وقتی «نرگس» مرد، گلهای باغ همه ماتم گرفتند و از جویبار خواهش کردند که برای گریستن به آنها چند قطره آب وام دهد.

جویبار آهی کشید و گفت:


"به اندازه ای نرگس را دوست می داشتم که اگر تمام آب های من به اشک مبدل شود و آن را بر مرگ نرگس بپاشم,باز کم است..".

گل ها گفتند: راست می گویی؛ چگونه ممکن بود با آن همه زیبایی نرگس را دوست نداشت!!؟

جویبار پرسید:مگر نرگس زیبا بود؟؟؟

گل ها گفتند: تویی که نرگس همیشه خم می شد و صورت زیبای خود را در آب های شفاف تو تماشا می کرد، پس باید بهتر از هر کس بدانی که نرگس زیبا بود.

جویبار گفت: "من نرگس را برای این دوست می داشتم که وقتی خم می شد و به من نگاه می کرد می توانستم زیبایی خود را در چشمان او تماشا کنم."






«اسکار وایلد»
@renaissancetranslate

خرافه گرایی در زندگی شیرین
🖋علی حاتم




در سکانسی از فیلم زندگی شیرین(۱۹۶۰) اثر کلاسیک فدریکو فلینی، شایع شده دو کودک با مریم مقدس در ارتباطند و او را می بینند. جماعت بزرگی از بیماران و مردم عادی برای شفا یافتن و برآورده شدن آرزوهایشان به محل زندگی دو کودک هجوم آورده اند. رسانه ها و شبکه های تلویزیونی نیز حضور دارند. کودکان که مشخص است چنین نمایشی را تحت تاثیر بزرگترها اجرا می کنند، این سو و آن سو می دوند و جماعت متوهم را به دنبال خود می کشند‌. سرانجام اعلام می شود مریم مقدس گفته امشب نمی آید!
مردم اما درختی را که گمان می کنند مریم مقدس نزدیک آن بوده، از ریشه در آورده و شاخه های آن را برای تبرک قطع می کنند. یکی از این افراد، اِما دوست دختر مارچلو شخصیت اصلی فیلم( با بازی مارچلو ماسترویانی) است. مارچلو خبرنگاری است که به همراه عکاس خود که نامش پاپاراتزی است، درباره زندگی سلبریتی ها و حوادث جنجال برانگیز، گزارش تهیه می کنند - پس از فیلم زندگی شیرین بود که اصطلاح "پاپاراتزی" در دنیا برای نامیدن عکاسانی که شغل شان شکار صحنه های زندگیِ خصوصی افراد مشهور است، جا افتاد - لحظه ای که اِما دچار حمله عصبی می شود، و مارچلو می خواهد او را آرام کند، خودش توسط پاپاراتزی سوژه ی عکاسی می شود.

در پایان این سکانس نه تنها هیچ بیماری شفا پیدا نمی کند، بلکه یکی از بیماران از دنیا می رود و از کشیش ها جز دعا خواندن و طلب آمرزش کاری بر نمی آید. خرافات و افکار سنتی که رسانه های جمعی هم برای جلب مخاطب بیشتر به آن دامن می زنند، نظم نمادینی را شکل می دهد که حاصلی جز جنون جمعی و نهایتاً مرگ ندارد.
@renaissancetranslate

بر شکم «خان مغول» دردی عارض و بر اجابت مزاج ناتوان شد و حکیم ایجی حکم به تنقیه داد.

خان از تنقیه پرسید و حکیم شرح اماله و مقعد داد. خان برآشفت که در این‌ میان چه کسی تنقیه میشود؟
حکیم هراسان گفت: «من!».

حکیم را تنقیه کردند و اتفاقاً، خان مغول شفا یافت.

زان پس هرگاه، درد شکم بر خان مغول عارض شد حکیم بینوا را تنقیه می‌کردند!






