🔴 تایوان اعلام کرد، برای جنگ با چین آماده است.
تا این لحظه : ۵۲ بار نقض حریم هوایی تایوان #ROCAF توسط هواپیماهای جنگی و نظامی چین #PLAAF
🔴 برخی از کاربران شبکه‌های اجتماعی قطعی سراسری فیس‌بوک، اینستاگرام و واتساپ را اختلالی عمدی از طرف #چین #PLAAF مرتبط با جنگ احتمالی #تایوان و #چین تعبیر می‌کنند.
جین ساکی سخنگوی کاخ سفید دقايقی قبل طی یک نشست فوری خبری خطاب به مقامات پکن اعلام کرد که ایالات متحده آمریکا به دقت تمامی تحرکات و فشارهای دیپلماتیک، اقتصادی و نظامی جمهوری خلق چین در مرز این کشور با تایوان را رصد می‌کند.
منبع:
CBS news
@renaissancetranslate
تا این لحظه : ۵۲ بار نقض حریم هوایی تایوان #ROCAF توسط هواپیماهای جنگی و نظامی چین #PLAAF
🔴 برخی از کاربران شبکه‌های اجتماعی قطعی سراسری فیس‌بوک، اینستاگرام و واتساپ را اختلالی عمدی از طرف #چین #PLAAF مرتبط با جنگ احتمالی #تایوان و #چین تعبیر می‌کنند.
جین ساکی سخنگوی کاخ سفید دقايقی قبل طی یک نشست فوری خبری خطاب به مقامات پکن اعلام کرد که ایالات متحده آمریکا به دقت تمامی تحرکات و فشارهای دیپلماتیک، اقتصادی و نظامی جمهوری خلق چین در مرز این کشور با تایوان را رصد می‌کند.
منبع:
CBS news
@renaissancetranslate
اوضاع فیس‌بوک ظاهراً خیلی خیطه! هکرها دُمین https://t.co/iEHAG7TNDv رو گذاشته‌ن برای فروش! جک دُرسی هم توییت کرده: قیمت چند؟ https://t.co/x2lOsutkQp
@renaissancetranslate
@renaissancetranslate
در پی اختلال جهانی فیس‌بوک، واتساپ و اینستاگرام، بلومبرگ گزارش داد که ثروت شخصی مارک زاکربرگ طی چند ساعت نزدیک به ۷ میلیارد دلار کم شد و به ۱۲۰ میلیارد و ۹۰۰ میلیون دلار دلار کاهش یافت. در مجموع از ۲۲ شهریور سقوط سهام فیس‌بوک، ثروت زاکربرگ را حدود ۱۹ میلیارد دلار کم کرده است.
کارمندان فیس‌بوک نمیتوانند وارد محل کار خود بشوند
▪️نیویورکتایمز: تا به حال احتمال هک شدن فیس‌بوک و زیرمجموعههایش بعید دانسته شده، اما انتشار اخباری دال بر ناتوانی کارکنان این شرکت برای ورود به ساختمان محل کارشان گمانهزنیها در مورد ماهیت هکری و امنیتی این رویداد را افزایش داده است.
▪️این رویداد خسارتی سنگین به اعتبار مدیرعامل فیس بوک وارد کرده و باعث شده وی ۷ میلیارد دلار از ثروت خود را به علت سقوط ارزش سهام این شرکت از دست بدهد.
@renaissancetranslate
کارمندان فیس‌بوک نمیتوانند وارد محل کار خود بشوند
▪️نیویورکتایمز: تا به حال احتمال هک شدن فیس‌بوک و زیرمجموعههایش بعید دانسته شده، اما انتشار اخباری دال بر ناتوانی کارکنان این شرکت برای ورود به ساختمان محل کارشان گمانهزنیها در مورد ماهیت هکری و امنیتی این رویداد را افزایش داده است.
▪️این رویداد خسارتی سنگین به اعتبار مدیرعامل فیس بوک وارد کرده و باعث شده وی ۷ میلیارد دلار از ثروت خود را به علت سقوط ارزش سهام این شرکت از دست بدهد.
@renaissancetranslate
Forwarded from اتچ بات
"ابوالحسن بنی صدر" صبح شنبه هفدهم مهرماه ۱۴۰۰ در سن ۸۸ سالگی در پاریس درگذشت.
بنی صدر اولین و تنها رییس جمهور تاریخ ایران بود که در یک انتخابات نسبتاً آزاد به قدرت رسید. برای درس عبرت افراد در داخل سیستم، سال ها سعی شد از او یک پلیدی محض به تصویر کشیده شود. در ذهن ما نسل های بعد از انقلاب هم او یک خائن به کشور و هم ردیف رجوی بود، اما بعدها فهمیدیم که این تصویر چقدر با واقعیت متفاوت است.
بنی صدر از مهره های مهم خارج از کشور در انقلاب پنجاه و هفت بود و طبعا مانند دیگر دوستانش، کم التقاطی و متوهم نبود. با اینکه در پاریس دکتری اقتصاد گرفته بود، اما در ایران از «اقتصادِ توحیدی» می‌نوشت. بابک احمدی نقل می‌کرد اوایل انقلاب مستقیم از او شنیده که گفته:
"تار موی زنان تشعشعی دارد که سلامتی مردان را به خطر می اندازد."
او رییس دولتی بود که لبیک گویان کراوات از گردن انداخت تا بیشتر انقلابی جلوه کند.
او نماد بارز ایرانی التقاطی پا در آسمان پنجاه و هفتی بود، اما هرچه بود خائن و همکار صدام و دیگر مزخرفاتی که گفتند نبود. به قول شیرعلی نیا تاریخ نگار مطرح پروژه های حکومتی، بنی صدر اگر هم در جنگ اشتباهاتی داشت، حتی به پای امثال محسن رضایی و رحیم صفوی نمی‌رسید. بعدها شمخانی فرمانده وقت نیروی دریایی سپاه و دبیر فعلی شورای عالی امنیت ملی هم صراحتا گفت:
"بنی صدر خائن نبود."
فارغ از همه اشتباهات، توهمات، خوش‌بینی ها و جاه‌طلبی‌ها، بنی صدر در چند برهه از خود نام خوبی به یادگار گذاشت:
- او آخرین پایگاه مقاومت علیه تمامیت خواهی حزب جمهوری اسلامی و معرکه گردانی رفسنجانی_بهشتی بود و در این راه حذف و طرد کامل از قدرت را به جان خرید.
هنگامی که مجاهدین خلق برای همکاری به عراق رفتند، او طلاق دخترش فیروزه را از مسعود رجوی گرفت و در یک بیانیه شدیداللحن رجوی را خائن به میهن نامید و گفت:
"در راه مبارزه با سیستم، به جنگ مردم ایران نباید رفت."
-بعد از ترور شاپور بختیار در پاریس، با وجود اختلاف سیاسی شدید با او، در دادگاه حاضر شد تا به نفعش شهادت دهد.
بنی صدر با وجود اعتقادات مذهبی قوی، از آخرین سیاستمداران ملی‌گرا بود که آشکارا خود را مصدقی می‌نامید. ترکیب ملی‌گرایی و سوسیالیسم و اسلامگرایی، معجون هفت رنگی بود که فقط در قوطی عطارهای آن نسل یافت می‌شد.
از بنی صدر و سحابی تا میرحسین موسوی. با این حال خوب یا بد، او یکی از نمادهای مهم تاریخ ایران بود که امروز درگذشت.
✒سعید پایدار
@renaissancetranslate
بنی صدر اولین و تنها رییس جمهور تاریخ ایران بود که در یک انتخابات نسبتاً آزاد به قدرت رسید. برای درس عبرت افراد در داخل سیستم، سال ها سعی شد از او یک پلیدی محض به تصویر کشیده شود. در ذهن ما نسل های بعد از انقلاب هم او یک خائن به کشور و هم ردیف رجوی بود، اما بعدها فهمیدیم که این تصویر چقدر با واقعیت متفاوت است.
بنی صدر از مهره های مهم خارج از کشور در انقلاب پنجاه و هفت بود و طبعا مانند دیگر دوستانش، کم التقاطی و متوهم نبود. با اینکه در پاریس دکتری اقتصاد گرفته بود، اما در ایران از «اقتصادِ توحیدی» می‌نوشت. بابک احمدی نقل می‌کرد اوایل انقلاب مستقیم از او شنیده که گفته:
"تار موی زنان تشعشعی دارد که سلامتی مردان را به خطر می اندازد."
او رییس دولتی بود که لبیک گویان کراوات از گردن انداخت تا بیشتر انقلابی جلوه کند.
