شبها پس از صرف شام، هرکس دسته کلید بزرگ و فانوس را برمی‌داشت و از خانه بیرون میزد؛
برای دستبرد زدن به خانه یک همسایه !

حوالی سحر با دست پر به خانه برمی‌گشت، به خانه خودش که آن را هم دزد زده بود !!!

به این ترتیب، همه در کنار هم به خوبی و خوشی زندگی می‌کردند؛ چون هرکس از دیگری می‌دزدید و او هم متقابلاً از دیگری، تا آنجا که آخرین نفر از اولی می‌دزدید…

شهری بود که همه اهالی آن دزد بودند…!



«ایتالو کالوینو»
@Cafebook
@renaissancetranslate

آدمهایی که همدیگر رو دوست دارند مخصوصا بین خودشون سوءتفاهم بوجود میارند و دعوا می کنند بعد یهو می بینند که دیگه همدیگر رو دوست ندارند.

- ما دعوا نمی کنیم.

-نباید هم دعوا کنیم چون اگر توی این دنیا اتفاقی بین منو تو بیفته همدیگرو از دست میدیم، اونوقت میفتیم دست دیگران...!


«وداع با اسلحه»
ارنست همینگوی
@renaissancetranslate

ناتانائیل!
آخر کی همه ی کتاب ها را خواهیم سوزاند! برای من خواندن اینکه شن ساحل نرم است کافی نیست،
می خواهم پای برهنه ام این نرمی را حس کند.
«معرفتی» که قبل از آن «احساسی» نباشد، بیهوده است!






«مائده های زمینی»
آندره ژید
@renaissancetranslate

ویکتور فرانکل (روان‌پزشک اتریشی) پس از گذراندن سه سال اسارت در اردوگاه ‌کار اجباری به یک نتیجهٔ مهم علمی دست یافت که بعدها به یکی از مکاتب روانشناسی مدرن به اسم «معنا درمانی» تبدیل شد.

این دانشمند در پی سه سال تجربهٔ شخصی و مشاهدهٔ نحوهٔ تعامل دیگر زندانیان این کمپ‌ها با مشکلات روزمره‌شان نتیجه گرفته بود که:
آدم‌ها قادر هستند هر رنج و مشقتی را تحمل کنند، مادام که در آن رنج و مشقت «حکمت» و معنایی بیآبند.

به عنوان مثال، اگر دو برادر همسان را به مدت سه سال هر روز به بدترین شکل کتک بزنید و به اولی بگویید کتک خوردنش جزئی از یک «تمرین» برای یک ورزش رزمی است و به دومی هیچ دلیلی برای کتک خوردنش ارائه ندهید، به احتمال بسیار قوی برادر اول بعد از سه سال به یک رزمی کار سالم و با اعتماد به نفس تبدیل شده است
و برادر دوم به یک انسان تلخِ تحقیر شده که سرشار از عقده‌ها و کینه‌هاست.

عمل کتک خوردن یکی است. رنج و درد هم یکی است

اما تفاوت این دو تنها در «حکمت» و «معنایی» است که به رنج کشیدن‌شان بخشیده‌اند.

یکی به امیدِ رشد و تعالی و در پی روزهای بهتر (ولو برای دیگران) کتک خورده و رنج کشیده و دیگری با هر ضربه خرُدتر و حقیرتر و منفعل‌تر شده است.

حال به گفته فرانکل و بسیاری از عُرفا و معلمان معنوی مشرق‌زمین که پیش از او به این مقوله‌ها پرداخته‌اند;

این‌که چگونه با سختی‌ها و مشقت‌های زندگی کنار بیاییم و به آن‌ها واکنش نشان دهیم، نهایتاً محصول یک «تصمیم شخصی» است.

می‌توانیم تصمیم بگیریم به سختی‌ها و مصائب اجتناب‌ناپذیر زندگی از منظر «معنا و حکمت» نگاه کنیم تا در پسِ هر ضربه ی روحی و هر لطمه ی جسمی تنومندتر، مقاوم‌تر و آگاه‌تر بیرون بیاییم؛‌

یا اینکه تصمیم بگیریم راه معناگریزی و پوچ‌گرایی را پیش بگیریم و در بهترین حالت - به مثابه یک «قربانی منفعل» - زندگی را با تلخی و غم و افسردگی سپری کنیم.
@renaissancetranslate

زندگی «زن» است !
منظور من آن است که جهان، گرچه مملو از چیزهای زیباست اما، در ارائه‌ی لحظات زیبا و پرده برداری از چیزهای زیبا، بسیار ممسک(خویشتن دار) است. شاید همین امساک، بزرگترین لطف زندگی باشد. زندگی بر روی خود پرده‌ای مُطلا، نوید بخش، مقاوم، محجوب، ریشخندآمیز، فریبنده و مهربان کشیده است. آری، زندگی زن است!