عبید زاکانی
@renaissancetranslate

در فیلم «جایی برای پیرمردها نیست» روند تغییر دنیا به سمت خشونت افسار گسیخته، بیرحمی خونسردانه و جهان خالی از هر گونه نشان انسانیت و شفقت به نمایش گذاشته می شود.

در این فیلم ردپایی از خانواده، نوع دوستی، عشق و خدا مشاهده نمی شود. جهانی که برادران کوئن در این فیلم تصویر می کنند جهانی بی رحم و خشن است که در پرده ای از تاریکی و نکبت فرورفته است.

کلانتر پیر شهر که هر روز با جنایتی هولناکتر روبه رو می شود از درک جهان عاجز مانده و در پایان فیلم می گوید:
«تو زندگیم همیشه منتظر بودم که خدا ، از یه جایی وارد زندگیم بشه، ولی اون هیچوقت نیومد،البته سرزنشش نمیکنم اگر منم جای اون بودم خودمو قاطی همچین چیزی نمیکردم»

حالا ما هم شرایطی شبیه کلانتر این فیلم را تجربه می کنیم و هر روز خبری هولناکتر مقابل چشمانمان قرار می گیرد. یکی با داس و دیگری با تبر به جان دخترش می افتد، آن یکی سر دختر عمویش را از تن جدا می کند، دیگری فرزندانش را سلاخی می کند و... حالا ما هم کم کم به مانند کلانتر فیلم"جایی برای پیرمردها نیست" به این باور می رسیم که دیگر، نه تنها برای پیرمردها بلکه برای هیچکس جایی برای زیستن نیست.
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه بسیار زیبا و خاطره انگیز
«عاشقم نباش!»

خوانندگان: مارک آنتونی & جنیفر لوپز

آلبوم: آن دِ سیکس(۱۹۹۹)

سبک: پاپ، لاتین
@renaissancetranslate

«دکتر شفیعی کدکنی» حرفای قشنگ‌ زیاد زده اما یکی از بهتریناش به نظرم اینه:

"‏دشوارترین شکنجه این بود که ما یک یک به درون خویش تبعید شدیم..‌.!"
@Renaissancetranslate

دخترک در حالی که اشک از چشمانش جاری شده بود به مادرش گفت: "حالا دیگه مطمئن شدم مامان. خدا واقعا وجود داره و پر از عشقه."

-از کجا اینقدر مطمئن هستی؟

-من خدا رو دیدم و اون از بهشت با من صحبت کرد. بهشت بهترین جاییه که در جهان وجود داره.

دخترک با چنان اطمینان و حرارتی صحبت می کرد که تنها کاری که مادرش توانست بکند این بود که با چاقویی که داشت با آن پیاز خورد می کرد، به دخترک آرام ضربه بزند. دخترک خیلی کوچک بود، هنوز هیچ گناهی مرتکب نشده بود. زندگی اش بسی پر رنج شده بود، او در خیابان ها برای عوض شدن شرایطش التماس می کرد. مسلما دیری نمی گذشت که شروع به تن فروشی می کرد. آنوقت بهشت شگفت انگیز و خدای پر مهرش دیگر او را قبول نمی کردند.

مادر در حالیکه چاقو را برای دهمین بار در تن دخترش فرو می کرد با خود اندیشید با این نقشی که به عهده گرفته به جهنم خواهد رفت.






«ادگار عمر اویلیس»
@renaissancetranslate

همه فکر می‌کنند که زندگی در حال حاضر زندگی نیست و فعلا باید سوخت و ساخت و نیز فعلا باید حقارت را تحمل کرد، ولیکن این همه موقتی است و بالاخره یک روز زندگی واقعی شروع خواهد شد.

بلی، يك روز! ما خویشتن را برای مردن آماده می‌کنیم، مردن با این حسرت که زندگی نکردیم. گاهی این فکر مرا به ستوه می‌آورد که: آدم بیش از یک بار به دنیا نمی‌آید و این عمر یک‌باره و منحصر‌ به‌فرد را نیز دائم در موقت بودن و در انتظار روزی بسر می‌برد که زندگی واقعی شروع شود. باری، عمر به همین شیوه می‌گذرد. هیچکس در حال زندگی نمی‌کند و هیچکس نیست که بتواند آنچه را که در روز انجام داده است به حساب دارایی مثبت خود بگذارد. هیچکس نیست که بتواند ادعا کند «از فلان لحظه و فلان موقع زندگی من شروع شده است!