او نماد بارز ایرانی التقاطی پا در آسمان پنجاه و هفتی بود، اما هرچه بود خائن و همکار صدام و دیگر مزخرفاتی که گفتند نبود. به قول شیرعلی نیا تاریخ نگار مطرح پروژه های حکومتی، بنی صدر اگر هم در جنگ اشتباهاتی داشت، حتی به پای امثال محسن رضایی و رحیم صفوی نمی‌رسید. بعدها شمخانی فرمانده وقت نیروی دریایی سپاه و دبیر فعلی شورای عالی امنیت ملی هم صراحتا گفت:
"بنی صدر خائن نبود."
فارغ از همه اشتباهات، توهمات، خوش‌بینی ها و جاه‌طلبی‌ها، بنی صدر در چند برهه از خود نام خوبی به یادگار گذاشت:
- او آخرین پایگاه مقاومت علیه تمامیت خواهی حزب جمهوری اسلامی و معرکه گردانی رفسنجانی_بهشتی بود و در این راه حذف و طرد کامل از قدرت را به جان خرید.
هنگامی که مجاهدین خلق برای همکاری به عراق رفتند، او طلاق دخترش فیروزه را از مسعود رجوی گرفت و در یک بیانیه شدیداللحن رجوی را خائن به میهن نامید و گفت:
"در راه مبارزه با سیستم، به جنگ مردم ایران نباید رفت."
-بعد از ترور شاپور بختیار در پاریس، با وجود اختلاف سیاسی شدید با او، در دادگاه حاضر شد تا به نفعش شهادت دهد.
بنی صدر با وجود اعتقادات مذهبی قوی، از آخرین سیاستمداران ملی‌گرا بود که آشکارا خود را مصدقی می‌نامید. ترکیب ملی‌گرایی و سوسیالیسم و اسلامگرایی، معجون هفت رنگی بود که فقط در قوطی عطارهای آن نسل یافت می‌شد.
از بنی صدر و سحابی تا میرحسین موسوی. با این حال خوب یا بد، او یکی از نمادهای مهم تاریخ ایران بود که امروز درگذشت.
✒سعید پایدار
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
❤1👍1
Forwarded from اتچ بات
.
کسی که قرار بود روزگاری وحدت بخش دنیای شرق شود، نه فقط الهام‌بخش بیشتر مورخان یونانی شد، بلکه موضوع مورد علاقه مورخانی قرار گرفت که به امر مورد پسند یونانیان_ یعنی تعلیم و تربیت_اهمیت می دادند. مثلاً گزنفون مورخ شهیر یونانی در داستانی تاریخی که به نقلِ سرگذشت کوروش جوان می‌پردازد، به امر تعلیم و تربیت اشاره کرده است. هدف از کتاب "سیرت کوروش"(کوروش‌نامه) نوشته گزنفون نشان دادن سرمشقی برای پرورش کودکان و بالغان است و بر تاریخ نمادین شاهزاده جوانی تأکید می‌کند که منش و هوش او : ملل متعدد شده است. اما شاید کوروش‌نامه بیانِ همان اصولی است که یونانیان در آغاز قرن چهارم پیش از میلاد آن را باور داشتند و از اطلاعات تاریخی مناطق دیگر به دست آوردند.
در هر صورت، گزنفون "به سنت و سرودهایی اشاره می کند که امروزه هنوز میان بربرها وجود دارد" تا به این ترتیب، به توصیف صورت ظاهر و خصوصیات اخلاقی کوروش بپردازد:
"کوروش چهره‌ای بسیار زیبا داشت، روح او سرشار از انسانیت بود و به دانش عشق می ورزید. چنان شیفته شرافت و افتخار بود که همه گونه خطر را می‌پذیرفت تا شایسته ستایش شود. این‌ها صفات اخلاقی و جسمانی کوروش بودند که امروزه در میان عموم ایرانیان سنت شده است."
گزنفون درباره آموزش اخلاقی قهرمان خود داستان‌هایی نقل می‌کند که با آنچه بتوان درباره آموزش درست تصور کرد، آن هم ۲۵۰۰ سال پیش، مطابقت دارد. کوروش برای مادرش حکایت می‌کند که چگونه آموخته است عدالت عبارت از تطابق قضاوت با قانون است و تفاوت میان آنچه عادلانه و آنچه منصفانه است، به او نشان می‌دهد:
"استاد من که تصور می‌کرد عمق عدالت را دریافته‌ام، پس مرا قاضی رفقایم کرد. با این حال، روزی پیش آمد که من به علت قضاوت غلط در یک اختلاف، از وی تازیانه خوردم. کودک بزرگی که ردایی کوتاه به تن داشت، کودک کوچکتری را که ردای بلند داشت برهنه کرد، ردای خود را بر او پوشانده و خود ردای او را پوشیده بود. من که به عنوان قاضی مشاجره پیش آمده بودم، به این نتیجه رسیدم که ردایی برای هر یک از آنها مناسب است که اندازه قدشان باشد. درست به این دلیل بود که استادم مرا تنبیه کرد و تازیانه زد. او به من گفت اگر قرار بود در باره امرِ تناسب قضاوت می‌کردم، باید چنین قضاوتی می‌نمودم؛ حال آن که باید داوری می‌کردم که ردا به چه کسی تعلق دارد، مالک حقیقی آن کیست و چه کسی آن را به زور تصاحب کرده یا آن را خریداری کرده است. آن گاه افزود که آنچه با قوانین مطابقت داشته باشد عادلانه است و هر چه چنین نباشد تجاوز محسوب می شود."
فضیلت اولیه‌ای که استادان می‌خواستند به کوروش بیاموزند مربوط می‌شد به شجاعت نظامی و سازماندهی سپاه. اگر انسان وسایل تحقق تصمیمات عادلانه را نداشته باشد، دانش قضاوت به کارش نمی‌آید. برای تحکیم و تقویت یک نهاد اجتماعی، مانند ارتش، وجود دو عامل اساسی است:
انسجام درونی بدنه ارتش، یعنی همبستگی که انسان‌ها را به یکدیگر پیوند دهد
و دیگری اراده به پیروزی که به رغم نتیجه نبرد، رابطه نزدیکی با میل به زنده ماندن دارد.
اطاعتی که یک فرمانده از افرادش انتظار دارد، بستگی به آن دارد که او نیز امنیت آنها را تضمین کند. کمبوجیه به پسرش کوروش می‌گفت:
"چیز دیگری که تو باید بدانی آن است که تمام کسانی که می خواهی از تو اطاعت کنند به نوبه خود انتظار دارند مراقب امنیت آنها باشی."
با آن که سلسله مراتب لازم است، افراد باید بدانند که همگی ارزشی برابر دارند و فقط شایستگی و شجاعت است که در سازمان ارتش باید مورد ملاحظه قرار گیرد.
"کوروش کبیر"
✒ژرار ایسرائل
@renaissancettanslate
کسی که قرار بود روزگاری وحدت بخش دنیای شرق شود، نه فقط الهام‌بخش بیشتر مورخان یونانی شد، بلکه موضوع مورد علاقه مورخانی قرار گرفت که به امر مورد پسند یونانیان_ یعنی تعلیم و تربیت_اهمیت می دادند. مثلاً گزنفون مورخ شهیر یونانی در داستانی تاریخی که به نقلِ سرگذشت کوروش جوان می‌پردازد، به امر تعلیم و تربیت اشاره کرده است. هدف از کتاب "سیرت کوروش"(کوروش‌نامه) نوشته گزنفون نشان دادن سرمشقی برای پرورش کودکان و بالغان است و بر تاریخ نمادین شاهزاده جوانی تأکید می‌کند که منش و هوش او : ملل متعدد شده است. اما شاید کوروش‌نامه بیانِ همان اصولی است که یونانیان در آغاز قرن چهارم پیش از میلاد آن را باور داشتند و از اطلاعات تاریخی مناطق دیگر به دست آوردند.
در هر صورت، گزنفون "به سنت و سرودهایی اشاره می کند که امروزه هنوز میان بربرها وجود دارد" تا به این ترتیب، به توصیف صورت ظاهر و خصوصیات اخلاقی کوروش بپردازد:
"کوروش چهره‌ای بسیار زیبا داشت، روح او سرشار از انسانیت بود و به دانش عشق می ورزید. چنان شیفته شرافت و افتخار بود که همه گونه خطر را می‌پذیرفت تا شایسته ستایش شود. این‌ها صفات اخلاقی و جسمانی کوروش بودند که امروزه در میان عموم ایرانیان سنت شده است."
