العاده ات می بینم...می توانم بشنوم که مرا دختر با شکوه می نامی. این را خیلی دوست دارم.
الگای تو
✉️✉️✉️✉️✉️✉️✉️✉️✉️✉️✉️✉️
از آنتوان چخوف به الگا کنیپر
بیست و دوم سپتامبر ۱۹۰۲
یالتا
روز بخیر الگای عزیز...کبوتر ِخودم! حالت چطور است؟ خیلی وقت است برایت نامه ای ننوشته ام. هر چند آنطور که باید مقصر نیستم. تو نامه های مرا دوست نداری. می دانم و سلیقه ات را تحسین می کنم اما چه کنم که در این چند روز حال و روز خوبی نداشتم. امیدوارم شوهر پیر و بیچاره ات را ببخشی و از دستش عصبانی نشوی. آخرین نامه ات روحیه ام را خراب کرد. نوشته ای که برای کریسمس نمی آیی یالتا. نمی دانم با خودم چه کنم. دکتر می گوید می توانم به مسکو بروم دیگری می گوید مطلقاً نه. اما من نمی توانم اینجا بمانم. اصلاً نمی توانم بدون تو. توداری نکن. اولگا برایم از هرچه که در سر داری بنویس. جزئی ترین چیزها را برایم بنویس. نمی توانی تصور کنی نامه هایت چقدر برایم ارزش دارند. چقدر آرامم می کند. فراموش نکن که دوستت دارم. امروز می خواهم گورکی (ماکسیم گورکی) را ببینم. شاید بروم و تولستوی را هم ببینم...
همسر بی رحم تو! آنتوان
(دلبند عزیزترینم: نامه های عاشقانه آنتوان چخوف و اُلگا کنیپر | ترجمه: احمد پوری؛ نشر باغ نو)
@renaissancetranslate
از اُلگا کنیپر به آنتوان چخوف
دوم سپتامبر ۱۹۰۲
مسکو
خیلی از روزگار خسته ام، از پا درآمده ام.. احساس می کنم کس دیگری هستم. حتما داری به من می خندی، همه می گویند این دختر دارد خود را از پا در می آورد مثل سنجاب توی قفس ورجه ورجه می کند و فکر می کند دارد کاری درست و حسابی می کند... عزیزم کاش می دانستی چه اندازه مشتاق آن روزها هستم... کجا همدیگر را خواهیم دید؟ چقدر از من دوری! نمی توانم تا آخر زمستان و تا آخر فصل که دیگر هر روز و هر ساعت با تو خواهم بود را صبر کنم... فقط می خواهم بدانی که امروز چقدر به فکر تو بودم و همین چقدر آرامش به من داده است. ولی من آن زندگی که می خواهم در اینجا بکنم. یعنی زندگی که وقتم در آن بیهوده هدر نشود و مجبور شوم با کسانی باشم که دوستشان ندارم و مرا تا سر حد جنون می کشاند... شاید برای کریسمس به یالتا نیایم با اینکه خیلی دلم می خواهد ببینمت آنتوان... به عکست نگاه می کنم و خنده و گریه ات را می شنوم همه وجودت را می بینم. نگاهی را در آن چشمان فوق العاده ات می بینم...می توانم بشنوم که مرا دختر با شکوه می نامی. این را خیلی دوست دارم.
الگای تو
✉️✉️✉️✉️✉️✉️✉️✉️✉️✉️✉️✉️
از آنتوان چخوف به الگا کنیپر
بیست و دوم سپتامبر ۱۹۰۲
یالتا
روز بخیر الگای عزیز...کبوتر ِخودم! حالت چطور است؟ خیلی وقت است برایت نامه ای ننوشته ام. هر چند آنطور که باید مقصر نیستم. تو نامه های مرا دوست نداری. می دانم و سلیقه ات را تحسین می کنم اما چه کنم که در این چند روز حال و روز خوبی نداشتم. امیدوارم شوهر پیر و بیچاره ات را ببخشی و از دستش عصبانی نشوی. آخرین نامه ات روحیه ام را خراب کرد. نوشته ای که برای کریسمس نمی آیی یالتا. نمی دانم با خودم چه کنم. دکتر می گوید می توانم به مسکو بروم دیگری می گوید مطلقاً نه. اما من نمی توانم اینجا بمانم. اصلاً نمی توانم بدون تو. توداری نکن. اولگا برایم از هرچه که در سر داری بنویس. جزئی ترین چیزها را برایم بنویس. نمی توانی تصور کنی نامه هایت چقدر برایم ارزش دارند. چقدر آرامم می کند. فراموش نکن که دوستت دارم. امروز می خواهم گورکی (ماکسیم گورکی) را ببینم. شاید بروم و تولستوی را هم ببینم...
همسر بی رحم تو! آنتوان
(دلبند عزیزترینم: نامه های عاشقانه آنتوان چخوف و اُلگا کنیپر | ترجمه: احمد پوری؛ نشر باغ نو)
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
👍2
خریدن "آزادی" به قیمت "بی معنایی"
● انسان دموکراتیک، تنها در اکنون محض زندگی می کند و قانونی جز میل زودگذر ندارد. امروز یک غذای چرب و لذیذ به همراه شراب نوش جان می کند . فردا یک بودایی تمام عیار است، روزه ی زاهدانه، آب زلال و توسعه ی پایدار.
● دوشنبه، به قصد داشتن اندامی مناسب، ساعت ها بر روی یک دوچرخه ثابت رکاب میزند. سه شنبه، تمام روز را می خوابد، سپس دودی به بدن می زند و شکم چرانی مفصلی می کند. چهارشنبه، قصد خود را برای مطالعه ی فلسفه اعلام می کند، اما در نهایت ترجیح می دهد هیچ کاری انجام ندهد. روز پنج شنبه، بر سر میز ناهار، سیاست است که او را شعله ور می کند، بر ضد نظر همسایه اش برمی آشوبد و از شدت خشم بالا و پایین می پرد، و با همان شور غضبناک علیه جامعه مصرفی و جامعه نمایش اعلام جرم می کند.
