🔴بیست علامت بلوغ عاطفی از زبان آلن دو باتن

۱. می‌فهمید بیشتر بدرفتاری آدم‌های اطرافتون ریشه در اضطراب و ترسشون داره:‌
دنیا دیگه براتون پر از هیولا نیست

۲. یاد می‌گیرید آدما به طور خودکار از محتویات مغر شما اطلاع ندارند:‌ پس حرف می زنید و دیگران رو سرزنش نمیکنید که نمیفهمنتون

۳. یادمیگیرید که شماهم اشتباه میکنید:‌ پس معذرت خواهی میکنید

۴. اعتماد بنفس رو یاد میگیرید: نه که فوق العاده اید! نه. در واقع میفهمید هممون با آزمون و خطا زندگی میکنیم. عیبی هم نداره

۵. والدینتون رو میبخشید: اونا هم درگیر ترس و اضطراب های خودشونن

۶. میفهمید یه مسئله مهم رو پیش نکشید مگر خودتون و طرف مقابل استراحت کرده باشید مست نباشید غذا خورده باشید و استرس یا عجله نداشته باشید

۷. قهر نمیکنید:‌ یادتون نمیره که یه روز میمیرید. حرف میزنید و میبخشید

۸. دست از کمالگرایی برمیدارید:‌ هیچ چیزی بی نقص نیست. از به اندازه کافی خوب بودن قدردانی میکنید

۹. یاد میگیرید بد بین بودن در باره نتایج امور یه فضیلته

۱۰. میفهمید نقاط ضعف آدما با نقاط قوتشون گره خورده:‌ مثلا دیگه از کسی که شلخته ست ناراحت نمیشید چون میدونین به جاش شاید خلاقه

۱۱. به آسونی عاشق نمیشید: همه هرچقدم از دور برازنده و دلپذیر باشند از نزدیک مشکلات خودشون رو دارن. پس وفادار میمونید

۱۲. میفهمید زندگی با شما آسون نیست

۱۳. یادمیگیرید خودتون رو بخاطر خطاها و حماقت هاتون ببخشید:‌ بیشتر با خودتون رفاقت میکنید. همه ما به نوعی احمقیم!

۱۴. یادمیگیرید با کله شقی های بچگانتون که هرگز هم از بین نمیرن به صلح برسید: تلاش نمیکنید که همیشه بزرگسال باشید. همه ما بچه ایم

۱۵. برای شادی درازمدت به پروژه های بلندمدت دل نمیبندی: اگه دمی بی دردسر سپری بشه هم خوشحالتون میکنه

۱۶. دیگه برات مهم نیست بقیه راجع بهت چی فکر میکن


۱۷. بازخورد دیگران رو راحتتر میپذیرید: در برابر انتقاد ها زره نمیپوشید

۱۸.میفهمی باید دیدتو نسبت به درد هات وسیع کنی. بیشتر به طبیعت و آسمون شب و کهکشان های دور توجه میکنی


۱۹. میفهمید گذشته ای که داشتید در پاسخ دادن شما به واقع تاثیر داشته:میپذیرید بدلیل وقایع کودکی مستعد خطا و افراط هستید. با شک به اولین برداشت و احساستون نگاه میکنید

۲۰.دوست بهتری میشید چون میدونید دوستی یعنی به اشتراک گذاشتن آسیب پذیری ها
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


«کوه‌های بهشت» ؛ یکی از زیباترین و خیال‌انگیزترین آثار موسیقایی قرن گذشته

آهنگساز: کیتارو

آلبوم موسیقی متن مستند تلویزیونی «جاده ابریشم»(۱۹۸۵)

سبک: نیوایج، حماسی، دریم پاپ
@renaissancetranslate

در قصه‌های چینی از فرشته‌ای صحبت می‌شود که هیکلی زشت و سنگین ولی روحی ظریف دارد و برای تفریح سر به سر آدمیان می‌گذارد. این فرشته شب‌ها به خانه‌ی مردم می‌رود و جمجمه‌ی خفتگان را باز می‌کند و مغزها را از آن بیرون می‌کشد و سپس مغز دیگری را به جای آن می‌نهد. فرشته از خانه‌ای به خانه‌ی دیگر می‌رود و مغز مردم را عوض می‌کند بامداد هنگامی که فرشته به آرامگاه خود باز می‌گردد. مردی دانشمند با اندیشه‌های زنی روسپی بیدار می‌شود و دوشیزه‌ای زیبا خیالات پیرمردی افیونی را در کله خود حس می‌کند. گویی چنین فرشته‌ای به مغزهای ما نیز دستبرد زده و مغز ملتی شکیبا و قانع را در کله‌ی ما جا داده است! ما مردمانی شده‌ایم که دیگر هیچ هوسی نداریم و زندگانی بی‌رنگ و بویی را ادامه می‌دهیم. آری ما دیگر به خودمان شبیه نیستیم!