(حکمت شادان | نوشته: فریدریش نیچه| ترجمه: حامد فولاد وند، نشر جامی)
@renaissancetranslate

وقتی «نرگس» مرد، گلهای باغ همه ماتم گرفتند و از جویبار خواهش کردند که برای گریستن به آنها چند قطره آب وام دهد.

جویبار آهی کشید و گفت:


"به اندازه ای نرگس را دوست می داشتم که اگر تمام آب های من به اشک مبدل شود و آن را بر مرگ نرگس بپاشم,باز کم است..".

گل ها گفتند: راست می گویی؛ چگونه ممکن بود با آن همه زیبایی نرگس را دوست نداشت!!؟

جویبار پرسید:مگر نرگس زیبا بود؟؟؟

گل ها گفتند: تویی که نرگس همیشه خم می شد و صورت زیبای خود را در آب های شفاف تو تماشا می کرد، پس باید بهتر از هر کس بدانی که نرگس زیبا بود.

جویبار گفت: "من نرگس را برای این دوست می داشتم که وقتی خم می شد و به من نگاه می کرد می توانستم زیبایی خود را در چشمان او تماشا کنم."






«اسکار وایلد»
@renaissancetranslate

خرافه گرایی در زندگی شیرین
🖋علی حاتم




در سکانسی از فیلم زندگی شیرین(۱۹۶۰) اثر کلاسیک فدریکو فلینی، شایع شده دو کودک با مریم مقدس در ارتباطند و او را می بینند. جماعت بزرگی از بیماران و مردم عادی برای شفا یافتن و برآورده شدن آرزوهایشان به محل زندگی دو کودک هجوم آورده اند. رسانه ها و شبکه های تلویزیونی نیز حضور دارند. کودکان که مشخص است چنین نمایشی را تحت تاثیر بزرگترها اجرا می کنند، این سو و آن سو می دوند و جماعت متوهم را به دنبال خود می کشند‌. سرانجام اعلام می شود مریم مقدس گفته امشب نمی آید!
مردم اما درختی را که گمان می کنند مریم مقدس نزدیک آن بوده، از ریشه در آورده و شاخه های آن را برای تبرک قطع می کنند. یکی از این افراد، اِما دوست دختر مارچلو شخصیت اصلی فیلم( با بازی مارچلو ماسترویانی) است. مارچلو خبرنگاری است که به همراه عکاس خود که نامش پاپاراتزی است، درباره زندگی سلبریتی ها و حوادث جنجال برانگیز، گزارش تهیه می کنند - پس از فیلم زندگی شیرین بود که اصطلاح "پاپاراتزی" در دنیا برای نامیدن عکاسانی که شغل شان شکار صحنه های زندگیِ خصوصی افراد مشهور است، جا افتاد - لحظه ای که اِما دچار حمله عصبی می شود، و مارچلو می خواهد او را آرام کند، خودش توسط پاپاراتزی سوژه ی عکاسی می شود.

در پایان این سکانس نه تنها هیچ بیماری شفا پیدا نمی کند، بلکه یکی از بیماران از دنیا می رود و از کشیش ها جز دعا خواندن و طلب آمرزش کاری بر نمی آید. خرافات و افکار سنتی که رسانه های جمعی هم برای جلب مخاطب بیشتر به آن دامن می زنند، نظم نمادینی را شکل می دهد که حاصلی جز جنون جمعی و نهایتاً مرگ ندارد.
@renaissancetranslate

بر شکم «خان مغول» دردی عارض و بر اجابت مزاج ناتوان شد و حکیم ایجی حکم به تنقیه داد.

خان از تنقیه پرسید و حکیم شرح اماله و مقعد داد. خان برآشفت که در این‌ میان چه کسی تنقیه میشود؟
حکیم هراسان گفت: «من!».

حکیم را تنقیه کردند و اتفاقاً، خان مغول شفا یافت.

زان پس هرگاه، درد شکم بر خان مغول عارض شد حکیم بینوا را تنقیه می‌کردند!