گزنفون درباره آموزش اخلاقی قهرمان خود داستان‌هایی نقل می‌کند که با آنچه بتوان درباره آموزش درست تصور کرد، آن هم ۲۵۰۰ سال پیش، مطابقت دارد. کوروش برای مادرش حکایت می‌کند که چگونه آموخته است عدالت عبارت از تطابق قضاوت با قانون است و تفاوت میان آنچه عادلانه و آنچه منصفانه است، به او نشان می‌دهد:
"استاد من که تصور می‌کرد عمق عدالت را دریافته‌ام، پس مرا قاضی رفقایم کرد. با این حال، روزی پیش آمد که من به علت قضاوت غلط در یک اختلاف، از وی تازیانه خوردم. کودک بزرگی که ردایی کوتاه به تن داشت، کودک کوچکتری را که ردای بلند داشت برهنه کرد، ردای خود را بر او پوشانده و خود ردای او را پوشیده بود. من که به عنوان قاضی مشاجره پیش آمده بودم، به این نتیجه رسیدم که ردایی برای هر یک از آنها مناسب است که اندازه قدشان باشد. درست به این دلیل بود که استادم مرا تنبیه کرد و تازیانه زد. او به من گفت اگر قرار بود در باره امرِ تناسب قضاوت می‌کردم، باید چنین قضاوتی می‌نمودم؛ حال آن که باید داوری می‌کردم که ردا به چه کسی تعلق دارد، مالک حقیقی آن کیست و چه کسی آن را به زور تصاحب کرده یا آن را خریداری کرده است. آن گاه افزود که آنچه با قوانین مطابقت داشته باشد عادلانه است و هر چه چنین نباشد تجاوز محسوب می شود."
فضیلت اولیه‌ای که استادان می‌خواستند به کوروش بیاموزند مربوط می‌شد به شجاعت نظامی و سازماندهی سپاه. اگر انسان وسایل تحقق تصمیمات عادلانه را نداشته باشد، دانش قضاوت به کارش نمی‌آید. برای تحکیم و تقویت یک نهاد اجتماعی، مانند ارتش، وجود دو عامل اساسی است:
انسجام درونی بدنه ارتش، یعنی همبستگی که انسان‌ها را به یکدیگر پیوند دهد
و دیگری اراده به پیروزی که به رغم نتیجه نبرد، رابطه نزدیکی با میل به زنده ماندن دارد.
اطاعتی که یک فرمانده از افرادش انتظار دارد، بستگی به آن دارد که او نیز امنیت آنها را تضمین کند. کمبوجیه به پسرش کوروش می‌گفت:
"چیز دیگری که تو باید بدانی آن است که تمام کسانی که می خواهی از تو اطاعت کنند به نوبه خود انتظار دارند مراقب امنیت آنها باشی."
با آن که سلسله مراتب لازم است، افراد باید بدانند که همگی ارزشی برابر دارند و فقط شایستگی و شجاعت است که در سازمان ارتش باید مورد ملاحظه قرار گیرد.
"کوروش کبیر"
✒ژرار ایسرائل
@renaissancettanslate
Telegram
attach 📎
👍3
در چنین روزی
"فئودور میخائلوویچ داستایوفسکی" نویسنده و اندیشمند مشهور و تأثیرگذار اهل روسیه دیده به جهان گشود.
او خالق شاهکارهای داستانی جاودانی چون:
"جنایت و مکافات"
"برادران کارامازوف"
و "خاطرات خانه اموات" است.
(١١ نوامبر ١٨٢١ - ٩ فوریهٔ ١٨٨١)
✍✍✍
اساس، قلب آدمی است و بقیه حرف مفت است. هوش هم لازم است و شاید از همه مهم‌تر باشد. آگلائه! لبخند نزن... من ضد و نقیض صحبت نمی‌کنم. ابلهی که قلب دارد ولی فاقد هوش است به همان اندازهٔ ابلهی که هوش دارد ولی قلب ندارد نگون‌بخت است. این یکی از حقایق کهن است. مثلاً من ابلهی هستم که قلب دارم ولی هوش ندارم. تو برعکس احمقی هستی که هوش داری ولی قلب نداری و بنابراین هردو بدبخت هستیم و هردو رنج می‌بریم.
"ابله"
فئودور داستایفسکی
@renaissancetranslate
"فئودور میخائلوویچ داستایوفسکی" نویسنده و اندیشمند مشهور و تأثیرگذار اهل روسیه دیده به جهان گشود.
او خالق شاهکارهای داستانی جاودانی چون:
"جنایت و مکافات"
"برادران کارامازوف"
و "خاطرات خانه اموات" است.
(١١ نوامبر ١٨٢١ - ٩ فوریهٔ ١٨٨١)
✍✍✍
اساس، قلب آدمی است و بقیه حرف مفت است. هوش هم لازم است و شاید از همه مهم‌تر باشد. آگلائه! لبخند نزن... من ضد و نقیض صحبت نمی‌کنم. ابلهی که قلب دارد ولی فاقد هوش است به همان اندازهٔ ابلهی که هوش دارد ولی قلب ندارد نگون‌بخت است. این یکی از حقایق کهن است. مثلاً من ابلهی هستم که قلب دارم ولی هوش ندارم. تو برعکس احمقی هستی که هوش داری ولی قلب نداری و بنابراین هردو بدبخت هستیم و هردو رنج می‌بریم.
"ابله"
فئودور داستایفسکی
@renaissancetranslate
🔴بیست علامت بلوغ عاطفی از زبان آلن دو باتن
۱. میفهمید بیشتر بدرفتاری آدم‌های اطرافتون ریشه در اضطراب و ترسشون داره:
دنیا دیگه براتون پر از هیولا نیست
۲. یاد میگیرید آدما به طور خودکار از محتویات مغر شما اطلاع ندارند: پس حرف می زنید و دیگران رو سرزنش نمیکنید که نمیفهمنتون
۳. یادمیگیرید که شماهم اشتباه میکنید: پس معذرت خواهی میکنید
۴. اعتماد بنفس رو یاد میگیرید: نه که فوق العاده اید! نه. در واقع میفهمید هممون با آزمون و خطا زندگی میکنیم. عیبی هم نداره
۵. والدینتون رو میبخشید: اونا هم درگیر ترس و اضطراب های خودشونن
۶. میفهمید یه مسئله مهم رو پیش نکشید مگر خودتون و طرف مقابل استراحت کرده باشید مست نباشید غذا خورده باشید و استرس یا عجله نداشته باشید
۷. قهر نمیکنید: یادتون نمیره که یه روز میمیرید. حرف میزنید و میبخشید
۸. دست از کمالگرایی برمیدارید: هیچ چیزی بی نقص نیست. از به اندازه کافی خوب بودن قدردانی میکنید
۹. یاد میگیرید بد بین بودن در باره نتایج امور یه فضیلته
۱۰. میفهمید نقاط ضعف آدما با نقاط قوتشون گره خورده: مثلا دیگه از کسی که شلخته ست ناراحت نمیشید چون میدونین به جاش شاید خلاقه
۱۱. به آسونی عاشق نمیشید: همه هرچقدم از دور برازنده و دلپذیر باشند از نزدیک مشکلات خودشون رو دارن. پس وفادار میمونید
۱۲. میفهمید زندگی با شما آسون نیست
۱۳. یادمیگیرید خودتون رو بخاطر خطاها و حماقت هاتون ببخشید: بیشتر با خودتون رفاقت میکنید. همه ما به نوعی احمقیم!
