رنسانس
موسیقی واپسین شب ترانه عاشقانه و بسیار زیبای «آرام آرام» خواننده: آندره آ بوچللی ارکستر فیلارمونیک وین به رهبری کارل اشتونهایم ریودوژانیرو، برزیل(۲۰۱۳) ترانه سرا و آهنگساز: ریکاردو کاچونته ترجمه: رضی الدین طبیب سبک: پاپ، کلاسیک @renaissancetranslate
🖋ترجمه متن ترانه:
آرام آرام درخواهی یافت که باد بر چهره ات می وزد
و لبخند زیبایت را می رباید.
فصل زیبایی که در آستانه پایان است
در قلبت می پژمرد
عشق ات را می رباید
و آرام آرام در قطرات اشک تو ذوب می شود.
و آن «خاطره زیبا» که در گذر زمان رنگ باخته؛
منظورم همان روزهایی است که با من
در اتاقی زندگی می‌کردی
آه در بساط نداشتیم، اما لبریز از امید بودیم.
و آرام آرام تو من را و من تو را از دست می‌دهم
و آنچه که اتفاق افتاد برایمان بیش از پیش غریب می نماید
هنگامی که در دل شب از هر زمان دیگری واقعی تر بودی
و نه مثل حالا، در شب های غم انگیز شنبه.
ولی اکنون دستت را به من بده
و دوباره به من نزدیک شو
گلی زیبا می‌تواند در باغ ما جوانه زند
عشقی چنان سوزان که سرمای زمستان هم نمیتواند شعله اش را خاموش سازد.
گلی که می تواند از دل این عشق
میان من و تو بشکفد.
آرام آرام با گذشت زمان
آن لبخند دلربایی که باد بی‌رحم
از ما ربوده بود را
بر روی صورتت خواهی دید.
عشق از نو وفادار می شود
و {خواهی دید که به} سوی تو بازگشته است.
عشقی که باد بی‌رحم از ما دزدیده بود
یکبار دیگر به سوی تو بازگشته است..."
پی نوشت: ترانه مشهور «آرام آرام/A mano a mano» سروده مشترک «ریکاردو کاچونته» و «مارکو لوبرتی» در سال ۱۹۷۸ را به جرأت می‌توان یکی از زیباترین ترانه های عاشقانه در زبان ایتالیایی به شمار آورد که توسط بسیاری از خوانندگان دیگر در اقصی نقاط جهان تنظیم و بازخوانی شده است.
کاچونته خود نخستین بار این ترانه شنیدنی را در نوامبر ۱۹۷۸ در شهر سن رموی ایتالیا بر روی صحنه برد که به شدت مورد استقبال مخاطبان قرار گرفت. پس از آن «رینو گائتانی» خواننده فقید و مشهور ایتالیایی از آن در سال ۱۹۸۱ اجرای دیگری به دست داد که بیش از اجرای نخست مورد توجه قرار گرفت و تقریباً به امضای هنری و ماندگارترین اثز هنری اش مبدل شد؛ اجرایی که بیش از هرچیز با سبک اعتراضی و پرشور و روح شورشی او شباهت داشت و موجب شد بسیاری تصور کنند که این ترانه نه متعلق به کاچونته که از آن گائتانو است.
اما اجرای فوق با صدای درخشان «آندره آ بوچللی» شاید از هر اجرای دیگری لطیف تر و عاشقانه تر باشد.
امیدوارم که از شنیدن این اثر جاودانه لذت ببرید.
خواننده: آندره آ بوچللی
ارکستر فیلارمونیک وین
ریودوژانیرو، برزیل(۲۰۱۳)
ترانه سرا: ریکاردو کاچونته
متن و ترجمه: رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate
آرام آرام درخواهی یافت که باد بر چهره ات می وزد
و لبخند زیبایت را می رباید.
فصل زیبایی که در آستانه پایان است
در قلبت می پژمرد
عشق ات را می رباید
و آرام آرام در قطرات اشک تو ذوب می شود.
و آن «خاطره زیبا» که در گذر زمان رنگ باخته؛
منظورم همان روزهایی است که با من
در اتاقی زندگی می‌کردی
آه در بساط نداشتیم، اما لبریز از امید بودیم.
و آرام آرام تو من را و من تو را از دست می‌دهم
و آنچه که اتفاق افتاد برایمان بیش از پیش غریب می نماید
هنگامی که در دل شب از هر زمان دیگری واقعی تر بودی
و نه مثل حالا، در شب های غم انگیز شنبه.
ولی اکنون دستت را به من بده
و دوباره به من نزدیک شو
گلی زیبا می‌تواند در باغ ما جوانه زند
عشقی چنان سوزان که سرمای زمستان هم نمیتواند شعله اش را خاموش سازد.
گلی که می تواند از دل این عشق
میان من و تو بشکفد.
آرام آرام با گذشت زمان
آن لبخند دلربایی که باد بی‌رحم
از ما ربوده بود را
بر روی صورتت خواهی دید.
عشق از نو وفادار می شود
و {خواهی دید که به} سوی تو بازگشته است.
عشقی که باد بی‌رحم از ما دزدیده بود
یکبار دیگر به سوی تو بازگشته است..."
پی نوشت: ترانه مشهور «آرام آرام/A mano a mano» سروده مشترک «ریکاردو کاچونته» و «مارکو لوبرتی» در سال ۱۹۷۸ را به جرأت می‌توان یکی از زیباترین ترانه های عاشقانه در زبان ایتالیایی به شمار آورد که توسط بسیاری از خوانندگان دیگر در اقصی نقاط جهان تنظیم و بازخوانی شده است.
کاچونته خود نخستین بار این ترانه شنیدنی را در نوامبر ۱۹۷۸ در شهر سن رموی ایتالیا بر روی صحنه برد که به شدت مورد استقبال مخاطبان قرار گرفت. پس از آن «رینو گائتانی» خواننده فقید و مشهور ایتالیایی از آن در سال ۱۹۸۱ اجرای دیگری به دست داد که بیش از اجرای نخست مورد توجه قرار گرفت و تقریباً به امضای هنری و ماندگارترین اثز هنری اش مبدل شد؛ اجرایی که بیش از هرچیز با سبک اعتراضی و پرشور و روح شورشی او شباهت داشت و موجب شد بسیاری تصور کنند که این ترانه نه متعلق به کاچونته که از آن گائتانو است.
اما اجرای فوق با صدای درخشان «آندره آ بوچللی» شاید از هر اجرای دیگری لطیف تر و عاشقانه تر باشد.
امیدوارم که از شنیدن این اثر جاودانه لذت ببرید.
خواننده: آندره آ بوچللی
ارکستر فیلارمونیک وین
ریودوژانیرو، برزیل(۲۰۱۳)
ترانه سرا: ریکاردو کاچونته
متن و ترجمه: رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate
تنها دو گناه اصلی وجود دارد که باقی خطاها از آن نشات میگیرد،
کم طاقتی و تنبلی؛
انسان ها بخاطر کم طاقتی شان از بهشت رانده شدند،
و بخاطر تنبلی شان هیچ وقت نمی‌توانند دوباره به آن بازگردند.
«فرانتس کافکا»
@renaissancetranslate
کم طاقتی و تنبلی؛
انسان ها بخاطر کم طاقتی شان از بهشت رانده شدند،
و بخاطر تنبلی شان هیچ وقت نمی‌توانند دوباره به آن بازگردند.
«فرانتس کافکا»
@renaissancetranslate
«بهار» که بازمی‌گردد
شاید دیگر مرا بر زمین بازنیابد،
چقدر دلم میخواست باورکنم بهار هم یک انسان است.
به این امید که بیاید و برایم اشکی بریزد،
وقتی می‌بیند تنها دوست خود را از دست داده است.
بهار اما وجود حقیقی ندارد،
بهار تنها یک اصطلاح است،
حتی گل‌ها و برگ‌های سبز هم دوباره باز نمی‌گردند،
گل‌های دیگری می‌آیند و برگ‌های سبز دیگری.
همچنین روزهای ملایم دیگری،
هیچ‌چیز دوباره باز نمی‌گردد
و هیچ‌چیزی دوباره تکرار نمی‌شود
چرا که هر چیزی «واقعی» است.
«فرناندو پسوآ»
@renaissancetranslate
شاید دیگر مرا بر زمین بازنیابد،
چقدر دلم میخواست باورکنم بهار هم یک انسان است.
به این امید که بیاید و برایم اشکی بریزد،
وقتی می‌بیند تنها دوست خود را از دست داده است.
بهار اما وجود حقیقی ندارد،
بهار تنها یک اصطلاح است،
حتی گل‌ها و برگ‌های سبز هم دوباره باز نمی‌گردند،
گل‌های دیگری می‌آیند و برگ‌های سبز دیگری.
همچنین روزهای ملایم دیگری،
هیچ‌چیز دوباره باز نمی‌گردد
و هیچ‌چیزی دوباره تکرار نمی‌شود
چرا که هر چیزی «واقعی» است.
«فرناندو پسوآ»
@renaissancetranslate
.