"آدمک حصیری"
آناتول فرانس
@Renaissancetranslate

مدت‌ها فکر می‌کردم آدم‌هایی که اعتراف می‌کنن وجدان اخلاقی والایی دارن و حالا متوجه می‌شوم که بعضی‌ها همونطور که استفراغ می‌کنند اعتراف می‌کنن ، بالا میآرن تا دوباره شروع کنن!







"مهمانسرای دو دنیا"
اریک امانوئل اشمیت
@renaissancetranslate

نه تو می پایی، و نه کوه.
میوه این باغ: اندوه، اندوه.
گل بتراود غم، تشنه سبویی تو.
افتد گل، بویی تو.
این پیچک شوق ، آبش ده، سیرابش کن.
آن کودک ترس، قصه بخوان، خوابش کن.
این لاله هوش ، از ساقه بچین.
پرپر شد، بشود. چشم خدا تر شد ، بشود.
و خدا از تو نه بالاتر. نی ، تنهاتر ، تنهاتر.
بالاها، پستی ها یکسان بین.
پیدا نه، پنهان بین.
بالی نیست، آیت پروازی هست.
کس نیست ، رشته آوازی هست.
پژواکی : رویایی پر زد رفت.
شلپویی: رازی بود، در زد و رفت.
اندیشه : کاهی بود، در آخور ما کردند.
تنهایی: آبشخور ما کردند.
این آب روان ، ما ساده تریم.
این سایه، افتاده‌تریم.
نه تو می پایی، و نه من، دیده تر بگشا.
مرگ آمد، در بگشا.





"شرق اندوه"
سهراب سپهری
@renaissancetranslate

پیش از این در جایی نوشته بودم: «شاعر، کسی است که ناخودآگاه شخصی او آینه ی ناخودآگاه جمعی باشد.»

دکتر رضا براهنی نیز گفته است:
"شعور هنری یعنی داشتن حسّ تاریخی از شکل و محتوای ادبی. حسّ تاریخی، قسمت اعظم جهان بینی یک شاعر را تشکیل می دهد. شاعر باید بداند که در این لحظه از تاریخ، چه زبانی، چه شکلی، چه آهنگ و وزنی و چه سبکی نشان دهنده چه موقعیت فردی، سیاسی و تاریخی می تواند باشد. در غیر این صورت، کار شاعر به تفنّن و مزاح شباهت خواهد داشت.

