پناه بردن فرد عامی به زندگی شخصی ، وقف کردن متعهدانهٔ خویش به امور خانوادگی و شغلی ، آخرین و تبهگن ترین محصول اعتقاد بورژوازی به رجحان مصلحت شخصی بر مصالح اجتماعی ست.
فرد عامی همان بورژواییست که از طبقه اش جدا شده است و فرد ذرّه شده ایست که فروریختگی طبقهٔ بورژوا پدیدش آورده است.
انسان توده ای که [رهبران توتالیتر] او را برای ارتکاب سهمگین ترین جنایات توده ای تاریخ سازمان می‌دهند، بیشتر صفات یک فرد عامی را دارند تا صفات اوباش .
او بورژواییست که در میانهٔ ویرانه های جهان خویش ، تنها نگران امنیت شخصی اش بوده و آماده است تا با کمترین تحریک ، همه چیزش را - از اعتقاد گرفته تا شرف و حرمت خویش - برای این امنیت قربانی کند.
نابود کردن حریم اخلاق شخصی مردمی که به چیزی جز حفاظت از زندگی شخصی شان نمی‌اندیشند ، از همه ساده تر است.
نازی ها پس از چند سال قدرت و یکنواخت کردن منظم مردم ، حقیقتاً می‌توانستند اعلام کنند که « تنها کسی که هنوز بعنوان یک فرد خصوصی وجود دارد ، شخصی است که به خواب رفته است.»