«در دفاع از کاپیتالیسم»
اگر مشکلی در کار ما ــ همۀ ما ــ وجود داشته باشد، این است که فرصت تأمل دقیق دربارۀ بسیاری از پدیده‌های مدرن را از خود گرفتیم. ما مردمی کهن بودیم که در مواجهه با دنیای مدرن سرگیجه گرفتیم، مانند پیرمردی که او را سوار چرخ‌وفلک و ترن هوایی کنند و انتظار داشته باشند از تماشای شهر و فراز و فرود هیجان‌انگیز ریل‌های مدرنیته لذت ببرد. اینکه طبیعت دیرینه‌ماندۀ ما در برابر سرعت سرسام‌آور عصر مدرن جا می‌ماند، طبیعی بود. اما اگر تقصیری متوجه ماست، آن‌جاست که به خودمان فرصت ندادیم در پدیده‌های مدرن به درستی تأمل کنیم. پیش از تأملی دقیق، به دستگیره‌ای ایدئولوژیک آویختیم تا هم میلمان به عدم‌تغییر را ارضا کند، هم مجبور به خودانتقادی نشویم و هم در برابر دنیای پیچیدۀ مدرن احساس تحقیر نکنیم.
یکی از پدیده‌های مدرن (و به گمانم حیاتی‌ترین پدیدۀ مدرن) که ما فرصت تأمل در آن را از خود گرفتیم و خیلی زود درگیر جدال با آن شدیم، «کاپیتالیسم» بود. در این نوشته فقط به یکی از خطاهای رایج و عامه‌پسند دربارۀ کاپیتالیسم بسنده می‌کنم. تصور غلطی که وجود دارد این است که گمان می‌شود کاپیتالیسم نظام خاص پولدارهاست و نظامی است که در آن همه‌چیز به نفع پولدارها و به زیان فقراست. تصور می‌شود کاپیتالیسم نوعی نظام بهره‌کشی است که همۀ پولدارها را هر روز پولدارتر و همۀ فقرا را هر روز فقیرتر می‌کند... در یک کلام باید بگویم وای بر جامعه‌ای که چنین انگاره‌های نادرستی در آن جا بیفتد.
دوباره تأکید می‌کنم که در این نوشته می‌خواهم فقط به یک نکته اشاره کنم و از توضیحات بیشتر می‌گذرم. نکته این است که کاپیتالیسم دوست هیچ قشر و دشمن هیچ قشری نیست. مشکل این است که ما نمی‌دانیم کاپیتالیسم چیست. اگر کاپیتالیسم سویۀ بی‌رحم و ظالمی هم داشته باشد، اتفاقاً بیش از همه این بی‌رحمی گریبان پولدارها را میگیرد. اتفاقاً این قشر ثروتمند جامعه است که باید از کاپیتالیسم بترسد، زیرا اگر خود را تابع نظام سرمایه‌دارانه قرار ندهد، نابود می‌شود و البته تبعیت از نظم کاپیتالیستی بسیار دشواری است. در نظام غیرکاپیتالیستی می‌توان با فاسدترین روش‌ها ثروتمند شد و ثروتمند ماند، اما در نظام کاپیتالیستی ثروتمند شدن و ثروتمند ماندن فقط یک راه دارد: شرکت در رقابتی نامحدود، بی‌پایان و بی‌شفقت برای بازدهی اقتصادی بیشتر. برای بازدهی بیشتر پولدار بودن نه شرط کافی است و نه شرط لازم! فقط به این نکتۀ اساسی و تاریخی دقت کنید که با ظهور کاپیتالیسم ثروتمندان پیشین، به ویژه فئودال‌ها، یا رفته‌رفته فقیر شدند یا به حاشیه رانده شدند.
کاپیتالیسم رقابت نفسگیر برای بازدهی بیشتر را به سلول‌سلول پیکرۀ اقتصادی جامعه می‌آورد. این فرایند بیش از همه برای چه کسانی خطرناک است؟ برای ثروتمندان! افراد بی‌بضاعت چیزی برای از دست دادن ندارند، در حالی که در پویایی این نظام اقتصادی برای همۀ افراد بی‌بضاعت، کم‌استعداد، بی‌پشتوانه و محروم جامعه هم امکان اشتغال پیدا می‌شود. قرار نیست در اینجا به مسئلۀ «توزیع ثروت» بپردازم که آن بحث دیگری است. مسئله این است که فقط تأکید کنم، این تصور که کاپیتالیسم دشمن فقرا و رفیق پولدارهاست، اساساً غلط است.
در نظام کاپیتالیستی «ثروت» باید در خدمت بازدهی و زایایی بیشتر قرار گیرد و در نتیجه مجبور است به جامعه خدمت‌رسانی کند، ذائقۀ جامعه را شیرین کند و چشم و دل مردم را با تولیدات خود ارضا کند. به این ترتیب رابطه‌ای ارگانیک و حیاتی میان صاحب سرمایه و جامعه برقرار می‌شود. صاحب سرمایه دیگر نمیتواند مانند تافته‌ای جدابافته در حاشیۀ جامعه در املاک خود بچَرَد و بدون هیچ خدمت و خلاقیتی هر روز فربه‌تر شود. بلکه باید آستین بالا بزند، شغل ایجاد کند، ثروت‌سازی کند و این ثروت را در چرخۀ مالی جامعه جاری کند تا سایر بخش‌های جامعه (به ویژه بخش موسوم به طبقۀ متوسط) ثروتمندتر شوند تا بتوانند تولیدات او را بخرند. در جامعۀ کاپیتالیستی سود در تولید و خدمات است، نه در ملک و پول خوابیده.
در پایان یادآوری می‌کنم دفاع از کاپیتالیسم به این معنا نیست که این نظام بی‌نقص، کامل و اخلاقی است. در این دنیا چیز کاملی وجود نداشته و نخواهد داشت، بلکه مسئله این است که کاپیتالیسم کارآمدترین و بهینه‌ترین نظام اقتصادی است. جایگزینی برای این نظام وجود ندارد و هر جایگزینی فقط زایایی و در نتیجه رفاه جامعه را پایین می‌آورد و بازندۀ این افت زایایی قطعاً پولدارها نیستند! پایین آمدن زایایی جامعه اول گریبان فقرا را میگیرد و بعد به طبقه متوسط آسیب می‌زند. در مقابل، پولدارها در جامعۀ راکد حاشیۀ امن فراخی دارند! بسیار فراخ! کاپیتالیسم اگر دشمن کسی باشد، دشمن مفتخورهاست.
پی‌نوشت: روشن است که آنچه گفتم متأثر از آرای لودویگ فون میزس و مکتب اتریش است.
«مهدی تدینی»
(از صفحه تلگرامی تاریخ اندیشی)
@renaissancetranslate
«در دفاع از کاپیتالیسم»
اگر مشکلی در کار ما ــ همۀ ما ــ وجود داشته باشد، این است که فرصت تأمل دقیق دربارۀ بسیاری از پدیده‌های مدرن را از خود گرفتیم. ما مردمی کهن بودیم که در مواجهه با دنیای مدرن سرگیجه گرفتیم، مانند پیرمردی که او را سوار چرخ‌وفلک و ترن هوایی کنند و انتظار داشته باشند از تماشای شهر و فراز و فرود هیجان‌انگیز ریل‌های مدرنیته لذت ببرد. اینکه طبیعت دیرینه‌ماندۀ ما در برابر سرعت سرسام‌آور عصر مدرن جا می‌ماند، طبیعی بود. اما اگر تقصیری متوجه ماست، آن‌جاست که به خودمان فرصت ندادیم در پدیده‌های مدرن به درستی تأمل کنیم. پیش از تأملی دقیق، به دستگیره‌ای ایدئولوژیک آویختیم تا هم میلمان به عدم‌تغییر را ارضا کند، هم مجبور به خودانتقادی نشویم و هم در برابر دنیای پیچیدۀ مدرن احساس تحقیر نکنیم.
یکی از پدیده‌های مدرن (و به گمانم حیاتی‌ترین پدیدۀ مدرن) که ما فرصت تأمل در آن را از خود گرفتیم و خیلی زود درگیر جدال با آن شدیم، «کاپیتالیسم» بود. در این نوشته فقط به یکی از خطاهای رایج و عامه‌پسند دربارۀ کاپیتالیسم بسنده می‌کنم. تصور غلطی که وجود دارد این است که گمان می‌شود کاپیتالیسم نظام خاص پولدارهاست و نظامی است که در آن همه‌چیز به نفع پولدارها و به زیان فقراست. تصور می‌شود کاپیتالیسم نوعی نظام بهره‌کشی است که همۀ پولدارها را هر روز پولدارتر و همۀ فقرا را هر روز فقیرتر می‌کند... در یک کلام باید بگویم وای بر جامعه‌ای که چنین انگاره‌های نادرستی در آن جا بیفتد.
دوباره تأکید می‌کنم که در این نوشته می‌خواهم فقط به یک نکته اشاره کنم و از توضیحات بیشتر می‌گذرم. نکته این است که کاپیتالیسم دوست هیچ قشر و دشمن هیچ قشری نیست. مشکل این است که ما نمی‌دانیم کاپیتالیسم چیست. اگر کاپیتالیسم سویۀ بی‌رحم و ظالمی هم داشته باشد، اتفاقاً بیش از همه این بی‌رحمی گریبان پولدارها را میگیرد. اتفاقاً این قشر ثروتمند جامعه است که باید از کاپیتالیسم بترسد، زیرا اگر خود را تابع نظام سرمایه‌دارانه قرار ندهد، نابود می‌شود و البته تبعیت از نظم کاپیتالیستی بسیار دشواری است. در نظام غیرکاپیتالیستی می‌توان با فاسدترین روش‌ها ثروتمند شد و ثروتمند ماند، اما در نظام کاپیتالیستی ثروتمند شدن و ثروتمند ماندن فقط یک راه دارد: شرکت در رقابتی نامحدود، بی‌پایان و بی‌شفقت برای بازدهی اقتصادی بیشتر. برای بازدهی بیشتر پولدار بودن نه شرط کافی است و نه شرط لازم! فقط به این نکتۀ اساسی و تاریخی دقت کنید که با ظهور کاپیتالیسم ثروتمندان پیشین، به ویژه فئودال‌ها، یا رفته‌رفته فقیر شدند یا به حاشیه رانده شدند.
