‍ .
#معرفی_کتاب

.
مابین مهر تا آذر ۱۳۲۲ شمسی، کوشش و آتش‌بار بی‌پایان نازی‌ها بر سر بلشویک‌ها برای گشودن جبهه حیاتی در فضای شرق(روسیه) کاملاً شکست خورده و یک و نیم میلیون سربازِ ورزیده ارتش هیتلر به رهبری ژنرال "فریدریش فون پائولوس" در عملیات "بارباروسا"(ریش قرمز/ لقب فردریک اول، امپراتور مقدس روم) به هزیمت رفته اند. ارتش‌های ششم و چهارم آلمان پس از ماه‌ها نبرد خانه به خانه با دو دشمن قدرتمند خود _سربازان جان‌سخت شوروی و سرمای مرگبار روسیه_ در جنگ سرنوشت ساز "استالینگراد" شکست خورده و شیرازه امور برایشان از هم پاشیده است و "پیشوای موعود و شکست‌ناپذیرِ" آلمان برای نخستین بار طعم شکست و تحقیر در میدان جنگ را می‌چشد. او به سرعت در می‌یابد که ترفند رعب‌انگیز "بِلیتس کِریگ" او (نبرد صاعقه‌ای) دیگر قادر نیست دشمن را در عرض یک هفته از میان بردارد؛ ورقِ جنگ برای نازی‌ها به شکل عجیبی برگشته و زمین و زمان و اوضاعِ جنگ همه بر علیه آنها است.
شش ماه بعد در ژوئن ۱۹۴۴ بریتانیا و ایالات متحده آمریکا از سمت غرب نبرد سهمگین و سرنوشت‌ساز دیگری در سواحل نورماندی فرانسه را _با تلفات ۱۰۰هزار نفر در برابر ۲۵ هزار نفر!_رقم می‌زنند که تقریباً تیر خلاصی است بر پیکره نیمه جان ارتش و حکومت اشغالگر آلمان نازی در اروپای مرکزی و آغاز شمارش معکوس برای سقوطی قریب الوقوع در کمتر از یک سال بعد. آنها نامش را "عملیات دی دِی"(D Day) گذاشته‌ اند.

بخشی از ماجرای عملياتِ نخست را "ژان ژاک آنو"ی فرانسوی در فیلم سینمایی زیبایش"دشمن پشت دروازه‌‌ها"(۲۰۰۱) به تصویر کشیده که روایتی است به یادماندنی از پیکار ماهرترین تک‌تیرانداز ارتش‌ سرخ "واسیلی زایتسِف" با "اِروین کونیگ" برجسته‌‌ترین تک‌تیرانداز ارتش آلمان نازی در جبهه شرق؛ و نبرد خونین و هولناک نرماندی در سواحل فرانسه را استیون اسپیلبرگ با هنرمندی تمام در شاهکار فراموش‌ناشدنی خود "نجات سرجوخه رایان"(۱۹۹۸). و البته که اسپیلبرگِ بزرگ به‌ تصویر کشیدن دقیق و تکان دهنده نبرد نرماندی را مدیون عکسهای بی‌نظیری است که "رابرت کاپا"‌ی مجارستانی از آن جهنمِ حقیقی و خونین بر روی نگاتیوهایش ثبت کرده است.

میان این دو واقعه سرنوشت‌ساز اما در نقطه‌ای از خاورمیانه تقریباً آرام آن روزگار_در تهرانِ خودمان_ آرامشی نسبی برقرار است و سران متفقین "چرچیل، روزولت و استالین" محرمانه در باغِ زیبای سفارت روسیه در حوالی خیابان علاءالدوله(فردوسی فعلی) گردهم آمده‌اند تا برای آرایش سیاسی و نظامی جهان پس از جنگ تصمیم بگیرند. شهری نیمه مدرن_نیمه کهن که در آن تجدد رضاشاهی و سنت احمدشاهی با یکدیگر کماکان در حال مچ انداختن‌اند!