«توتالیتاریسم»
هانا آرنت
@renaissancetranslate

‍ .
«طاعون» مهمترین استعاره ای است که بیماری همه گیر ایدز را با آن می شناسانند. به خاطر ایدز هم هست که پنداشت نادرست همه گیر دانستن سرطان، و حتا طاعون دانستن این بیماری، به نظر در حال فرونشینی است: ایدز موجب پیش پا افتادگی بیماری سرطان شده است. طاعون، که از ریشه ی لاتینی plaga (ضربت، زخم) می آید، مدت های مدید هم برای ارجاعی استعاری به بالاترین درجه ی بلا، شرور یا آفتی همگانی به کار میرفته پروکوپیوس (مورخ بیزانسی سده ششم میلادی)، در شاهکار افترا انگیزش با نام «تاریخ سری» ، امپراتور یوستینیان" را بدتر از طاعون نامید (از او بیشتر می گریختند تا از طاعون!) - و هم چون نامی عمومی برای بسیاری از بیماری های هولناک. اگرچه بیماری ای که این واژه پیوندی همیشگی با آن دارد در میان بیماریهای همه گیر ثبت شده٬ مهلک ترین بیماری بوده است. حتماً لازم نیست یک بیماری را به چشم قاتلی بی رحم بنگرند تا آن بیماری شبه طاعون قلمداد شود. جذام، که دیگر به ندرت جان کسی را میگیرد، در اوج توان همه گیری اش، بین سالهای ۱۰۵۰ تا ۱۳۵۰میلادی، چندان هم هلاکت بار نبود. سفلیس هم زمانی نام طاعون را به خود گرفت - ویلیام بلیک از «لعن روسپیان برنا» سخن میگوید که «آفت طاعون را بر تابوت ازدواج می نهد» - اما نه به دلیل مرگبار بودنش، بلکه چون مایه ی ننگ بود و ناتوانی و انزجار به بار می آورد.
معمولاً بیماری های همه گیر را همچون طاعون میدانستند. شیوع گسترده ی بیماری ها را هم نه فقط چیزی که افراد متحملش می شدند، که امری قلمداد می کردند که بر آنها وارد میآمد. «کیفر دانستن» یک بیماری٬ دیرینه ترین باور درباره ی علت بیماری است، اما در برابر این باور، توجهی تمام و کمال به بیماران معطوف گشت که حالا سزاوار نام پرشکوه «پزشکی» است. بقراط، که چندین رساله درباره ی بیماریهای همه گیر نوشته، به خصوص «غضب الهی» را از زمره ی علل طاعون گاوی خارج کرد. اما بیماریهایی که در عصر کهن به مثابه کیفر تعبیر می شدند، از جمله طاعون در ادیپوس، مثل جذام و سفلیس ننگین به حساب نمیآمدند. تا آنجا که به معنایی برای بیماریها نیاز بود، بلایایی همگانی و قضاوت هایی درباره ی یک جامعه دانسته می شدند. فقط مصدومیت ها و ناتوانمندی ها، نه بیماری ها، را مرتبط با خود اشخاص تلقی می کردند. برای مشاهده ی نمونه ای از معنای مدرن یک بیماری ننگ آور و منزوی کننده در ادبیات کهن، باید به ماجرای فیلاکتتس( از کمانداران مشهور یونانی در نبرد تروا) و زخم بد بویش رجوع کرد.
مخوفترین بیماری ها، آن دسته هستند که نه تنها مرگبارند بلکه بدن را به چیزی دگرگون می کنند که مایه ی بیگانگی فرد از پیرامون خویش است، مثل جذام و سفلیس و وبا و(در خیالات بسیاری افراد) سرطان ، بیماریهایی هستند که به نظر قابلیت به خصوصی در ارتقای به بیماری «طاعون» دارند. جذام و سفلیس نخستین بیماریهایی بودند که مدام با صفت «زننده» به کار می رفتند. بیماری سیفلیس بود که، در اولین توصیفات پزشکان در سده ی پانزدهم میلادی، گروهی از استعاره ها را موجب شد که اکنون پیرامون «ایدز» پر و بال گرفته اند: بیماری ای که نه فقط زننده و توأم با عقوبت بود بلکه همگان در معرض هجومش قرار داشتند. اگرچه اراسموس ، اثرگذارترین آموزگار اوایل سده ی شانزدهم در اروپا، سفلیس را «هیچ چیز مگر نوعی جذام» توصیف کرده بود (تا سال ۱۵۲۹ که آن را «چیزی بدتر از جذام» خواند)، این بیماری را پیشتر چیزی متفاوت به حساب میاوردند چون از راه جنسی انتقال پیدا می کرد. پاراسلسوس (در بازگویی سخنانی از دان) به آن بيماری مسری شرارت باری» اشاره می کند «که زمانی در نقاطی به بشر هجوم آورده بود، و حال در هر مکانی وفور یافته؛ خداوند در عقوبت افسار گسیختگی عموم آن بیماری را بر [انسان] وارد آورد.» میان تصور سفلیس چون کیفری برای تخطی های فردی و تلقی آن چون عقوبتی برای افسارگسیختگی یک اجتماع تا مدت ها، یعنی تا زمانی که درمان این بیماری به سادگی امکانپذیر شد، تمایزی واقعی وجود نداشت_ چنانکه امروزه، در کشورهای ثروتمند صنعتی هم در مورد ایدز همین وضع است. بر خلاف سرطان، که در یک تلقی مدرن به واسطه ی خود افراد رخ داده (و گویای فردیت آن هاست)، ایدز به شیوه ای پیشامدرن درک می شود: انسانها این بیماری را هم در مقام افراد و هم در مقام اعضای یک «گروه خطرآفرین» متحمل می شوند_ همان دسته ی اداری و در ظاهر بیطرفانه ای که تصور کهنی را در خاطر زنده می کند: "یک اجتماع لکه دار که بیماری اکنون به قضاوتش نشسته است."




(بیماری به مثابه استعاره | نویسنده: سوزان سانتاگ | ترجمه: احسان کیانی خواه، نشر حرفه نویسنده)

+تصویر:
میشل فوکو فیلسوف فرانسوی (۱۹۸۴_۱۹۲۶) و یکی از معروف ترین قربانیان بیماری «ایدز».
@Renaissancetranslate

#شعر


غاده السمان :

و هنوز
اسم تو، تنها اسمی‌ است
در زندگی من
که هیچکسی نمی‌تواند
چیزی در موردش بگوید...
@MovieQuotte
@renaissancetranslate

#تلنگر

اردیبهشت رازی را به من گفت که من با شما در میانش می گذارم ؛ اینکه هیچ زمستانی ابدی نیست همان گونه که هیچ شکوفه ای.
اما هر شکوفه قبل از اینکه بمیرد، اول می رقصد بعد بر خاک می افتد.
اردیبهشت به من گفت: تنها کسانی به بهشت می روند که آفریدن بهشت را در دنیا تمرین کنند. ‌وگرنه با پیراهنی از آتش و غضب هرگز نمی توان به ملاقات فرشتگان رفت. با دامنی از هیزم خشم و خشونت هرگز کسی را به بهشت راه نخواهند داد.
پس من به قدر عمر شکوفه ای شادمانم و به اندازه توان شکوفه ای در آفریدن بهشت می کوشم.