۱۴. یادمیگیرید با کله شقی های بچگانتون که هرگز هم از بین نمیرن به صلح برسید: تلاش نمیکنید که همیشه بزرگسال باشید. همه ما بچه ایم
۱۵. برای شادی درازمدت به پروژه های بلندمدت دل نمیبندی: اگه دمی بی دردسر سپری بشه هم خوشحالتون میکنه
۱۶. دیگه برات مهم نیست بقیه راجع بهت چی فکر میکن
۱۷. بازخورد دیگران رو راحتتر میپذیرید: در برابر انتقاد ها زره نمیپوشید
۱۸.میفهمی باید دیدتو نسبت به درد هات وسیع کنی. بیشتر به طبیعت و آسمون شب و کهکشان های دور توجه میکنی
۱۹. میفهمید گذشته ای که داشتید در پاسخ دادن شما به واقع تاثیر داشته:میپذیرید بدلیل وقایع کودکی مستعد خطا و افراط هستید. با شک به اولین برداشت و احساستون نگاه میکنید
۲۰.دوست بهتری میشید چون میدونید دوستی یعنی به اشتراک گذاشتن آسیب پذیری ها
@renaissancetranslate
۱. میفهمید بیشتر بدرفتاری آدم‌های اطرافتون ریشه در اضطراب و ترسشون داره:
دنیا دیگه براتون پر از هیولا نیست
۲. یاد میگیرید آدما به طور خودکار از محتویات مغر شما اطلاع ندارند: پس حرف می زنید و دیگران رو سرزنش نمیکنید که نمیفهمنتون
۳. یادمیگیرید که شماهم اشتباه میکنید: پس معذرت خواهی میکنید
۴. اعتماد بنفس رو یاد میگیرید: نه که فوق العاده اید! نه. در واقع میفهمید هممون با آزمون و خطا زندگی میکنیم. عیبی هم نداره
۵. والدینتون رو میبخشید: اونا هم درگیر ترس و اضطراب های خودشونن
۶. میفهمید یه مسئله مهم رو پیش نکشید مگر خودتون و طرف مقابل استراحت کرده باشید مست نباشید غذا خورده باشید و استرس یا عجله نداشته باشید
۷. قهر نمیکنید: یادتون نمیره که یه روز میمیرید. حرف میزنید و میبخشید
۸. دست از کمالگرایی برمیدارید: هیچ چیزی بی نقص نیست. از به اندازه کافی خوب بودن قدردانی میکنید
۹. یاد میگیرید بد بین بودن در باره نتایج امور یه فضیلته
۱۰. میفهمید نقاط ضعف آدما با نقاط قوتشون گره خورده: مثلا دیگه از کسی که شلخته ست ناراحت نمیشید چون میدونین به جاش شاید خلاقه
۱۱. به آسونی عاشق نمیشید: همه هرچقدم از دور برازنده و دلپذیر باشند از نزدیک مشکلات خودشون رو دارن. پس وفادار میمونید
۱۲. میفهمید زندگی با شما آسون نیست
۱۳. یادمیگیرید خودتون رو بخاطر خطاها و حماقت هاتون ببخشید: بیشتر با خودتون رفاقت میکنید. همه ما به نوعی احمقیم!
۱۴. یادمیگیرید با کله شقی های بچگانتون که هرگز هم از بین نمیرن به صلح برسید: تلاش نمیکنید که همیشه بزرگسال باشید. همه ما بچه ایم
۱۵. برای شادی درازمدت به پروژه های بلندمدت دل نمیبندی: اگه دمی بی دردسر سپری بشه هم خوشحالتون میکنه
۱۶. دیگه برات مهم نیست بقیه راجع بهت چی فکر میکن
۱۷. بازخورد دیگران رو راحتتر میپذیرید: در برابر انتقاد ها زره نمیپوشید
۱۸.میفهمی باید دیدتو نسبت به درد هات وسیع کنی. بیشتر به طبیعت و آسمون شب و کهکشان های دور توجه میکنی
۱۹. میفهمید گذشته ای که داشتید در پاسخ دادن شما به واقع تاثیر داشته:میپذیرید بدلیل وقایع کودکی مستعد خطا و افراط هستید. با شک به اولین برداشت و احساستون نگاه میکنید
۲۰.دوست بهتری میشید چون میدونید دوستی یعنی به اشتراک گذاشتن آسیب پذیری ها
@renaissancetranslate
👍4
Tienshan
Kitaro
موسیقی واپسین شب
«کوه‌های بهشت» ؛ یکی از زیباترین و خیال‌انگیزترین آثار موسیقایی قرن گذشته
آهنگساز: کیتارو
آلبوم موسیقی متن مستند تلویزیونی «جاده ابریشم»(۱۹۸۵)
سبک: نیوایج، حماسی، دریم پاپ
@renaissancetranslate
«کوه‌های بهشت» ؛ یکی از زیباترین و خیال‌انگیزترین آثار موسیقایی قرن گذشته
آهنگساز: کیتارو
آلبوم موسیقی متن مستند تلویزیونی «جاده ابریشم»(۱۹۸۵)
سبک: نیوایج، حماسی، دریم پاپ
@renaissancetranslate
👍2
در قصه‌های چینی از فرشته‌ای صحبت می‌شود که هیکلی زشت و سنگین ولی روحی ظریف دارد و برای تفریح سر به سر آدمیان می‌گذارد. این فرشته شب‌ها به خانه‌ی مردم می‌رود و جمجمه‌ی خفتگان را باز می‌کند و مغزها را از آن بیرون می‌کشد و سپس مغز دیگری را به جای آن می‌نهد. فرشته از خانه‌ای به خانه‌ی دیگر می‌رود و مغز مردم را عوض می‌کند بامداد هنگامی که فرشته به آرامگاه خود باز می‌گردد. مردی دانشمند با اندیشه‌های زنی روسپی بیدار می‌شود و دوشیزه‌ای زیبا خیالات پیرمردی افیونی را در کله خود حس می‌کند. گویی چنین فرشته‌ای به مغزهای ما نیز دستبرد زده و مغز ملتی شکیبا و قانع را در کله‌ی ما جا داده است! ما مردمانی شده‌ایم که دیگر هیچ هوسی نداریم و زندگانی بی‌رنگ و بویی را ادامه می‌دهیم. آری ما دیگر به خودمان شبیه نیستیم!
"آدمک حصیری"
آناتول فرانس
@Renaissancetranslate
"آدمک حصیری"
آناتول فرانس
@Renaissancetranslate
🔥3
مدت‌ها فکر می‌کردم آدم‌هایی که اعتراف می‌کنن وجدان اخلاقی والایی دارن و حالا متوجه می‌شوم که بعضی‌ها همونطور که استفراغ می‌کنند اعتراف می‌کنن ، بالا میآرن تا دوباره شروع کنن!
"مهمانسرای دو دنیا"
اریک امانوئل اشمیت
@renaissancetranslate
"مهمانسرای دو دنیا"
اریک امانوئل اشمیت
@renaissancetranslate
نه تو می پایی، و نه کوه.
میوه این باغ: اندوه، اندوه.
گل بتراود غم، تشنه سبویی تو.
افتد گل، بویی تو.
این پیچک شوق ، آبش ده، سیرابش کن.
آن کودک ترس، قصه بخوان، خوابش کن.
این لاله هوش ، از ساقه بچین.
پرپر شد، بشود. چشم خدا تر شد ، بشود.
و خدا از تو نه بالاتر. نی ، تنهاتر ، تنهاتر.
بالاها، پستی ها یکسان بین.
پیدا نه، پنهان بین.
بالی نیست، آیت پروازی هست.
کس نیست ، رشته آوازی هست.
پژواکی : رویایی پر زد رفت.
شلپویی: رازی بود، در زد و رفت.
اندیشه : کاهی بود، در آخور ما کردند.
تنهایی: آبشخور ما کردند.
این آب روان ، ما ساده تریم.
این سایه، افتاده‌تریم.
نه تو می پایی، و نه من، دیده تر بگشا.
مرگ آمد، در بگشا.
"شرق اندوه"
سهراب سپهری
@renaissancetranslate
میوه این باغ: اندوه، اندوه.
گل بتراود غم، تشنه سبویی تو.
افتد گل، بویی تو.
این پیچک شوق ، آبش ده، سیرابش کن.
آن کودک ترس، قصه بخوان، خوابش کن.
این لاله هوش ، از ساقه بچین.
پرپر شد، بشود. چشم خدا تر شد ، بشود.
و خدا از تو نه بالاتر. نی ، تنهاتر ، تنهاتر.
بالاها، پستی ها یکسان بین.
پیدا نه، پنهان بین.
بالی نیست، آیت پروازی هست.
کس نیست ، رشته آوازی هست.
پژواکی : رویایی پر زد رفت.
شلپویی: رازی بود، در زد و رفت.
اندیشه : کاهی بود، در آخور ما کردند.
تنهایی: آبشخور ما کردند.
این آب روان ، ما ساده تریم.
این سایه، افتاده‌تریم.
نه تو می پایی، و نه من، دیده تر بگشا.
مرگ آمد، در بگشا.
"شرق اندوه"
سهراب سپهری
@renaissancetranslate
پیش از این در جایی نوشته بودم: «شاعر، کسی است که ناخودآگاه شخصی او آینه ی ناخودآگاه جمعی باشد.»