برای پیدایش یک فرم، زمان و شرایط خاصی لازم است. اغلب روان شناسان دوست دارند این شرایط را فقط در وجود افراد ببینند، در حالی که این شرایط در بطن اجتماع قرار دارد و این شرایط روزی که از بطن اجتماع، با عینیّت تمام، در عرصهٔ واقعیت رخ داد، می تواند نمایندگان خود و فرم های خود را به وجود آورد، در غیر این صورت این شرایط در بطن اجتماع خواهند پوسید، همانطور که عناصر تراژیک موجود در کار فردوسی بعدها پوسید و از بین رفت و تبدیل به یک عنصر زنده و فعال نگردید و اصولأ علت شکست مقلّدان فردوسی در شاهنامه نویسی در اعصار بعد، همین بوده است.
شاهنامه فردوسی در دوران اعتلای حس قهرمان پرستی ملت ایران نوشته شده است و امکان نداشت که در دوران فتحعلیشاه، شاهنامهٔ موفّقی نوشته شود، و اگر کسی چنین کاری کرد، سوراخ دعا را گم کرد چرا که باید در دوران فتحعلیشاه چیزی گفته می شد که برملا کننده زوال عصر فتحعلیشاه باشد."
بنابراین هنر، هم محصول تاریخ است و هم سازندهٔ تاریخ. دکتر رضا براهنی در کتاب «تاریخ مذکر» مسیر هنر ایرانی و یونانی را با یکدیگر مقایسه کرده و بر این اساس به آسیب شناسی فرهنگی ایرانیان پرداخته است. به گفته او در یونان، ادبیات داستانی از حماسه به تراژدی حرکت کرد. در حماسه، قهرمان قصه، ابر انسانی است که بر همه ناملایمات غلبه می کند، شکست ناپذیر است و کنترل سرنوشت را به دست می گیرد. اودیسه هومر و رستم فردوسی چنین ابر انسان هایی هستند. اما در تراژدی، قهرمان قصه علیرغم تمام فضیلت ها و استعدادها، در مقابل سرنوشت شکست می خورد و شکست او، نگاه مخاطب تراژدی را از شخص قهرمان به بستر اجتماعی و بین فردی زندگی قهرمان می کشاند.
بنابراین تراژدی (همچون تراژدی اودیپ سوفوکل) نگاه بین فردی و سیستمی را جایگزین نگاه فرد محور حماسه می کند.
در حماسه، شهوت و شور و شوق زندگی در وجود قهرمانی خارق العاده منعکس گردیده است در حالی که نمایش نامه مبتنی بر تراژدی یونانی با تصوّری که از زندگی می دهد انگشت بر نقاط ضعف و قدرت "روابط" می گذارد و همه چیز را به سوی روان شناسی روابط سوق می دهد. از خلال این قبیل توجهات به روابط انسانی، مردم خود را به صورت زنجیرهای به هم پیوسته مجسم می کنند و شعور اجتماعی کسب می کنند.
از دیدگاه دکتر رضا براهنی، هنر و ادبیات ایرانی پس از حماسه، از هنر و ادبیات یونان فاصله می گیرد و به تفکر هندی نزدیک می شود، بنابراین به جای حرکت در مسیر بازنمایی امر اجتماعی، به بازنمایی رابطه بین انسان و امر فرابشری (الوهیت) مشغول می گردد. نتیجه این که هنر و ادبیات ایرانی نتوانسته شعور جمعی و تفکر سیستمی برای انسان ایرانی ایجاد نماید. 
"حماسه پس از اوج یافتن در شعر خراسانی، به جای این که تبدیل به تصویر و تصوری از خانواده شود و سپس جامعیتی پیدا کند و نوعی فلسفهٔ اجتماعی شرقی پیدا شود و بر اساس آن، حکومت و دولت و سیاست به معنای واقعی پیدا شود و نوعی دموکراسی بر شرق حاکم شود در "راه و رسم خنثای عرفان" فرو می غلتد و از ذهنیتی سر در می آورد که قرن ها شعور و فکر ایرانی را در خود فرو می غلتاند و به خود مشغول می دارد."

در مقالات «آرمانشهر و ویرانشهر» و «عرفان زدگی درفرهنگ ایرانی» به عرفان زده شدن روشنفکری ایرانی نیز پرداخته ام، چیزی که در بخش بزرگی از شاعران معاصر ایرانی نیز نمود می یابد.
کتاب تاریخ مذکر (علل تشتت فرهنگ در ایران) در سال ۱۳۵۰ خورشیدی منتشر شده است و بعید می دانم در دهه های اخیر بازنشر شده باشد.






(یونانیان و ایرانیان | یادداشتی از دکتر محمدرضا سرگلزایی)
@renaissancetranslate

به بهانه تماشای مجدد "لویاتان"، شاهکار آندری زویاگینتسف: حکایتِ حسادتِ حکومت به ملت – Telegraph
https://telegra.ph/%D8%A8%D9%87-%D8%A8%D9%87%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B4%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D8%AC%D8%AF%D8%AF-%D9%84%D9%88%DB%8C%D8%A7%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D8%B4%D8%A7%D9%87%DA%A9%D8%A7%D8%B1-%D8%A2%D9%86%D8%AF%D8%B1%DB%8C-%D8%B2%D9%88%DB%8C%D8%A7%DA%AF%DB%8C%D9%86%D8%AA%D8%B3%D9%81-%D8%AD%DA%A9%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%D8%AD%D8%B3%D8%A7%D8%AF%D8%AA-%D8%AD%DA%A9%D9%88%D9%85%D8%AA-%D8%A8%D9%87-%D9%85%D9%84%D8%AA-12-22

سرکوب آفتابه دزدها در همه کشورها صورت می‌گیرد، آن هم با شدت عمل، نه فقط به عنوان وسیله دفاعی اجتماع، بلکه عمدتاً به عنوان گوشزدی جدی به همه بدبخت‌ها که سر جای خودشان بنشینند..!