● شب، به سینما می رود و به تماشای یک فیلم بسیار مزخرف درباره ی جنگ های قرون وسطایی می نشیند. به خانه بازمیگردد، میخوابد و خواب می بیند که وارد مبارزه ی مسلحانه برای آزادسازی خلق های تحت ستم شده است. فردای آن روز، در عین خماری به سر کار می رود و مذبوحانه می کوشد تا منشی دفتر مجاور را اغوا کند. او کسب و کار خوبی به هم خواهد زد، این تضمین شده است! سودهای کلان در انتظار اوست! اما الآن تعطیلات آخر هفته است، بحران اقتصادی است، هفته ی آینده همه چیز روبراه خواهد شد. زندگی سعادتمندی است و از همه مهم تر، به همان میزان که آزاد است بی معناست. خریدن آزادی به قیمت بی معنایی، قیمت گزافی نیست.
«نشان دموکراتیک»
آلن بدیو
@renaissancetranslate
● انسان دموکراتیک، تنها در اکنون محض زندگی می کند و قانونی جز میل زودگذر ندارد. امروز یک غذای چرب و لذیذ به همراه شراب نوش جان می کند . فردا یک بودایی تمام عیار است، روزه ی زاهدانه، آب زلال و توسعه ی پایدار.
● دوشنبه، به قصد داشتن اندامی مناسب، ساعت ها بر روی یک دوچرخه ثابت رکاب میزند. سه شنبه، تمام روز را می خوابد، سپس دودی به بدن می زند و شکم چرانی مفصلی می کند. چهارشنبه، قصد خود را برای مطالعه ی فلسفه اعلام می کند، اما در نهایت ترجیح می دهد هیچ کاری انجام ندهد. روز پنج شنبه، بر سر میز ناهار، سیاست است که او را شعله ور می کند، بر ضد نظر همسایه اش برمی آشوبد و از شدت خشم بالا و پایین می پرد، و با همان شور غضبناک علیه جامعه مصرفی و جامعه نمایش اعلام جرم می کند.
● شب، به سینما می رود و به تماشای یک فیلم بسیار مزخرف درباره ی جنگ های قرون وسطایی می نشیند. به خانه بازمیگردد، میخوابد و خواب می بیند که وارد مبارزه ی مسلحانه برای آزادسازی خلق های تحت ستم شده است. فردای آن روز، در عین خماری به سر کار می رود و مذبوحانه می کوشد تا منشی دفتر مجاور را اغوا کند. او کسب و کار خوبی به هم خواهد زد، این تضمین شده است! سودهای کلان در انتظار اوست! اما الآن تعطیلات آخر هفته است، بحران اقتصادی است، هفته ی آینده همه چیز روبراه خواهد شد. زندگی سعادتمندی است و از همه مهم تر، به همان میزان که آزاد است بی معناست. خریدن آزادی به قیمت بی معنایی، قیمت گزافی نیست.
«نشان دموکراتیک»
آلن بدیو
@renaissancetranslate
Forwarded from اتچ بات
.
چو بِه بودی «طبیب» از خود میازار
که بیماری توان بودن دگر بار
چو باران رفت بارانی میفکن
چو میوه سیر خوردی شاخ مشکن
چو خرمن برگرفتی گاو مفروش
که دون همت کند منت فراموش
منه بر روشنایی دل به یک بار
چراغ از بهر تاریکی نگه دار
وفاداری کن و نعمت شناسی
که بد فرجامی آرد ناسپاسی
جزای مردمی جز مردمی نیست
هر آنکو حق نداند آدمی نیست
و گر دانی که بدخویی کند یار
تو خوی خوب خویش از دست مگذار
من این رمز و مثال از خود نگفتم
دُری پیش من آوردند سُفتَم
ز خُردی تا بدین غایت که هستم
حدیث دیگری بر خود نبستم
حکیمی این حکایت بر زبان راند
دریغ آمد مرا مهمل فرو ماند
به نظم آوردمش تا دیر مانَد
خردمند آفرین بر وی بخواند
الا ای نیک رای نیک تدبیر
جوانمرد و جوان طبع و جهانگیر
شنیدم قصه‌های دلفروزت
مبارک باد سال و ماه روزت
ندانستند قدر فضل و رایت
وگرنه سر نهادندی به پایت
تو نیکویی کن و در دجله انداز
که ایزد در بیابانت دهد باز
که پیش از ما چو تو بسیار بودند
که نیک‌اندیش و بدکردار بودند
بدی کردند و نیکی با تن خویش
تو نیکوکار باش و بد میندیش
شنیدم هر چه در شیراز گویند
به هفت اقلیم عالم باز گویند
که سعدی هر چه گوید پند باشد
حریص پند دولتمند باشد
خدایت ناصر و دولت معین باد
دعای نیک خواهانت قرین باد
مراد و کام و بختت همنشین باد
تو را و هر که گوید همچنین باد
🍃حضرت سعدی
یکم اردیبهشت روز بزرگداشت «سعدی» شاعر، اندیشمند و اول معلم سخن در زبان پارسی گرامی باد.🌹
@renaissancetranslate
#سعدی #ادب #جوانمردی #شرافت
چو بِه بودی «طبیب» از خود میازار
که بیماری توان بودن دگر بار
چو باران رفت بارانی میفکن
چو میوه سیر خوردی شاخ مشکن
چو خرمن برگرفتی گاو مفروش
که دون همت کند منت فراموش
منه بر روشنایی دل به یک بار
چراغ از بهر تاریکی نگه دار