دکتر رضا براهنی نیز گفته است:
"شعور هنری یعنی داشتن حسّ تاریخی از شکل و محتوای ادبی. حسّ تاریخی، قسمت اعظم جهان بینی یک شاعر را تشکیل می دهد. شاعر باید بداند که در این لحظه از تاریخ، چه زبانی، چه شکلی، چه آهنگ و وزنی و چه سبکی نشان دهنده چه موقعیت فردی، سیاسی و تاریخی می تواند باشد. در غیر این صورت، کار شاعر به تفنّن و مزاح شباهت خواهد داشت.
برای پیدایش یک فرم، زمان و شرایط خاصی لازم است. اغلب روان شناسان دوست دارند این شرایط را فقط در وجود افراد ببینند، در حالی که این شرایط در بطن اجتماع قرار دارد و این شرایط روزی که از بطن اجتماع، با عینیّت تمام، در عرصهٔ واقعیت رخ داد، می تواند نمایندگان خود و فرم های خود را به وجود آورد، در غیر این صورت این شرایط در بطن اجتماع خواهند پوسید، همانطور که عناصر تراژیک موجود در کار فردوسی بعدها پوسید و از بین رفت و تبدیل به یک عنصر زنده و فعال نگردید و اصولأ علت شکست مقلّدان فردوسی در شاهنامه نویسی در اعصار بعد، همین بوده است.
شاهنامه فردوسی در دوران اعتلای حس قهرمان پرستی ملت ایران نوشته شده است و امکان نداشت که در دوران فتحعلیشاه، شاهنامهٔ موفّقی نوشته شود، و اگر کسی چنین کاری کرد، سوراخ دعا را گم کرد چرا که باید در دوران فتحعلیشاه چیزی گفته می شد که برملا کننده زوال عصر فتحعلیشاه باشد."
بنابراین هنر، هم محصول تاریخ است و هم سازندهٔ تاریخ. دکتر رضا براهنی در کتاب «تاریخ مذکر» مسیر هنر ایرانی و یونانی را با یکدیگر مقایسه کرده و بر این اساس به آسیب شناسی فرهنگی ایرانیان پرداخته است. به گفته او در یونان، ادبیات داستانی از حماسه به تراژدی حرکت کرد. در حماسه، قهرمان قصه، ابر انسانی است که بر همه ناملایمات غلبه می کند، شکست ناپذیر است و کنترل سرنوشت را به دست می گیرد. اودیسه هومر و رستم فردوسی چنین ابر انسان هایی هستند. اما در تراژدی، قهرمان قصه علیرغم تمام فضیلت ها و استعدادها، در مقابل سرنوشت شکست می خورد و شکست او، نگاه مخاطب تراژدی را از شخص قهرمان به بستر اجتماعی و بین فردی زندگی قهرمان می کشاند.
بنابراین تراژدی (همچون تراژدی اودیپ سوفوکل) نگاه بین فردی و سیستمی را جایگزین نگاه فرد محور حماسه می کند.
در حماسه، شهوت و شور و شوق زندگی در وجود قهرمانی خارق العاده منعکس گردیده است در حالی که نمایش نامه مبتنی بر تراژدی یونانی با تصوّری که از زندگی می دهد انگشت بر نقاط ضعف و قدرت "روابط" می گذارد و همه چیز را به سوی روان شناسی روابط سوق می دهد. از خلال این قبیل توجهات به روابط انسانی، مردم خود را به صورت زنجیرهای به هم پیوسته مجسم می کنند و شعور اجتماعی کسب می کنند.
از دیدگاه دکتر رضا براهنی، هنر و ادبیات ایرانی پس از حماسه، از هنر و ادبیات یونان فاصله می گیرد و به تفکر هندی نزدیک می شود، بنابراین به جای حرکت در مسیر بازنمایی امر اجتماعی، به بازنمایی رابطه بین انسان و امر فرابشری (الوهیت) مشغول می گردد. نتیجه این که هنر و ادبیات ایرانی نتوانسته شعور جمعی و تفکر سیستمی برای انسان ایرانی ایجاد نماید.
"حماسه پس از اوج یافتن در شعر خراسانی، به جای این که تبدیل به تصویر و تصوری از خانواده شود و سپس جامعیتی پیدا کند و نوعی فلسفهٔ اجتماعی شرقی پیدا شود و بر اساس آن، حکومت و دولت و سیاست به معنای واقعی پیدا شود و نوعی دموکراسی بر شرق حاکم شود در "راه و رسم خنثای عرفان" فرو می غلتد و از ذهنیتی سر در می آورد که قرن ها شعور و فکر ایرانی را در خود فرو می غلتاند و به خود مشغول می دارد."
در مقالات «آرمانشهر و ویرانشهر» و «عرفان زدگی درفرهنگ ایرانی» به عرفان زده شدن روشنفکری ایرانی نیز پرداخته ام، چیزی که در بخش بزرگی از شاعران معاصر ایرانی نیز نمود می یابد.
کتاب تاریخ مذکر (علل تشتت فرهنگ در ایران) در سال ۱۳۵۰ خورشیدی منتشر شده است و بعید می دانم در دهه های اخیر بازنشر شده باشد.
(یونانیان و ایرانیان | یادداشتی از دکتر محمدرضا سرگلزایی)
@renaissancetranslate
دکتر رضا براهنی نیز گفته است:
"شعور هنری یعنی داشتن حسّ تاریخی از شکل و محتوای ادبی. حسّ تاریخی، قسمت اعظم جهان بینی یک شاعر را تشکیل می دهد. شاعر باید بداند که در این لحظه از تاریخ، چه زبانی، چه شکلی، چه آهنگ و وزنی و چه سبکی نشان دهنده چه موقعیت فردی، سیاسی و تاریخی می تواند باشد. در غیر این صورت، کار شاعر به تفنّن و مزاح شباهت خواهد داشت.
برای پیدایش یک فرم، زمان و شرایط خاصی لازم است. اغلب روان شناسان دوست دارند این شرایط را فقط در وجود افراد ببینند، در حالی که این شرایط در بطن اجتماع قرار دارد و این شرایط روزی که از بطن اجتماع، با عینیّت تمام، در عرصهٔ واقعیت رخ داد، می تواند نمایندگان خود و فرم های خود را به وجود آورد، در غیر این صورت این شرایط در بطن اجتماع خواهند پوسید، همانطور که عناصر تراژیک موجود در کار فردوسی بعدها پوسید و از بین رفت و تبدیل به یک عنصر زنده و فعال نگردید و اصولأ علت شکست مقلّدان فردوسی در شاهنامه نویسی در اعصار بعد، همین بوده است.
شاهنامه فردوسی در دوران اعتلای حس قهرمان پرستی ملت ایران نوشته شده است و امکان نداشت که در دوران فتحعلیشاه، شاهنامهٔ موفّقی نوشته شود، و اگر کسی چنین کاری کرد، سوراخ دعا را گم کرد چرا که باید در دوران فتحعلیشاه چیزی گفته می شد که برملا کننده زوال عصر فتحعلیشاه باشد."
بنابراین هنر، هم محصول تاریخ است و هم سازندهٔ تاریخ. دکتر رضا براهنی در کتاب «تاریخ مذکر» مسیر هنر ایرانی و یونانی را با یکدیگر مقایسه کرده و بر این اساس به آسیب شناسی فرهنگی ایرانیان پرداخته است. به گفته او در یونان، ادبیات داستانی از حماسه به تراژدی حرکت کرد. در حماسه، قهرمان قصه، ابر انسانی است که بر همه ناملایمات غلبه می کند، شکست ناپذیر است و کنترل سرنوشت را به دست می گیرد. اودیسه هومر و رستم فردوسی چنین ابر انسان هایی هستند. اما در تراژدی، قهرمان قصه علیرغم تمام فضیلت ها و استعدادها، در مقابل سرنوشت شکست می خورد و شکست او، نگاه مخاطب تراژدی را از شخص قهرمان به بستر اجتماعی و بین فردی زندگی قهرمان می کشاند.
بنابراین تراژدی (همچون تراژدی اودیپ سوفوکل) نگاه بین فردی و سیستمی را جایگزین نگاه فرد محور حماسه می کند.
در حماسه، شهوت و شور و شوق زندگی در وجود قهرمانی خارق العاده منعکس گردیده است در حالی که نمایش نامه مبتنی بر تراژدی یونانی با تصوّری که از زندگی می دهد انگشت بر نقاط ضعف و قدرت "روابط" می گذارد و همه چیز را به سوی روان شناسی روابط سوق می دهد. از خلال این قبیل توجهات به روابط انسانی، مردم خود را به صورت زنجیرهای به هم پیوسته مجسم می کنند و شعور اجتماعی کسب می کنند.