کاپیتالیسم رقابت نفسگیر برای بازدهی بیشتر را به سلول‌سلول پیکرۀ اقتصادی جامعه می‌آورد. این فرایند بیش از همه برای چه کسانی خطرناک است؟ برای ثروتمندان! افراد بی‌بضاعت چیزی برای از دست دادن ندارند، در حالی که در پویایی این نظام اقتصادی برای همۀ افراد بی‌بضاعت، کم‌استعداد، بی‌پشتوانه و محروم جامعه هم امکان اشتغال پیدا می‌شود. قرار نیست در اینجا به مسئلۀ «توزیع ثروت» بپردازم که آن بحث دیگری است. مسئله این است که فقط تأکید کنم، این تصور که کاپیتالیسم دشمن فقرا و رفیق پولدارهاست، اساساً غلط است.
در نظام کاپیتالیستی «ثروت» باید در خدمت بازدهی و زایایی بیشتر قرار گیرد و در نتیجه مجبور است به جامعه خدمت‌رسانی کند، ذائقۀ جامعه را شیرین کند و چشم و دل مردم را با تولیدات خود ارضا کند. به این ترتیب رابطه‌ای ارگانیک و حیاتی میان صاحب سرمایه و جامعه برقرار می‌شود. صاحب سرمایه دیگر نمیتواند مانند تافته‌ای جدابافته در حاشیۀ جامعه در املاک خود بچَرَد و بدون هیچ خدمت و خلاقیتی هر روز فربه‌تر شود. بلکه باید آستین بالا بزند، شغل ایجاد کند، ثروت‌سازی کند و این ثروت را در چرخۀ مالی جامعه جاری کند تا سایر بخش‌های جامعه (به ویژه بخش موسوم به طبقۀ متوسط) ثروتمندتر شوند تا بتوانند تولیدات او را بخرند. در جامعۀ کاپیتالیستی سود در تولید و خدمات است، نه در ملک و پول خوابیده.
در پایان یادآوری می‌کنم دفاع از کاپیتالیسم به این معنا نیست که این نظام بی‌نقص، کامل و اخلاقی است. در این دنیا چیز کاملی وجود نداشته و نخواهد داشت، بلکه مسئله این است که کاپیتالیسم کارآمدترین و بهینه‌ترین نظام اقتصادی است. جایگزینی برای این نظام وجود ندارد و هر جایگزینی فقط زایایی و در نتیجه رفاه جامعه را پایین می‌آورد و بازندۀ این افت زایایی قطعاً پولدارها نیستند! پایین آمدن زایایی جامعه اول گریبان فقرا را میگیرد و بعد به طبقه متوسط آسیب می‌زند. در مقابل، پولدارها در جامعۀ راکد حاشیۀ امن فراخی دارند! بسیار فراخ! کاپیتالیسم اگر دشمن کسی باشد، دشمن مفتخورهاست.
پی‌نوشت: روشن است که آنچه گفتم متأثر از آرای لودویگ فون میزس و مکتب اتریش است.
«مهدی تدینی»
(از صفحه تلگرامی تاریخ اندیشی)
@renaissancetranslate
🤬2👍1
Audio
موسیقی واپسین شب
قطعه نوستالژیک و زیبای
«روزی مرا به یاد خواهی آورد»
آهنگساز: پل موریه
تنظیم برای ارکستر: فرانک پورسل
آلبوم موسیقی متن سریال تلویزیونی «بذر رنج»(۱۹۷۳)/ با نام «پل کوچولو» در تلویزیون ایران
سبک: ایزی لیسنینگ، پاپ، ساندترک
@renaissancetranslate
قطعه نوستالژیک و زیبای
«روزی مرا به یاد خواهی آورد»
آهنگساز: پل موریه
تنظیم برای ارکستر: فرانک پورسل
آلبوم موسیقی متن سریال تلویزیونی «بذر رنج»(۱۹۷۳)/ با نام «پل کوچولو» در تلویزیون ایران
سبک: ایزی لیسنینگ، پاپ، ساندترک
@renaissancetranslate
به عقیدۀ رولو مِی(روان درمانگر اگزيستانسيال)، یکی از راهکارهای مقابله با هراس از مرگ، به‌جاگذاشتن یک «سرزمین سوخته» برای فرشتۀ مرگ است.
سخن او چنین است:
"به تو ای فرشتۀ مرگ، سرزمین سوخته‌ای تحویل می‌دهم..."
به این معنی که وقتی فرشتۀ مرگ در می‌رسد، هیچ لذتی نمانده باشد که در طول زندگی از آن بهره نگرفته باشید و هیچ فرصتی نباشد که از دست داده باشید.
یعنی با فرارسیدنِ مرگ، هرچیزی را که در زندگی به شما احساس خوبی و احساس خوشی می‌داد، تعقیب کرده و آرزوی برنیامده‌ای برای خود باقی نگذاشته باشيد.
«مصطفي ملكيان»
@renaissancetranslate
سخن او چنین است:
"به تو ای فرشتۀ مرگ، سرزمین سوخته‌ای تحویل می‌دهم..."
به این معنی که وقتی فرشتۀ مرگ در می‌رسد، هیچ لذتی نمانده باشد که در طول زندگی از آن بهره نگرفته باشید و هیچ فرصتی نباشد که از دست داده باشید.
یعنی با فرارسیدنِ مرگ، هرچیزی را که در زندگی به شما احساس خوبی و احساس خوشی می‌داد، تعقیب کرده و آرزوی برنیامده‌ای برای خود باقی نگذاشته باشيد.
«مصطفي ملكيان»
@renaissancetranslate
👍1
ای فتنه و فساد!
تو چه زود در انديشه
مردان نوميد رخنه مي كنی!
نمایشنامه «ریچارد سوم»
ویلیام شكسپير
@renaissancetranslate
تو چه زود در انديشه
مردان نوميد رخنه مي كنی!
نمایشنامه «ریچارد سوم»
ویلیام شكسپير
@renaissancetranslate
#دیالوگهای_برتر
درباره دهقانها چی فکر میکنی؟ فک میکنی اونا قدیسن؟
نه! اونا جونورای مکارن! اونا همیشه میگن:
"ما گندم نداریم، ما برنج ندارم...ما هیچی نداریم".
اما اونا همه چی دارن. همه چی. کف خونه هاشون رو بکن...اصطبل ها و طویله هاشون رو بگرد...همه چی اونجا پیدا میکنی...! برنج، نمک، گندم، ساکی.
اونا صاحب خونه نیستن. اونا صاحب انبارها غله هستن! دهقانها ژست آدمای بی گناه رو به خودشون میگیرن، اما تمام وجودشون پر از دغل کاریِ. فقط کافیه بفهمن یه جنگ راه افتاده! اونوخت دمار از روزگار شکست خورده ها در میارن.
اونا هیچی نیستن جز یک مشت آدم حریصِ مکارِ مفت خور ولگرد. خدا همشون رو لعنت کنه.
اما صبر کن...! کی اونا رو به این روز انداخته؟! تو اینکارو باشون کردی....آره سامورایی! تو این بلا رو سرشون آوردی. دهکده هاشون رو میسوزونی! مزارعشون رو نابود میکنی! غذاشون رو میدزدی! ازشون بیگاری میکشی ! به زناشون تجاوز میکنی و دختراشون رو میدزدی! آخرشم اگه مقاومت کنن اونا رو می کُشی. خب حالا بهم بگو دهقانها باید چیکار کنن؟! لعنت به تو...لعنت...لعنت!
«هفت سامورایی»(۱۹۵۴)
آکیرا کوراساوا
@renaissancetranslate
درباره دهقانها چی فکر میکنی؟ فک میکنی اونا قدیسن؟
نه! اونا جونورای مکارن! اونا همیشه میگن:
"ما گندم نداریم، ما برنج ندارم...ما هیچی نداریم".
اما اونا همه چی دارن. همه چی. کف خونه هاشون رو بکن...اصطبل ها و طویله هاشون رو بگرد...همه چی اونجا پیدا میکنی...! برنج، نمک، گندم، ساکی.
اونا صاحب خونه نیستن. اونا صاحب انبارها غله هستن! دهقانها ژست آدمای بی گناه رو به خودشون میگیرن، اما تمام وجودشون پر از دغل کاریِ. فقط کافیه بفهمن یه جنگ راه افتاده! اونوخت دمار از روزگار شکست خورده ها در میارن.
اونا هیچی نیستن جز یک مشت آدم حریصِ مکارِ مفت خور ولگرد. خدا همشون رو لعنت کنه.