"سفر به انتهای شب"
لویی فردینان سلین
@renaissancetranslate

کسی که به خود دروغ ‌گوید و به دروغش گوش سپارد به‌جایی می‌رسد که حقیقت درون یا پیرامونش را تشخیص نمی‌دهد، بنابراین به خودش و به دیگران بی‌حرمتی می‌کند، چون به هیچ‌کس احترام نمی‌گذارد دیگر عشقی به کسی ندارد، خود را به‌دست شهوات و لذّت‌های پَست می‌سپارد تا خود را دل‌مشغول و سرگرم نماید، با رذالت‌هایش به حیوانیّتِ کامل می‌رسد، و این‌همه نتیجه‌‌ی دروغ‌ گفتن مداوم به دیگران و به خودش است.
آن‌که به خود دروغ می‌گوید، معمولاً نخستین کسی‌ست که اهانت می‌بیند. اهانت گاه بسیار خوب است، مگر نه؟
یقیناً می‌داند که هیچ‌کس به او اهانت نکرده، و او خود، مسبب این اهانت گشته و فقط برای زیباییِ دروغگویی، دروغ گفته، بخاطرِ تأثیرِ آن مبالغه کرده، بر کلمه‌ای انگشت گذاشته و از کاه، کوهی ساخته، او همه‌‌ی این‌ها را می‌داند و باز نخستین کسی‌ست که اهانت می‌بیند، دوست دارد احساس رنجش کند و این لذتی فراوان به او می‌بخشد و به‌این ترتیب به نقطه‌ٔ دشمنیِ واقعی می‌رسد.




"برادران کارامازوف"
فئودور داستایفسکی
@renaissancetranslate

اگر قرار است که تمدّن بشری زنده بماند، پیش از هرچیز باید عادتِ دفاع از «مردان بزرگ» را ترک گوید؛ که بسیاری از این «مردان بزرگ» ، با حمله به آزادی و عقل خطاهای بزرگی مرتکب شده‌اند. این دسته از روشنفکران که با اندیشه‌های خویش عملاً در خدمت خودکامگان قرار داشته‌اند، همیشه راهگشای حکومت‌های جبّار بوده‌اند.
آنها را باید پیامبران "دروغینی" دانست که آلودگی كلام‌شان به مراتب خطرناک‌تر از آلودگی آب و هواست.




کارل پوپر
@renaissancetranslate

نباید به یک فرد، حتی اگر عزیزترین کس ما باشد، وابسته بمانیم. زیرا هر انسانی زندانی و زاویه‌ای است. نباید به وطن وابسته شد، حتی اگر رنجورترین و نیازمندترین پاره از جهان باشد، زیرا دل کندن از موطنی پیروز چندان دشوار نیست. نباید وابسته به ترحم شد، زیرا انسان‌های به نهایت والایی هستند که رنج و درماندگی آنان را از سر تصادف شاهد خواهیم بود.
نباید به علم وابسته شد، حتی اگر با ارزشمندترین یافته‌های خاصِ خود، قصد فریفتن ما را داشته باشد. نباید به وارستگی خویش وابسته شد، منظورم آن دوری و بیگانگی شهوت‌برانگیز پرنده‌ای است که پیوسته به بلنداها پر می‌کشد تا هرچه بیشتر امور را زیر پای خود ببیند.

نباید به فضیلت‌های خویش وابسته شویم و خویشتن را قربانی جزیی از کل، برای مثال "مهمان‌نوازی" خود کنیم، یعنی درست به همان سان که بزرگترین خطر در خصوص روح‌های والا و غنی است، همان روح‌هایی که بی‌هیچ حساب و کتابی برای خویش ارزشی قائل نیستند و فضیلت آزادی را به پلیدی می‌کشانند. باید بدانیم که بزرگترین آزمون استقلال، همان حفظ خویشتن است.




"فراسوی نیک و بد"
فریدریش نیچه
@renaissancetranslate

"زمانه‌ای فراخواهد رسید که مردن در رختخواب و مردن به مرگ طبیعی، تبدیل به آرزویی دست نیافتنی برای همه ما می‌شود. این سرنوشتی است که همه رژیم‌های توتالیتر(دیکتاتوری/استبدادی) برای مردم خویش به ارمغان می‌آورند.



