موسیقی واپسین شب


قطعه نوستالژیک و زیبای
«روزی مرا به یاد خواهی آورد»

آهنگساز: پل موریه

تنظیم برای ارکستر: فرانک پورسل

آلبوم موسیقی متن سریال تلویزیونی «بذر رنج»(۱۹۷۳)/ با نام «پل کوچولو» در تلویزیون ایران

سبک: ایزی لیسنینگ، پاپ، ساندترک
@renaissancetranslate

به عقیدۀ رولو مِی(روان درمانگر اگزيستانسيال)، یکی از راهکارهای مقابله با هراس از مرگ، به‌جاگذاشتن یک «سرزمین سوخته» برای فرشتۀ مرگ است.

سخن او چنین است:

"به تو ای فرشتۀ مرگ، سرزمین سوخته‌ای تحویل می‌دهم..."

به این معنی که وقتی فرشتۀ مرگ در می‌رسد، هیچ لذتی نمانده باشد که در طول زندگی از آن بهره نگرفته باشید و هیچ فرصتی نباشد که از دست داده باشید.

یعنی با فرارسیدنِ مرگ، هرچیزی را که در زندگی به شما احساس خوبی و احساس خوشی می‌داد، تعقیب کرده و آرزوی برنیامده‌ای برای خود باقی نگذاشته باشيد.





«مصطفي ملكيان»
@renaissancetranslate

ای فتنه و فساد!
تو چه زود در انديشه
مردان نوميد رخنه مي كنی!






نمایشنامه «ریچارد سوم»
ویلیام شكسپير
@renaissancetranslate

#دیالوگهای_برتر

درباره دهقانها چی فکر میکنی؟ فک میکنی اونا قدیسن؟
نه! اونا جونورای مکارن! اونا همیشه میگن:
"ما گندم نداریم، ما برنج ندارم...ما هیچی نداریم".

اما اونا همه چی دارن. همه چی. کف خونه هاشون رو بکن...اصطبل ها و طویله هاشون رو بگرد...همه چی اونجا پیدا میکنی...! برنج، نمک، گندم، ساکی.

اونا صاحب خونه نیستن. اونا صاحب انبارها غله هستن! دهقانها ژست آدمای بی گناه رو به خودشون میگیرن، اما تمام وجودشون پر از دغل کاریِ. فقط کافیه بفهمن یه جنگ راه افتاده! اونوخت دمار از روزگار شکست خورده ها در میارن.

اونا هیچی نیستن جز یک مشت آدم حریصِ مکارِ مفت خور ولگرد. خدا همشون رو لعنت کنه.

اما صبر کن...! کی اونا رو به این روز انداخته؟! تو اینکارو باشون کردی....آره سامورایی! تو این بلا رو سرشون آوردی. دهکده هاشون رو میسوزونی! مزارعشون رو نابود میکنی! غذاشون رو میدزدی! ازشون بیگاری میکشی ! به زناشون تجاوز میکنی و دختراشون رو میدزدی! آخرشم اگه مقاومت کنن اونا رو می کُشی. خب حالا بهم بگو دهقانها باید چیکار کنن؟! لعنت به تو...لعنت...لعنت!






«هفت سامورایی»(۱۹۵۴)
آکیرا کوراساوا
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


موسیقی تیره و مرموز فیلم سینمایی «مشت های خشمگین»

آهنگساز: اریک دومارسان

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی مشت های خشمگین (۱۹۷۵)

سبک: ساندترک، الکترونیک، راک
@renaissancetranslate

‍ .
دموکراسی (اکثریت و اقلیت یا اثبات‌پذیری و ابطال‌پذیری)

🖋سید عزیز رودبندی


از قدیم روش‌های متفاوتی برای مملکت‌داری وجود داشته. افلاطون در کتاب "جمهور" انواع شیوه‌های مملکت‌داری موجود در زمانه‌ی خویش یعنی شیوه‌ی دموکراتیک، الیگارشی و سلطنتی را معرفی می‌کند و پس از نقد آنها شیوه‌ی مطلوب خویش یعنی حکومت شاه- فیلسوفان (King Philosophers) را به عنوان بهترین ‌روش مملکت‌داری مطرح می‌کند. دموکراسی انواع مختلف دارد و در طول تاریخ دچار تغییر و تحولات زیادی شده است.