اما آلمان‌ها هنوز قدرتمندند و تا تسلیم و سقوط کامل، یک سال و نیم فاصله دارند. نازی‌ها قصد دارند با انجام بزرگ‌ترین عملیات تروریستی تاریخ، ورق جنگ را یکبار برای همیشه به نفع خود بازگردانند؛ پس برای این عملیات فوق سری در تهران، نام ساده‌ای انتخاب می‌کنند: "پرش بلند"



✒رضی‌الدین طبیب



🔴مشخصات کتاب

نام: "عملیات پرش بلند"
نویسنده: بیل یِن
ترجمه: اکبر بتوئی
نشر مهراندیش
@renaissancetranslate

عهد کردم دوستت نداشته باشم
اما برابر این تصمیم بزرگ
خود را باختم،
عهد کردم بازنگردم
بازگشتم،
عهد کردم نمیرم از دلتنگی
مُردم،
بارها عهد کردم
بارها تصمیم گرفتم بروم
یاد ندارم رفته باشم...




"نزار قبانی"
@Renaissancetranslate

وقتی بچه بودم کنار مادرم می‌خوابیدم و هرشب یک آرزو می‌کردم.

مثلاً آرزو می‌کردم برایم اسباب بازی بخرد؛ می‌گفت می‌خرم به شرط اینکه بخوابی. یا آرزو می‌کردم برم بزرگترین شهربازیِ دنیا؛ می‌گفت می‌برمت به شرط اینکه بخوابی. یک شب پرسیدم اگر بزرگ بشوم به آرزوهایم می‌رسم؟ گفت می‌رسی به شرط اینکه بخوابی. هر شب با خوشحالی می‌خوابیدم. اِنقدر خوابیدم که بزرگ شدم و آرزوهایم کوچک شدند.

یک شب خواب مادرم را دیدم؛ پرسید هنوز هم شب‌ها قبل از خواب به آرزوهایت فکر می‌کنی؟ گفتم شب‌ها نمی‌خوابم. گفت مگر چه آرزویی داری؟ گفتم تو اینجا باشی و هیچ آرزویی نداشته باشم. گفت سعی خودم را می‌کنم به خوابت بیایم، به شرط آنکه بخوابی…





"داستان کودکی من"
چارلی چاپلین
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه شنیدنی و فوق‌العاده زیبای "رفیق"

خواننده: روبرتو کارلوس براگا

آلبوم: بهترینهای روبرتو کارلوس(۱۹۷۷)

سبک: پاپ، لاتین
@renaissancetranslate

🔴«استبداد» نفر دوم نمی‌شناسد.

فرهاد قنبری

«استبداد» به ساده‌ترین زبان یعنی اینکه یک نفر براساس رأی و کام و میل خود حکومت کند و به هیچ نهاد و شخصی پاسخگو نباشد.
فرد «مستبد» یا «خودکامه» یعنی اینکه هر وقت اراده کند می‌تواند به جلادان و آدمکشان خود دستور بدهد که با شخص دوم مملکت مانند یک حیوان بی‌ارزش رفتار کنند و جان و مال و ناموس او را به‌آنی به یغما ببرند و یک نفر هم جرأت نکند که علت چرایی چنین رفتاری را جویا شود.

به تاریخ سرزمین‌مان بنگریم. چه میزان حاکمان و پادشاهان بوده‌اند که فرزند و پدر و برادران خویش را به قتل رسانده و کور و نابینا و علیل کرده‌اند اما حتی همسر یا اطرافیان‌شان هم جرأت پرسیدن درباره چرایی آن را نداشته‌اند. به تاریخ سرزمین‌مان بنگریم چه تعداد وزیر امثال خواجه نظام‌المُلک‌ها و عَمیدالمک کُندری‌ها و حَسنک‌وزیرها و قائم‌مقام‌ها و امیرکبیرها و... یک‌شبه دچار خشم و غضب حاکم شده و به‌آنی حبس و حصر شده و مال و کاشانه و جان خویش را بر باد رفته دیده‌اند.
استبداد امکان رشد و اعتلای جامعه را سلب می‌کند. استبداد دشمن کرامت و شأن انسانهاست. استبداد هیچ‌گونه فردیت و هویت فردی و استقلال فکری را به رسمیت نمی‌شناسد. استبداد همه چیز و همه کَس را قربانی امیال و غرائض یک فرد می‌کند. استبداد دشمن رأی و شورا و خرد جمعی است. استبداد تنها چاپلوسی و تملق را به رسمیت می‌شناسد و هر فکر و اندیشهٔ «غیری» را به اسم دشمن و فاسد و فریب‌خورده و... نیست و نابود می‌کند.