«نان و شراب»
اینیاتسیو سیلونه
@renaissancetranslate

"چشم ها، نگاه ها
گنجینه اسرار انگیزِ
شخصیت ها هستند.
اگر چشم های کسی را دنبال کنی
به خواسته های درون او پی خواهی برد..."

بیست و سوم ماه می
روز جهانی رنگ چشم است.


به تمام چشم رنگی ها🌹
چشم هایتان به روشنایی آسمان ها و سبزی جنگل ها
@renaissancetranslate

.
بیشتر زَن‌ها از خودشون‌ می‌پرسن‌: چرا بچّه‌دار بشم‌؟ تا گرسنه‌گی‌ بِکشه‌؟! از سرما بلرزه‌ و از خیانت‌ و حقارت‌ عذاب‌ ببینه‌؟! یا از مریضی‌ توی میدون‌های‌ جنگ‌ نِفله‌ بشه‌؟!
این‌ زن‌ها امید ندارن‌ که‌ بچّه‌هاشون‌ سیر بشن‌ و جای‌ گرمی‌ واسه‌ زندگی‌ پیدا کنن‌! اُمید ندارن‌ کسی‌ به‌ حقوق‌ بچّه‌هاشون‌ احترام‌ بذاره‌ و اون‌ها بزرگ‌ بشن‌ و اونقدر زنده‌ بمونن‌ تا بتونن‌ جنگ‌ و مریضی‌ رو از دنیا پاک‌ کنن‌..
شاید این‌ مادرها حق‌ داشته‌ باشن‌، شاید هم‌ نه‌! ولی‌ بگو هیچ‌ بودن‌ بهتره‌، یا درد کشیدن‌؟! من‌ حتی وقتی‌ واسه‌ شکست‌ها و دردهایی‌ که‌ توی زندگی‌ داشتم‌ گریه‌ می‌کردم‌، بازم‌ اعتقادم‌ این‌ بوده‌ که‌ درد کشیدن‌ از هیچ‌ بودن‌ بهتره‌! اگه‌ نظرمو درباره‌ی‌ زندگی‌ کردن‌ یا به‌ دُنیا اومدن‌ بخوای‌ باید خیلی‌ قاطع‌ بهت‌ بگم‌ که‌: به‌ دُنیا اومدن‌ خیلی‌ بهتر از هرگز به‌ دنیا نیومدنه‌!






«نامه به کودکی که هرگز زاده نشد»
اوریانا فالاچی
@renaissancetranslate

‌‌
ویرجینیا ولف در جایی نوشته است:


"‌‌خود کلمه‌ی «جامعه» زنگ‌های موسیقی خشنی را در ذهن به صدا در می‌آورد: نباید، نباید، نباید. نباید یاد بگیری، نباید پول در بیاوری، نباید داشته باشی، نباید ــ رابطه‌ی برادر با خواهر در جامعه قرن‌ها این‌گونه بود...ما ناگزیر به جامعه به‌شکل توطئه‌ای نگاه می‌کنیم که برادر واقعی‌مان را که بسیاری از ما دلیلی برای احترام گذاشتن به او داریم از ما می‌گیرد، و به‌جای او مردی ترسناک، با صدایی بلند و مشتی سنگین می‌گذارد که کودکانه خود را به کشیدن خطوطی با گچ روی زمین مشغول می‌کند، مرزهایی اسرارآمیز که در درون آن‌ها انسان‌ها به‌شکلی ساختگی و جدا از هم به‌سختی گرفتار آمده‌اند.‌"
‌
‌‌