دموکراسی دنیای مدرن ما با دموکراسی آتنی دوره‌ی سقراط و افلاطون بسیار متفاوت است. اکثریت مردم تصور می‌کنند دموکراسی یعنی رأی و تصمیم اکثریت یا به گفته‌ی برخی منتقدان آن، دموکراسی یعنی دیکتاتوری اکثریت. باید توجه داشت که دموکراسی دنیای مدرن بر توجه اساسی به "اقلیت‌ها" بنا شده نه اکثریت. دموکراسی روشی مشروط است نه مطلق. یعنی رأی اکثریت، مشروط به اینکه اقلیت‌های سیاسی، دینی، نژادی و... که نتوانسته‌اند سهمی در قدرت داشته باشند، این فرصت و امکان را داشته باشند که از طریق مسالمت‌آمیز و قانونی به فعالیت خود ادامه دهند، دیگران را قانع کنند به آنها بپیوندند و به اکثریت تبدیل شوند و از طریق آراء عمومی، اکثریت سابق را که اینک اقلیت هستند کنار زده و اداره‌ی امور مملکت را برای مدت زمانی محدود به دست گیرند. بدیهی است که اکثریت جدیدی که حالا قدرت را در دست گرفته‌اند، نمی‌توانند راه را بر اقلیت‌های جدید ببندند و با تکیه بر آراء عمومی این اقلیت‌ها را مرعوب، سرکوب و منکوب کنند چون دموکراسی مشروط به حفظ حقوق اقلیت است و این شرط یکی از مهمترین ارکان دموکراسی است. پس به صرف برگزاری انتخابات و رفراندوم نمی‌توان گفت که مملکتی با شیوه‌ی دموکراتیک اداره می‌شود مگر به این شرط که اقلیت‌ها این فرصت و امکان را داشته باشند که به اکثریت تبدیل شوند.

پس دموکراسی مساوی با دیکتاتوری اکثریت نیست. دموکراسی چیزی بیش از انتخابات و رفراندوم صِرف است. علاوه بر امکان اثبات رأی اکثریت، امکان نفی آن هم باید وجود داشته باشد. اگر در مملکتی اکثریت بر اساس انتخابات و رفراندوم آزاد تصمیم بگیرند اقلیتی را نابود کنند آیا می‌شود آن را دموکراتیک نامید؟ مسلماً پاسخ "خیر" است.

دموکراسی دنیای مدرن بر حفظ حقوق اقلیت بنا شده. اگر در مملکتی مرتب انتخابات یا رفراندوم برگزار شود اما هیچ فرصت و امکانی برای بروز و رشد اقلیت‌ها یا سهیم شدن اقلیت‌ها در قدرت وجود نداشته باشد، آن انتخابات یا رفراندوم هیچ نسبتی با دموکراسی ندارد و تکرار آن ضددموکراتیک و در جازدن بی‌پایان است و همچنان در بر همان پاشنه‌ی سابق خواهد چرخید و نتیجه همچنان همان خواهد بود که قبلاً بوده و آن انتخابات یا رفراندوم هیچ کمکی به رشد و اعتلای دموکراسی و حقوق اقلیت یا حتّی اکثریت سرکوب‌شده‌ی کنونی نمی‌کند. مشارکت حداکثری مردم و اثبات رأی اکثریت در یک انتخابات یا رفراندوم لزوماً به معنای دموکراتیک بودن آن نیست مگر اینکه امکان نفی مسالمت‌آمیز و قانونی آن نیز وجود داشته باشد.‌

...........................................................................................

نقاشی از زجیسلاو بکینسکی، نقاش، مجسمه‌ساز و فیلم‌ساز لهستانی (فوریهٔ ۱۹۲۹ – ۲۱ فوریه ۲۰۰۵)، سبک: سوررئال، زمینه‌ی ترسیم: جنبه‌های تاریک جوامع و ویرانشهرها (Distopia).
@renaissancetranslate

زندگی هرگز «عادلانه» نیست و چه بسا که این بی عدالتی در اغلب موارد به سود بسیاری از ما انجامیده است!





اسکار وایلد
@renaissancetranslate

سال‌ها پیش در رُم به بازدید کلیسای "سن پی‌یر" رفته بودم. در نمازخانه‌ی کلیسا عظمت و زیبایی مجسمه‌ی موسی کار میکل آنژ بر جای میخکوبم کرد.

هنگامی که شیفتگی دوارانگیز، اندکی تخفیف یافت با کمال حیرت دیدم که یر سر مجسمه دو شاخ اضافه شده است. شگفتی خود را با راهنما (که بانویی موقر بود) در میان نهادم. گفت سایر بازدیدکنندگان همه مسیحی‌اند و می‌دانند. در پایان بازدید به تو توضیح خواهم داد. گفت: اولین کسی که در اروپا تورات را از عبری به لاتین ترجمه کرد، مرتکب اشتباه تأسف آوری شد.

در زبان عبری کلمه‌ای هست که در حالت جمع معنی «شاخ» دارد و در مفرد معنی «نور»(این کلمه را گفت و من هم یادداشت کردم ولی در جریان سفر گم شد).