«عرفان نظرآهاری»
@renaissancetranslate

‍ ‍.
«سینوهه» شبی را به مستی کنار نیل به خواب می رود و صبح روز بعد یکی از برده های مصر که گوش ها و بینی اش به نشانه بردگی بریده بودند را بالای سر خودش میبیند، در ابتدا میترسد، اما وقتی به بی آزار بودن آن برده پی می برد، با او هم کلام میشود.

برده از سینوهه خواهش میکند او را سر قبر یکی از اشراف ظالم و معروف مصر ببرد و چون سینوهه با سواد بود، جملاتی که خدایان روی قبر آن شخص ظالم را نوشته اند برای او بخواند.

سینوهه از برده سئوال میکند که چرا میخواهد سرنوشت قبر این شخص را بداند؟ و برده می گوید: سال ها قبل من انسان خوشبخت و آزادی بودم، همسر زیبا و دختر جوانی داشتم، مزرعه پر برکت اما کوچک من در کنار زمین های بیکران یکی از اشراف بود. روزی صاحب اين قبر با پرداخت رشوه به ماموران فرعون زمین های مرا به نام خودش ثبت کرد و مقابل چشمانم به همسر و دخترم تجاوز کرد و بعد از اینکه گوش ها و بینی مرا برید و مرا برای کار اجباری به معدن فرستاد، سالهای سال از دختر و همسرم بهره برداری کرد و آنها را به عنوان خدمتکار فروخت و الان از سرنوشت آنها اطلاعی ندارم، اکنون از کار معدن رها شده ام، شنیده ام آن شخص مرده است و برای همین آمده ام ببینم خدایان روی قبر او چه نوشته اند...

سینوهه با برده به شهر مردگان (قبرستان) می رود و قبرنوشته ی آن مرد را اینگونه می خواند.

"او انسان شریف و درستکاری بود که همواره در زندگی اش به مستمندان کمک می کرد و ناموس مردم در کنار او آرامش داشت و او زمین های خود را به فقرا می بخشید و هر گاه کسی مالی را مفقود می نمود ، او از مال خودش ضرر آن شخص را جبران می کرد و او اکنون نزد خدای بزگ مصر (آمون) است و به سعادت ابدی رسیده است..."

در این هنگام ، برده شروع به گریه می کند و می گوید: "آیا او انقدر انسان درستکار و شریفی بود و من نمی دانستم؟ درود خدایان بر او باد .... ای خدای بزرگ ای آمون مرا به خاطر افکار پلیدی که در مورد این مرد داشتم ببخش..."

سینوهه با تعجب از برده می پرسد که چرا علیرغم این همه ظلم و ستمی که بر تو روا شده ، باز هم فکر می کنی او انسان خوب و درستکاری بوده است؟
و برده این جمله ی تاریخی را می گوید که : "وقتی خدایان بر قبر او اینگونه نوشته اند، من حقیر چگونه می توانم خلاف این را بگویم؟"

و سینوهه بعد ها در یادداشت هایش وقتی به این داستان اشاره می کند، مینویسد:
"آنجا بود که پی بردم حماقت نوع بشر انتها ندارد و در هر دوره می توان از نادانی و خرافه پرستی مردم استفاده کرد"







«سینوهه پزشک فرعون»
میکاوالتاری
@renaissancetranslate

در آرزوی آخرین گلوله!