وفاداری کن و نعمت شناسی
که بد فرجامی آرد ناسپاسی
جزای مردمی جز مردمی نیست
هر آنکو حق نداند آدمی نیست
و گر دانی که بدخویی کند یار
تو خوی خوب خویش از دست مگذار
من این رمز و مثال از خود نگفتم
دُری پیش من آوردند سُفتَم
ز خُردی تا بدین غایت که هستم
حدیث دیگری بر خود نبستم
حکیمی این حکایت بر زبان راند
دریغ آمد مرا مهمل فرو ماند
به نظم آوردمش تا دیر مانَد
خردمند آفرین بر وی بخواند
الا ای نیک رای نیک تدبیر
جوانمرد و جوان طبع و جهانگیر
شنیدم قصه‌های دلفروزت
مبارک باد سال و ماه روزت
ندانستند قدر فضل و رایت
وگرنه سر نهادندی به پایت
تو نیکویی کن و در دجله انداز
که ایزد در بیابانت دهد باز
که پیش از ما چو تو بسیار بودند
که نیک‌اندیش و بدکردار بودند
بدی کردند و نیکی با تن خویش
تو نیکوکار باش و بد میندیش
شنیدم هر چه در شیراز گویند
به هفت اقلیم عالم باز گویند
که سعدی هر چه گوید پند باشد
حریص پند دولتمند باشد
خدایت ناصر و دولت معین باد
دعای نیک خواهانت قرین باد
مراد و کام و بختت همنشین باد
تو را و هر که گوید همچنین باد
🍃حضرت سعدی
یکم اردیبهشت روز بزرگداشت «سعدی» شاعر، اندیشمند و اول معلم سخن در زبان پارسی گرامی باد.🌹
@renaissancetranslate
#سعدی #ادب #جوانمردی #شرافت
Telegram
attach 📎
Forwarded from اتچ بات
تست فریب با تحلیل
دو سری عدد داریم سری الف شامل ۷۲۴،۹۴۷،۴۲۱،۸۴۳،۳۹۴،۰۵۴ است.این اعداد چه اشتراکی دارند؟تا زمانی که جوابی پیدا نکردی ادامه ی متن را نخوان.از آنچه فکر میکردی آسانتر است.عدد ۴ در هریک از آن ها وجود دارد .
حالا سری ب را امتحان کن ۳۴۹،۸۵۱،۲۷۴،۷۷۲،۰۳۲،۸۵۴،۱۱۳چه جیزی این اعداد را باهم مرتبط میکند؟تا وقتی ارتباط را کشف نکردی ،بقیه ی متن را نخوان.سری ب سخت تر است نه؟جواب :هیچ کدام از عدد ۶ استفاده نکرده اند.
از این چه چیزی یاد میگیری؟تشخیص "نبودن"به مراتب دشوارتر از تشخیص "بودن"است.به عبارت دیگر ما تاکید بیشتری بر آنچه هست میکنیم تا آن چه وجود ندارد.
تصور کن محصولی بحث برانگیز تولید میکنی مثل سس سالادی که حاوی درجه ی بالایی کلسترول است چه میکنی؟
روی برچسب بیست نوع ویتامین مختلفی را که در سس وجود دارد تبلیغ و درجه ی کلسترول را حذف میکنی .مشتریان متوجه نبودنش نمی شوند و خصوصیت های مثبت حاضر باعث ایجاد احساس امنیت و آگاهی درآنها می شود.
در نتیجه ما در درک اتفاقاتی که نیافتاده اند مشکل داریم .ما در برابر آنچه وجود ندارد نابیناییم.وقتی جنگی وجود دارد متوجه آن هستیم اما در دوران صلح برای نبود جنگ ارزش قائل نمی شویم. اگر سالم باشیم به ندرت راجع به بیمار بودن فکر میکنیم و..اگر بیشتر به فقدان ها فکر کنیم ممکن است واقعا خوشحالتر باشیم.
«هنر شفاف اندیشیدن»
رولف دوبلی
@renaissancetranslate
دو سری عدد داریم سری الف شامل ۷۲۴،۹۴۷،۴۲۱،۸۴۳،۳۹۴،۰۵۴ است.این اعداد چه اشتراکی دارند؟تا زمانی که جوابی پیدا نکردی ادامه ی متن را نخوان.از آنچه فکر میکردی آسانتر است.عدد ۴ در هریک از آن ها وجود دارد .
حالا سری ب را امتحان کن ۳۴۹،۸۵۱،۲۷۴،۷۷۲،۰۳۲،۸۵۴،۱۱۳چه جیزی این اعداد را باهم مرتبط میکند؟تا وقتی ارتباط را کشف نکردی ،بقیه ی متن را نخوان.سری ب سخت تر است نه؟جواب :هیچ کدام از عدد ۶ استفاده نکرده اند.
از این چه چیزی یاد میگیری؟تشخیص "نبودن"به مراتب دشوارتر از تشخیص "بودن"است.به عبارت دیگر ما تاکید بیشتری بر آنچه هست میکنیم تا آن چه وجود ندارد.
تصور کن محصولی بحث برانگیز تولید میکنی مثل سس سالادی که حاوی درجه ی بالایی کلسترول است چه میکنی؟
روی برچسب بیست نوع ویتامین مختلفی را که در سس وجود دارد تبلیغ و درجه ی کلسترول را حذف میکنی .مشتریان متوجه نبودنش نمی شوند و خصوصیت های مثبت حاضر باعث ایجاد احساس امنیت و آگاهی درآنها می شود.
در نتیجه ما در درک اتفاقاتی که نیافتاده اند مشکل داریم .ما در برابر آنچه وجود ندارد نابیناییم.وقتی جنگی وجود دارد متوجه آن هستیم اما در دوران صلح برای نبود جنگ ارزش قائل نمی شویم. اگر سالم باشیم به ندرت راجع به بیمار بودن فکر میکنیم و..اگر بیشتر به فقدان ها فکر کنیم ممکن است واقعا خوشحالتر باشیم.