در تورات آمده است که:
"چون موسی از کوه طور بازگشت، قوم بالای سر او نوری دیدند".

اما مترجم بی‌خبر بجای نور، شاخ گذاشت و قاره‌ای را به اشتباه انداخت. راهنما گفت که اروپا در مدت چهار صد سال دچار این اشتباه بود.








(تراژدی قدرت در شاهنامه | نویسنده: مصطفی رحیمی، انتشارات نیلوفر)
@renaissancetranslate

مرحوم جمالزاده در مورد نکوهش عادتهای مذموم هموطنانش نوشته های قابل توجهی دارد. در بخشی از کتاب «دارالمجانین» درباره عادتهای متضاد یک ایرانی می آورد:

"در دو گوشه باغ دو تخت برای آقا آماده می شد؛ روی یکی سجاده و تسبیح با هزار خضوع و دعا و روی دیگری بساط عرق با مزه ماست و خیار!

و در کتاب خلقیات ما ایرانیان:

"با همه قیافه که به خود می گیرند هیچ کار دنیا را به جد نمی گیرند مگر در سه مورد مخصوص: یکی شکم، یکی کیسه و یکی تنبان. وقتی پای این سه چیز به میان می آید یوسف را به کلافی و خدا را به خرمایی می فروشند. چطور می خواهی دلم به حال این مردم دوز و کلکی مزاج نسوزد که برای حل و فصل معضلات امور و مشکلات دنیا تنها به سه طریقه معتقدند: ماست مالی، سرهم بندی و ساخت و پاخت. این هر سه از مبتکرات فکر بدیع و از کشفیات قریحه سرشار خودشان است و در این میدان الحق که گوی سبقت را از جهان و جهانیان ربوده اند."

ژان شاردن تاجر و جهانگرد فرانسوی عصر صفویه می گوید:

"ایرانیان بیش از هر چیز می خواهند زندگی کنند و خوش باشند. بسیار مخفی کار و متقلب اند و بزرگترین متملقین عالم اند. به غایت دغل کار و دروغگو و..."

سِر پِرسی سایکس در کتاب «هشت سال در ایران» آورده‌ است که:

"بی صفتی ایرانیان بدبختانه در میان خودشان ضرب المثل است. از تمام صفاتی که سیرت ایرانی را تشکیل می دهند بعد از خودخواهی بی حد، حرص پایدار در کسب مال و جمع ثروت از راه حلال و غیر حلال است."

ژان لارتگی روزنامه نگار فرانسوی در کتاب «ویزا برای ایران»(۱۹۶۲) مینویسد:

"ایرانیان کهنه کار و نکته سنح هستند، ذوق توطئه دارند و برای پذیرایی های رسمی ساخته شده اند. ایرانی مدام عاشق آشوب و اغتشاش و درهم و برهمی بوده است و خوشی او در این است که داد و فریاد راه می اندازد و هوچی گری می کند؛ یکنفر را، هرکه می خواهد توانا و نیرومند و رستم دستانش بخواند اما در عین حال در دل دشنامش بدهد و آهسته یا قاه قاه بخندد و خلاصه همان صحنه کمدی خنده دار را بازی کند که مظهر زندگی ایرانیان است. ما فرنگی ها وقتی در حق کسی، چیزی می گوییم سخت و استوار مقصودمان تحسین از اوست در صورتی که در ایران چنین آدمی را احمق و نادان می خوانند و وقتی می خواهند از او تعریف کنند می گویند خیلی نرم است!"

میرزا آقا خان کرمانی(از پیشگامان نهضت بیدارگری ایرانیان) در روزنامه شفق مورخ ۶ شهریور ۱۳۱۱ شمسی نوشته است:

"پای بند هیچ یک از تکلفات اخلاقی نیستند...جز پر کردن شکم و اطفای شهوات مشئوم. از زندگی چیزی نمی فهمند. دروغ می گویند و فریب می دهند و مانند خاکشیر به هر مزاجی می سازند. در مقابل هر زور یا باری تسلیم می شوند و این کار را زبر و زرنگی می دانند. از خود رأی و اختیار زیادی ندارند. امروز از چیزی تعریف می کنند و فردا با لحن زننده همان چیز را تکذیب می کنند. مبالغه و خوش آمد گویی را به جایی می رساند که مقام فرشتگان را به یک نفر می دهند و لحظه ای بعد همان شخص را مجسمه وقاحت و جانشین ابلیس می خوانند..."

آخرش هم این را بگویم دوست عزیز: با شما درصد استثنایی کار ندارم، اصلا بیایید قرار بگذاریم که هر وقت قضیه واقعا برایتان گران تمام شد خودتان را جز همان اقلیت استثنایی بدانید در این صورت حداقل سخنانم را راحت تر خواهید خواند. اصلا می دانید چیست؟ مخاطبم شما نیستید بزرگوار و منظورم هموطن سمت راستی یا بغل دستی تان است! شما خودتان را اصلا ناراحت نکنید.