🖊️شکریه عرفانی (شاعره افغانستانی)

پیشانی‌ام را می‌بوسی
و قسم می‌خوری
آخرین زنی هستم که دوستش خواهی داشت

می‌گویی این‌بار که برگشتم
برایت کلبه‌ای می‌سازم
بر لب رودخانه‌ای دور
روزها به شکار آهوان کوهی می‌روم
و از درز سنگ‌های سخت
گل‌های نایابی را می‌چینم
که تو دوست داری به موهایت بیاویزی

می‌گویی بخند
تمام می‌شود این جنگ!
باور می‌کنم حرف‌هایت را
همان‌طور که هزار بار دیگر باور کرده بودم
دریغ اما
آخرین عشق همان‌قدر ناممکن است که آخرین گلوله!

#بنیادگرایی
#حق_تحصیل_دختران
#تعصب_مذهبی
#ملتی_در_آرزوی_آرامش
#طالبان

@superchalesh
@renaissancetranslate

استاد «عبدالوهاب شهیدی» 
(۱۰ مهر ۱۳۰۱ – ۲۰ اردیبهشت۱۴۰۰) موسیقی‌دان، خواننده، آهنگساز، نوازنده عود و مدرس آواز نامدار ایرانی صبح امروز در بیمارستان رسالت تهران درگذشت.

استاد شهیدی از اوایل دهه ۱۳۲۰ فعالیت هنری خود را با فراگیری آواز، سنتور و عود نزد اسماعیل مهرتاش آغاز کرد. او در سال ۱۳۳۹ در برنامه گل‌ها شروع به فعالیت و همکاری با رادیو کرد و تا سال ۱۳۵۷ در بسیاری از این برنامه‌ها شرکت کرد. وی هم‌چنین چندین بار در برنامه‌های جشن هنر شیراز شرکت کرد و در این برنامه‌ها با هنرمندان سرشناسی چون جلیل شهناز، فرامرز پایور، اصغر بهاری،حسین تهرانی، رحمت‌الله بدیعی، حسن ناهید و محمد اسماعیلی همکاری کرد.

استاد شهیدی با اجرای بیش از ۲۳۰ برنامه، از فعال‌ترین هنرمندان برنامه گل‌ها بوده و رتبه سوم بیش‌ترین برنامه موسیقی در گل‌ها را دارد. عبدالوهاب شهیدی در اجرای آوازهای محلی نیز پیش‌رو بوده‌است.

تصنیف معروف "زندگی با مطلع آن نگاه گرم تو" از این هنرمند است. اجرای آوازهای محلی، در میان آثار وی نقش برجسته‌ای دارند.



روحشان شاد و قرین رحمت ابدی
🥀🙏

@renaissancetranslate

لذت و رنج چنان به هم وابسته‌اند که اگر کسی قصد حداکثر بهره‌مندی از لذت را داشته باشد ناگزیر است بیشترین مقدار ممکن از رنج را بچشد.






«تسلی‌بخشی‌های فلسفه»
آلن دوباتن
@renaissancetranslate

.
"گریختن حضرت عیسی فراز کوه از احمقان "

بازنویسی حکایت از «دکتر علی


احمدپور»

روزی مردی، حضرت عیسی را دید که به جانب کوهی می گریزد. با تعجب به دنبال او دوید و گفت که در پی تو کسی نیست از چه این چنین شتابان گشته ای؟
عیسای مسیح آن قدر عجله داشت که پاسخ او را نداد. مرد که اکنون کنجکاو تر شده بود عقب عیسی رفت تا یک دو میدان آن طرف تر به عیسای مریم رسید و گفت از بهر رضای حق، لحظه ای بایست و بگو از چه می گریزی؟
حضرت عیسی
گفت: از احمق گريزانم برو
می رهانم خویش را بندم مشو

مرد پرسید: مگر تو نیستی که کر و کور را شفا دادی و نفس مسیحایی ات مرده را زنده کرد؟
روح الله گفت: چرا من هستم.
مرد پرسید: مگر تو نبودی که در مشتی گِل دمیدی و آن گِل ها را تبدیل به پرنده کردی؟ پس هرچه خواهی می کنی ای روح پاک!