عبید زاکانی
@renaissancetranslate

در فیلم «جایی برای پیرمردها نیست» روند تغییر دنیا به سمت خشونت افسار گسیخته، بیرحمی خونسردانه و جهان خالی از هر گونه نشان انسانیت و شفقت به نمایش گذاشته می شود.

در این فیلم ردپایی از خانواده، نوع دوستی، عشق و خدا مشاهده نمی شود. جهانی که برادران کوئن در این فیلم تصویر می کنند جهانی بی رحم و خشن است که در پرده ای از تاریکی و نکبت فرورفته است.

کلانتر پیر شهر که هر روز با جنایتی هولناکتر روبه رو می شود از درک جهان عاجز مانده و در پایان فیلم می گوید:
«تو زندگیم همیشه منتظر بودم که خدا ، از یه جایی وارد زندگیم بشه، ولی اون هیچوقت نیومد،البته سرزنشش نمیکنم اگر منم جای اون بودم خودمو قاطی همچین چیزی نمیکردم»

حالا ما هم شرایطی شبیه کلانتر این فیلم را تجربه می کنیم و هر روز خبری هولناکتر مقابل چشمانمان قرار می گیرد. یکی با داس و دیگری با تبر به جان دخترش می افتد، آن یکی سر دختر عمویش را از تن جدا می کند، دیگری فرزندانش را سلاخی می کند و... حالا ما هم کم کم به مانند کلانتر فیلم"جایی برای پیرمردها نیست" به این باور می رسیم که دیگر، نه تنها برای پیرمردها بلکه برای هیچکس جایی برای زیستن نیست.
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه بسیار زیبا و خاطره انگیز
«عاشقم نباش!»

خوانندگان: مارک آنتونی & جنیفر لوپز

آلبوم: آن دِ سیکس(۱۹۹۹)

سبک: پاپ، لاتین
@renaissancetranslate

«دکتر شفیعی کدکنی» حرفای قشنگ‌ زیاد زده اما یکی از بهتریناش به نظرم اینه:

"‏دشوارترین شکنجه این بود که ما یک یک به درون خویش تبعید شدیم..‌.!"
@Renaissancetranslate

دخترک در حالی که اشک از چشمانش جاری شده بود به مادرش گفت: "حالا دیگه مطمئن شدم مامان. خدا واقعا وجود داره و پر از عشقه."

-از کجا اینقدر مطمئن هستی؟

-من خدا رو دیدم و اون از بهشت با من صحبت کرد. بهشت بهترین جاییه که در جهان وجود داره.

دخترک با چنان اطمینان و حرارتی صحبت می کرد که تنها کاری که مادرش توانست بکند این بود که با چاقویی که داشت با آن پیاز خورد می کرد، به دخترک آرام ضربه بزند. دخترک خیلی کوچک بود، هنوز هیچ گناهی مرتکب نشده بود. زندگی اش بسی پر رنج شده بود، او در خیابان ها برای عوض شدن شرایطش التماس می کرد. مسلما دیری نمی گذشت که شروع به تن فروشی می کرد. آنوقت بهشت شگفت انگیز و خدای پر مهرش دیگر او را قبول نمی کردند.

مادر در حالیکه چاقو را برای دهمین بار در تن دخترش فرو می کرد با خود اندیشید با این نقشی که به عهده گرفته به جهنم خواهد رفت.






«ادگار عمر اویلیس»
@renaissancetranslate

همه فکر می‌کنند که زندگی در حال حاضر زندگی نیست و فعلا باید سوخت و ساخت و نیز فعلا باید حقارت را تحمل کرد، ولیکن این همه موقتی است و بالاخره یک روز زندگی واقعی شروع خواهد شد.

بلی، يك روز! ما خویشتن را برای مردن آماده می‌کنیم، مردن با این حسرت که زندگی نکردیم. گاهی این فکر مرا به ستوه می‌آورد که: آدم بیش از یک بار به دنیا نمی‌آید و این عمر یک‌باره و منحصر‌ به‌فرد را نیز دائم در موقت بودن و در انتظار روزی بسر می‌برد که زندگی واقعی شروع شود. باری، عمر به همین شیوه می‌گذرد. هیچکس در حال زندگی نمی‌کند و هیچکس نیست که بتواند آنچه را که در روز انجام داده است به حساب دارایی مثبت خود بگذارد. هیچکس نیست که بتواند ادعا کند «از فلان لحظه و فلان موقع زندگی من شروع شده است!