(چرا درمانده ایم: جامعه شناسی خودمانی | نویسنده: حسن نراقی، نشر اختران )
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب



قطعه ملانکولیک و بسیار زیبای «کنسرتی برای یک نفر»(۲۰۰۳)

خواننده: سارا برایتمن

آهنگساز و تنظیم کننده: فرانک پورسل

سبک: پاپ، کلاسیک
@Renaissancetranslate

#تلنگر

مرگ بر امریکا گفتیم،
اما روسیه، ما را نابود کرد!!!

🖋میثم سلیمی




مسوولین کشور مسابقه کرملین رفتن ‌گذاشتند!!! آیا آنجا دیکته می‌شود که، قرار است ایران قربانی شود!؟!؟!؟

ما تحریم شدیم و بازارنفت را از دست دادیم، این روسیه بودکه ۴میلیون سهمیه صادرات نفت مارا تصاحب کرد و بلعید!!!

ما تحریم شدیم روسیه بازار گاز و پتروشیمی اروپا را از ما قاپید و همه را از آن خود کرد!!!

ماتحریم شدیم، ولی روسیه برصندلی اوپک نشست و ما را از میدان به درکرد!!!

نیروهای نظامی ما در سوریه گشته شدند و سرمایه ملی ما به فنا رفت ولی سوریه را روسیه بلعید و کنار اروپا پایگاه درست کرد و موشک قاره پیما نصب نمود!!!

با همکاری با اسراییل و قفل کردن إس سیصد، ما را سیبل هواپیماهای اسراییل کرد!!!

روس حاضر نشد از ما گوجه و تربچه بخرد از ترکیه خرید تا بازار گاز ترکیه را هم ببلعد!!!

جهانگردان او بجای فرودگاه اصفهان در فرودگاه استانبول پیاده می‌شوند چون قرار نیست دلاری درایران خرج شود!!!

ما هنوز مرگ بر آمریکا می‌گویم، تا‌ مسوولین ما به نوبه خود سوار هواپیما شده و به مسکو روند تا عموپوتین آنها را ارشاد فرماید، برنامه بعدی جهت ویرانی ایران چه خواهد بود!؟!؟!؟

فراموش نکنیم نیروگاه بوشهر ۷۰میلیارد دلار هزینه برد و امروز قادر نیست حتی برق خود نیروگاه را تولید کند!!
@renaissancetranslate

زندگی بعدیم رو می‌خوام معکوس بگذرونم:

با مُردن شروع میکنی و می‌بینی که همه چی برات خیلی عجیبه.
بعدش بیدار میشی و می‌بینی که تو خانه سالمندان هستی!و هر روز که می‌گذره حالت بهتر می‌شه! بعد از مدتی چون خیلی قبراق و سرحال شدی از اونجا اخراجت میکنن!

بعد از اون میری و حقوق بازنشستگی‌ات را میگیری و وقتی کارت را شروع میکنی تو همون روز اول یک ساعت مچی طلا میگیری و یک میهمانی عالی برات ترتیب میدن! 40 سال آزگار کار میکنی تا جوون بشی و از بازنشستگی‌ات لذت ببری.
بعد از اون حسابی عشق و حال میکنی، مشروب میخوری و کلی دوست دختر خوشگل هم پیدا میکنی و البته بعد عشق و حال ات باید خودتو برای دبیرستان آماده کنی! خوب میدونی که بعدش دبستانِ و بعدِ اون هم تبدیل به یک بچه میشی و همش بازی میکنی و هیچ مسوولیتی نداری...بعد اونم نوزاد میشی و به دنیا می‌آیی! تو این مرحله 9 ماه را باید یه صورت مُعلق تویِ یه آبِ گرمِ دلچسب صفا کنی که سیستم حرارت مرکزی داره و سرویس اتاقت هم همیشه آماده اس و فضاشم برات هر روز بزرگتر میشه و تو قسمت آخر هم با یک اورگاسم جنسی زندگی ات به آخر میرسه.
خوب می‌بینی که حق با منه!




«وودی آلن»
@renaissancetranslate

بیشتر «بیمارستان‌های روانی» پر از بیمارانی است که سال‌ها زیر فشار «مالی» بوده‌اند و این تنش، «ذهن و جسم» آن‌ها را از کار انداخته است.