حضرت مسیح گفت: به ذات پاک خداوند قسم و به صفات پاک او که جهان در عشقش جامه و گریبان دریده سوگند می خورم که اسم اعظم خداوند را که اگر بر کوه بخوانم بی تاب می گردد نه یک بار که هزار بار از روی مهر و محبت بر دل احمق خواندم،ولی سودی نداشت!
مرد پرسید: حکمت چیست؟ چرا دعایت آن جا اثر کرد ولی این جا درمانی نکرد؟
گفت: رنج احمقی، قهر خداست ولی رنج کوری، ابتلا ست... ابتلا و بیماری رنجی است که باعث رحم دیگران می شود اما احمقی رنجی است که باعث زخم و قهر دیگران می گردد و مانند داغِ خداوند است که بر جان هرکس بخورد، همچون قفلی که مهر و موم شده باشد هیچ دستی نمی تواند برای آن چاره ای بیابد.

ز احمقان بگریز چون عیسی گریخت
صحبت احمق بسی خون ها که ریخت

اندک اندک‌، آب را دزدد هوا
وین چنین دزدد هم احمق از شما

گرمی ات را دزدد و سردی دهد
همچو آن کو زیرِ کون سنگی نهد.





مولانا جلال‌الدین بلخی
مثنوی معنوی
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه متفاوت و بسیار زیبای محلی(بوشهری) به نام «تیریشکو»

خواننده: حیدو هدایتی

آلبوم: تیریشکو(۱۳۹۷)

سبک: فولک، پاپ
@renaissancetranslate

می توان ما را به چهار گروه تقسیم کرد،

نخستین گروه، تعداد بیشماری از چشمان ناشناس را می‌طلبند و به عبارت دیگر خواستار نگاه عموم مردمند.

در گروه دوم کسانی هستند که اگر در پرتو نگاه جمع کثیری از آشنایان نباشند، هرگز نمی‌توانند زندگی کنند.

پس از آن گروه سوم است، گروه کسانی که نیاز دارند در پرتو چشمان یار دلخواه خود زندگی کنند. وضع آنها به اندازه افراد گروه اول خطرناک است.

سرانجام گروه چهارم (یعنی نادرترین گروه) می‌آید. کسانی که در پرتو نگاه‌های خیالی موجودات غایب زندگی می‌کنند. افراد این گروه اغلب در رویا به سر می‌برند.





«بار هستی»
میلان کوندرا
@renaissancetranslate

دارای یک صفت لعنتی بودم که مدت ها طول کشید تا از شرش خلاص شوم:

"وفاداری"

واقعیت این است که دارا بودن این صفت، یک نفرین ابدیست.
صفتی که اصلا در خور ستایش نیست، بلکه مستوجب ترحم است.