"جوزف برودسکی"
شاعر و اندیشمند روس و برنده جایزه‌ی نوبل ادبیات
@Renaissancetranslate

🔴ده مهارت گفتگو که همه ما باید یاد بگیریم

ارتباط کلامی شما با دیگران نقش مهمی در به‌وجود آوردن برند شخصی‌تان دارد. این ارتباط بر زندگی شخصی و حرفه‌ای شما تأثیر بسزایی دارد.
هرکدام از این مهارت‌ها هم در زندگی شخصی و هم در زندگی حرفه‌ای ما اهمیت دارند. با بهبود بخشیدن مهارت‌های گفتگو می‌توانید به‌سرعت با دیگران ارتباط مؤثر برقرار کنید، روی آنها تأثیر بگذارید و نزد دیگران دوست‌داشتنی تر و مقبول‌تر و قابل احترام باشید.

۱_رفتار دوستانه‌ داشته باشید
ما ناخودآگاه جذب افرادی می‌شویم که رفتار دوستانه‌تری دارند چون این افراد احساس بهتری در ما ایجاد می‌کنند و خوشحالی بیشتری به زندگی ما می‌آورند.

۲_قبل از صحبت کردن فکر کنید
یکی از ضرب‌المثل‌های مورد علاقه من این است: «اگر حرف نقره باشد سکوت طلاست». بارها دیده‌ام افراد بدون اینکه ‌ذره‌ای فکر کنند هرچه را به ذهن‌شان می‌رسد، می‌گویند و با حرف‌های نسنجیده‌شان احترام دیگران را از دست می‌دهند.

۳_روشن حرف بزنید
افرادی که در ارتباطات کلامی خود روشن نیستند و فقط به مسائل اشاره می‌کنند و منظورشان را دقیق بیان نمی‌کنند کمتر مورد احترام سایرین قرار می‌گیرند. وقتی می‌خواهید چیزی بگویید از خودتان بپرسید روشن‌ترین روشی که می‌توانم منظورم را بیان کنم کدام است؟

۴_پرحرفی نکنید
اغلب افراد دوست ندارند با کسی همراه باشند که تمام مدت حرف می‌زند و به دیگران اجازه‌ صحبت کردن نمی‌دهد.

۵_خودتان باشید
امروزه بیشتر از هر زمان دیگری مردم از کسانی که نقش بازی می‌کنند تا حرف‌شان را به کرسی بنشانند بیزارند. ما جذب کسانی می‌شویم که روشن و شفاف و از صمیم قلب‌ حرف می‌زنند.

۶_فروتن باشید
فروتنی یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های فردی است و باعث جلب احترام دیگران می‌شود. افرادی که با فروتنی و احترام صحبت می‌کنند همیشه جایگاه والاتری نسبت به دیگران دارند.

۷_با اعتماد به نفس حرف بزنید
اعتماد به نفس یعنی اطمینانی که در نتیجه‌ درک توانایی‌هایتان به‌دست می‌آورید. در عین حال فروتنی یعنی عقیده‌ متواضعانه‌ای در مورد اهمیت خودتان داشته باشید. با اعتماد به نفس صحبت کردن در نتیجه‌ انتخاب کلمات مناسب، تُن صدا، ارتباط چشمی و زبان بدن حاصل می‌شود.

۸_روی زبان بدن خود تمرکز کنید
زبان بدن ابزار قدرتمندی است که استفاده‌ درست از آن باعث ایجاد احترام و علاقه می‌شود و منظور واقعی‌تان را به فرد مقابل می‌رساند.

۹_خلاصه حرف بزنید
از قبل برنامه‌ریزی کنید و یک‌راست بروید سر اصل مطلب! مخاطب شما وقتی برای تلف کردن ندارد. مدام از خودتان بپرسید «چطور می‌توانم مختصر و مفید و با کمترین کلمات ممکن حرفم را بزنم و در عین حال احترام شنونده را رعایت کنم».

۱۰_هنر گوش‌ دادن را بیاموزید
در مهارت گفتگو به‌دقت گوش دادن مهم‌تر از حرف زدن است. باید واقعا به موضوع گفتگو علاقمند باشید، سؤالات مناسب بپرسید،‌ به معنای واقعی پیغام توجه کنید و حرف گوینده را قطع نکنید.

و در نهایت، مردم به‌طور طبیعی جذب کسانی می‌شوند که شبیه خودشان هستند؛ برای همین است که معمولا دوستان سلایق مشابهی دارند. می‌توانید از این قانون به نفع خود استفاده و رفتار و صدای افراد را تقلید کنید. مثلا اگر آنها آرام صحبت می‌کنند شما هم آرام صحبت کنید یا اگر با هیجان صحبت می‌کنند، شما هم پرانرژی باشید. هرچه بیشتر مانند آنها صحبت کنید، بیشتر شما را دوست خواهند‌ داشت.
@renaissancetranslate

کانون نویسندگان ایران با انتشار اطلاعیه‌ای اعلام کرد که بکتاش آبتین، شاعر، نویسنده، فیملساز و از اعضای برجسته این کانون که در حال گذراندن حکم شش سال زندان بود، امروز صبح در بیمارستان درگذشت.