چنین برآورد کرده‌اند که نُه دهم بیماری‌هایِ انسان، ناشی از فشار و محنت و نکبت، زاییده از فقر است.
فقر سبب می‌شود زندان‌ها از دزدان و جنایتکاران پر شود. فقر انسان‌ها را به‌سوی اعتیاد و فساد و فحشا و خودکشی سوق می‌دهد. از کودکان پاک و با استعداد و باهوش، مجرم و بزهکار می‌سازد. باعث می‌شود مردم به کارهایی دست بزنند که اگر فقیر نبودند به فکرشان هم خطور نمی‌کرد.
عواقب معصیت‌بار فقر بی‌انتهاست.




«کاترین پاندر»
@renaissancetranslate

"ما تربیت نشدیم!"
🖋رضا بابایی ؛ روانشناس


تربیت ما بیش از این نبوده است که به بزرگ‌ترها احترام بگذاریم، کلمات زشت نگوییم، پیش دیگران پای خود را دراز نکنیم، حرف‌شنو باشیم، صبح‌ها به همه سلام کنیم، دست و روی خود را با صابون بشوییم، لباس تمیز بپوشیم، دست در بینی نبریم و …

اما ساده‌ترین و ضروری‌ترین مسائل زندگی را به ما یاد ندادند.

کجا به ما آموختند که چگونه نفس بکشیم، چگونه اضطراب را از خود دور کنیم، موفقیت چیست، ازدواج برای حل چه مشکلی است، در مواجهه با مخالف چگونه رفتار کنیم؟

در کودکی به ما آموختند که چموش نباشیم، اما پرسشگری و آزاداندیشی و شیوه‌های نقد را به ما نیاموختند.
داگلاس سیسیل نورث، اقتصاددان آمریکایی و برندۀ جایزۀ نوبل اقتصاد در سال ۱۹۹۳ می‌گوید: «اگر می‌خواهید بدانید کشوری توسعه می‌یابد یا نه، سراغ صنایع و کارخانه‌های آن کشور نروید. اینها را به‌راحتی می‌توان خرید یا دزدید یا کپی کرد. می‌توان نفت فروخت و همۀ اینها را وارد کرد. برای اینکه بتوانید آیندۀ کشوری را پیش‌بینی کنید، بروید در دبستان‌ها؛ ببینید آنجا چگونه بچه‌ها را آموزش می‌دهند. مهم نیست چه چیزی آموزش می‌دهند؛ ببینید چگونه آموزش می‌دهند. اگر کودکانشان را پرسشگر، خلاق، صبور، نظم‌پذیر، خطر‌پذیر، اهل گفتگو و تعامل و برخوردار از روحیۀ مشارکت جمعی و همکاری گروهی تربیت می‌کنند، مطمئن باشید که آن کشور در چند قدمی توسعۀ پایدار و گسترده است.»

از «نفس کشیدن» تا «سفر کردن» تا «مهرورزی» به آموزش نیاز دارد. بخشی از سلامت روحی و جسمی ما در گرو «تنفس صحیح» است.

آیا باید در جوانی یا میان‌سالی یا حتی پیری، گذرمان به یوگا بیفتد تا بفهمیم تنفس انواعی دارد و شکل صحیح آن چگونه است و چقدر مهم است؟!

به ما حتی نگاه کردن را نیاموختند. هیچ چیز به اندازۀ «نگاه» نیاز به آموزش و تربیت ندارد. کسی که بلد است چطور ببیند، در دنیایی دیگر زندگی می‌کند؛ دنیایی که بویی از آن به مشام بینندگان ناشی نرسیده است.

هزار کیلومتر، از شهری به شهری دیگر می‌رویم و وقتی به خانه برمی‌گردیم، چند خط نمی‌توانیم دربارۀ آنچه دیده‌ایم بنویسیم. چرا؟ چون در واقع «ندیده‌ایم». همه چیز از جلو چشم ما گذشته است؛ مانند نسیمی که بر آهن وزیده است.

جان راسکین، آموزگار بزرگ نگاه، در قرن نوزدهم می‌گفت: «اگر دست من بود، درس طراحی را در همۀ مدارس جهان اجباری می‌کردم تا بچه‌ها قبل از اینکه به نگاه‌های سرسری عادت کنند، درست نگاه کردن به اشیا را بیاموزند.»

می‌گفت: «کسی که به کلاس‌های طراحی می‌رود تا مجبور شود به طبیعت و پیرامون خود، بهتر و دقیق‌تر نگاه کند، هنرمندتر است از کسی که به طبیعت می‌رود تا در طراحی پیشرفت کند.»

اگر در خانه یا مدرسه، یاد گرفته بودیم که چطور نگاه کنیم، چطور بشنویم و چطور بیندیشیم، انسانی دیگر بودیم.
انسانی که نمی‌‌تواند از چشم و گوش و زبان خود درست استفاده کند، پا از غار بدویت بیرون نگذاشته است؛ اگرچه نقاشی‌های غارنشینان نشان می‌دهد که آنان با «نگاه» بیگانه نبودند.