«سیمای زنی درمیان جمع»
هاینریش بل
@renaissancetranslate

سی ویژگی افراد با پِرنسیپ


۱-به هر قیمتی، ثروتمند نمی­شوند؛

۲-به هر قیمتی، پُست خود را حفظ نمی­کنند؛

۳-در رابطه با موضوعات و افراد، همه جا یک نوع سخن می­گویند؛

۴-کارهای خوبِ خود را تبلیع نمی­کنند؛

۵-با افراد نادان، مُدارا می­کنند؛

۶-حرص مطرح شدن روزانه در رسانه­ ها را ندارند؛

۷-معتقدند کارهای خوب و بد آنها را، طبیعت پاسخ می­دهد؛

۸-وقتی تخریبِ شخصی مطرح می­شود، آن محل را ترک می­کنند؛

۹-به زندگی عمدتاً به عنوان فرصتی برای توسعۀ فردی می­نگرند؛

۱۰-هشتاد درصد زندگی آنها، کار و سکوت فراوان است؛

۱۱-جدی­ترین بی­مرامی را، رانت­خواری می­دانند؛

۱۲-برای رسیدن به آرامش درونی، سالها تمرین کرده­ اند؛

۱۳-سعی می­کنند در ذهن خود، افراد نادان را درک کنند؛

۱۴-برای رُقبای خود، حقوق قائل هستند؛

۱۵-از واژه ­های احساسی- عاطفی برای عوام فریبی استفاده نمی­کنند؛

۱۶-تا می­توانند بدون چشمداشت، کار دیگران را انجام می­دهند؛

۱۷-دوستان محدودی دارند ولی با دقت از مناسبات خود با آنها مراقبت می­کنند؛

۱۸-ناجوانمردی در ذهن و عمل آنها تعطیل است؛

۱۹-تاریخ می­خوانند تا گذشتۀ خود و جامعۀ خود را بهتر بشناسند؛

۲۰-رُمان می­خوانند تا به پیچیدگی­ها و تنوع رفتار انسانها پی ببرند؛

۲۱-سکوت را بر دروغ گفتن ترجیح می­دهند؛

۲۲-همه نسبت به آنها، احساس امنیت می­کنند؛

۲۳-در صندلی که هنوز شایستگی آن را کسب نکرده ­اند، نمی­نشینند؛

۲۴-با خودشناسی و مطالعۀ فراوان، به تدریج ریشه-­های جهل را کشف می­کنند؛

۲۵-منبع مفیدی برای یادگیری اطرافیان خود هستند؛

۲۶-به خود می­گویند: من حتی یک درصد از جزئیات زندگی این فرد را نمی­دانم. بنابراین، نباید درمورد او قضاوت کنم؛

۲۷-رفتارشان ثبات دارد ولی افکارشان دائماً در حال تکامل است؛

۲۸-برای دو دهه و هفته ­ای چندین ساعت بر روی توسعۀ فردی خود کار می­کنند تا درصد حسادت در شخصیتِ خود را تَک رقمی کنند؛

۲۹-برای دو دهه و هفته ­ای چندین ساعت بر توسعۀ فردی خود کار می­کنند تا درصد خشم و عصبانیت در شخصیتِ خود را تَک رقمی کنند؛

۳۰-شغل شرافتمندانه ­ای
انتخاب می­ کنند.




دکتر محمود سریع القلم
@Renaissancetranslate

#تلنگر



...باز اگر پیرهای خوب، پیرهای زندگی کرده، مصدرِ کار می‌شدند، حرفی نداشتیم؛ این پیرهایی که تا امروز دنیا را اداره کرده‌اند، بدترین پیرها بوده‌اند، از آنهایی بوده‌اند که جوانیشان را بر باد داده بودند، از آن استفاده نکرده بودند؛ دلشان پُر از حسرت و عقده بوده، به همین علّت کوشیده‌اند تا در گردابِ زندگی به پاره چوبِ «وزارت» و «ریاست» چنگ بزنند، و از راه وضع قانونهای خشن و «یَهُوِه‌ای » انتقام خود را از جوانها بگیرند، دق دلشان را خالی کنند؛ در حالی که خودشان توی خلوت هر کاری دلشان خواسته کرده‌اند. البتّه، گاهی حقّه زده و چند تا جوان هم با خود همدست کرده‌اند، امّا این جوانها ننگِ طبقه‌ی جوان بوده‌اند، روحِ پیر داشته‌اند!

پیرهای حاکم تا کسی مثل خودشان نبوده، توی جرگه‌ی خود راهش نداده‌اند.
اگر کار به دست من می‌افتاد، برای همیشه به این وضع خاتمه می‌دادم؛ جوانهای واقعی، جوانهای عاشق را بر دنیا مسلّط می‌کردم. آنها هستند که معنیِ زندگی، معنیِ انسانیّت را می‌فهمند، هم قدرت اراده دارند و هم سلامت جسم؛ مغرورند، خوشبین‌اَند، خوابهای قوس قزحی می‌بینند؛ صبح، با امید و شوق از خواب بیدار می‌شوند؛ زندگی را دوست دارند، برای آنکه از آن لذّت می‌برند.

تو را به خدا توی قیافه‌ی این سیاستمدارهای امروز باریک شو! رقّت‌انگیز است؛ قیافه‌های اخمو، چروکیده؛ حتّی جرأت ندارند بروند پروستاتِشان را عمل کنند، تا این حد جانِ خودشان را دوست دارند! همه‌اَش خمیازه می‌کشند، دائماً به فکر این‌اَند که پاپوش برای مردم بدوزند، چوب لای چرخِ دنیا بگذارند!