«هنر شفاف اندیشیدن»
رولف دوبلی
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
لحظاتی هست که مردم دوستدار «جنایت» می شوند. آنها دوستدار جنایت اند، همه جنایت را دوست می دارند، همیشه دوستش می‌دارند، نه در بعضی لحظات.
میدانی، انگار مردم به توافق رسیده اند درباره آن دروغ بگویند و از همان وقت درباره‌اش دروغ گفته‌اند. همگی اعلام می دارند که از «بدی» نفرت دارند، اما پنهانی عاشق آنند.
«برادران کارامازوف»
فئودور داستایفسکی
@renaissancetranslate
میدانی، انگار مردم به توافق رسیده اند درباره آن دروغ بگویند و از همان وقت درباره‌اش دروغ گفته‌اند. همگی اعلام می دارند که از «بدی» نفرت دارند، اما پنهانی عاشق آنند.
«برادران کارامازوف»
فئودور داستایفسکی
@renaissancetranslate
👍2
Audio
موسیقی واپسین شب
پیانوی رمانتیک و بسیار زیبای «بالادِی برای ال»
آهنگساز: فیلیپ سارد
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «ال»(۱۹۷۵)
سبک: ساندترک، کلاسیک
@Renaissancetranslate
پیانوی رمانتیک و بسیار زیبای «بالادِی برای ال»
آهنگساز: فیلیپ سارد
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «ال»(۱۹۷۵)
سبک: ساندترک، کلاسیک
@Renaissancetranslate
دروغ‌ها چیزهای وحشتناکی هستند. می‌توان گفت، بزرگ‌ترین گناهانی که جامعه‌ی مدرن را می‌آزارند افزایش دروغ و سکوت است.
گستاخانه دروغ می‌گوییم و بعد زبان‌مان را قورت می‌دهیم. به هرحال، اگر تمام طول سال صرفا حقیقت را بگوییم، احتمالا حقیقت ارزشش را از دست بدهد.
«به آواز باد گوش بسپار»
هاروکی موراکامی
@renaissancetranslate
گستاخانه دروغ می‌گوییم و بعد زبان‌مان را قورت می‌دهیم. به هرحال، اگر تمام طول سال صرفا حقیقت را بگوییم، احتمالا حقیقت ارزشش را از دست بدهد.
«به آواز باد گوش بسپار»
هاروکی موراکامی
@renaissancetranslate
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
موسیقی واپسین شب
ترانه عاشقانه و بسیار زیبای «آرام آرام»
خواننده: آندره آ بوچللی
ارکستر فیلارمونیک وین
به رهبری کارل اشتونهایم
ریودوژانیرو، برزیل(۲۰۱۳)
ترانه سرا و آهنگساز: ریکاردو کاچونته
ترجمه: رضی الدین طبیب
سبک: پاپ، کلاسیک
@renaissancetranslate
ترانه عاشقانه و بسیار زیبای «آرام آرام»
خواننده: آندره آ بوچللی
ارکستر فیلارمونیک وین
به رهبری کارل اشتونهایم
ریودوژانیرو، برزیل(۲۰۱۳)
ترانه سرا و آهنگساز: ریکاردو کاچونته
ترجمه: رضی الدین طبیب
سبک: پاپ، کلاسیک
@renaissancetranslate
رنسانس
موسیقی واپسین شب ترانه عاشقانه و بسیار زیبای «آرام آرام» خواننده: آندره آ بوچللی ارکستر فیلارمونیک وین به رهبری کارل اشتونهایم ریودوژانیرو، برزیل(۲۰۱۳) ترانه سرا و آهنگساز: ریکاردو کاچونته ترجمه: رضی الدین طبیب سبک: پاپ، کلاسیک @renaissancetranslate
🖋ترجمه متن ترانه:
آرام آرام درخواهی یافت که باد بر چهره ات می وزد
و لبخند زیبایت را می رباید.
فصل زیبایی که در آستانه پایان است
در قلبت می پژمرد
عشق ات را می رباید
و آرام آرام در قطرات اشک تو ذوب می شود.
و آن «خاطره زیبا» که در گذر زمان رنگ باخته؛
منظورم همان روزهایی است که با من
در اتاقی زندگی میکردی
آه در بساط نداشتیم، اما لبریز از امید بودیم.
و آرام آرام تو من را و من تو را از دست می‌دهم
و آنچه که اتفاق افتاد برایمان بیش از پیش غریب می نماید
هنگامی که در دل شب از هر زمان دیگری واقعی تر بودی
و نه مثل حالا، در شب های غم انگیز شنبه.
ولی اکنون دستت را به من بده
و دوباره به من نزدیک شو
گلی زیبا می‌تواند در باغ ما جوانه زند
عشقی چنان سوزان که سرمای زمستان هم نمیتواند شعله اش را خاموش سازد.
گلی که می تواند از دل این عشق
میان من و تو بشکفد.
آرام آرام با گذشت زمان
آن لبخند دلربایی که باد بی‌رحم
از ما ربوده بود را
بر روی صورتت خواهی دید.
عشق از نو وفادار می شود
و {خواهی دید که به} سوی تو بازگشته است.
عشقی که باد بی‌رحم از ما دزدیده بود
یکبار دیگر به سوی تو بازگشته است..."
پی نوشت: ترانه مشهور «آرام آرام/A mano a mano» سروده مشترک «ریکاردو کاچونته» و «مارکو لوبرتی» در سال ۱۹۷۸ را به جرأت می‌توان یکی از زیباترین ترانه های عاشقانه در زبان ایتالیایی به شمار آورد که توسط بسیاری از خوانندگان دیگر در اقصی نقاط جهان تنظیم و بازخوانی شده است.