از دیدگاه دکتر رضا براهنی، هنر و ادبیات ایرانی پس از حماسه، از هنر و ادبیات یونان فاصله می گیرد و به تفکر هندی نزدیک می شود، بنابراین به جای حرکت در مسیر بازنمایی امر اجتماعی، به بازنمایی رابطه بین انسان و امر فرابشری (الوهیت) مشغول می گردد. نتیجه این که هنر و ادبیات ایرانی نتوانسته شعور جمعی و تفکر سیستمی برای انسان ایرانی ایجاد نماید.
"حماسه پس از اوج یافتن در شعر خراسانی، به جای این که تبدیل به تصویر و تصوری از خانواده شود و سپس جامعیتی پیدا کند و نوعی فلسفهٔ اجتماعی شرقی پیدا شود و بر اساس آن، حکومت و دولت و سیاست به معنای واقعی پیدا شود و نوعی دموکراسی بر شرق حاکم شود در "راه و رسم خنثای عرفان" فرو می غلتد و از ذهنیتی سر در می آورد که قرن ها شعور و فکر ایرانی را در خود فرو می غلتاند و به خود مشغول می دارد."
در مقالات «آرمانشهر و ویرانشهر» و «عرفان زدگی درفرهنگ ایرانی» به عرفان زده شدن روشنفکری ایرانی نیز پرداخته ام، چیزی که در بخش بزرگی از شاعران معاصر ایرانی نیز نمود می یابد.
کتاب تاریخ مذکر (علل تشتت فرهنگ در ایران) در سال ۱۳۵۰ خورشیدی منتشر شده است و بعید می دانم در دهه های اخیر بازنشر شده باشد.
(یونانیان و ایرانیان | یادداشتی از دکتر محمدرضا سرگلزایی)
@renaissancetranslate
به بهانه تماشای مجدد "لویاتان"، شاهکار آندری زویاگینتسف: حکایتِ حسادتِ حکومت به ملت – Telegraph
https://telegra.ph/%D8%A8%D9%87-%D8%A8%D9%87%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B4%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D8%AC%D8%AF%D8%AF-%D9%84%D9%88%DB%8C%D8%A7%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D8%B4%D8%A7%D9%87%DA%A9%D8%A7%D8%B1-%D8%A2%D9%86%D8%AF%D8%B1%DB%8C-%D8%B2%D9%88%DB%8C%D8%A7%DA%AF%DB%8C%D9%86%D8%AA%D8%B3%D9%81-%D8%AD%DA%A9%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%D8%AD%D8%B3%D8%A7%D8%AF%D8%AA-%D8%AD%DA%A9%D9%88%D9%85%D8%AA-%D8%A8%D9%87-%D9%85%D9%84%D8%AA-12-22
https://telegra.ph/%D8%A8%D9%87-%D8%A8%D9%87%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B4%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D8%AC%D8%AF%D8%AF-%D9%84%D9%88%DB%8C%D8%A7%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D8%B4%D8%A7%D9%87%DA%A9%D8%A7%D8%B1-%D8%A2%D9%86%D8%AF%D8%B1%DB%8C-%D8%B2%D9%88%DB%8C%D8%A7%DA%AF%DB%8C%D9%86%D8%AA%D8%B3%D9%81-%D8%AD%DA%A9%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%D8%AD%D8%B3%D8%A7%D8%AF%D8%AA-%D8%AD%DA%A9%D9%88%D9%85%D8%AA-%D8%A8%D9%87-%D9%85%D9%84%D8%AA-12-22
Telegraph
به بهانه تماشای مجدد "لویاتان"، شاهکار آندری زویاگینتسف: حکایتِ حسادتِ حکومت به ملت
بنابر اشارات و آیات کتاب مقدس، دوزخ چندین شاهزاده هولناک و موحش دارد، که قوی‌ترین و بزرگترین آنها ماری هفت‌سر و ده شاخ به نام "لویاتان" است. لویاتان شکست‌ناپذیر است و تنها خداوند قادر به از میان بردن چنان هیولایی است؛ توأمان نشانه‌ای از قدرت بی حد و حصر…
👍2
سرکوب آفتابه دزدها در همه کشورها صورت می‌گیرد، آن هم با شدت عمل، نه فقط به عنوان وسیله دفاعی اجتماع، بلکه عمدتاً به عنوان گوشزدی جدی به همه بدبخت‌ها که سر جای خودشان بنشینند..!
"سفر به انتهای شب"
لویی فردینان سلین
@renaissancetranslate
"سفر به انتهای شب"
لویی فردینان سلین
@renaissancetranslate
کسی که به خود دروغ گوید و به دروغش گوش سپارد به‌جایی می‌رسد که حقیقت درون یا پیرامونش را تشخیص نمی‌دهد، بنابراین به خودش و به دیگران بی‌حرمتی می‌کند، چون به هیچ‌کس احترام نمی‌گذارد دیگر عشقی به کسی ندارد، خود را به‌دست شهوات و لذّت‌های پَست می‌سپارد تا خود را دل‌مشغول و سرگرم نماید، با رذالت‌هایش به حیوانیّتِ کامل می‌رسد، و این‌همه نتیجه‌‌ی دروغ گفتن مداوم به دیگران و به خودش است.
آن‌که به خود دروغ می‌گوید، معمولاً نخستین کسی‌ست که اهانت می‌بیند. اهانت گاه بسیار خوب است، مگر نه؟
یقیناً می‌داند که هیچ‌کس به او اهانت نکرده، و او خود، مسبب این اهانت گشته و فقط برای زیباییِ دروغگویی، دروغ گفته، بخاطرِ تأثیرِ آن مبالغه کرده، بر کلمه‌ای انگشت گذاشته و از کاه، کوهی ساخته، او همه‌‌ی این‌ها را می‌داند و باز نخستین کسی‌ست که اهانت می‌بیند، دوست دارد احساس رنجش کند و این لذتی فراوان به او می‌بخشد و به‌این ترتیب به نقطه‌ٔ دشمنیِ واقعی می‌رسد.
"برادران کارامازوف"
فئودور داستایفسکی
@renaissancetranslate
آن‌که به خود دروغ می‌گوید، معمولاً نخستین کسی‌ست که اهانت می‌بیند. اهانت گاه بسیار خوب است، مگر نه؟
یقیناً می‌داند که هیچ‌کس به او اهانت نکرده، و او خود، مسبب این اهانت گشته و فقط برای زیباییِ دروغگویی، دروغ گفته، بخاطرِ تأثیرِ آن مبالغه کرده، بر کلمه‌ای انگشت گذاشته و از کاه، کوهی ساخته، او همه‌‌ی این‌ها را می‌داند و باز نخستین کسی‌ست که اهانت می‌بیند، دوست دارد احساس رنجش کند و این لذتی فراوان به او می‌بخشد و به‌این ترتیب به نقطه‌ٔ دشمنیِ واقعی می‌رسد.
"برادران کارامازوف"
فئودور داستایفسکی
@renaissancetranslate
اگر قرار است که تمدّن بشری زنده بماند، پیش از هرچیز باید عادتِ دفاع از «مردان بزرگ» را ترک گوید؛ که بسیاری از این «مردان بزرگ» ، با حمله به آزادی و عقل خطاهای بزرگی مرتکب شده‌اند. این دسته از روشنفکران که با اندیشه‌های خویش عملاً در خدمت خودکامگان قرار داشته‌اند، همیشه راهگشای حکومت‌های جبّار بوده‌اند.
آنها را باید پیامبران "دروغینی" دانست که آلودگی كلام‌شان به مراتب خطرناک‌تر از آلودگی آب و هواست.
کارل پوپر
@renaissancetranslate
آنها را باید پیامبران "دروغینی" دانست که آلودگی كلام‌شان به مراتب خطرناک‌تر از آلودگی آب و هواست.
کارل پوپر
@renaissancetranslate
👍1
رنسانس
انسان از آغاز وجود، خود را بسی کم شاد کرده است. برادران، «گناه نخستین» همین است و همین! هرچه بیشتر خود را شاد کنیم، آزردن دیگران و در اندیشه‌ی آزار بودن را بیشتر از یاد می‌بریم. «چنین گفت زرتشت» فریدریش نیچه @renaissancetranslate
نباید به یک فرد، حتی اگر عزیزترین کس ما باشد، وابسته بمانیم. زیرا هر انسانی زندانی و زاویه‌ای است. نباید به وطن وابسته شد، حتی اگر رنجورترین و نیازمندترین پاره از جهان باشد، زیرا دل کندن از موطنی پیروز چندان دشوار نیست. نباید وابسته به ترحم شد، زیرا انسان‌های به نهایت والایی هستند که رنج و درماندگی آنان را از سر تصادف شاهد خواهیم بود.