«زنان در روزگارشان»
مارلین لگیت
@renaissancetranslate

زندگی، زمانه و مرگ اشتفان تسوایگ: مشهورِ گمنام – Telegraph
https://telegra.ph/%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86%D9%87-%D9%88-%D9%85%D8%B1%DA%AF-%D8%A7%D8%B4%D8%AA%D9%81%D8%A7%D9%86-%D8%AA%D8%B3%D9%88%D8%A7%DB%8C%DA%AF-%D9%85%D8%B4%D9%87%D9%88%D8%B1-%DA%AF%D9%85%D9%86%D8%A7%D9%85-06-22

زن چهل ‌و چهارساله‌ای که پزشک مسئول و با وجدانی بود، یک روز بعدازظهر هنگام دعوا با همسرش کنترل از دستش خارج شد و ظرف‌ها را به سمت دیوار پرت کرد. وقتی دو روز بعد از این ماجرا به من مراجعه کرد به نظر می‌رسید شدیداً افسرده است و احساس گناه می‌کند.
می‌خواستم به او دلداری بدهم و گفتم اینکه آدم گاهی کنترلش را از دست بدهد فاجعه نیست. ولی حرف مرا قطع کرد و گفت،
نه من احساس گناه نمی‌کنم، ولی پشیمانم که چرا تا چهل ‌و چهارسالگی صبر کردم تا احساسات واقعی‌ام را نشان دهم.






"دژخیم عشق"
اروین دی یالوم
@Renaissancetranslste

حتی در ظلماتِ سلطه‌ی مطلق بی خردی، "عقلْ" تنها در صورتی نابود خواهد شد که به‌ معنای واقعی کلمه، خونِ همه‌ی انسان‌های خِردمند ریخته شود؛ یعنی عصری چنان تاریک فرا رسد و بر زندگانی آدمیان حکمفرما شود که هر چیزِ خوبی هم اگر هنوز برجای مانده باشد، به‌طورِ مطلقْ نامرئی و بی‌اثر گردد.
اما تا زمانی که هنوز یک انسان صاحب عقل بر روی زمین باقی مانده باشد، خرد و عقلانیت هم به حیات نوربخش خویش ادامه خواهد داد.






"انسان‌ها در عصر ظلمت"
هانا آرنت
📸Razzi.Tabib

@renaissancetranslate

"ونسان: می‌دونی، من به دست‌ها خیلی نگاه می‌کنم. غریبن این دست‌ها. همه چی رو زود لو می‌دن. پیری اول از همه روی دست‌ها می‌شینه.
ترس روی دست‌ها می‌شینه.
وقتی عاشق می‌شی، دست‌هات اول از همه عاشق می‌شن..."






بازخوانیِ نامه‌های ون‌گوگ
محمد چرم‌شیر؛ کتابِ پروانه و یوغ
@renaissancetranslate

‍ ‍ .
عصر واپسین انسان در نزد نیچه عصر منکسر نیهیلیسمی تمام و کمال است. عصری که وسعتی از امور خارق العاده، حیرت آور، غیرطبیعی، گروتسک، خوفناک و مرموز را در برمی گیرد. آنجا که انسان ها فريفته شده و به دام افتاده اند. نیچه آن را درک کرد، باتای گسترشش داد، لند توصیفش کرد، بودیار مدونش نمود و بالارد شکل داستان بدان بخشید... ما قربانیان غوطه وری هستیم در جهان های مصنوعی. ما این سیستم های امنیت انسانی را ساخته ایم تا خود را از واقعیت پنهان کنیم، و در برابر جهان طبیعی و عالم لاقید و غیرشخصی مصون بمانیم. ثابت شده که این پایان کار ما است، یعنی ورود ما به تمدن پیشرفته ی شیزوئیدهای دیوانه که به کشتن و انتحار تمایل دارند.
نیهیلیسی تمام و کمال... نیچه می گفت که آن روزی فرا خواهد رسید. هر چند که خود زودتر از آنچه انتظارش را داشت، با آن روبه رو شد.، اما چون دیوانه بود نتوانست درباره ی آن سخن بگوید... پس ما خود باید آن را کشف کنیم.
نیچه سابقأ بشریت مدرن را توصیف کرده بود، «آن شبیه پشته ای عظیم از ضایعات مخلوط حیاط خلوت است. کپه ای که از سنگینی فساد و تباهی خود نالان است. متلاشی شده، از پای درآمده، فرسوده، که دیگر مناسب هیچ کاری نیست.» از همین رو است که انحطاط یک تشخیص ناخوشی با یک پیش بینی مرض است. واکنش پذیری مواډ در حال تجزیه فرسایشی است که به ناچار در لحظه ی انهدام نهایی اوج می گیرد.
فرهنگ ما یک فرهنگ مرده خوار است، ما از مردگان زنده تغذیه می کنیم، همه ی ما زامبی هایی بی روح هستیم، همسان، همگن، و اسیر، سندرم مسلط بر ما سندرم مصرف تصاویر است. تصاویر تلویزیونی، جعلی. و هر آنچه که رستگاری را به تأخیر خواهد انداخت. ما از رستگاری عبور کرده ایم. و چیزی که در مقابل ماست مرحله ی انحطاط نهایی ست.