کاچونته خود نخستین بار این ترانه شنیدنی را در نوامبر ۱۹۷۸ در شهر سن رموی ایتالیا بر روی صحنه برد که به شدت مورد استقبال مخاطبان قرار گرفت. پس از آن «رینو گائتانی» خواننده فقید و مشهور ایتالیایی از آن در سال ۱۹۸۱ اجرای دیگری به دست داد که بیش از اجرای نخست مورد توجه قرار گرفت و تقریباً به امضای هنری و ماندگارترین اثز هنری اش مبدل شد؛ اجرایی که بیش از هرچیز با سبک اعتراضی و پرشور و روح شورشی او شباهت داشت و موجب شد بسیاری تصور کنند که این ترانه نه متعلق به کاچونته که از آن گائتانو است.
اما اجرای فوق با صدای درخشان «آندره آ بوچللی» شاید از هر اجرای دیگری لطیف تر و عاشقانه تر باشد.
امیدوارم که از شنیدن این اثر جاودانه لذت ببرید.
خواننده: آندره آ بوچللی
ارکستر فیلارمونیک وین
ریودوژانیرو، برزیل(۲۰۱۳)
ترانه سرا: ریکاردو کاچونته
متن و ترجمه: رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate
آرام آرام درخواهی یافت که باد بر چهره ات می وزد
و لبخند زیبایت را می رباید.
فصل زیبایی که در آستانه پایان است
در قلبت می پژمرد
عشق ات را می رباید
و آرام آرام در قطرات اشک تو ذوب می شود.
و آن «خاطره زیبا» که در گذر زمان رنگ باخته؛
منظورم همان روزهایی است که با من
در اتاقی زندگی میکردی
آه در بساط نداشتیم، اما لبریز از امید بودیم.
و آرام آرام تو من را و من تو را از دست می‌دهم
و آنچه که اتفاق افتاد برایمان بیش از پیش غریب می نماید
هنگامی که در دل شب از هر زمان دیگری واقعی تر بودی
و نه مثل حالا، در شب های غم انگیز شنبه.
ولی اکنون دستت را به من بده
و دوباره به من نزدیک شو
گلی زیبا می‌تواند در باغ ما جوانه زند
عشقی چنان سوزان که سرمای زمستان هم نمیتواند شعله اش را خاموش سازد.
گلی که می تواند از دل این عشق
میان من و تو بشکفد.
آرام آرام با گذشت زمان
آن لبخند دلربایی که باد بی‌رحم
از ما ربوده بود را
بر روی صورتت خواهی دید.
عشق از نو وفادار می شود
و {خواهی دید که به} سوی تو بازگشته است.
عشقی که باد بی‌رحم از ما دزدیده بود
یکبار دیگر به سوی تو بازگشته است..."
پی نوشت: ترانه مشهور «آرام آرام/A mano a mano» سروده مشترک «ریکاردو کاچونته» و «مارکو لوبرتی» در سال ۱۹۷۸ را به جرأت می‌توان یکی از زیباترین ترانه های عاشقانه در زبان ایتالیایی به شمار آورد که توسط بسیاری از خوانندگان دیگر در اقصی نقاط جهان تنظیم و بازخوانی شده است.
کاچونته خود نخستین بار این ترانه شنیدنی را در نوامبر ۱۹۷۸ در شهر سن رموی ایتالیا بر روی صحنه برد که به شدت مورد استقبال مخاطبان قرار گرفت. پس از آن «رینو گائتانی» خواننده فقید و مشهور ایتالیایی از آن در سال ۱۹۸۱ اجرای دیگری به دست داد که بیش از اجرای نخست مورد توجه قرار گرفت و تقریباً به امضای هنری و ماندگارترین اثز هنری اش مبدل شد؛ اجرایی که بیش از هرچیز با سبک اعتراضی و پرشور و روح شورشی او شباهت داشت و موجب شد بسیاری تصور کنند که این ترانه نه متعلق به کاچونته که از آن گائتانو است.
اما اجرای فوق با صدای درخشان «آندره آ بوچللی» شاید از هر اجرای دیگری لطیف تر و عاشقانه تر باشد.
امیدوارم که از شنیدن این اثر جاودانه لذت ببرید.
خواننده: آندره آ بوچللی
ارکستر فیلارمونیک وین
ریودوژانیرو، برزیل(۲۰۱۳)
ترانه سرا: ریکاردو کاچونته
متن و ترجمه: رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate
تنها دو گناه اصلی وجود دارد که باقی خطاها از آن نشات میگیرد،
کم طاقتی و تنبلی؛
انسان ها بخاطر کم طاقتی شان از بهشت رانده شدند،
و بخاطر تنبلی شان هیچ وقت نمی‌توانند دوباره به آن بازگردند.
«فرانتس کافکا»
@renaissancetranslate
کم طاقتی و تنبلی؛
انسان ها بخاطر کم طاقتی شان از بهشت رانده شدند،
و بخاطر تنبلی شان هیچ وقت نمی‌توانند دوباره به آن بازگردند.
«فرانتس کافکا»
@renaissancetranslate
«بهار» که بازمیگردد
شاید دیگر مرا بر زمین بازنیابد،
چقدر دلم میخواست باورکنم بهار هم یک انسان است.
به این امید که بیاید و برایم اشکی بریزد،
وقتی می‌بیند تنها دوست خود را از دست داده است.
بهار اما وجود حقیقی ندارد،
بهار تنها یک اصطلاح است،
حتی گل‌ها و برگ‌های سبز هم دوباره باز نمی‌گردند،
گل‌های دیگری می‌آیند و برگ‌های سبز دیگری.
همچنین روزهای ملایم دیگری،
هیچ‌چیز دوباره باز نمی‌گردد
و هیچ‌چیزی دوباره تکرار نمی‌شود
چرا که هر چیزی «واقعی» است.