بسیارند پدرانی که نمی‌دانند اگر همۀ دنیا را برای دخترشان فراهم کنند، به اندازۀ یک‌بار در آغوش گرفتن او و بوسیدن روی او، به او آرامش و اعتماد به نفس نمی‌دهد.

عجایب را در آسمان‌ها می‌جوییم، ولی یک‌بار به شاخۀ درختی که جلو خانۀ ما مظلومانه قد کشیده است، خیره نشده‌ایم.

نگاه کردن، شنیدن، گفتن، نفس کشیدن، راه رفتن، خوابیدن، سفر کردن، بازی، تفریح، مهرورزی، عاشقی، زناشویی و اعتراض، بیشتر از املا و انشا نیاز به معلم و آموزش دارند.
@Renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه بسیار زیبا و‌ محزون «تنهایی»

آهنگساز و تنظیم برای ارکستر: استاد فرهاد فخرالدینی

آلبوم موسیقی متن سریال تلویزیونی امام علی(۱۳۷۵)

سبک: ساندترک، کلاسیک، فولک
@Renaissancetranslate

پدر گفت:

"دوست داشتن كه عيب نيست باباجان. دوست داشتن دل آدم را روشن می‌كند. اما كينه و نفرت دل آدم را سياه می‌كند. اگر از حالا دلت به محبت انس گرفت، بزرگ هم كه شدی آماده‌ی دوست داشتن چيزهای خوب و زيبای اين دنيا هستی. دل آدم عين يك باغچه پر از غنچه است. اگر با محبت غنچه‌ها را آب دادی باز می‌شوند، اگر نفرت ورزيدی غنچه‌ها پلاسيده می‌شوند. آدم بايد بداند كه نفرت و كينه برای خوبی و زيبایی نيست، برای زشتی و بي شرفي و بی‌انصافی است. اين جور نفرت علامت عشق به شرف و حق است."






«سووشون»
سیمین دانشور
@renaissancetranslate

پناه بردن فرد عامی به زندگی شخصی ، وقف کردن متعهدانهٔ خویش به امور خانوادگی و شغلی ، آخرین و تبهگن ترین محصول اعتقاد بورژوازی به رجحان مصلحت شخصی بر مصالح اجتماعی ست.
فرد عامی همان بورژواییست که از طبقه اش جدا شده است و فرد ذرّه شده ایست که فروریختگی طبقهٔ بورژوا پدیدش آورده است.
انسان توده ای که [رهبران توتالیتر] او را برای ارتکاب سهمگین ترین جنایات توده ای تاریخ سازمان می‌دهند، بیشتر صفات یک فرد عامی را دارند تا صفات اوباش .
او بورژواییست که در میانهٔ ویرانه های جهان خویش ، تنها نگران امنیت شخصی اش بوده و آماده است تا با کمترین تحریک ، همه چیزش را - از اعتقاد گرفته تا شرف و حرمت خویش - برای این امنیت قربانی کند.
نابود کردن حریم اخلاق شخصی مردمی که به چیزی جز حفاظت از زندگی شخصی شان نمی‌اندیشند ، از همه ساده تر است.
نازی ها پس از چند سال قدرت و یکنواخت کردن منظم مردم ، حقیقتاً می‌توانستند اعلام کنند که « تنها کسی که هنوز بعنوان یک فرد خصوصی وجود دارد ، شخصی است که به خواب رفته است.»