اما صبر کن...! کی اونا رو به این روز انداخته؟! تو اینکارو باشون کردی....آره سامورایی! تو این بلا رو سرشون آوردی. دهکده هاشون رو میسوزونی! مزارعشون رو نابود میکنی! غذاشون رو میدزدی! ازشون بیگاری میکشی ! به زناشون تجاوز میکنی و دختراشون رو میدزدی! آخرشم اگه مقاومت کنن اونا رو می کُشی. خب حالا بهم بگو دهقانها باید چیکار کنن؟! لعنت به تو...لعنت...لعنت!
«هفت سامورایی»(۱۹۵۴)
آکیرا کوراساوا
@renaissancetranslate
Audio
موسیقی واپسین شب
موسیقی تیره و مرموز فیلم سینمایی «مشت های خشمگین»
آهنگساز: اریک دومارسان
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی مشت های خشمگین (۱۹۷۵)
سبک: ساندترک، الکترونیک، راک
@renaissancetranslate
موسیقی تیره و مرموز فیلم سینمایی «مشت های خشمگین»
آهنگساز: اریک دومارسان
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی مشت های خشمگین (۱۹۷۵)
سبک: ساندترک، الکترونیک، راک
@renaissancetranslate
Forwarded from اتچ بات
.
دموکراسی (اکثریت و اقلیت یا اثبات‌پذیری و ابطال‌پذیری)
🖋سید عزیز رودبندی
از قدیم روش‌های متفاوتی برای مملکت‌داری وجود داشته. افلاطون در کتاب "جمهور" انواع شیوه‌های مملکت‌داری موجود در زمانه‌ی خویش یعنی شیوه‌ی دموکراتیک، الیگارشی و سلطنتی را معرفی می‌کند و پس از نقد آنها شیوه‌ی مطلوب خویش یعنی حکومت شاه- فیلسوفان (King Philosophers) را به عنوان بهترین روش مملکت‌داری مطرح می‌کند. دموکراسی انواع مختلف دارد و در طول تاریخ دچار تغییر و تحولات زیادی شده است.
دموکراسی دنیای مدرن ما با دموکراسی آتنی دوره‌ی سقراط و افلاطون بسیار متفاوت است. اکثریت مردم تصور می‌کنند دموکراسی یعنی رأی و تصمیم اکثریت یا به گفته‌ی برخی منتقدان آن، دموکراسی یعنی دیکتاتوری اکثریت. باید توجه داشت که دموکراسی دنیای مدرن بر توجه اساسی به "اقلیت‌ها" بنا شده نه اکثریت. دموکراسی روشی مشروط است نه مطلق. یعنی رأی اکثریت، مشروط به اینکه اقلیت‌های سیاسی، دینی، نژادی و... که نتوانسته‌اند سهمی در قدرت داشته باشند، این فرصت و امکان را داشته باشند که از طریق مسالمت‌آمیز و قانونی به فعالیت خود ادامه دهند، دیگران را قانع کنند به آنها بپیوندند و به اکثریت تبدیل شوند و از طریق آراء عمومی، اکثریت سابق را که اینک اقلیت هستند کنار زده و اداره‌ی امور مملکت را برای مدت زمانی محدود به دست گیرند. بدیهی است که اکثریت جدیدی که حالا قدرت را در دست گرفته‌اند، نمی‌توانند راه را بر اقلیت‌های جدید ببندند و با تکیه بر آراء عمومی این اقلیت‌ها را مرعوب، سرکوب و منکوب کنند چون دموکراسی مشروط به حفظ حقوق اقلیت است و این شرط یکی از مهمترین ارکان دموکراسی است. پس به صرف برگزاری انتخابات و رفراندوم نمی‌توان گفت که مملکتی با شیوه‌ی دموکراتیک اداره می‌شود مگر به این شرط که اقلیت‌ها این فرصت و امکان را داشته باشند که به اکثریت تبدیل شوند.
پس دموکراسی مساوی با دیکتاتوری اکثریت نیست. دموکراسی چیزی بیش از انتخابات و رفراندوم صِرف است. علاوه بر امکان اثبات رأی اکثریت، امکان نفی آن هم باید وجود داشته باشد. اگر در مملکتی اکثریت بر اساس انتخابات و رفراندوم آزاد تصمیم بگیرند اقلیتی را نابود کنند آیا می‌شود آن را دموکراتیک نامید؟ مسلماً پاسخ "خیر" است.
دموکراسی دنیای مدرن بر حفظ حقوق اقلیت بنا شده. اگر در مملکتی مرتب انتخابات یا رفراندوم برگزار شود اما هیچ فرصت و امکانی برای بروز و رشد اقلیت‌ها یا سهیم شدن اقلیت‌ها در قدرت وجود نداشته باشد، آن انتخابات یا رفراندوم هیچ نسبتی با دموکراسی ندارد و تکرار آن ضددموکراتیک و در جازدن بی‌پایان است و همچنان در بر همان پاشنه‌ی سابق خواهد چرخید و نتیجه همچنان همان خواهد بود که قبلاً بوده و آن انتخابات یا رفراندوم هیچ کمکی به رشد و اعتلای دموکراسی و حقوق اقلیت یا حتّی اکثریت سرکوب‌شده‌ی کنونی نمی‌کند. مشارکت حداکثری مردم و اثبات رأی اکثریت در یک انتخابات یا رفراندوم لزوماً به معنای دموکراتیک بودن آن نیست مگر اینکه امکان نفی مسالمت‌آمیز و قانونی آن نیز وجود داشته باشد.
...........................................................................................
نقاشی از زجیسلاو بکینسکی، نقاش، مجسمه‌ساز و فیلم‌ساز لهستانی (فوریهٔ ۱۹۲۹ – ۲۱ فوریه ۲۰۰۵)، سبک: سوررئال، زمینه‌ی ترسیم: جنبه‌های تاریک جوامع و ویرانشهرها (Distopia).
@renaissancetranslate
دموکراسی (اکثریت و اقلیت یا اثبات‌پذیری و ابطال‌پذیری)
🖋سید عزیز رودبندی
از قدیم روش‌های متفاوتی برای مملکت‌داری وجود داشته. افلاطون در کتاب "جمهور" انواع شیوه‌های مملکت‌داری موجود در زمانه‌ی خویش یعنی شیوه‌ی دموکراتیک، الیگارشی و سلطنتی را معرفی می‌کند و پس از نقد آنها شیوه‌ی مطلوب خویش یعنی حکومت شاه- فیلسوفان (King Philosophers) را به عنوان بهترین روش مملکت‌داری مطرح می‌کند. دموکراسی انواع مختلف دارد و در طول تاریخ دچار تغییر و تحولات زیادی شده است.
دموکراسی دنیای مدرن ما با دموکراسی آتنی دوره‌ی سقراط و افلاطون بسیار متفاوت است. اکثریت مردم تصور می‌کنند دموکراسی یعنی رأی و تصمیم اکثریت یا به گفته‌ی برخی منتقدان آن، دموکراسی یعنی دیکتاتوری اکثریت. باید توجه داشت که دموکراسی دنیای مدرن بر توجه اساسی به "اقلیت‌ها" بنا شده نه اکثریت. دموکراسی روشی مشروط است نه مطلق. یعنی رأی اکثریت، مشروط به اینکه اقلیت‌های سیاسی، دینی، نژادی و... که نتوانسته‌اند سهمی در قدرت داشته باشند، این فرصت و امکان را داشته باشند که از طریق مسالمت‌آمیز و قانونی به فعالیت خود ادامه دهند، دیگران را قانع کنند به آنها بپیوندند و به اکثریت تبدیل شوند و از طریق آراء عمومی، اکثریت سابق را که اینک اقلیت هستند کنار زده و اداره‌ی امور مملکت را برای مدت زمانی محدود به دست گیرند. بدیهی است که اکثریت جدیدی که حالا قدرت را در دست گرفته‌اند، نمی‌توانند راه را بر اقلیت‌های جدید ببندند و با تکیه بر آراء عمومی این اقلیت‌ها را مرعوب، سرکوب و منکوب کنند چون دموکراسی مشروط به حفظ حقوق اقلیت است و این شرط یکی از مهمترین ارکان دموکراسی است. پس به صرف برگزاری انتخابات و رفراندوم نمی‌توان گفت که مملکتی با شیوه‌ی دموکراتیک اداره می‌شود مگر به این شرط که اقلیت‌ها این فرصت و امکان را داشته باشند که به اکثریت تبدیل شوند.
پس دموکراسی مساوی با دیکتاتوری اکثریت نیست. دموکراسی چیزی بیش از انتخابات و رفراندوم صِرف است. علاوه بر امکان اثبات رأی اکثریت، امکان نفی آن هم باید وجود داشته باشد. اگر در مملکتی اکثریت بر اساس انتخابات و رفراندوم آزاد تصمیم بگیرند اقلیتی را نابود کنند آیا می‌شود آن را دموکراتیک نامید؟ مسلماً پاسخ "خیر" است.