«فرناندو پسوآ»
@renaissancetranslate
شاید دیگر مرا بر زمین بازنیابد،
چقدر دلم میخواست باورکنم بهار هم یک انسان است.
به این امید که بیاید و برایم اشکی بریزد،
وقتی می‌بیند تنها دوست خود را از دست داده است.
بهار اما وجود حقیقی ندارد،
بهار تنها یک اصطلاح است،
حتی گل‌ها و برگ‌های سبز هم دوباره باز نمی‌گردند،
گل‌های دیگری می‌آیند و برگ‌های سبز دیگری.
همچنین روزهای ملایم دیگری،
هیچ‌چیز دوباره باز نمی‌گردد
و هیچ‌چیزی دوباره تکرار نمی‌شود
چرا که هر چیزی «واقعی» است.
«فرناندو پسوآ»
@renaissancetranslate
.
«در دفاع از کاپیتالیسم»
اگر مشکلی در کار ما ــ همۀ ما ــ وجود داشته باشد، این است که فرصت تأمل دقیق دربارۀ بسیاری از پدیده‌های مدرن را از خود گرفتیم. ما مردمی کهن بودیم که در مواجهه با دنیای مدرن سرگیجه گرفتیم، مانند پیرمردی که او را سوار چرخ‌وفلک و ترن هوایی کنند و انتظار داشته باشند از تماشای شهر و فراز و فرود هیجان‌انگیز ریل‌های مدرنیته لذت ببرد. اینکه طبیعت دیرینه‌ماندۀ ما در برابر سرعت سرسام‌آور عصر مدرن جا می‌ماند، طبیعی بود. اما اگر تقصیری متوجه ماست، آن‌جاست که به خودمان فرصت ندادیم در پدیده‌های مدرن به درستی تأمل کنیم. پیش از تأملی دقیق، به دستگیره‌ای ایدئولوژیک آویختیم تا هم میلمان به عدم‌تغییر را ارضا کند، هم مجبور به خودانتقادی نشویم و هم در برابر دنیای پیچیدۀ مدرن احساس تحقیر نکنیم.
یکی از پدیده‌های مدرن (و به گمانم حیاتی‌ترین پدیدۀ مدرن) که ما فرصت تأمل در آن را از خود گرفتیم و خیلی زود درگیر جدال با آن شدیم، «کاپیتالیسم» بود. در این نوشته فقط به یکی از خطاهای رایج و عامه‌پسند دربارۀ کاپیتالیسم بسنده می‌کنم. تصور غلطی که وجود دارد این است که گمان می‌شود کاپیتالیسم نظام خاص پولدارهاست و نظامی است که در آن همه‌چیز به نفع پولدارها و به زیان فقراست. تصور می‌شود کاپیتالیسم نوعی نظام بهره‌کشی است که همۀ پولدارها را هر روز پولدارتر و همۀ فقرا را هر روز فقیرتر میکند... در یک کلام باید بگویم وای بر جامعه‌ای که چنین انگاره‌های نادرستی در آن جا بیفتد.
دوباره تأکید می‌کنم که در این نوشته می‌خواهم فقط به یک نکته اشاره کنم و از توضیحات بیشتر می‌گذرم. نکته این است که کاپیتالیسم دوست هیچ قشر و دشمن هیچ قشری نیست. مشکل این است که ما نمی‌دانیم کاپیتالیسم چیست. اگر کاپیتالیسم سویۀ بی‌رحم و ظالمی هم داشته باشد، اتفاقاً بیش از همه این بی‌رحمی گریبان پولدارها را میگیرد. اتفاقاً این قشر ثروتمند جامعه است که باید از کاپیتالیسم بترسد، زیرا اگر خود را تابع نظام سرمایه‌دارانه قرار ندهد، نابود می‌شود و البته تبعیت از نظم کاپیتالیستی بسیار دشواری است. در نظام غیرکاپیتالیستی می‌توان با فاسدترین روش‌ها ثروتمند شد و ثروتمند ماند، اما در نظام کاپیتالیستی ثروتمند شدن و ثروتمند ماندن فقط یک راه دارد: شرکت در رقابتی نامحدود، بی‌پایان و بی‌شفقت برای بازدهی اقتصادی بیشتر. برای بازدهی بیشتر پولدار بودن نه شرط کافی است و نه شرط لازم! فقط به این نکتۀ اساسی و تاریخی دقت کنید که با ظهور کاپیتالیسم ثروتمندان پیشین، به ویژه فئودال‌ها، یا رفته‌رفته فقیر شدند یا به حاشیه رانده شدند.
کاپیتالیسم رقابت نفسگیر برای بازدهی بیشتر را به سلول‌سلول پیکرۀ اقتصادی جامعه می‌آورد. این فرایند بیش از همه برای چه کسانی خطرناک است؟ برای ثروتمندان! افراد بی‌بضاعت چیزی برای از دست دادن ندارند، در حالی که در پویایی این نظام اقتصادی برای همۀ افراد بی‌بضاعت، کم‌استعداد، بی‌پشتوانه و محروم جامعه هم امکان اشتغال پیدا می‌شود. قرار نیست در اینجا به مسئلۀ «توزیع ثروت» بپردازم که آن بحث دیگری است. مسئله این است که فقط تأکید کنم، این تصور که کاپیتالیسم دشمن فقرا و رفیق پولدارهاست، اساساً غلط است.