در روزهای اخیر، خبرهایی از وخامت حال آقای آبتین منتشر شده بود و در بیانیه پیشین کانون نویسندگان نیز تاکید شده بود که او در کمای مصنوعی به سر می‌برد.

بکتاش آبتین در زندان برای دومین بار به بیماری کووید-۱۹ مبتلا شده بود.

کانون نویسندگان ایران پیشتر بارها از مسئولان زندان به‌ دلیل تاخیر در انتقال آقای آبتین به بیمارستان انتقاد کرده بود.

در بیانیه تازه این کانون آمده است: «حکومت آزادی‌ستیزان، گُردی از دلاوران آزادی‌خواه ‌را از ما گرفت.»

سازمان گزارشگران بدون مرز نیز با انتشار توییتی نوشت که این زندانی سیاسی از «حق درمان» محروم شده بود و این سازمان، مقام‌های جمهوری اسلامی ایران را «مسئول مرگ او می‌داند.»
(۱۳۵۳_۱۴۰۰)🥀
روحش شاد و قرین آرامش ابدی
@renaissancetranslate

آدم از خود می‌پرسد که:
تو با این سال‌ها که گذشت چه کردی؟ بهترین سال‌های عمرت را کجا در خاک کردی؟ زندگی کردی یا نه؟ با خود می‌گویی نگاه کن، ببین این دنیا چه سرد می‌شود.
سال‌ها همچنان می‌گذرد و بعد از آن‌ها تنهایی غمبار است و عصای نااستوار پیری به دستت می‌دهد و بعد حسرت است و نومیدی. دنيای رویاهای رنگین، رنگ می‌بازد، رویاهایت مثل گل‌های پژمرده گردن خم می‌کنند و مثل برگ‌های زرد از درخت خزان زده می‌ریزند.
وای ناستنکا، تنها ماندن سخت محزون خواهد بود، محزون است که حتی کاری نکرده باشی که افسوسش را بخوری، هیچ، هیچ، هیچ؛ زیرا آنچه بر باد رفته چیزی نبوده است. هیچ، یک «هیچ» احمقانه و بی‌معنی، همه خواب بوده است.
‌‌



"شب‌های روشن‌"
فئودور داستایوفسکی
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه تیره و مرموز "بازجویی"

آهنگساز: بورخارد دالویتس

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی
"راه بازگشت"(۲۰۱۰)

سبک: ساندترک، کلاسیک، نیواِیج
@renaissancetranslate

‍ .
#معرفی_کتاب

.
مابین مهر تا آذر ۱۳۲۲ شمسی، کوشش و آتش‌بار بی‌پایان نازی‌ها بر سر بلشویک‌ها برای گشودن جبهه حیاتی در فضای شرق(روسیه) کاملاً شکست خورده و یک و نیم میلیون سربازِ ورزیده ارتش هیتلر به رهبری ژنرال "فریدریش فون پائولوس" در عملیات "بارباروسا"(ریش قرمز/ لقب فردریک اول، امپراتور مقدس روم) به هزیمت رفته اند. ارتش‌های ششم و چهارم آلمان پس از ماه‌ها نبرد خانه به خانه با دو دشمن قدرتمند خود _سربازان جان‌سخت شوروی و سرمای مرگبار روسیه_ در جنگ سرنوشت ساز "استالینگراد" شکست خورده و شیرازه امور برایشان از هم پاشیده است و "پیشوای موعود و شکست‌ناپذیرِ" آلمان برای نخستین بار طعم شکست و تحقیر در میدان جنگ را می‌چشد. او به سرعت در می‌یابد که ترفند رعب‌انگیز "بِلیتس کِریگ" او (نبرد صاعقه‌ای) دیگر قادر نیست دشمن را در عرض یک هفته از میان بردارد؛ ورقِ جنگ برای نازی‌ها به شکل عجیبی برگشته و زمین و زمان و اوضاعِ جنگ همه بر علیه آنها است.
شش ماه بعد در ژوئن ۱۹۴۴ بریتانیا و ایالات متحده آمریکا از سمت غرب نبرد سهمگین و سرنوشت‌ساز دیگری در سواحل نورماندی فرانسه را _با تلفات ۱۰۰هزار نفر در برابر ۲۵ هزار نفر!_رقم می‌زنند که تقریباً تیر خلاصی است بر پیکره نیمه جان ارتش و حکومت اشغالگر آلمان نازی در اروپای مرکزی و آغاز شمارش معکوس برای سقوطی قریب الوقوع در کمتر از یک سال بعد. آنها نامش را "عملیات دی دِی"(D Day) گذاشته‌ اند.