دموکراسی دنیای مدرن بر حفظ حقوق اقلیت بنا شده. اگر در مملکتی مرتب انتخابات یا رفراندوم برگزار شود اما هیچ فرصت و امکانی برای بروز و رشد اقلیت‌ها یا سهیم شدن اقلیت‌ها در قدرت وجود نداشته باشد، آن انتخابات یا رفراندوم هیچ نسبتی با دموکراسی ندارد و تکرار آن ضددموکراتیک و در جازدن بی‌پایان است و همچنان در بر همان پاشنه‌ی سابق خواهد چرخید و نتیجه همچنان همان خواهد بود که قبلاً بوده و آن انتخابات یا رفراندوم هیچ کمکی به رشد و اعتلای دموکراسی و حقوق اقلیت یا حتّی اکثریت سرکوب‌شده‌ی کنونی نمی‌کند. مشارکت حداکثری مردم و اثبات رأی اکثریت در یک انتخابات یا رفراندوم لزوماً به معنای دموکراتیک بودن آن نیست مگر اینکه امکان نفی مسالمت‌آمیز و قانونی آن نیز وجود داشته باشد.
...........................................................................................
نقاشی از زجیسلاو بکینسکی، نقاش، مجسمه‌ساز و فیلم‌ساز لهستانی (فوریهٔ ۱۹۲۹ – ۲۱ فوریه ۲۰۰۵)، سبک: سوررئال، زمینه‌ی ترسیم: جنبه‌های تاریک جوامع و ویرانشهرها (Distopia).
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
👍1
زندگی هرگز «عادلانه» نیست و چه بسا که این بی عدالتی در اغلب موارد به سود بسیاری از ما انجامیده است!
اسکار وایلد
@renaissancetranslate
اسکار وایلد
@renaissancetranslate
👍1
سال‌ها پیش در رُم به بازدید کلیسای "سن پی‌یر" رفته بودم. در نمازخانه‌ی کلیسا عظمت و زیبایی مجسمه‌ی موسی کار میکل آنژ بر جای میخکوبم کرد.
هنگامی که شیفتگی دوارانگیز، اندکی تخفیف یافت با کمال حیرت دیدم که یر سر مجسمه دو شاخ اضافه شده است. شگفتی خود را با راهنما (که بانویی موقر بود) در میان نهادم. گفت سایر بازدیدکنندگان همه مسیحی‌اند و می‌دانند. در پایان بازدید به تو توضیح خواهم داد. گفت: اولین کسی که در اروپا تورات را از عبری به لاتین ترجمه کرد، مرتکب اشتباه تأسف آوری شد.
در زبان عبری کلمه‌ای هست که در حالت جمع معنی «شاخ» دارد و در مفرد معنی «نور»(این کلمه را گفت و من هم یادداشت کردم ولی در جریان سفر گم شد).
در تورات آمده است که:
"چون موسی از کوه طور بازگشت، قوم بالای سر او نوری دیدند".
اما مترجم بی‌خبر بجای نور، شاخ گذاشت و قاره‌ای را به اشتباه انداخت. راهنما گفت که اروپا در مدت چهار صد سال دچار این اشتباه بود.
(تراژدی قدرت در شاهنامه | نویسنده: مصطفی رحیمی، انتشارات نیلوفر)
@renaissancetranslate
هنگامی که شیفتگی دوارانگیز، اندکی تخفیف یافت با کمال حیرت دیدم که یر سر مجسمه دو شاخ اضافه شده است. شگفتی خود را با راهنما (که بانویی موقر بود) در میان نهادم. گفت سایر بازدیدکنندگان همه مسیحی‌اند و می‌دانند. در پایان بازدید به تو توضیح خواهم داد. گفت: اولین کسی که در اروپا تورات را از عبری به لاتین ترجمه کرد، مرتکب اشتباه تأسف آوری شد.
در زبان عبری کلمه‌ای هست که در حالت جمع معنی «شاخ» دارد و در مفرد معنی «نور»(این کلمه را گفت و من هم یادداشت کردم ولی در جریان سفر گم شد).
در تورات آمده است که:
"چون موسی از کوه طور بازگشت، قوم بالای سر او نوری دیدند".
اما مترجم بی‌خبر بجای نور، شاخ گذاشت و قاره‌ای را به اشتباه انداخت. راهنما گفت که اروپا در مدت چهار صد سال دچار این اشتباه بود.
(تراژدی قدرت در شاهنامه | نویسنده: مصطفی رحیمی، انتشارات نیلوفر)
@renaissancetranslate
👍4
مرحوم جمالزاده در مورد نکوهش عادتهای مذموم هموطنانش نوشته های قابل توجهی دارد. در بخشی از کتاب «دارالمجانین» درباره عادتهای متضاد یک ایرانی می آورد:
"در دو گوشه باغ دو تخت برای آقا آماده می شد؛ روی یکی سجاده و تسبیح با هزار خضوع و دعا و روی دیگری بساط عرق با مزه ماست و خیار!
و در کتاب خلقیات ما ایرانیان:
"با همه قیافه که به خود می گیرند هیچ کار دنیا را به جد نمی گیرند مگر در سه مورد مخصوص: یکی شکم، یکی کیسه و یکی تنبان. وقتی پای این سه چیز به میان می آید یوسف را به کلافی و خدا را به خرمایی می فروشند. چطور می خواهی دلم به حال این مردم دوز و کلکی مزاج نسوزد که برای حل و فصل معضلات امور و مشکلات دنیا تنها به سه طریقه معتقدند: ماست مالی، سرهم بندی و ساخت و پاخت. این هر سه از مبتکرات فکر بدیع و از کشفیات قریحه سرشار خودشان است و در این میدان الحق که گوی سبقت را از جهان و جهانیان ربوده اند."
ژان شاردن تاجر و جهانگرد فرانسوی عصر صفویه می گوید:
"ایرانیان بیش از هر چیز می خواهند زندگی کنند و خوش باشند. بسیار مخفی کار و متقلب اند و بزرگترین متملقین عالم اند. به غایت دغل کار و دروغگو و..."
سِر پِرسی سایکس در کتاب «هشت سال در ایران» آورده است که:
"بی صفتی ایرانیان بدبختانه در میان خودشان ضرب المثل است. از تمام صفاتی که سیرت ایرانی را تشکیل می دهند بعد از خودخواهی بی حد، حرص پایدار در کسب مال و جمع ثروت از راه حلال و غیر حلال است."
ژان لارتگی روزنامه نگار فرانسوی در کتاب «ویزا برای ایران»(۱۹۶۲) مینویسد:
"ایرانیان کهنه کار و نکته سنح هستند، ذوق توطئه دارند و برای پذیرایی های رسمی ساخته شده اند. ایرانی مدام عاشق آشوب و اغتشاش و درهم و برهمی بوده است و خوشی او در این است که داد و فریاد راه می اندازد و هوچی گری می کند؛ یکنفر را، هرکه می خواهد توانا و نیرومند و رستم دستانش بخواند اما در عین حال در دل دشنامش بدهد و آهسته یا قاه قاه بخندد و خلاصه همان صحنه کمدی خنده دار را بازی کند که مظهر زندگی ایرانیان است. ما فرنگی ها وقتی در حق کسی، چیزی می گوییم سخت و استوار مقصودمان تحسین از اوست در صورتی که در ایران چنین آدمی را احمق و نادان می خوانند و وقتی می خواهند از او تعریف کنند می گویند خیلی نرم است!"
میرزا آقا خان کرمانی(از پیشگامان نهضت بیدارگری ایرانیان) در روزنامه شفق مورخ ۶ شهریور ۱۳۱۱ شمسی نوشته است:
"پای بند هیچ یک از تکلفات اخلاقی نیستند...جز پر کردن شکم و اطفای شهوات مشئوم. از زندگی چیزی نمی فهمند. دروغ می گویند و فریب می دهند و مانند خاکشیر به هر مزاجی می سازند. در مقابل هر زور یا باری تسلیم می شوند و این کار را زبر و زرنگی می دانند. از خود رأی و اختیار زیادی ندارند. امروز از چیزی تعریف می کنند و فردا با لحن زننده همان چیز را تکذیب می کنند. مبالغه و خوش آمد گویی را به جایی می رساند که مقام فرشتگان را به یک نفر می دهند و لحظه ای بعد همان شخص را مجسمه وقاحت و جانشین ابلیس می خوانند..."
آخرش هم این را بگویم دوست عزیز: با شما درصد استثنایی کار ندارم، اصلا بیایید قرار بگذاریم که هر وقت قضیه واقعا برایتان گران تمام شد خودتان را جز همان اقلیت استثنایی بدانید در این صورت حداقل سخنانم را راحت تر خواهید خواند. اصلا می دانید چیست؟ مخاطبم شما نیستید بزرگوار و منظورم هموطن سمت راستی یا بغل دستی تان است! شما خودتان را اصلا ناراحت نکنید.
(چرا درمانده ایم: جامعه شناسی خودمانی | نویسنده: حسن نراقی، نشر اختران )
@renaissancetranslate
"در دو گوشه باغ دو تخت برای آقا آماده می شد؛ روی یکی سجاده و تسبیح با هزار خضوع و دعا و روی دیگری بساط عرق با مزه ماست و خیار!
و در کتاب خلقیات ما ایرانیان:
"با همه قیافه که به خود می گیرند هیچ کار دنیا را به جد نمی گیرند مگر در سه مورد مخصوص: یکی شکم، یکی کیسه و یکی تنبان. وقتی پای این سه چیز به میان می آید یوسف را به کلافی و خدا را به خرمایی می فروشند. چطور می خواهی دلم به حال این مردم دوز و کلکی مزاج نسوزد که برای حل و فصل معضلات امور و مشکلات دنیا تنها به سه طریقه معتقدند: ماست مالی، سرهم بندی و ساخت و پاخت. این هر سه از مبتکرات فکر بدیع و از کشفیات قریحه سرشار خودشان است و در این میدان الحق که گوی سبقت را از جهان و جهانیان ربوده اند."