در نظام کاپیتالیستی «ثروت» باید در خدمت بازدهی و زایایی بیشتر قرار گیرد و در نتیجه مجبور است به جامعه خدمت‌رسانی کند، ذائقۀ جامعه را شیرین کند و چشم و دل مردم را با تولیدات خود ارضا کند. به این ترتیب رابطه‌ای ارگانیک و حیاتی میان صاحب سرمایه و جامعه برقرار می‌شود. صاحب سرمایه دیگر نمیتواند مانند تافته‌ای جدابافته در حاشیۀ جامعه در املاک خود بچَرَد و بدون هیچ خدمت و خلاقیتی هر روز فربه‌تر شود. بلکه باید آستین بالا بزند، شغل ایجاد کند، ثروت‌سازی کند و این ثروت را در چرخۀ مالی جامعه جاری کند تا سایر بخش‌های جامعه (به ویژه بخش موسوم به طبقۀ متوسط) ثروتمندتر شوند تا بتوانند تولیدات او را بخرند. در جامعۀ کاپیتالیستی سود در تولید و خدمات است، نه در ملک و پول خوابیده.
در پایان یادآوری می‌کنم دفاع از کاپیتالیسم به این معنا نیست که این نظام بی‌نقص، کامل و اخلاقی است. در این دنیا چیز کاملی وجود نداشته و نخواهد داشت، بلکه مسئله این است که کاپیتالیسم کارآمدترین و بهینه‌ترین نظام اقتصادی است. جایگزینی برای این نظام وجود ندارد و هر جایگزینی فقط زایایی و در نتیجه رفاه جامعه را پایین می‌آورد و بازندۀ این افت زایایی قطعاً پولدارها نیستند! پایین آمدن زایایی جامعه اول گریبان فقرا را میگیرد و بعد به طبقه متوسط آسیب میزند. در مقابل، پولدارها در جامعۀ راکد حاشیۀ امن فراخی دارند! بسیار فراخ! کاپیتالیسم اگر دشمن کسی باشد، دشمن مفتخورهاست.
پی‌نوشت: روشن است که آنچه گفتم متأثر از آرای لودویگ فون میزس و مکتب اتریش است.
«مهدی تدینی»
(از صفحه تلگرامی تاریخ اندیشی)
@renaissancetranslate
«در دفاع از کاپیتالیسم»
اگر مشکلی در کار ما ــ همۀ ما ــ وجود داشته باشد، این است که فرصت تأمل دقیق دربارۀ بسیاری از پدیده‌های مدرن را از خود گرفتیم. ما مردمی کهن بودیم که در مواجهه با دنیای مدرن سرگیجه گرفتیم، مانند پیرمردی که او را سوار چرخ‌وفلک و ترن هوایی کنند و انتظار داشته باشند از تماشای شهر و فراز و فرود هیجان‌انگیز ریل‌های مدرنیته لذت ببرد. اینکه طبیعت دیرینه‌ماندۀ ما در برابر سرعت سرسام‌آور عصر مدرن جا می‌ماند، طبیعی بود. اما اگر تقصیری متوجه ماست، آن‌جاست که به خودمان فرصت ندادیم در پدیده‌های مدرن به درستی تأمل کنیم. پیش از تأملی دقیق، به دستگیره‌ای ایدئولوژیک آویختیم تا هم میلمان به عدم‌تغییر را ارضا کند، هم مجبور به خودانتقادی نشویم و هم در برابر دنیای پیچیدۀ مدرن احساس تحقیر نکنیم.
یکی از پدیده‌های مدرن (و به گمانم حیاتی‌ترین پدیدۀ مدرن) که ما فرصت تأمل در آن را از خود گرفتیم و خیلی زود درگیر جدال با آن شدیم، «کاپیتالیسم» بود. در این نوشته فقط به یکی از خطاهای رایج و عامه‌پسند دربارۀ کاپیتالیسم بسنده می‌کنم. تصور غلطی که وجود دارد این است که گمان می‌شود کاپیتالیسم نظام خاص پولدارهاست و نظامی است که در آن همه‌چیز به نفع پولدارها و به زیان فقراست. تصور می‌شود کاپیتالیسم نوعی نظام بهره‌کشی است که همۀ پولدارها را هر روز پولدارتر و همۀ فقرا را هر روز فقیرتر میکند... در یک کلام باید بگویم وای بر جامعه‌ای که چنین انگاره‌های نادرستی در آن جا بیفتد.
دوباره تأکید می‌کنم که در این نوشته می‌خواهم فقط به یک نکته اشاره کنم و از توضیحات بیشتر می‌گذرم. نکته این است که کاپیتالیسم دوست هیچ قشر و دشمن هیچ قشری نیست. مشکل این است که ما نمی‌دانیم کاپیتالیسم چیست. اگر کاپیتالیسم سویۀ بی‌رحم و ظالمی هم داشته باشد، اتفاقاً بیش از همه این بی‌رحمی گریبان پولدارها را میگیرد. اتفاقاً این قشر ثروتمند جامعه است که باید از کاپیتالیسم بترسد، زیرا اگر خود را تابع نظام سرمایه‌دارانه قرار ندهد، نابود می‌شود و البته تبعیت از نظم کاپیتالیستی بسیار دشواری است. در نظام غیرکاپیتالیستی می‌توان با فاسدترین روش‌ها ثروتمند شد و ثروتمند ماند، اما در نظام کاپیتالیستی ثروتمند شدن و ثروتمند ماندن فقط یک راه دارد: شرکت در رقابتی نامحدود، بی‌پایان و بی‌شفقت برای بازدهی اقتصادی بیشتر. برای بازدهی بیشتر پولدار بودن نه شرط کافی است و نه شرط لازم! فقط به این نکتۀ اساسی و تاریخی دقت کنید که با ظهور کاپیتالیسم ثروتمندان پیشین، به ویژه فئودال‌ها، یا رفته‌رفته فقیر شدند یا به حاشیه رانده شدند.