«ابر زمانه و ابر زلف»
دکتر محمّد‌علی اسلامی نُدوشن
@renaissancetranslate

شبها پس از صرف شام، هرکس دسته کلید بزرگ و فانوس را برمی‌داشت و از خانه بیرون میزد؛
برای دستبرد زدن به خانه یک همسایه !

حوالی سحر با دست پر به خانه برمی‌گشت، به خانه خودش که آن را هم دزد زده بود !!!

به این ترتیب، همه در کنار هم به خوبی و خوشی زندگی می‌کردند؛ چون هرکس از دیگری می‌دزدید و او هم متقابلاً از دیگری، تا آنجا که آخرین نفر از اولی می‌دزدید…

شهری بود که همه اهالی آن دزد بودند…!



«ایتالو کالوینو»
@Cafebook
@renaissancetranslate

آدمهایی که همدیگر رو دوست دارند مخصوصا بین خودشون سوءتفاهم بوجود میارند و دعوا می کنند بعد یهو می بینند که دیگه همدیگر رو دوست ندارند.

- ما دعوا نمی کنیم.

-نباید هم دعوا کنیم چون اگر توی این دنیا اتفاقی بین منو تو بیفته همدیگرو از دست میدیم، اونوقت میفتیم دست دیگران...!


«وداع با اسلحه»
ارنست همینگوی
@renaissancetranslate

ناتانائیل!
آخر کی همه ی کتاب ها را خواهیم سوزاند! برای من خواندن اینکه شن ساحل نرم است کافی نیست،
می خواهم پای برهنه ام این نرمی را حس کند.
«معرفتی» که قبل از آن «احساسی» نباشد، بیهوده است!






«مائده های زمینی»
آندره ژید
@renaissancetranslate

ویکتور فرانکل (روان‌پزشک اتریشی) پس از گذراندن سه سال اسارت در اردوگاه ‌کار اجباری به یک نتیجهٔ مهم علمی دست یافت که بعدها به یکی از مکاتب روانشناسی مدرن به اسم «معنا درمانی» تبدیل شد.

این دانشمند در پی سه سال تجربهٔ شخصی و مشاهدهٔ نحوهٔ تعامل دیگر زندانیان این کمپ‌ها با مشکلات روزمره‌شان نتیجه گرفته بود که:
آدم‌ها قادر هستند هر رنج و مشقتی را تحمل کنند، مادام که در آن رنج و مشقت «حکمت» و معنایی بیآبند.

به عنوان مثال، اگر دو برادر همسان را به مدت سه سال هر روز به بدترین شکل کتک بزنید و به اولی بگویید کتک خوردنش جزئی از یک «تمرین» برای یک ورزش رزمی است و به دومی هیچ دلیلی برای کتک خوردنش ارائه ندهید، به احتمال بسیار قوی برادر اول بعد از سه سال به یک رزمی کار سالم و با اعتماد به نفس تبدیل شده است
و برادر دوم به یک انسان تلخِ تحقیر شده که سرشار از عقده‌ها و کینه‌هاست.

عمل کتک خوردن یکی است. رنج و درد هم یکی است

اما تفاوت این دو تنها در «حکمت» و «معنایی» است که به رنج کشیدن‌شان بخشیده‌اند.

یکی به امیدِ رشد و تعالی و در پی روزهای بهتر (ولو برای دیگران) کتک خورده و رنج کشیده و دیگری با هر ضربه خرُدتر و حقیرتر و منفعل‌تر شده است.

حال به گفته فرانکل و بسیاری از عُرفا و معلمان معنوی مشرق‌زمین که پیش از او به این مقوله‌ها پرداخته‌اند;

این‌که چگونه با سختی‌ها و مشقت‌های زندگی کنار بیاییم و به آن‌ها واکنش نشان دهیم، نهایتاً محصول یک «تصمیم شخصی» است.