«نان و شراب»
اینیاتسیو سیلونه
@renaissancetranslate

"چشم ها، نگاه ها
گنجینه اسرار انگیزِ
شخصیت ها هستند.
اگر چشم های کسی را دنبال کنی
به خواسته های درون او پی خواهی برد..."

بیست و سوم ماه می
روز جهانی رنگ چشم است.


به تمام چشم رنگی ها🌹
چشم هایتان به روشنایی آسمان ها و سبزی جنگل ها
@renaissancetranslate

.
بیشتر زَن‌ها از خودشون‌ می‌پرسن‌: چرا بچّه‌دار بشم‌؟ تا گرسنه‌گی‌ بِکشه‌؟! از سرما بلرزه‌ و از خیانت‌ و حقارت‌ عذاب‌ ببینه‌؟! یا از مریضی‌ توی میدون‌های‌ جنگ‌ نِفله‌ بشه‌؟!
این‌ زن‌ها امید ندارن‌ که‌ بچّه‌هاشون‌ سیر بشن‌ و جای‌ گرمی‌ واسه‌ زندگی‌ پیدا کنن‌! اُمید ندارن‌ کسی‌ به‌ حقوق‌ بچّه‌هاشون‌ احترام‌ بذاره‌ و اون‌ها بزرگ‌ بشن‌ و اونقدر زنده‌ بمونن‌ تا بتونن‌ جنگ‌ و مریضی‌ رو از دنیا پاک‌ کنن‌..
شاید این‌ مادرها حق‌ داشته‌ باشن‌، شاید هم‌ نه‌! ولی‌ بگو هیچ‌ بودن‌ بهتره‌، یا درد کشیدن‌؟! من‌ حتی وقتی‌ واسه‌ شکست‌ها و دردهایی‌ که‌ توی زندگی‌ داشتم‌ گریه‌ می‌کردم‌، بازم‌ اعتقادم‌ این‌ بوده‌ که‌ درد کشیدن‌ از هیچ‌ بودن‌ بهتره‌! اگه‌ نظرمو درباره‌ی‌ زندگی‌ کردن‌ یا به‌ دُنیا اومدن‌ بخوای‌ باید خیلی‌ قاطع‌ بهت‌ بگم‌ که‌: به‌ دُنیا اومدن‌ خیلی‌ بهتر از هرگز به‌ دنیا نیومدنه‌!






«نامه به کودکی که هرگز زاده نشد»
اوریانا فالاچی
@renaissancetranslate

‌‌
ویرجینیا ولف در جایی نوشته است:


"‌‌خود کلمه‌ی «جامعه» زنگ‌های موسیقی خشنی را در ذهن به صدا در می‌آورد: نباید، نباید، نباید. نباید یاد بگیری، نباید پول در بیاوری، نباید داشته باشی، نباید ــ رابطه‌ی برادر با خواهر در جامعه قرن‌ها این‌گونه بود...ما ناگزیر به جامعه به‌شکل توطئه‌ای نگاه می‌کنیم که برادر واقعی‌مان را که بسیاری از ما دلیلی برای احترام گذاشتن به او داریم از ما می‌گیرد، و به‌جای او مردی ترسناک، با صدایی بلند و مشتی سنگین می‌گذارد که کودکانه خود را به کشیدن خطوطی با گچ روی زمین مشغول می‌کند، مرزهایی اسرارآمیز که در درون آن‌ها انسان‌ها به‌شکلی ساختگی و جدا از هم به‌سختی گرفتار آمده‌اند.‌"
‌
‌‌




«زنان در روزگارشان»
مارلین لگیت
@renaissancetranslate

زندگی، زمانه و مرگ اشتفان تسوایگ: مشهورِ گمنام – Telegraph
https://telegra.ph/%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86%D9%87-%D9%88-%D9%85%D8%B1%DA%AF-%D8%A7%D8%B4%D8%AA%D9%81%D8%A7%D9%86-%D8%AA%D8%B3%D9%88%D8%A7%DB%8C%DA%AF-%D9%85%D8%B4%D9%87%D9%88%D8%B1-%DA%AF%D9%85%D9%86%D8%A7%D9%85-06-22

زن چهل ‌و چهارساله‌ای که پزشک مسئول و با وجدانی بود، یک روز بعدازظهر هنگام دعوا با همسرش کنترل از دستش خارج شد و ظرف‌ها را به سمت دیوار پرت کرد. وقتی دو روز بعد از این ماجرا به من مراجعه کرد به نظر می‌رسید شدیداً افسرده است و احساس گناه می‌کند.
می‌خواستم به او دلداری بدهم و گفتم اینکه آدم گاهی کنترلش را از دست بدهد فاجعه نیست. ولی حرف مرا قطع کرد و گفت،
نه من احساس گناه نمی‌کنم، ولی پشیمانم که چرا تا چهل ‌و چهارسالگی صبر کردم تا احساسات واقعی‌ام را نشان دهم.