نباید به علم وابسته شد، حتی اگر با ارزشمندترین یافته‌های خاصِ خود، قصد فریفتن ما را داشته باشد. نباید به وارستگی خویش وابسته شد، منظورم آن دوری و بیگانگی شهوت‌برانگیز پرنده‌ای است که پیوسته به بلنداها پر می‌کشد تا هرچه بیشتر امور را زیر پای خود ببیند.
نباید به فضیلت‌های خویش وابسته شویم و خویشتن را قربانی جزیی از کل، برای مثال "مهمان‌نوازی" خود کنیم، یعنی درست به همان سان که بزرگترین خطر در خصوص روح‌های والا و غنی است، همان روح‌هایی که بی‌هیچ حساب و کتابی برای خویش ارزشی قائل نیستند و فضیلت آزادی را به پلیدی می‌کشانند. باید بدانیم که بزرگترین آزمون استقلال، همان حفظ خویشتن است.
"فراسوی نیک و بد"
فریدریش نیچه
@renaissancetranslate
نباید به علم وابسته شد، حتی اگر با ارزشمندترین یافته‌های خاصِ خود، قصد فریفتن ما را داشته باشد. نباید به وارستگی خویش وابسته شد، منظورم آن دوری و بیگانگی شهوت‌برانگیز پرنده‌ای است که پیوسته به بلنداها پر می‌کشد تا هرچه بیشتر امور را زیر پای خود ببیند.
نباید به فضیلت‌های خویش وابسته شویم و خویشتن را قربانی جزیی از کل، برای مثال "مهمان‌نوازی" خود کنیم، یعنی درست به همان سان که بزرگترین خطر در خصوص روح‌های والا و غنی است، همان روح‌هایی که بی‌هیچ حساب و کتابی برای خویش ارزشی قائل نیستند و فضیلت آزادی را به پلیدی می‌کشانند. باید بدانیم که بزرگترین آزمون استقلال، همان حفظ خویشتن است.
"فراسوی نیک و بد"
فریدریش نیچه
@renaissancetranslate
🥰1
"زمانه‌ای فراخواهد رسید که مردن در رختخواب و مردن به مرگ طبیعی، تبدیل به آرزویی دست نیافتنی برای همه ما می‌شود. این سرنوشتی است که همه رژیم‌های توتالیتر(دیکتاتوری/استبدادی) برای مردم خویش به ارمغان می‌آورند.
"جوزف برودسکی"
شاعر و اندیشمند روس و برنده جایزه‌ی نوبل ادبیات
@Renaissancetranslate
"جوزف برودسکی"
شاعر و اندیشمند روس و برنده جایزه‌ی نوبل ادبیات
@Renaissancetranslate
👍1
🔴ده مهارت گفتگو که همه ما باید یاد بگیریم
ارتباط کلامی شما با دیگران نقش مهمی در به‌وجود آوردن برند شخصی‌تان دارد. این ارتباط بر زندگی شخصی و حرفهای شما تأثیر بسزایی دارد.
هرکدام از این مهارت‌ها هم در زندگی شخصی و هم در زندگی حرفهای ما اهمیت دارند. با بهبود بخشیدن مهارت‌های گفتگو می‌توانید به‌سرعت با دیگران ارتباط مؤثر برقرار کنید، روی آنها تأثیر بگذارید و نزد دیگران دوست‌داشتنی تر و مقبول‌تر و قابل احترام باشید.
۱_رفتار دوستانه داشته باشید
ما ناخودآگاه جذب افرادی می‌شویم که رفتار دوستانه‌تری دارند چون این افراد احساس بهتری در ما ایجاد می‌کنند و خوشحالی بیشتری به زندگی ما می‌آورند.
۲_قبل از صحبت کردن فکر کنید
یکی از ضرب‌المثل‌های مورد علاقه من این است: «اگر حرف نقره باشد سکوت طلاست». بارها دیده‌ام افراد بدون اینکه ذره‌ای فکر کنند هرچه را به ذهن‌شان می‌رسد، می‌گویند و با حرفهای نسنجیده‌شان احترام دیگران را از دست می‌دهند.
۳_روشن حرف بزنید
افرادی که در ارتباطات کلامی خود روشن نیستند و فقط به مسائل اشاره می‌کنند و منظورشان را دقیق بیان نمی‌کنند کمتر مورد احترام سایرین قرار می‌گیرند. وقتی می‌خواهید چیزی بگویید از خودتان بپرسید روشن‌ترین روشی که می‌توانم منظورم را بیان کنم کدام است؟
۴_پرحرفی نکنید
اغلب افراد دوست ندارند با کسی همراه باشند که تمام مدت حرف می‌زند و به دیگران اجازه صحبت کردن نمی‌دهد.
۵_خودتان باشید
امروزه بیشتر از هر زمان دیگری مردم از کسانی که نقش بازی می‌کنند تا حرف‌شان را به کرسی بنشانند بیزارند. ما جذب کسانی می‌شویم که روشن و شفاف و از صمیم قلب حرف می‌زنند.
۶_فروتن باشید
فروتنی یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های فردی است و باعث جلب احترام دیگران می‌شود. افرادی که با فروتنی و احترام صحبت می‌کنند همیشه جایگاه والاتری نسبت به دیگران دارند.
۷_با اعتماد به نفس حرف بزنید
اعتماد به نفس یعنی اطمینانی که در نتیجه درک توانایی‌هایتان به‌دست می‌آورید. در عین حال فروتنی یعنی عقیده متواضعانه‌ای در مورد اهمیت خودتان داشته باشید. با اعتماد به نفس صحبت کردن در نتیجه انتخاب کلمات مناسب، تُن صدا، ارتباط چشمی و زبان بدن حاصل می‌شود.
۸_روی زبان بدن خود تمرکز کنید
زبان بدن ابزار قدرتمندی است که استفاده درست از آن باعث ایجاد احترام و علاقه می‌شود و منظور واقعی‌تان را به فرد مقابل می‌رساند.
۹_خلاصه حرف بزنید
از قبل برنامه‌ریزی کنید و یک‌راست بروید سر اصل مطلب! مخاطب شما وقتی برای تلف کردن ندارد. مدام از خودتان بپرسید «چطور می‌توانم مختصر و مفید و با کمترین کلمات ممکن حرفم را بزنم و در عین حال احترام شنونده را رعایت کنم».
۱۰_هنر گوش دادن را بیاموزید
در مهارت گفتگو به‌دقت گوش دادن مهم‌تر از حرف زدن است. باید واقعا به موضوع گفتگو علاقمند باشید، سؤالات مناسب بپرسید، به معنای واقعی پیغام توجه کنید و حرف گوینده را قطع نکنید.
و در نهایت، مردم به‌طور طبیعی جذب کسانی می‌شوند که شبیه خودشان هستند؛ برای همین است که معمولا دوستان سلایق مشابهی دارند. می‌توانید از این قانون به نفع خود استفاده و رفتار و صدای افراد را تقلید کنید. مثلا اگر آنها آرام صحبت می‌کنند شما هم آرام صحبت کنید یا اگر با هیجان صحبت می‌کنند، شما هم پرانرژی باشید. هرچه بیشتر مانند آنها صحبت کنید، بیشتر شما را دوست خواهند داشت.
@renaissancetranslate
ارتباط کلامی شما با دیگران نقش مهمی در به‌وجود آوردن برند شخصی‌تان دارد. این ارتباط بر زندگی شخصی و حرفهای شما تأثیر بسزایی دارد.
هرکدام از این مهارت‌ها هم در زندگی شخصی و هم در زندگی حرفهای ما اهمیت دارند. با بهبود بخشیدن مهارت‌های گفتگو می‌توانید به‌سرعت با دیگران ارتباط مؤثر برقرار کنید، روی آنها تأثیر بگذارید و نزد دیگران دوست‌داشتنی تر و مقبول‌تر و قابل احترام باشید.
۱_رفتار دوستانه داشته باشید
ما ناخودآگاه جذب افرادی می‌شویم که رفتار دوستانه‌تری دارند چون این افراد احساس بهتری در ما ایجاد می‌کنند و خوشحالی بیشتری به زندگی ما می‌آورند.