ژان شاردن تاجر و جهانگرد فرانسوی عصر صفویه می گوید:
"ایرانیان بیش از هر چیز می خواهند زندگی کنند و خوش باشند. بسیار مخفی کار و متقلب اند و بزرگترین متملقین عالم اند. به غایت دغل کار و دروغگو و..."
سِر پِرسی سایکس در کتاب «هشت سال در ایران» آورده است که:
"بی صفتی ایرانیان بدبختانه در میان خودشان ضرب المثل است. از تمام صفاتی که سیرت ایرانی را تشکیل می دهند بعد از خودخواهی بی حد، حرص پایدار در کسب مال و جمع ثروت از راه حلال و غیر حلال است."
ژان لارتگی روزنامه نگار فرانسوی در کتاب «ویزا برای ایران»(۱۹۶۲) مینویسد:
"ایرانیان کهنه کار و نکته سنح هستند، ذوق توطئه دارند و برای پذیرایی های رسمی ساخته شده اند. ایرانی مدام عاشق آشوب و اغتشاش و درهم و برهمی بوده است و خوشی او در این است که داد و فریاد راه می اندازد و هوچی گری می کند؛ یکنفر را، هرکه می خواهد توانا و نیرومند و رستم دستانش بخواند اما در عین حال در دل دشنامش بدهد و آهسته یا قاه قاه بخندد و خلاصه همان صحنه کمدی خنده دار را بازی کند که مظهر زندگی ایرانیان است. ما فرنگی ها وقتی در حق کسی، چیزی می گوییم سخت و استوار مقصودمان تحسین از اوست در صورتی که در ایران چنین آدمی را احمق و نادان می خوانند و وقتی می خواهند از او تعریف کنند می گویند خیلی نرم است!"
میرزا آقا خان کرمانی(از پیشگامان نهضت بیدارگری ایرانیان) در روزنامه شفق مورخ ۶ شهریور ۱۳۱۱ شمسی نوشته است:
"پای بند هیچ یک از تکلفات اخلاقی نیستند...جز پر کردن شکم و اطفای شهوات مشئوم. از زندگی چیزی نمی فهمند. دروغ می گویند و فریب می دهند و مانند خاکشیر به هر مزاجی می سازند. در مقابل هر زور یا باری تسلیم می شوند و این کار را زبر و زرنگی می دانند. از خود رأی و اختیار زیادی ندارند. امروز از چیزی تعریف می کنند و فردا با لحن زننده همان چیز را تکذیب می کنند. مبالغه و خوش آمد گویی را به جایی می رساند که مقام فرشتگان را به یک نفر می دهند و لحظه ای بعد همان شخص را مجسمه وقاحت و جانشین ابلیس می خوانند..."
آخرش هم این را بگویم دوست عزیز: با شما درصد استثنایی کار ندارم، اصلا بیایید قرار بگذاریم که هر وقت قضیه واقعا برایتان گران تمام شد خودتان را جز همان اقلیت استثنایی بدانید در این صورت حداقل سخنانم را راحت تر خواهید خواند. اصلا می دانید چیست؟ مخاطبم شما نیستید بزرگوار و منظورم هموطن سمت راستی یا بغل دستی تان است! شما خودتان را اصلا ناراحت نکنید.
(چرا درمانده ایم: جامعه شناسی خودمانی | نویسنده: حسن نراقی، نشر اختران )
@renaissancetranslate
👍2❤1
MUSIC146
MUSIC146
موسیقی واپسین شب
قطعه ملانکولیک و بسیار زیبای «کنسرتی برای یک نفر»(۲۰۰۳)
خواننده: سارا برایتمن
آهنگساز و تنظیم کننده: فرانک پورسل
سبک: پاپ، کلاسیک
@Renaissancetranslate
قطعه ملانکولیک و بسیار زیبای «کنسرتی برای یک نفر»(۲۰۰۳)
خواننده: سارا برایتمن
آهنگساز و تنظیم کننده: فرانک پورسل
سبک: پاپ، کلاسیک
@Renaissancetranslate
#تلنگر
مرگ بر امریکا گفتیم،
اما روسیه، ما را نابود کرد!!!
🖋میثم سلیمی
مسوولین کشور مسابقه کرملین رفتن گذاشتند!!! آیا آنجا دیکته می‌شود که، قرار است ایران قربانی شود!؟!؟!؟
ما تحریم شدیم و بازارنفت را از دست دادیم، این روسیه بودکه ۴میلیون سهمیه صادرات نفت مارا تصاحب کرد و بلعید!!!
ما تحریم شدیم روسیه بازار گاز و پتروشیمی اروپا را از ما قاپید و همه را از آن خود کرد!!!
ماتحریم شدیم، ولی روسیه برصندلی اوپک نشست و ما را از میدان به درکرد!!!
نیروهای نظامی ما در سوریه گشته شدند و سرمایه ملی ما به فنا رفت ولی سوریه را روسیه بلعید و کنار اروپا پایگاه درست کرد و موشک قاره پیما نصب نمود!!!
با همکاری با اسراییل و قفل کردن إس سیصد، ما را سیبل هواپیماهای اسراییل کرد!!!
روس حاضر نشد از ما گوجه و تربچه بخرد از ترکیه خرید تا بازار گاز ترکیه را هم ببلعد!!!
جهانگردان او بجای فرودگاه اصفهان در فرودگاه استانبول پیاده می‌شوند چون قرار نیست دلاری درایران خرج شود!!!
ما هنوز مرگ بر آمریکا می‌گویم، تا مسوولین ما به نوبه خود سوار هواپیما شده و به مسکو روند تا عموپوتین آنها را ارشاد فرماید، برنامه بعدی جهت ویرانی ایران چه خواهد بود!؟!؟!؟
فراموش نکنیم نیروگاه بوشهر ۷۰میلیارد دلار هزینه برد و امروز قادر نیست حتی برق خود نیروگاه را تولید کند!!
@renaissancetranslate
مرگ بر امریکا گفتیم،
اما روسیه، ما را نابود کرد!!!
🖋میثم سلیمی
مسوولین کشور مسابقه کرملین رفتن گذاشتند!!! آیا آنجا دیکته می‌شود که، قرار است ایران قربانی شود!؟!؟!؟
ما تحریم شدیم و بازارنفت را از دست دادیم، این روسیه بودکه ۴میلیون سهمیه صادرات نفت مارا تصاحب کرد و بلعید!!!
ما تحریم شدیم روسیه بازار گاز و پتروشیمی اروپا را از ما قاپید و همه را از آن خود کرد!!!
ماتحریم شدیم، ولی روسیه برصندلی اوپک نشست و ما را از میدان به درکرد!!!
نیروهای نظامی ما در سوریه گشته شدند و سرمایه ملی ما به فنا رفت ولی سوریه را روسیه بلعید و کنار اروپا پایگاه درست کرد و موشک قاره پیما نصب نمود!!!
با همکاری با اسراییل و قفل کردن إس سیصد، ما را سیبل هواپیماهای اسراییل کرد!!!
روس حاضر نشد از ما گوجه و تربچه بخرد از ترکیه خرید تا بازار گاز ترکیه را هم ببلعد!!!
جهانگردان او بجای فرودگاه اصفهان در فرودگاه استانبول پیاده می‌شوند چون قرار نیست دلاری درایران خرج شود!!!
ما هنوز مرگ بر آمریکا می‌گویم، تا مسوولین ما به نوبه خود سوار هواپیما شده و به مسکو روند تا عموپوتین آنها را ارشاد فرماید، برنامه بعدی جهت ویرانی ایران چه خواهد بود!؟!؟!؟
فراموش نکنیم نیروگاه بوشهر ۷۰میلیارد دلار هزینه برد و امروز قادر نیست حتی برق خود نیروگاه را تولید کند!!
@renaissancetranslate
👍1
زندگی بعدیم رو می‌خوام معکوس بگذرونم:
با مُردن شروع میکنی و می‌بینی که همه چی برات خیلی عجیبه.
بعدش بیدار میشی و می‌بینی که تو خانه سالمندان هستی!و هر روز که می‌گذره حالت بهتر میشه! بعد از مدتی چون خیلی قبراق و سرحال شدی از اونجا اخراجت میکنن!
بعد از اون میری و حقوق بازنشستگی‌ات را میگیری و وقتی کارت را شروع میکنی تو همون روز اول یک ساعت مچی طلا میگیری و یک میهمانی عالی برات ترتیب میدن! 40 سال آزگار کار میکنی تا جوون بشی و از بازنشستگی‌ات لذت ببری.
بعد از اون حسابی عشق و حال میکنی، مشروب میخوری و کلی دوست دختر خوشگل هم پیدا میکنی و البته بعد عشق و حال ات باید خودتو برای دبیرستان آماده کنی! خوب میدونی که بعدش دبستانِ و بعدِ اون هم تبدیل به یک بچه میشی و همش بازی میکنی و هیچ مسوولیتی نداری...بعد اونم نوزاد میشی و به دنیا می‌آیی! تو این مرحله 9 ماه را باید یه صورت مُعلق تویِ یه آبِ گرمِ دلچسب صفا کنی که سیستم حرارت مرکزی داره و سرویس اتاقت هم همیشه آماده اس و فضاشم برات هر روز بزرگتر میشه و تو قسمت آخر هم با یک اورگاسم جنسی زندگی ات به آخر میرسه.