از صفحه اینستاگرامی (Cinemaniaa)
@renaissnacetranslate

زار محمد: «آخه این چه شهریه…حاکمش دزده! وکیلش دزده! سیدش دزده! پَ مو حقُم اَز کی بگیرُم؟»


فیلم سینمایی "تنگسیر "(۱۳۵۲)
کارگردان: امیر نادری




۱۳ام تیرماه سالروز تولد "صادق چوبک"(۱۳۷۷_۱۲۹۵) نویسنده، مترجم و عکاس بزرگ ایرانی و خالق آثار مشهوری چون "تنگسیر" و "شب اول قبر" است.
@renaissancetranslate

.
🔴صادق چوبک، خلاقیت ادبی، نفی زبان مودب و نقد مذهب

🖋فرج سرکوهی
قسمت اول


ـ "راجع به گوهر و جهانسلطون و کاکل زری و بدبختیهای گوهر تو خونه حاج اسماعیل و زنهای دیگه جاج اسماعیل بنویس."

ـ "تو می دونی برای نوشتن زندگی آلوده و چرک این چند نفر آدم ناچاره چه لغات و کلمات طرد شده ای رو کاغذ بیاره؟ اونوخت جواب مردم رو چی بدم؟ آخه شاش و گه و چرک و خون و فحش بده آدم رو کاغذ بیاره."

ـ "پس گوهر و کاکل زری و بلقیس و جهان سلطون اصلا وجود ندارن؟ اینا همشون سورمه خفا به چشم کشیدن و نباید کسی اونا رو ببینه؟ اگه جهان سلطون افلیج و زمین گیره و چن ساله از تو جاش تکون نخورده و زیرش از شاش و گه و کرم لپر میزنه آیا باید بنویسی در بستری از گل سرخ خوابیده و با فرشتگان آسمانی هم آغوش است؟... اینا وجود دارن و نفس میکشن و زندگیشون همینه که میبینی و خودتم توشون هستی و باید همین جور که هس نشونشون بدی و زبون خودشون تو دهنشون بذاری و هر کلمه و لغتی که بکارشون میخوره بکار بزنی و با ترازوی خودشون وزنشون کنی."

ـ "مگه نمی بینی زندگی گوهر و جهان سلطون چه جوره؟ سروکارشون با چیه؟ تو بهشت زندگی میکنن؟ تو پر قو غلت میزنن؟ تو میخوای زبون سعدی رو تو دهن اونا بذاری؟ اینا زندگیشون اینه که میبینی و زبونشونم همینه که از صب تا شوم میشنوی. تو منتظری جهان سلطون از فلسفه ملاصدرا حرف یزنه؟ تو یادت رفته حقایقی هم هست اگه بخوای چشاتو ببندی و نخوای حقیقت رو ببینی انوخت نویسنده هم باشی که نمیشه."