بخشی از ماجرای عملياتِ نخست را "ژان ژاک آنو"ی فرانسوی در فیلم سینمایی زیبایش"دشمن پشت دروازه‌‌ها"(۲۰۰۱) به تصویر کشیده که روایتی است به یادماندنی از پیکار ماهرترین تک‌تیرانداز ارتش‌ سرخ "واسیلی زایتسِف" با "اِروین کونیگ" برجسته‌‌ترین تک‌تیرانداز ارتش آلمان نازی در جبهه شرق؛ و نبرد خونین و هولناک نرماندی در سواحل فرانسه را استیون اسپیلبرگ با هنرمندی تمام در شاهکار فراموش‌ناشدنی خود "نجات سرجوخه رایان"(۱۹۹۸). و البته که اسپیلبرگِ بزرگ به‌ تصویر کشیدن دقیق و تکان دهنده نبرد نرماندی را مدیون عکسهای بی‌نظیری است که "رابرت کاپا"‌ی مجارستانی از آن جهنمِ حقیقی و خونین بر روی نگاتیوهایش ثبت کرده است.

میان این دو واقعه سرنوشت‌ساز اما در نقطه‌ای از خاورمیانه تقریباً آرام آن روزگار_در تهرانِ خودمان_ آرامشی نسبی برقرار است و سران متفقین "چرچیل، روزولت و استالین" محرمانه در باغِ زیبای سفارت روسیه در حوالی خیابان علاءالدوله(فردوسی فعلی) گردهم آمده‌اند تا برای آرایش سیاسی و نظامی جهان پس از جنگ تصمیم بگیرند. شهری نیمه مدرن_نیمه کهن که در آن تجدد رضاشاهی و سنت احمدشاهی با یکدیگر کماکان در حال مچ انداختن‌اند!

اما آلمان‌ها هنوز قدرتمندند و تا تسلیم و سقوط کامل، یک سال و نیم فاصله دارند. نازی‌ها قصد دارند با انجام بزرگ‌ترین عملیات تروریستی تاریخ، ورق جنگ را یکبار برای همیشه به نفع خود بازگردانند؛ پس برای این عملیات فوق سری در تهران، نام ساده‌ای انتخاب می‌کنند: "پرش بلند"



✒رضی‌الدین طبیب



🔴مشخصات کتاب

نام: "عملیات پرش بلند"
نویسنده: بیل یِن
ترجمه: اکبر بتوئی
نشر مهراندیش
@renaissancetranslate

عهد کردم دوستت نداشته باشم
اما برابر این تصمیم بزرگ
خود را باختم،
عهد کردم بازنگردم
بازگشتم،
عهد کردم نمیرم از دلتنگی
مُردم،
بارها عهد کردم
بارها تصمیم گرفتم بروم
یاد ندارم رفته باشم...




"نزار قبانی"
@Renaissancetranslate

وقتی بچه بودم کنار مادرم می‌خوابیدم و هرشب یک آرزو می‌کردم.

مثلاً آرزو می‌کردم برایم اسباب بازی بخرد؛ می‌گفت می‌خرم به شرط اینکه بخوابی. یا آرزو می‌کردم برم بزرگترین شهربازیِ دنیا؛ می‌گفت می‌برمت به شرط اینکه بخوابی. یک شب پرسیدم اگر بزرگ بشوم به آرزوهایم می‌رسم؟ گفت می‌رسی به شرط اینکه بخوابی. هر شب با خوشحالی می‌خوابیدم. اِنقدر خوابیدم که بزرگ شدم و آرزوهایم کوچک شدند.