«توتالیتاریسم»
هانا آرنت
@renaissancetranslate

‍ .
«طاعون» مهمترین استعاره ای است که بیماری همه گیر ایدز را با آن می شناسانند. به خاطر ایدز هم هست که پنداشت نادرست همه گیر دانستن سرطان، و حتا طاعون دانستن این بیماری، به نظر در حال فرونشینی است: ایدز موجب پیش پا افتادگی بیماری سرطان شده است. طاعون، که از ریشه ی لاتینی plaga (ضربت، زخم) می آید، مدت های مدید هم برای ارجاعی استعاری به بالاترین درجه ی بلا، شرور یا آفتی همگانی به کار میرفته پروکوپیوس (مورخ بیزانسی سده ششم میلادی)، در شاهکار افترا انگیزش با نام «تاریخ سری» ، امپراتور یوستینیان" را بدتر از طاعون نامید (از او بیشتر می گریختند تا از طاعون!) - و هم چون نامی عمومی برای بسیاری از بیماری های هولناک. اگرچه بیماری ای که این واژه پیوندی همیشگی با آن دارد در میان بیماریهای همه گیر ثبت شده٬ مهلک ترین بیماری بوده است. حتماً لازم نیست یک بیماری را به چشم قاتلی بی رحم بنگرند تا آن بیماری شبه طاعون قلمداد شود. جذام، که دیگر به ندرت جان کسی را میگیرد، در اوج توان همه گیری اش، بین سالهای ۱۰۵۰ تا ۱۳۵۰میلادی، چندان هم هلاکت بار نبود. سفلیس هم زمانی نام طاعون را به خود گرفت - ویلیام بلیک از «لعن روسپیان برنا» سخن میگوید که «آفت طاعون را بر تابوت ازدواج می نهد» - اما نه به دلیل مرگبار بودنش، بلکه چون مایه ی ننگ بود و ناتوانی و انزجار به بار می آورد.
معمولاً بیماری های همه گیر را همچون طاعون میدانستند. شیوع گسترده ی بیماری ها را هم نه فقط چیزی که افراد متحملش می شدند، که امری قلمداد می کردند که بر آنها وارد میآمد. «کیفر دانستن» یک بیماری٬ دیرینه ترین باور درباره ی علت بیماری است، اما در برابر این باور، توجهی تمام و کمال به بیماران معطوف گشت که حالا سزاوار نام پرشکوه «پزشکی» است. بقراط، که چندین رساله درباره ی بیماریهای همه گیر نوشته، به خصوص «غضب الهی» را از زمره ی علل طاعون گاوی خارج کرد. اما بیماریهایی که در عصر کهن به مثابه کیفر تعبیر می شدند، از جمله طاعون در ادیپوس، مثل جذام و سفلیس ننگین به حساب نمیآمدند. تا آنجا که به معنایی برای بیماریها نیاز بود، بلایایی همگانی و قضاوت هایی درباره ی یک جامعه دانسته می شدند. فقط مصدومیت ها و ناتوانمندی ها، نه بیماری ها، را مرتبط با خود اشخاص تلقی می کردند. برای مشاهده ی نمونه ای از معنای مدرن یک بیماری ننگ آور و منزوی کننده در ادبیات کهن، باید به ماجرای فیلاکتتس( از کمانداران مشهور یونانی در نبرد تروا) و زخم بد بویش رجوع کرد.
مخوفترین بیماری ها، آن دسته هستند که نه تنها مرگبارند بلکه بدن را به چیزی دگرگون می کنند که مایه ی بیگانگی فرد از پیرامون خویش است، مثل جذام و سفلیس و وبا و(در خیالات بسیاری افراد) سرطان ، بیماریهایی هستند که به نظر قابلیت به خصوصی در ارتقای به بیماری «طاعون» دارند. جذام و سفلیس نخستین بیماریهایی بودند که مدام با صفت «زننده» به کار می رفتند. بیماری سیفلیس بود که، در اولین توصیفات پزشکان در سده ی پانزدهم میلادی، گروهی از استعاره ها را موجب شد که اکنون پیرامون «ایدز» پر و بال گرفته اند: بیماری ای که نه فقط زننده و توأم با عقوبت بود بلکه همگان در معرض هجومش قرار داشتند. اگرچه اراسموس ، اثرگذارترین آموزگار اوایل سده ی شانزدهم در اروپا، سفلیس را «هیچ چیز مگر نوعی جذام» توصیف کرده بود (تا سال ۱۵۲۹ که آن را «چیزی بدتر از جذام» خواند)، این بیماری را پیشتر چیزی متفاوت به حساب میاوردند چون از راه جنسی انتقال پیدا می کرد. پاراسلسوس (در بازگویی سخنانی از دان) به آن بيماری مسری شرارت باری» اشاره می کند «که زمانی در نقاطی به بشر هجوم آورده بود، و حال در هر مکانی وفور یافته؛ خداوند در عقوبت افسار گسیختگی عموم آن بیماری را بر [انسان] وارد آورد.» میان تصور سفلیس چون کیفری برای تخطی های فردی و تلقی آن چون عقوبتی برای افسارگسیختگی یک اجتماع تا مدت ها، یعنی تا زمانی که درمان این بیماری به سادگی امکانپذیر شد، تمایزی واقعی وجود نداشت_ چنانکه امروزه، در کشورهای ثروتمند صنعتی هم در مورد ایدز همین وضع است. بر خلاف سرطان، که در یک تلقی مدرن به واسطه ی خود افراد رخ داده (و گویای فردیت آن هاست)، ایدز به شیوه ای پیشامدرن درک می شود: انسانها این بیماری را هم در مقام افراد و هم در مقام اعضای یک «گروه خطرآفرین» متحمل می شوند_ همان دسته ی اداری و در ظاهر بیطرفانه ای که تصور کهنی را در خاطر زنده می کند: "یک اجتماع لکه دار که بیماری اکنون به قضاوتش نشسته است."