در استبداد یک شخصْ در مقامِ حاکم و باقی جمعیت هم «رعیت» و جان‌نثار «قبلهٔ عالم» هستند. در استبداد اجازه رشد و شکوفایی استعدادها داده نمی‌شود و سرزمین تحت حکومت استبداد به‌آرامی و به‌تدریج به سرزمینی خالی از فکر و اندیشه تبدیل می‌شود. (و برای همین است که امپراطوری صفوی به چنان اضمحلال و نکبتی دچار می‌شود که توسط یک گروه شورشی سقوط می‌کند).

استبداد دو وجه دارد. یک وجه «حاکم مستبد» و دیگر سو جامعهٔ «استبدادپرور». در هیچ جامعه‌ای استبداد امکان رشد نخواهد داشت مگر اینکه ذهن مردمان ساکن آن سرزمین به بلوغ فکری نرسیده باشد و جرأت پرسیدن و اندیشیدن را نداشته باشند. استبداد میوهٔ گندیده و محصول آفت‌زدهٔ جامعه‌ای مریض و بیمار است.

به قول «اینیاتسیو سیلونه» در کتاب «مکتب مستبدین»:
"یونانیان قدیم به‌درستی معتقد بودند که «خودکامه» رعیت را به‌وجود نمی‌آورد، بلکه رعایا هستند که کسی را به خودکامگی می‌رسانند. همان‌طور که در بعضی از اشکال بَدوی زندگی، شیء تعیین‌کننده‌ٔ حالت است: «طعمهْ ماهی را می‌گیرد، نه ماهی طعمه را.» می‌شود گفت که، در نهایت، هر ملتی لایق همان دولتی است که دارد. در واقع، آیا هرگز دیده شده که ملت آزاده‌ای مدتی طولانی تسلیم استبداد شود یا ملت رام و سربه‌زیری به آزادی دست یابد؟"
@kharmagaas
@renaissancetranslate

صبح
که خانه را ترک می‌کنم، جوانم
و شب،
پیر به خانه باز می‌گردم
با اندوهی هزار ساله
چهار دیواری خانه‌ام،
آرام و صبور
پذیرای پیرمردی است که
سحرگاهان
جوان برمی‌خیزد.



"عباس کیارستمی"
@renaissancetranslate

.
گرایش ها و تـمایلات کاملا متضاد، درضمیر ناخـودآگاه در همزیستی مسالمت آمیز بـه سر می برند. هم گرایش به ویرانگری هم کشش به آباد ساختن، هم تمایل به منفعت طلبی و همگرایش به فداکاری، هم میل به جدایی و هم خواست پیوستن، هم کشش به سوی اوج و هم جذبه سقوط و اینچنین است که امیال و رانشهای گوناگون و متضاد در ناخودآگاه همزمان فعال بوده و پذیرش هر رانشی در ناخودآگاه دلیلی بر رد رانش متضاد نخواهد بود. اینگونه حقیقت شگرف ناخودآگاه آدمی عیان میشود که ذات انسان اندوخت های رنگارنگ و متنوع از کشش های متعالی انسان و تمایالت پست حیوانی است. انبانی گسترده و بینهایت از انگیزش های ملکوتی و خواستگاه های شیطانی.





"مبانی روانکاوی فروید"
حمید تقدسی
@renaissancetranslate

#نامه_ها


متن نامۀ فروغ فرخزاد به سهراب سپهری
(تهران ـ رم)


"سهراب عزیز
من می‌خواستم بازهم با تو قهر کنم. چون دو روز آخر را غیب شدی و من نتوانستم با تو خداحافظی کنم. من برایت نامه خواهم نوشت. فقط این کارت را دادم که بدانی به فکرت هستم و در ضمن از حال من هم خبر داشته باشی.
امروز ظهر و دیروز با ضیاپور بودیم و راجع به تو با او صحبت کردم. قرار شده به تو برای پاییز بورسی بدهد. حتماً کارت را درست کن و زود بیا [رم]. اینجا شهر زیبا و باعظمتی است. شیبانی را هم دیدم... اصلا مثل گداهاست و هیچ شخصیت ندارد. آدرسی در زیر برایت نوشتم. حتماً نامه بنویس.

خداحافظ تو-فروغ


راستی از اوضاع کتاب هم برایم بنویس و هر وقت چاپش تمام شد برای من هم یک نسخه بفرست."
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه فرانسوی زیبا و نوستالژیک
"به خاطر تو برمی‌گردم..."