ـ "راس گفتی بالاخره مملکت همه جور آدم لازم داره. هم نویسنده متعینین و متعینات میخواد و هم نویسنده گداها . منم اگه خواستم نویسنده بشم میشم نویسنده گداها. این همه نویسنده داریم که ..... نه از گوهر و جهان سلطون خبر دارن و نه میدونن یه همچو موجوداتی هم هس و نه زبون اونا رو میدونن"

"رمان سنگ صبور. نقل احمد آقا. گفت و گوی احمد آقا با همزاد درونی"

ادبیات ترسو و شجاعت "نویسنده گداها"

ادبیات داستانی معاصر فارسی، جز در آثار کسانی چون صادق هدایت و صادق چوبک، در زمینه نقد سیاسی و اجتماعی شجاع و در عرصه نقد نظام مسلط اخلاقی، نقد مذهب و شکستن چارچوب های محدود "زبان مودب مرسوم" ترسو، محافظه کار و مصلحت گرا است اما شجاعت هنری و دستاوردهای خلاقانه صادق چوبک در این عرصه ها چندان پربار است که محافظه کاری مرسوم را جبران می کند.

در همه تحلیل هائی که در دهه های سی، چهل و پنجاه و در سه دهه اخیر در باره چوبک منتشر شدند، و اغلب خلاقیت او را در داستانی کردن زبان لایه های فرودست جامعه و استادی او را در برکشیدن موقعیت عینی، ذهنیت، فرهنگ و زبان این لایه ها به داستان می ستایند، یکی از شاخصه های مهم چوبک در عرصه زبان واقعی نادیده مانده و نقل ها از آثار چوبک با سه نقطه به جای کلمات اصلی مشخص می شوند.

آثار چوبک در سه دهه گذشته نیز به دلیل نقد ریشه ای مذهب و به کارگیری هنرمندانه زبان مردم ممنوع الچاپ بوده و جمهوری اسلامی کوشیده است تا او را از تاریخ فرهنگ معاصر ایران حذف یا اخراج کند.

اما صادق چوبک، یا احمدآقای رمان سنگ صبور که می خواست "نویسنده گداها" باشد، به رغم سه نقطه ها و تلاش حکومت، از فصل های خلاق ادبیات داستانی ایران است هرچند داستان نویسی فارسی، به ویژه در سه دهه اخیر، از شجاعت و دستاوردهای او در عرصه زبان، طرح داستانی مفاهیم هستی شناسانه و موقعیت لایه های فرودست و نقد خرافه و مذهب دور شده است.
@renaissancetranslate

.
🔴صادق چوبک، خلاقیت ادبی، نفی زبان مودب و نقد مذهب

🖋فرج سرکوهی
قسمت دوم



زبان بی ادب، نقد مذهب و داستان چند صدائی

صادق چوبک در اغلب آثار خود، و به ویژه در دو مجموعه داستان خیمه شب بازی و انتری که لوطیش مرده بود و در رمان سنگ صبور، محروم ترین و فقیرترین لایه های جامعه ایرانی، برخی از مهم ترین مفاهیم فلسفی و هستی شناختی و عمیق ترین عواطف بشری را به داستان هائی برکشید که بر ساختارهای موجز و منسجم، پیرنگ های سنجیده، جذاب و پرکشش، فضا و شخصیت سازی های استادانه، کشف ذهنیت و خلق زبان های متفاوت و متناسب با هویت، سن و سال، پایگاه اجتماعی، روان شناسی، فرهنگ و زندگی شخصیت های گوناگون داستان بنا شده اند.

کشف فضاها و قلمروهای کشف ناشده، آگاهی گسترده بر جامعه و فرهنگ، شناخت عمیق از لایه های تهی دست و اسیر خرافه، شجاعت در داستانی کردن زبان زنده و جذب واژه ها، عبارت ها و اصطلاحاتی که "ادب کلیشه ای" ورود آنان را به زبان مکتوب ممنوع می کند و طنز و نقد بی رحمانه اما داستانی شده مذهب، قدرت و ستم از دیگر شاخصه های آثار او است.