خوب می‌بینی که حق با منه!
«وودی آلن»
@renaissancetranslate
با مُردن شروع میکنی و می‌بینی که همه چی برات خیلی عجیبه.
بعدش بیدار میشی و می‌بینی که تو خانه سالمندان هستی!و هر روز که می‌گذره حالت بهتر میشه! بعد از مدتی چون خیلی قبراق و سرحال شدی از اونجا اخراجت میکنن!
بعد از اون میری و حقوق بازنشستگی‌ات را میگیری و وقتی کارت را شروع میکنی تو همون روز اول یک ساعت مچی طلا میگیری و یک میهمانی عالی برات ترتیب میدن! 40 سال آزگار کار میکنی تا جوون بشی و از بازنشستگی‌ات لذت ببری.
بعد از اون حسابی عشق و حال میکنی، مشروب میخوری و کلی دوست دختر خوشگل هم پیدا میکنی و البته بعد عشق و حال ات باید خودتو برای دبیرستان آماده کنی! خوب میدونی که بعدش دبستانِ و بعدِ اون هم تبدیل به یک بچه میشی و همش بازی میکنی و هیچ مسوولیتی نداری...بعد اونم نوزاد میشی و به دنیا می‌آیی! تو این مرحله 9 ماه را باید یه صورت مُعلق تویِ یه آبِ گرمِ دلچسب صفا کنی که سیستم حرارت مرکزی داره و سرویس اتاقت هم همیشه آماده اس و فضاشم برات هر روز بزرگتر میشه و تو قسمت آخر هم با یک اورگاسم جنسی زندگی ات به آخر میرسه.
خوب می‌بینی که حق با منه!
«وودی آلن»
@renaissancetranslate
بیشتر «بیمارستان‌های روانی» پر از بیمارانی است که سال‌ها زیر فشار «مالی» بوده‌اند و این تنش، «ذهن و جسم» آنها را از کار انداخته است.
چنین برآورد کرده‌اند که نُه دهم بیماری‌هایِ انسان، ناشی از فشار و محنت و نکبت، زاییده از فقر است.
فقر سبب می‌شود زندان‌ها از دزدان و جنایتکاران پر شود. فقر انسان‌ها را به‌سوی اعتیاد و فساد و فحشا و خودکشی سوق می‌دهد. از کودکان پاک و با استعداد و باهوش، مجرم و بزهکار می‌سازد. باعث می‌شود مردم به کارهایی دست بزنند که اگر فقیر نبودند به فکرشان هم خطور نمی‌کرد.
عواقب معصیت‌بار فقر بی‌انتهاست.
«کاترین پاندر»
@renaissancetranslate
چنین برآورد کرده‌اند که نُه دهم بیماری‌هایِ انسان، ناشی از فشار و محنت و نکبت، زاییده از فقر است.
فقر سبب می‌شود زندان‌ها از دزدان و جنایتکاران پر شود. فقر انسان‌ها را به‌سوی اعتیاد و فساد و فحشا و خودکشی سوق می‌دهد. از کودکان پاک و با استعداد و باهوش، مجرم و بزهکار می‌سازد. باعث می‌شود مردم به کارهایی دست بزنند که اگر فقیر نبودند به فکرشان هم خطور نمی‌کرد.
عواقب معصیت‌بار فقر بی‌انتهاست.
«کاترین پاندر»
@renaissancetranslate
"ما تربیت نشدیم!"
🖋رضا بابایی ؛ روانشناس
تربیت ما بیش از این نبوده است که به بزرگ‌ترها احترام بگذاریم، کلمات زشت نگوییم، پیش دیگران پای خود را دراز نکنیم، حرف‌شنو باشیم، صبح‌ها به همه سلام کنیم، دست و روی خود را با صابون بشوییم، لباس تمیز بپوشیم، دست در بینی نبریم و …
اما ساده‌ترین و ضروری‌ترین مسائل زندگی را به ما یاد ندادند.
کجا به ما آموختند که چگونه نفس بکشیم، چگونه اضطراب را از خود دور کنیم، موفقیت چیست، ازدواج برای حل چه مشکلی است، در مواجهه با مخالف چگونه رفتار کنیم؟
در کودکی به ما آموختند که چموش نباشیم، اما پرسشگری و آزاداندیشی و شیوه‌های نقد را به ما نیاموختند.
داگلاس سیسیل نورث، اقتصاددان آمریکایی و برندۀ جایزۀ نوبل اقتصاد در سال ۱۹۹۳ می‌گوید: «اگر می‌خواهید بدانید کشوری توسعه می‌یابد یا نه، سراغ صنایع و کارخانه‌های آن کشور نروید. اینها را به‌راحتی می‌توان خرید یا دزدید یا کپی کرد. می‌توان نفت فروخت و همۀ اینها را وارد کرد. برای اینکه بتوانید آیندۀ کشوری را پیش‌بینی کنید، بروید در دبستان‌ها؛ ببینید آنجا چگونه بچه‌ها را آموزش می‌دهند. مهم نیست چه چیزی آموزش می‌دهند؛ ببینید چگونه آموزش می‌دهند. اگر کودکانشان را پرسشگر، خلاق، صبور، نظم‌پذیر، خطر‌پذیر، اهل گفتگو و تعامل و برخوردار از روحیۀ مشارکت جمعی و همکاری گروهی تربیت می‌کنند، مطمئن باشید که آن کشور در چند قدمی توسعۀ پایدار و گسترده است.»
از «نفس کشیدن» تا «سفر کردن» تا «مهرورزی» به آموزش نیاز دارد. بخشی از سلامت روحی و جسمی ما در گرو «تنفس صحیح» است.
آیا باید در جوانی یا میان‌سالی یا حتی پیری، گذرمان به یوگا بیفتد تا بفهمیم تنفس انواعی دارد و شکل صحیح آن چگونه است و چقدر مهم است؟!
به ما حتی نگاه کردن را نیاموختند. هیچ چیز به اندازۀ «نگاه» نیاز به آموزش و تربیت ندارد. کسی که بلد است چطور ببیند، در دنیایی دیگر زندگی می‌کند؛ دنیایی که بویی از آن به مشام بینندگان ناشی نرسیده است.
هزار کیلومتر، از شهری به شهری دیگر می‌رویم و وقتی به خانه برمی‌گردیم، چند خط نمی‌توانیم دربارۀ آنچه دیده‌ایم بنویسیم. چرا؟ چون در واقع «ندیده‌ایم». همه چیز از جلو چشم ما گذشته است؛ مانند نسیمی که بر آهن وزیده است.
جان راسکین، آموزگار بزرگ نگاه، در قرن نوزدهم می‌گفت: «اگر دست من بود، درس طراحی را در همۀ مدارس جهان اجباری می‌کردم تا بچه‌ها قبل از اینکه به نگاه‌های سرسری عادت کنند، درست نگاه کردن به اشیا را بیاموزند.»
می‌گفت: «کسی که به کلاس‌های طراحی می‌رود تا مجبور شود به طبیعت و پیرامون خود، بهتر و دقیق‌تر نگاه کند، هنرمندتر است از کسی که به طبیعت می‌رود تا در طراحی پیشرفت کند.»
اگر در خانه یا مدرسه، یاد گرفته بودیم که چطور نگاه کنیم، چطور بشنویم و چطور بیندیشیم، انسانی دیگر بودیم.
انسانی که نمیتواند از چشم و گوش و زبان خود درست استفاده کند، پا از غار بدویت بیرون نگذاشته است؛ اگرچه نقاشی‌های غارنشینان نشان می‌دهد که آنان با «نگاه» بیگانه نبودند.
بسیارند پدرانی که نمی‌دانند اگر همۀ دنیا را برای دخترشان فراهم کنند، به اندازۀ یکبار در آغوش گرفتن او و بوسیدن روی او، به او آرامش و اعتماد به نفس نمی‌دهد.
عجایب را در آسمان‌ها می‌جوییم، ولی یکبار به شاخۀ درختی که جلو خانۀ ما مظلومانه قد کشیده است، خیره نشده‌ایم.
نگاه کردن، شنیدن، گفتن، نفس کشیدن، راه رفتن، خوابیدن، سفر کردن، بازی، تفریح، مهرورزی، عاشقی، زناشویی و اعتراض، بیشتر از املا و انشا نیاز به معلم و آموزش دارند.
@Renaissancetranslate
🖋رضا بابایی ؛ روانشناس
تربیت ما بیش از این نبوده است که به بزرگ‌ترها احترام بگذاریم، کلمات زشت نگوییم، پیش دیگران پای خود را دراز نکنیم، حرف‌شنو باشیم، صبح‌ها به همه سلام کنیم، دست و روی خود را با صابون بشوییم، لباس تمیز بپوشیم، دست در بینی نبریم و …
اما ساده‌ترین و ضروری‌ترین مسائل زندگی را به ما یاد ندادند.