"دژخیم عشق"
اروین دی یالوم
@Renaissancetranslste

حتی در ظلماتِ سلطه‌ی مطلق بی خردی، "عقلْ" تنها در صورتی نابود خواهد شد که به‌ معنای واقعی کلمه، خونِ همه‌ی انسان‌های خِردمند ریخته شود؛ یعنی عصری چنان تاریک فرا رسد و بر زندگانی آدمیان حکمفرما شود که هر چیزِ خوبی هم اگر هنوز برجای مانده باشد، به‌طورِ مطلقْ نامرئی و بی‌اثر گردد.
اما تا زمانی که هنوز یک انسان صاحب عقل بر روی زمین باقی مانده باشد، خرد و عقلانیت هم به حیات نوربخش خویش ادامه خواهد داد.






"انسان‌ها در عصر ظلمت"
هانا آرنت
📸Razzi.Tabib

@renaissancetranslate

"ونسان: می‌دونی، من به دست‌ها خیلی نگاه می‌کنم. غریبن این دست‌ها. همه چی رو زود لو می‌دن. پیری اول از همه روی دست‌ها می‌شینه.
ترس روی دست‌ها می‌شینه.
وقتی عاشق می‌شی، دست‌هات اول از همه عاشق می‌شن..."






بازخوانیِ نامه‌های ون‌گوگ
محمد چرم‌شیر؛ کتابِ پروانه و یوغ
@renaissancetranslate

‍ ‍ .
عصر واپسین انسان در نزد نیچه عصر منکسر نیهیلیسمی تمام و کمال است. عصری که وسعتی از امور خارق العاده، حیرت آور، غیرطبیعی، گروتسک، خوفناک و مرموز را در برمی گیرد. آنجا که انسان ها فريفته شده و به دام افتاده اند. نیچه آن را درک کرد، باتای گسترشش داد، لند توصیفش کرد، بودیار مدونش نمود و بالارد شکل داستان بدان بخشید... ما قربانیان غوطه وری هستیم در جهان های مصنوعی. ما این سیستم های امنیت انسانی را ساخته ایم تا خود را از واقعیت پنهان کنیم، و در برابر جهان طبیعی و عالم لاقید و غیرشخصی مصون بمانیم. ثابت شده که این پایان کار ما است، یعنی ورود ما به تمدن پیشرفته ی شیزوئیدهای دیوانه که به کشتن و انتحار تمایل دارند.
نیهیلیسی تمام و کمال... نیچه می گفت که آن روزی فرا خواهد رسید. هر چند که خود زودتر از آنچه انتظارش را داشت، با آن روبه رو شد.، اما چون دیوانه بود نتوانست درباره ی آن سخن بگوید... پس ما خود باید آن را کشف کنیم.
نیچه سابقأ بشریت مدرن را توصیف کرده بود، «آن شبیه پشته ای عظیم از ضایعات مخلوط حیاط خلوت است. کپه ای که از سنگینی فساد و تباهی خود نالان است. متلاشی شده، از پای درآمده، فرسوده، که دیگر مناسب هیچ کاری نیست.» از همین رو است که انحطاط یک تشخیص ناخوشی با یک پیش بینی مرض است. واکنش پذیری مواډ در حال تجزیه فرسایشی است که به ناچار در لحظه ی انهدام نهایی اوج می گیرد.
فرهنگ ما یک فرهنگ مرده خوار است، ما از مردگان زنده تغذیه می کنیم، همه ی ما زامبی هایی بی روح هستیم، همسان، همگن، و اسیر، سندرم مسلط بر ما سندرم مصرف تصاویر است. تصاویر تلویزیونی، جعلی. و هر آنچه که رستگاری را به تأخیر خواهد انداخت. ما از رستگاری عبور کرده ایم. و چیزی که در مقابل ماست مرحله ی انحطاط نهایی ست.


از صفحه اینستاگرامی (Cinemaniaa)
@renaissnacetranslate