چوبک با تنگسیر رمانی جذاب، پرکشش و حماسی خلق کرد و با رمان سنگ صبور، که به گفته دکتر پرویز ناتل خانلری در مصاحبه با دکتر صدرالدین الهی "سنگ زیربنای ادبیات معاصر فارسی است"، نقل روایت بر بستر جریان سیال ذهنی، نقل حادثه از ذهن، منظر و زبان آدم های گوناگون داستان، شکستن زمان خطی، احضار مذهب، تاریخ و اساطیر به داستان از منظری متفاوت با روایت رسمی، خلق رمان چندصدائی، جاسازی همگن نمایشنامه و شعر در قلب رمان و تلفیق توصیف دقیق جزیئات به شیوه استادان رئالیزم با درون کاوی های روانی و ذهنی ادبیات مابعد رئالیستی را در داستان فارسی معرفی و در خدمت خلق رمانی درخشان و ماندگار به کار گرفت.

مکان، فضا و پس زمینه داستان های چوبک از محیط های محدود و بسته طبقه متوسط شهری و از شهر تهران برمی گذرد و فضاهای شهرستان هائی چون شیراز و بوشهر و لهجه های شهرستانی با چوبک به نثر و زبان داستان فارسی راه می یابد.

تنگسیر و پایان نویسنده

تنگسیر، پرخواننده ترین رمان صادق چوبک، بر بستر روایت حماسه قیام زارمحمد علیه کسانی که او را غارت کرده اند برساخته شده و توانائی چوبک را در خلق شخصیت و توصیف، در صحنه هائی چون درگیری زارمحمد با گاو عاصی، نشان می دهد .

زار محمد تنگسیر پس از پیروزی بر دشمنان خود به ناگزیر راه مهاجرت در پیش می گیرد و صادق چوبک پس از خلق ارزنده ترین داستان ها به ناچار تن به تبعید می دهد و جسد او به خواست او سوزانده می شود.

پایان زارمحمد، پایان نویسنده را نیز پیشگوئی می کند. قهرمان رمان تنگسیر به هنگام مهاجرت اجباری می گوید "هیچوقت من دلم نمی خواس از این سرزمین برم ... شاید من اصلا گور نداشته باشم ، گور می خوام چکنم."

سنگ صبور، نقل روایت از چند منظر و زبان

سیف القلم، پزشکی هندی مقیم شیراز به دوران رضا شاه، که چند فاحشه را با خوراندن سیانور به قتل رساند، از نخستین قاتلان زنجیره ای در تاریخ ایران است. سنگ صبور بر مبنای همین حادثه واقعی، که در سه دهه گذشته بارها تکرار شد، خلق شده است.

سنگ صبور از منظر و زبان همه آدم های داستان، بجز گوهر قهرمان اصلی، روایت می شود. خلاقیت چوبک در آفریدن ذهنیت و زبان آدم های متفاوت، از کودک و قاتل و احمدآقای معلم گرفته تا جهان سلطون و بلقیس در این رمان به اوج می رسد.
@renisssancetranslate

.
🔴صادق چوبک، خلاقیت ادبی، نفی زبان مودب و نقد مذهب

🖋فرج سرکوهی
قسمت پایانی


رمان بر بستر جریان سیال ذهنی روایت می شود و چوبک با احضار شخصیت های مذهبی، تاریخی و اساطیری به رمان از آنان تقدس زدائی می کند.

باورهای دینی، اخلاقی و ملی کلیشه ای نیز یک به یک به رمان احضار می شوند تا در پرتو واقعیت های تلخ زندگی آدم های رمان، در نور طنز درخشان چوبک و در زمینه آشنائی زدائی از زبان و فضاها بی اعتبار و رسوا شوند.

به گفته خانلری در همان مصاحبه، چوبک "اولین نویسندۀ ایرانی است که با قهرمانهایش به درون پرآشوب آن ها سفر میکند و بعد مثل غواصی که به سرعت به سطح میآید رویۀ بیرونی آنها را هم که شاید مثل سطح دریا صاف و بی حرکت مینماید، توصیف میکند."