کاپیتالیسم رقابت نفسگیر برای بازدهی بیشتر را به سلول‌سلول پیکرۀ اقتصادی جامعه می‌آورد. این فرایند بیش از همه برای چه کسانی خطرناک است؟ برای ثروتمندان! افراد بی‌بضاعت چیزی برای از دست دادن ندارند، در حالی که در پویایی این نظام اقتصادی برای همۀ افراد بی‌بضاعت، کم‌استعداد، بی‌پشتوانه و محروم جامعه هم امکان اشتغال پیدا می‌شود. قرار نیست در اینجا به مسئلۀ «توزیع ثروت» بپردازم که آن بحث دیگری است. مسئله این است که فقط تأکید کنم، این تصور که کاپیتالیسم دشمن فقرا و رفیق پولدارهاست، اساساً غلط است.
در نظام کاپیتالیستی «ثروت» باید در خدمت بازدهی و زایایی بیشتر قرار گیرد و در نتیجه مجبور است به جامعه خدمت‌رسانی کند، ذائقۀ جامعه را شیرین کند و چشم و دل مردم را با تولیدات خود ارضا کند. به این ترتیب رابطه‌ای ارگانیک و حیاتی میان صاحب سرمایه و جامعه برقرار می‌شود. صاحب سرمایه دیگر نمیتواند مانند تافته‌ای جدابافته در حاشیۀ جامعه در املاک خود بچَرَد و بدون هیچ خدمت و خلاقیتی هر روز فربه‌تر شود. بلکه باید آستین بالا بزند، شغل ایجاد کند، ثروت‌سازی کند و این ثروت را در چرخۀ مالی جامعه جاری کند تا سایر بخش‌های جامعه (به ویژه بخش موسوم به طبقۀ متوسط) ثروتمندتر شوند تا بتوانند تولیدات او را بخرند. در جامعۀ کاپیتالیستی سود در تولید و خدمات است، نه در ملک و پول خوابیده.
در پایان یادآوری می‌کنم دفاع از کاپیتالیسم به این معنا نیست که این نظام بی‌نقص، کامل و اخلاقی است. در این دنیا چیز کاملی وجود نداشته و نخواهد داشت، بلکه مسئله این است که کاپیتالیسم کارآمدترین و بهینه‌ترین نظام اقتصادی است. جایگزینی برای این نظام وجود ندارد و هر جایگزینی فقط زایایی و در نتیجه رفاه جامعه را پایین می‌آورد و بازندۀ این افت زایایی قطعاً پولدارها نیستند! پایین آمدن زایایی جامعه اول گریبان فقرا را میگیرد و بعد به طبقه متوسط آسیب میزند. در مقابل، پولدارها در جامعۀ راکد حاشیۀ امن فراخی دارند! بسیار فراخ! کاپیتالیسم اگر دشمن کسی باشد، دشمن مفتخورهاست.
پی‌نوشت: روشن است که آنچه گفتم متأثر از آرای لودویگ فون میزس و مکتب اتریش است.
«مهدی تدینی»
(از صفحه تلگرامی تاریخ اندیشی)
@renaissancetranslate
🤬2👍1
Audio
موسیقی واپسین شب
قطعه نوستالژیک و زیبای
«روزی مرا به یاد خواهی آورد»
آهنگساز: پل موریه
تنظیم برای ارکستر: فرانک پورسل
آلبوم موسیقی متن سریال تلویزیونی «بذر رنج»(۱۹۷۳)/ با نام «پل کوچولو» در تلویزیون ایران
سبک: ایزی لیسنینگ، پاپ، ساندترک
@renaissancetranslate
قطعه نوستالژیک و زیبای
«روزی مرا به یاد خواهی آورد»
آهنگساز: پل موریه
تنظیم برای ارکستر: فرانک پورسل
آلبوم موسیقی متن سریال تلویزیونی «بذر رنج»(۱۹۷۳)/ با نام «پل کوچولو» در تلویزیون ایران
سبک: ایزی لیسنینگ، پاپ، ساندترک
@renaissancetranslate
به عقیدۀ رولو مِی(روان درمانگر اگزيستانسيال)، یکی از راهکارهای مقابله با هراس از مرگ، به‌جاگذاشتن یک «سرزمین سوخته» برای فرشتۀ مرگ است.
سخن او چنین است:
"به تو ای فرشتۀ مرگ، سرزمین سوخته‌ای تحویل می‌دهم..."
به این معنی که وقتی فرشتۀ مرگ در می‌رسد، هیچ لذتی نمانده باشد که در طول زندگی از آن بهره نگرفته باشید و هیچ فرصتی نباشد که از دست داده باشید.
یعنی با فرارسیدنِ مرگ، هرچیزی را که در زندگی به شما احساس خوبی و احساس خوشی می‌داد، تعقیب کرده و آرزوی برنیامده‌ای برای خود باقی نگذاشته باشيد.
«مصطفي ملكيان»
@renaissancetranslate
سخن او چنین است:
"به تو ای فرشتۀ مرگ، سرزمین سوخته‌ای تحویل می‌دهم..."
به این معنی که وقتی فرشتۀ مرگ در می‌رسد، هیچ لذتی نمانده باشد که در طول زندگی از آن بهره نگرفته باشید و هیچ فرصتی نباشد که از دست داده باشید.
یعنی با فرارسیدنِ مرگ، هرچیزی را که در زندگی به شما احساس خوبی و احساس خوشی می‌داد، تعقیب کرده و آرزوی برنیامده‌ای برای خود باقی نگذاشته باشيد.
«مصطفي ملكيان»
@renaissancetranslate
👍1
ای فتنه و فساد!
تو چه زود در انديشه
مردان نوميد رخنه مي كنی!
نمایشنامه «ریچارد سوم»
ویلیام شكسپير
@renaissancetranslate
تو چه زود در انديشه
مردان نوميد رخنه مي كنی!
نمایشنامه «ریچارد سوم»
ویلیام شكسپير
@renaissancetranslate