کجا به ما آموختند که چگونه نفس بکشیم، چگونه اضطراب را از خود دور کنیم، موفقیت چیست، ازدواج برای حل چه مشکلی است، در مواجهه با مخالف چگونه رفتار کنیم؟
در کودکی به ما آموختند که چموش نباشیم، اما پرسشگری و آزاداندیشی و شیوه‌های نقد را به ما نیاموختند.
داگلاس سیسیل نورث، اقتصاددان آمریکایی و برندۀ جایزۀ نوبل اقتصاد در سال ۱۹۹۳ می‌گوید: «اگر می‌خواهید بدانید کشوری توسعه می‌یابد یا نه، سراغ صنایع و کارخانه‌های آن کشور نروید. اینها را به‌راحتی می‌توان خرید یا دزدید یا کپی کرد. می‌توان نفت فروخت و همۀ اینها را وارد کرد. برای اینکه بتوانید آیندۀ کشوری را پیش‌بینی کنید، بروید در دبستان‌ها؛ ببینید آنجا چگونه بچه‌ها را آموزش می‌دهند. مهم نیست چه چیزی آموزش می‌دهند؛ ببینید چگونه آموزش می‌دهند. اگر کودکانشان را پرسشگر، خلاق، صبور، نظم‌پذیر، خطر‌پذیر، اهل گفتگو و تعامل و برخوردار از روحیۀ مشارکت جمعی و همکاری گروهی تربیت می‌کنند، مطمئن باشید که آن کشور در چند قدمی توسعۀ پایدار و گسترده است.»
از «نفس کشیدن» تا «سفر کردن» تا «مهرورزی» به آموزش نیاز دارد. بخشی از سلامت روحی و جسمی ما در گرو «تنفس صحیح» است.
آیا باید در جوانی یا میان‌سالی یا حتی پیری، گذرمان به یوگا بیفتد تا بفهمیم تنفس انواعی دارد و شکل صحیح آن چگونه است و چقدر مهم است؟!
به ما حتی نگاه کردن را نیاموختند. هیچ چیز به اندازۀ «نگاه» نیاز به آموزش و تربیت ندارد. کسی که بلد است چطور ببیند، در دنیایی دیگر زندگی می‌کند؛ دنیایی که بویی از آن به مشام بینندگان ناشی نرسیده است.
هزار کیلومتر، از شهری به شهری دیگر می‌رویم و وقتی به خانه برمی‌گردیم، چند خط نمی‌توانیم دربارۀ آنچه دیده‌ایم بنویسیم. چرا؟ چون در واقع «ندیده‌ایم». همه چیز از جلو چشم ما گذشته است؛ مانند نسیمی که بر آهن وزیده است.
جان راسکین، آموزگار بزرگ نگاه، در قرن نوزدهم می‌گفت: «اگر دست من بود، درس طراحی را در همۀ مدارس جهان اجباری می‌کردم تا بچه‌ها قبل از اینکه به نگاه‌های سرسری عادت کنند، درست نگاه کردن به اشیا را بیاموزند.»
می‌گفت: «کسی که به کلاس‌های طراحی می‌رود تا مجبور شود به طبیعت و پیرامون خود، بهتر و دقیق‌تر نگاه کند، هنرمندتر است از کسی که به طبیعت می‌رود تا در طراحی پیشرفت کند.»
اگر در خانه یا مدرسه، یاد گرفته بودیم که چطور نگاه کنیم، چطور بشنویم و چطور بیندیشیم، انسانی دیگر بودیم.
انسانی که نمیتواند از چشم و گوش و زبان خود درست استفاده کند، پا از غار بدویت بیرون نگذاشته است؛ اگرچه نقاشی‌های غارنشینان نشان می‌دهد که آنان با «نگاه» بیگانه نبودند.
بسیارند پدرانی که نمی‌دانند اگر همۀ دنیا را برای دخترشان فراهم کنند، به اندازۀ یکبار در آغوش گرفتن او و بوسیدن روی او، به او آرامش و اعتماد به نفس نمی‌دهد.
عجایب را در آسمان‌ها می‌جوییم، ولی یکبار به شاخۀ درختی که جلو خانۀ ما مظلومانه قد کشیده است، خیره نشده‌ایم.
نگاه کردن، شنیدن، گفتن، نفس کشیدن، راه رفتن، خوابیدن، سفر کردن، بازی، تفریح، مهرورزی، عاشقی، زناشویی و اعتراض، بیشتر از املا و انشا نیاز به معلم و آموزش دارند.
@Renaissancetranslate
👍1
Loneliness
موسیقی واپسین شب
قطعه بسیار زیبا و محزون «تنهایی»
آهنگساز و تنظیم برای ارکستر: استاد فرهاد فخرالدینی
آلبوم موسیقی متن سریال تلویزیونی امام علی(۱۳۷۵)
سبک: ساندترک، کلاسیک، فولک
@Renaissancetranslate
قطعه بسیار زیبا و محزون «تنهایی»
آهنگساز و تنظیم برای ارکستر: استاد فرهاد فخرالدینی
آلبوم موسیقی متن سریال تلویزیونی امام علی(۱۳۷۵)
سبک: ساندترک، کلاسیک، فولک
@Renaissancetranslate
👍3
پدر گفت:
"دوست داشتن كه عيب نيست باباجان. دوست داشتن دل آدم را روشن می‌كند. اما كينه و نفرت دل آدم را سياه می‌كند. اگر از حالا دلت به محبت انس گرفت، بزرگ هم كه شدی آماده‌ی دوست داشتن چيزهای خوب و زيبای اين دنيا هستی. دل آدم عين يك باغچه پر از غنچه است. اگر با محبت غنچه‌ها را آب دادی باز می‌شوند، اگر نفرت ورزيدی غنچه‌ها پلاسيده می‌شوند. آدم بايد بداند كه نفرت و كينه برای خوبی و زيبایی نيست، برای زشتی و بي شرفي و بی‌انصافی است. اين جور نفرت علامت عشق به شرف و حق است."
«سووشون»
سیمین دانشور
@renaissancetranslate
"دوست داشتن كه عيب نيست باباجان. دوست داشتن دل آدم را روشن می‌كند. اما كينه و نفرت دل آدم را سياه می‌كند. اگر از حالا دلت به محبت انس گرفت، بزرگ هم كه شدی آماده‌ی دوست داشتن چيزهای خوب و زيبای اين دنيا هستی. دل آدم عين يك باغچه پر از غنچه است. اگر با محبت غنچه‌ها را آب دادی باز می‌شوند، اگر نفرت ورزيدی غنچه‌ها پلاسيده می‌شوند. آدم بايد بداند كه نفرت و كينه برای خوبی و زيبایی نيست، برای زشتی و بي شرفي و بی‌انصافی است. اين جور نفرت علامت عشق به شرف و حق است."
«سووشون»
سیمین دانشور
@renaissancetranslate
پناه بردن فرد عامی به زندگی شخصی ، وقف کردن متعهدانهٔ خویش به امور خانوادگی و شغلی ، آخرین و تبهگن ترین محصول اعتقاد بورژوازی به رجحان مصلحت شخصی بر مصالح اجتماعی ست.
فرد عامی همان بورژواییست که از طبقه اش جدا شده است و فرد ذرّه شده ایست که فروریختگی طبقهٔ بورژوا پدیدش آورده است.
انسان توده ای که [رهبران توتالیتر] او را برای ارتکاب سهمگین ترین جنایات توده ای تاریخ سازمان می‌دهند، بیشتر صفات یک فرد عامی را دارند تا صفات اوباش .
او بورژواییست که در میانهٔ ویرانه های جهان خویش ، تنها نگران امنیت شخصی اش بوده و آماده است تا با کمترین تحریک ، همه چیزش را - از اعتقاد گرفته تا شرف و حرمت خویش - برای این امنیت قربانی کند.
نابود کردن حریم اخلاق شخصی مردمی که به چیزی جز حفاظت از زندگی شخصی شان نمی‌اندیشند ، از همه ساده تر است.
نازی ها پس از چند سال قدرت و یکنواخت کردن منظم مردم ، حقیقتاً می‌توانستند اعلام کنند که « تنها کسی که هنوز بعنوان یک فرد خصوصی وجود دارد ، شخصی است که به خواب رفته است.»
«توتالیتاریسم»
هانا آرنت
@renaissancetranslate
فرد عامی همان بورژواییست که از طبقه اش جدا شده است و فرد ذرّه شده ایست که فروریختگی طبقهٔ بورژوا پدیدش آورده است.
انسان توده ای که [رهبران توتالیتر] او را برای ارتکاب سهمگین ترین جنایات توده ای تاریخ سازمان می‌دهند، بیشتر صفات یک فرد عامی را دارند تا صفات اوباش .
او بورژواییست که در میانهٔ ویرانه های جهان خویش ، تنها نگران امنیت شخصی اش بوده و آماده است تا با کمترین تحریک ، همه چیزش را - از اعتقاد گرفته تا شرف و حرمت خویش - برای این امنیت قربانی کند.
نابود کردن حریم اخلاق شخصی مردمی که به چیزی جز حفاظت از زندگی شخصی شان نمی‌اندیشند ، از همه ساده تر است.
نازی ها پس از چند سال قدرت و یکنواخت کردن منظم مردم ، حقیقتاً می‌توانستند اعلام کنند که « تنها کسی که هنوز بعنوان یک فرد خصوصی وجود دارد ، شخصی است که به خواب رفته است.»
«توتالیتاریسم»
هانا آرنت
@renaissancetranslate