خانلری می افزاید "چوبک در تمام داستانهایش کلمه ها را با وسواس خاص کنار هم قرار میدهد. من بارها خواسته ام یک کلمه را در یک جملۀ او جا به جا کنم و میسر نبوده. یک داستان ظریف دارد به اسم اسب چوبی. در این قصه در یک سطر وقتی قضاوت یک زن خارجی را از زندگی در خانوادۀ سنتی ایرانی و فضای اطرافش حکایت میکند، شما موجزتر و روشنتر از این احساس بیگانگی نمیکنید. مینویسد: "همه چیز این جا خشک و فلزی است. آفتابش، سرمایش و آدمهایش همشون". شما خشک و فلزی بودن آدم، سرما، آفتاب را که کنار هم بگذارید به توصیف موجز و در عین حال جاندار چوبک پی میبرید."

فاجعه ناگزیر

اغلب آدم ها و حتی حیوانات داستان های چوبک، چنان که در واقعیت داستانی و واقعیت عینی، در دام فقر، مذهب، ستم، تنهایی، بیهودگی، ترس و پوچی و فاجعه ای ناگزیر که از موقعیت برآمده است، گرفتار آمده اند و راه رهائی از هر سو بر آنان بسته است.

اما صادق چوبک در نمایشنامه ای در پایان رمان سنگ صبور راه شکستن طلسم و رهائی از دام را به آدم های داستان خود نشان می دهد.

مشیا و مشیانه، آدم و حوای داستان چوبک، به یاری اهریمن که در این نمایشنامه چوبک فرشته ای نیک خو و نیک کردار است، از دستور خالق، که خوردن میوه دانش را بر آنان ممنوع کرده است، سرمی پیچیند، شیشه عمر زروان خالق را، که دیوی مهیب است، می یابند و با شکستن شیشه عمر او از دام جهل، دین، ترس و خرافه رها می شوند و یکی از تلخ ترین رمان های ادبیات فارسی با این پاراگراف پایان می یابد .

"مشیا شیشه را برزمین میکوبد. زروان ذوب و دود میشود و بهوا میرود. مشیا و مشیانه در آغوش همدیگرند. پستیها و بلندیها هموار میشوند و تا چشم کار میکند زمین صاف است. تنها درخت دانش سرسبز و شاداب بجا میماند و خورشید از زمین جوش میخورد و شعله گرم خونین آن از پشت درخت دانش بر مشیا و مشیانه میتابد."
@renaissancetranslate

زمانی خواهد رسید که دیگر هیچ انسانی زنده نیست. همۀ انسان‌ها مرده‌اند.

زمانی خواهد رسید که هیچ انسانی وجود ندارد تا به یاد بیاورد انسان‌های دیگری هم روزگاری زیسته‌اند و یا اینکه گونۀ ما بر زمین کاری کرده است.

هیچکس نیست که ارسطو و کلئوپاترا را به خاطر آورد، چه رسد به من و تو.
هر آنچه کرده‌ایم، ساخته‌ایم، نوشته‌ایم، فکر کرده‌ایم و کشف کرده‌ایم فراموش خواهند شد؛ تو گویی این همه برای هیچ بوده است.

شاید آن زمان خیلی زود از راه برسد و شاید میلیون‌ها سال از ما دور باشد. ولی حتی اگر مرگِ خورشیدمان را هم به سلامت از سر بگذرانیم، باز تا ابد زنده نخواهیم بود.
قبل از اینکه موجودات زنده به آگاهی برسند جهان بوده است و بعد از آنها هم همچنان خواهد بود.

اگر فراموش شدنِ ناگزیرِ انسان‌ها خاطر تو را می‌آزارد توصیه می‌کنم حتماً آن را فراموش کنی.
شاید این کاری است که دیگران هم می‌کنند: فراموش کردن.





"طالع بد ما"
جان گرین
@renaissancetranslate