۲_قبل از صحبت کردن فکر کنید
یکی از ضرب‌المثل‌های مورد علاقه من این است: «اگر حرف نقره باشد سکوت طلاست». بارها دیده‌ام افراد بدون اینکه ذره‌ای فکر کنند هرچه را به ذهن‌شان می‌رسد، می‌گویند و با حرفهای نسنجیده‌شان احترام دیگران را از دست می‌دهند.
۳_روشن حرف بزنید
افرادی که در ارتباطات کلامی خود روشن نیستند و فقط به مسائل اشاره می‌کنند و منظورشان را دقیق بیان نمی‌کنند کمتر مورد احترام سایرین قرار می‌گیرند. وقتی می‌خواهید چیزی بگویید از خودتان بپرسید روشن‌ترین روشی که می‌توانم منظورم را بیان کنم کدام است؟
۴_پرحرفی نکنید
اغلب افراد دوست ندارند با کسی همراه باشند که تمام مدت حرف می‌زند و به دیگران اجازه صحبت کردن نمی‌دهد.
۵_خودتان باشید
امروزه بیشتر از هر زمان دیگری مردم از کسانی که نقش بازی می‌کنند تا حرف‌شان را به کرسی بنشانند بیزارند. ما جذب کسانی می‌شویم که روشن و شفاف و از صمیم قلب حرف می‌زنند.
۶_فروتن باشید
فروتنی یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های فردی است و باعث جلب احترام دیگران می‌شود. افرادی که با فروتنی و احترام صحبت می‌کنند همیشه جایگاه والاتری نسبت به دیگران دارند.
۷_با اعتماد به نفس حرف بزنید
اعتماد به نفس یعنی اطمینانی که در نتیجه درک توانایی‌هایتان به‌دست می‌آورید. در عین حال فروتنی یعنی عقیده متواضعانه‌ای در مورد اهمیت خودتان داشته باشید. با اعتماد به نفس صحبت کردن در نتیجه انتخاب کلمات مناسب، تُن صدا، ارتباط چشمی و زبان بدن حاصل می‌شود.
۸_روی زبان بدن خود تمرکز کنید
زبان بدن ابزار قدرتمندی است که استفاده درست از آن باعث ایجاد احترام و علاقه می‌شود و منظور واقعی‌تان را به فرد مقابل می‌رساند.
۹_خلاصه حرف بزنید
از قبل برنامه‌ریزی کنید و یک‌راست بروید سر اصل مطلب! مخاطب شما وقتی برای تلف کردن ندارد. مدام از خودتان بپرسید «چطور می‌توانم مختصر و مفید و با کمترین کلمات ممکن حرفم را بزنم و در عین حال احترام شنونده را رعایت کنم».
۱۰_هنر گوش دادن را بیاموزید
در مهارت گفتگو به‌دقت گوش دادن مهم‌تر از حرف زدن است. باید واقعا به موضوع گفتگو علاقمند باشید، سؤالات مناسب بپرسید، به معنای واقعی پیغام توجه کنید و حرف گوینده را قطع نکنید.
و در نهایت، مردم به‌طور طبیعی جذب کسانی می‌شوند که شبیه خودشان هستند؛ برای همین است که معمولا دوستان سلایق مشابهی دارند. می‌توانید از این قانون به نفع خود استفاده و رفتار و صدای افراد را تقلید کنید. مثلا اگر آنها آرام صحبت می‌کنند شما هم آرام صحبت کنید یا اگر با هیجان صحبت می‌کنند، شما هم پرانرژی باشید. هرچه بیشتر مانند آنها صحبت کنید، بیشتر شما را دوست خواهند داشت.
@renaissancetranslate
👍5
کانون نویسندگان ایران با انتشار اطلاعیه‌ای اعلام کرد که بکتاش آبتین، شاعر، نویسنده، فیملساز و از اعضای برجسته این کانون که در حال گذراندن حکم شش سال زندان بود، امروز صبح در بیمارستان درگذشت.
در روزهای اخیر، خبرهایی از وخامت حال آقای آبتین منتشر شده بود و در بیانیه پیشین کانون نویسندگان نیز تاکید شده بود که او در کمای مصنوعی به سر می‌برد.
بکتاش آبتین در زندان برای دومین بار به بیماری کووید-۱۹ مبتلا شده بود.
کانون نویسندگان ایران پیشتر بارها از مسئولان زندان به دلیل تاخیر در انتقال آقای آبتین به بیمارستان انتقاد کرده بود.
در بیانیه تازه این کانون آمده است: «حکومت آزادی‌ستیزان، گُردی از دلاوران آزادی‌خواه را از ما گرفت.»
سازمان گزارشگران بدون مرز نیز با انتشار توییتی نوشت که این زندانی سیاسی از «حق درمان» محروم شده بود و این سازمان، مقام‌های جمهوری اسلامی ایران را «مسئول مرگ او می‌داند.»
(۱۳۵۳_۱۴۰۰)🥀
روحش شاد و قرین آرامش ابدی
@renaissancetranslate
در روزهای اخیر، خبرهایی از وخامت حال آقای آبتین منتشر شده بود و در بیانیه پیشین کانون نویسندگان نیز تاکید شده بود که او در کمای مصنوعی به سر می‌برد.
بکتاش آبتین در زندان برای دومین بار به بیماری کووید-۱۹ مبتلا شده بود.
کانون نویسندگان ایران پیشتر بارها از مسئولان زندان به دلیل تاخیر در انتقال آقای آبتین به بیمارستان انتقاد کرده بود.
در بیانیه تازه این کانون آمده است: «حکومت آزادی‌ستیزان، گُردی از دلاوران آزادی‌خواه را از ما گرفت.»
سازمان گزارشگران بدون مرز نیز با انتشار توییتی نوشت که این زندانی سیاسی از «حق درمان» محروم شده بود و این سازمان، مقام‌های جمهوری اسلامی ایران را «مسئول مرگ او می‌داند.»
(۱۳۵۳_۱۴۰۰)🥀
روحش شاد و قرین آرامش ابدی
@renaissancetranslate
👍1
رنسانس
کسی که به خود دروغ گوید و به دروغش گوش سپارد به‌جایی می‌رسد که حقیقت درون یا پیرامونش را تشخیص نمی‌دهد، بنابراین به خودش و به دیگران بی‌حرمتی می‌کند، چون به هیچ‌کس احترام نمی‌گذارد دیگر عشقی به کسی ندارد، خود را به‌دست شهوات و لذّت‌های پَست می‌سپارد تا خود…
آدم از خود می‌پرسد که:
تو با این سال‌ها که گذشت چه کردی؟ بهترین سال‌های عمرت را کجا در خاک کردی؟ زندگی کردی یا نه؟ با خود می‌گویی نگاه کن، ببین این دنیا چه سرد می‌شود.
سال‌ها همچنان می‌گذرد و بعد از آنها تنهایی غمبار است و عصای نااستوار پیری به دستت می‌دهد و بعد حسرت است و نومیدی. دنيای رویاهای رنگین، رنگ می‌بازد، رویاهایت مثل گل‌های پژمرده گردن خم می‌کنند و مثل برگ‌های زرد از درخت خزان زده می‌ریزند.
وای ناستنکا، تنها ماندن سخت محزون خواهد بود، محزون است که حتی کاری نکرده باشی که افسوسش را بخوری، هیچ، هیچ، هیچ؛ زیرا آنچه بر باد رفته چیزی نبوده است. هیچ، یک «هیچ» احمقانه و بی‌معنی، همه خواب بوده است.
"شب‌های روشن"
فئودور داستایوفسکی
@renaissancetranslate
تو با این سال‌ها که گذشت چه کردی؟ بهترین سال‌های عمرت را کجا در خاک کردی؟ زندگی کردی یا نه؟ با خود می‌گویی نگاه کن، ببین این دنیا چه سرد می‌شود.
سال‌ها همچنان می‌گذرد و بعد از آنها تنهایی غمبار است و عصای نااستوار پیری به دستت می‌دهد و بعد حسرت است و نومیدی. دنيای رویاهای رنگین، رنگ می‌بازد، رویاهایت مثل گل‌های پژمرده گردن خم می‌کنند و مثل برگ‌های زرد از درخت خزان زده می‌ریزند.
وای ناستنکا، تنها ماندن سخت محزون خواهد بود، محزون است که حتی کاری نکرده باشی که افسوسش را بخوری، هیچ، هیچ، هیچ؛ زیرا آنچه بر باد رفته چیزی نبوده است. هیچ، یک «هیچ» احمقانه و بی‌معنی، همه خواب بوده است.
"شب‌های روشن"
فئودور داستایوفسکی
@renaissancetranslate
👍4😢1