(بیماری به مثابه استعاره | نویسنده: سوزان سانتاگ | ترجمه: احسان کیانی خواه، نشر حرفه نویسنده)

+تصویر:
میشل فوکو فیلسوف فرانسوی (۱۹۸۴_۱۹۲۶) و یکی از معروف ترین قربانیان بیماری «ایدز».
@Renaissancetranslate

#شعر


غاده السمان :

و هنوز
اسم تو، تنها اسمی‌ است
در زندگی من
که هیچکسی نمی‌تواند
چیزی در موردش بگوید...
@MovieQuotte
@renaissancetranslate

#تلنگر

اردیبهشت رازی را به من گفت که من با شما در میانش می گذارم ؛ اینکه هیچ زمستانی ابدی نیست همان گونه که هیچ شکوفه ای.
اما هر شکوفه قبل از اینکه بمیرد، اول می رقصد بعد بر خاک می افتد.
اردیبهشت به من گفت: تنها کسانی به بهشت می روند که آفریدن بهشت را در دنیا تمرین کنند. ‌وگرنه با پیراهنی از آتش و غضب هرگز نمی توان به ملاقات فرشتگان رفت. با دامنی از هیزم خشم و خشونت هرگز کسی را به بهشت راه نخواهند داد.
پس من به قدر عمر شکوفه ای شادمانم و به اندازه توان شکوفه ای در آفریدن بهشت می کوشم.







«عرفان نظرآهاری»
@renaissancetranslate

‍ ‍.
«سینوهه» شبی را به مستی کنار نیل به خواب می رود و صبح روز بعد یکی از برده های مصر که گوش ها و بینی اش به نشانه بردگی بریده بودند را بالای سر خودش میبیند، در ابتدا میترسد، اما وقتی به بی آزار بودن آن برده پی می برد، با او هم کلام میشود.

برده از سینوهه خواهش میکند او را سر قبر یکی از اشراف ظالم و معروف مصر ببرد و چون سینوهه با سواد بود، جملاتی که خدایان روی قبر آن شخص ظالم را نوشته اند برای او بخواند.

سینوهه از برده سئوال میکند که چرا میخواهد سرنوشت قبر این شخص را بداند؟ و برده می گوید: سال ها قبل من انسان خوشبخت و آزادی بودم، همسر زیبا و دختر جوانی داشتم، مزرعه پر برکت اما کوچک من در کنار زمین های بیکران یکی از اشراف بود. روزی صاحب اين قبر با پرداخت رشوه به ماموران فرعون زمین های مرا به نام خودش ثبت کرد و مقابل چشمانم به همسر و دخترم تجاوز کرد و بعد از اینکه گوش ها و بینی مرا برید و مرا برای کار اجباری به معدن فرستاد، سالهای سال از دختر و همسرم بهره برداری کرد و آنها را به عنوان خدمتکار فروخت و الان از سرنوشت آنها اطلاعی ندارم، اکنون از کار معدن رها شده ام، شنیده ام آن شخص مرده است و برای همین آمده ام ببینم خدایان روی قبر او چه نوشته اند...

سینوهه با برده به شهر مردگان (قبرستان) می رود و قبرنوشته ی آن مرد را اینگونه می خواند.

"او انسان شریف و درستکاری بود که همواره در زندگی اش به مستمندان کمک می کرد و ناموس مردم در کنار او آرامش داشت و او زمین های خود را به فقرا می بخشید و هر گاه کسی مالی را مفقود می نمود ، او از مال خودش ضرر آن شخص را جبران می کرد و او اکنون نزد خدای بزگ مصر (آمون) است و به سعادت ابدی رسیده است..."

در این هنگام ، برده شروع به گریه می کند و می گوید: "آیا او انقدر انسان درستکار و شریفی بود و من نمی دانستم؟ درود خدایان بر او باد .... ای خدای بزرگ ای آمون مرا به خاطر افکار پلیدی که در مورد این مرد داشتم ببخش..."

سینوهه با تعجب از برده می پرسد که چرا علیرغم این همه ظلم و ستمی که بر تو روا شده ، باز هم فکر می کنی او انسان خوب و درستکاری بوده است؟
و برده این جمله ی تاریخی را می گوید که : "وقتی خدایان بر قبر او اینگونه نوشته اند، من حقیر چگونه می توانم خلاف این را بگویم؟"

و سینوهه بعد ها در یادداشت هایش وقتی به این داستان اشاره می کند، مینویسد:
"آنجا بود که پی بردم حماقت نوع بشر انتها ندارد و در هر دوره می توان از نادانی و خرافه پرستی مردم استفاده کرد"







«سینوهه پزشک فرعون»
میکاوالتاری
@renaissancetranslate