یک شب خواب مادرم را دیدم؛ پرسید هنوز هم شب‌ها قبل از خواب به آرزوهایت فکر می‌کنی؟ گفتم شب‌ها نمی‌خوابم. گفت مگر چه آرزویی داری؟ گفتم تو اینجا باشی و هیچ آرزویی نداشته باشم. گفت سعی خودم را می‌کنم به خوابت بیایم، به شرط آنکه بخوابی…





"داستان کودکی من"
چارلی چاپلین
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه شنیدنی و فوق‌العاده زیبای "رفیق"

خواننده: روبرتو کارلوس براگا

آلبوم: بهترینهای روبرتو کارلوس(۱۹۷۷)

سبک: پاپ، لاتین
@renaissancetranslate

🔴«استبداد» نفر دوم نمی‌شناسد.

فرهاد قنبری

«استبداد» به ساده‌ترین زبان یعنی اینکه یک نفر براساس رأی و کام و میل خود حکومت کند و به هیچ نهاد و شخصی پاسخگو نباشد.
فرد «مستبد» یا «خودکامه» یعنی اینکه هر وقت اراده کند می‌تواند به جلادان و آدمکشان خود دستور بدهد که با شخص دوم مملکت مانند یک حیوان بی‌ارزش رفتار کنند و جان و مال و ناموس او را به‌آنی به یغما ببرند و یک نفر هم جرأت نکند که علت چرایی چنین رفتاری را جویا شود.

به تاریخ سرزمین‌مان بنگریم. چه میزان حاکمان و پادشاهان بوده‌اند که فرزند و پدر و برادران خویش را به قتل رسانده و کور و نابینا و علیل کرده‌اند اما حتی همسر یا اطرافیان‌شان هم جرأت پرسیدن درباره چرایی آن را نداشته‌اند. به تاریخ سرزمین‌مان بنگریم چه تعداد وزیر امثال خواجه نظام‌المُلک‌ها و عَمیدالمک کُندری‌ها و حَسنک‌وزیرها و قائم‌مقام‌ها و امیرکبیرها و... یک‌شبه دچار خشم و غضب حاکم شده و به‌آنی حبس و حصر شده و مال و کاشانه و جان خویش را بر باد رفته دیده‌اند.
استبداد امکان رشد و اعتلای جامعه را سلب می‌کند. استبداد دشمن کرامت و شأن انسانهاست. استبداد هیچ‌گونه فردیت و هویت فردی و استقلال فکری را به رسمیت نمی‌شناسد. استبداد همه چیز و همه کَس را قربانی امیال و غرائض یک فرد می‌کند. استبداد دشمن رأی و شورا و خرد جمعی است. استبداد تنها چاپلوسی و تملق را به رسمیت می‌شناسد و هر فکر و اندیشهٔ «غیری» را به اسم دشمن و فاسد و فریب‌خورده و... نیست و نابود می‌کند.

در استبداد یک شخصْ در مقامِ حاکم و باقی جمعیت هم «رعیت» و جان‌نثار «قبلهٔ عالم» هستند. در استبداد اجازه رشد و شکوفایی استعدادها داده نمی‌شود و سرزمین تحت حکومت استبداد به‌آرامی و به‌تدریج به سرزمینی خالی از فکر و اندیشه تبدیل می‌شود. (و برای همین است که امپراطوری صفوی به چنان اضمحلال و نکبتی دچار می‌شود که توسط یک گروه شورشی سقوط می‌کند).

استبداد دو وجه دارد. یک وجه «حاکم مستبد» و دیگر سو جامعهٔ «استبدادپرور». در هیچ جامعه‌ای استبداد امکان رشد نخواهد داشت مگر اینکه ذهن مردمان ساکن آن سرزمین به بلوغ فکری نرسیده باشد و جرأت پرسیدن و اندیشیدن را نداشته باشند. استبداد میوهٔ گندیده و محصول آفت‌زدهٔ جامعه‌ای مریض و بیمار است.

به قول «اینیاتسیو سیلونه» در کتاب «مکتب مستبدین»:
"یونانیان قدیم به‌درستی معتقد بودند که «خودکامه» رعیت را به‌وجود نمی‌آورد، بلکه رعایا هستند که کسی را به خودکامگی می‌رسانند. همان‌طور که در بعضی از اشکال بَدوی زندگی، شیء تعیین‌کننده‌ٔ حالت است: «طعمهْ ماهی را می‌گیرد، نه ماهی طعمه را.» می‌شود گفت که، در نهایت، هر ملتی لایق همان دولتی است که دارد. در واقع، آیا هرگز دیده شده که ملت آزاده‌ای مدتی طولانی تسلیم استبداد شود یا ملت رام و سربه‌زیری به آزادی دست یابد؟"
@kharmagaas
@renaissancetranslate