می‌توانیم تصمیم بگیریم به سختی‌ها و مصائب اجتناب‌ناپذیر زندگی از منظر «معنا و حکمت» نگاه کنیم تا در پسِ هر ضربه ی روحی و هر لطمه ی جسمی تنومندتر، مقاوم‌تر و آگاه‌تر بیرون بیاییم؛‌

یا اینکه تصمیم بگیریم راه معناگریزی و پوچ‌گرایی را پیش بگیریم و در بهترین حالت - به مثابه یک «قربانی منفعل» - زندگی را با تلخی و غم و افسردگی سپری کنیم.
@renaissancetranslate

زندگی «زن» است !
منظور من آن است که جهان، گرچه مملو از چیزهای زیباست اما، در ارائه‌ی لحظات زیبا و پرده برداری از چیزهای زیبا، بسیار ممسک(خویشتن دار) است. شاید همین امساک، بزرگترین لطف زندگی باشد. زندگی بر روی خود پرده‌ای مُطلا، نوید بخش، مقاوم، محجوب، ریشخندآمیز، فریبنده و مهربان کشیده است. آری، زندگی زن است!



(حکمت شادان | نوشته: فریدریش نیچه| ترجمه: حامد فولاد وند، نشر جامی)
@renaissancetranslate

وقتی «نرگس» مرد، گلهای باغ همه ماتم گرفتند و از جویبار خواهش کردند که برای گریستن به آنها چند قطره آب وام دهد.

جویبار آهی کشید و گفت:


"به اندازه ای نرگس را دوست می داشتم که اگر تمام آب های من به اشک مبدل شود و آن را بر مرگ نرگس بپاشم,باز کم است..".

گل ها گفتند: راست می گویی؛ چگونه ممکن بود با آن همه زیبایی نرگس را دوست نداشت!!؟

جویبار پرسید:مگر نرگس زیبا بود؟؟؟

گل ها گفتند: تویی که نرگس همیشه خم می شد و صورت زیبای خود را در آب های شفاف تو تماشا می کرد، پس باید بهتر از هر کس بدانی که نرگس زیبا بود.

جویبار گفت: "من نرگس را برای این دوست می داشتم که وقتی خم می شد و به من نگاه می کرد می توانستم زیبایی خود را در چشمان او تماشا کنم."






«اسکار وایلد»
@renaissancetranslate

خرافه گرایی در زندگی شیرین
🖋علی حاتم




در سکانسی از فیلم زندگی شیرین(۱۹۶۰) اثر کلاسیک فدریکو فلینی، شایع شده دو کودک با مریم مقدس در ارتباطند و او را می بینند. جماعت بزرگی از بیماران و مردم عادی برای شفا یافتن و برآورده شدن آرزوهایشان به محل زندگی دو کودک هجوم آورده اند. رسانه ها و شبکه های تلویزیونی نیز حضور دارند. کودکان که مشخص است چنین نمایشی را تحت تاثیر بزرگترها اجرا می کنند، این سو و آن سو می دوند و جماعت متوهم را به دنبال خود می کشند‌. سرانجام اعلام می شود مریم مقدس گفته امشب نمی آید!
مردم اما درختی را که گمان می کنند مریم مقدس نزدیک آن بوده، از ریشه در آورده و شاخه های آن را برای تبرک قطع می کنند. یکی از این افراد، اِما دوست دختر مارچلو شخصیت اصلی فیلم( با بازی مارچلو ماسترویانی) است. مارچلو خبرنگاری است که به همراه عکاس خود که نامش پاپاراتزی است، درباره زندگی سلبریتی ها و حوادث جنجال برانگیز، گزارش تهیه می کنند - پس از فیلم زندگی شیرین بود که اصطلاح "پاپاراتزی" در دنیا برای نامیدن عکاسانی که شغل شان شکار صحنه های زندگیِ خصوصی افراد مشهور است، جا افتاد - لحظه ای که اِما دچار حمله عصبی می شود، و مارچلو می خواهد او را آرام کند، خودش توسط پاپاراتزی سوژه ی عکاسی می شود.

در پایان این سکانس نه تنها هیچ بیماری شفا پیدا نمی کند، بلکه یکی از بیماران از دنیا می رود و از کشیش ها جز دعا خواندن و طلب آمرزش کاری بر نمی آید. خرافات و افکار سنتی که رسانه های جمعی هم برای جلب مخاطب بیشتر به آن دامن می زنند، نظم نمادینی را شکل می دهد که حاصلی جز جنون جمعی و نهایتاً مرگ ندارد.
@renaissancetranslate