خواننده: دالیدا

آلبوم: خداحافظ عشق من، خداحافظ(۱۹۶۷)

سبک: پاپ، شانسون، کلاسیک
@renaissancetranslate

دیروز ایرج پزشکزاد، خالق رمان مشهور "دایی‌جان ناپلئون" درگذشت.

او پیش از آنکه یک نویسنده یا هنرمند باشد، یک اندیشمند بود . اما فقط این نیست. او با بهره‌گیری از خلاقیت و تسلطی که بر ادبیات داشت توانست "اندیشه" خود را در قالب آثارش به "ظهور" برساند.
او توانست در قالب طنز، بدون اشاره مستقیم، محتوایی پنهان را بیآفریند و بر تفکر مردمان و سیاستمداران تاثیر بگذارد . البته ممکن است به دیدگاه و اندیشه او نقدهایی وارد باشد ، اما این نقدها ارزش " تولید اثر هدفمند" را نمی‌کاهند.
این اندیشه و استنتاج ذهنی آدمهاست که نامشان را ماندگار می‌کند. علت فقدان چنین هنرمندانی در این روزگار را باید در عدم وجود ، یا محدود بودن "استنتاج ذهنی و فلسفی" در میان اهل قلم جستجو کرد.

جایگاه ایرج پزشکزاد فراتر از یک نویسنده‌ی ادبی‌ست. او با آثارش یک فضا و حیطه‌ی فرهنگی مستقل و مشخصی پدید آورد که کارکرد انتقادی، اجتماعی و سیاسی آن تا به امروز هم امتداد یافته است.
او نه یک نویسنده، که فرهنگ‌ساز و ایجاد‌کننده‌ی بستری نو برای روایت‌پردازی و خودآگاهی نسبت به «ایدئولوژی ایرانی»‌ست.

روحش شاد و قرین آرامش
(۱۳۰۶_۱۴۰۰)🥀
@renaissancetranslate

.
🔴دایی جان ناپلئون: «کار انگلیس‌ها و بلوری‌ها نباشه، کار لیبرال‌ها و نئولیبرالهاست.»
✍دکتر نظام بهرامی کمیل





ایرج پزشکزاد (که دیروز از این دنیا رفت) در کناب «دائی جان ناپلئون» و داریوش مهرجویی در فیلم معروف «گاو» به‌زیبایی پرده از ذهن بیمار و متوهم ایرانیان بر می‌دارند.

در رمان دائی جان ناپلئون، شخصیت بیمار داستان هر مصیبتی از خشک شدن گیاه مورد علاقه‌اش تا دعوا در نانوایی سنگکی یا جابه‌جا شدن کفاش سر محله را نتیجه دسیسه انگلیسی‌ها برای ضربه زدن به او تفسیر می‌کند.
در فیلم گاو، روستایی ساده‌دل و حراف هر اتفاقی در روستا از دزدیده شدن مرغ همسایه تا مرگ گاو مشت حسن را نتیجه اعمال بلوریها (کولی‌های دوره‌گرد) می‌داند.

امروزه هم برخی مسئولین و سیاستمداران همه نقایص و شکست‌ها را به نفوذ «لیبرال‌ها» نسبت می‌دهند و فاجعه بزرگتر اینکه اکثر اساتید عافیت‌طلب و روشنفکران چپ‌نما هم هر کمبود و بدبختی را نیتیجه تسلط سیاست‌های نظام سرمایه‌داری و «نئولیبرال‌ها» می‌دانند.

به‌عنوان یک جامعه‌شناس تاکید و تضمین می‌کنم، اقتصاد، سیاست، فرهنگ و جامعۀ ما کوچکترین نسبتی با لیبرالیسم و نئولیبرالیسم ندارد و افکار و افراد لیبرالی در مدیریت این کشور هیچکاره‌اند. شاید مشکلات ما کار انگلبسی‌ها و بلوری‌ها باشد، اما ربطی به افکار و افرادی که در این نظام تابو محسوب می‌شوند ندارد. البته به عنوان یک فرد لیبرال (آزادیخواه) حاضرم با هر اندیشمند و صاحب منصبی که فکر می‌کند گزینه بهتری از لیبرالیسم و لیبرال دموکراسی برای اداره جامعه ما وجود دارد مباحثه کنم. از مذهبی و تجزیه‌طلب تا سوسیالیست و سلطنت‌طلب؛ یکبار هم که شده در حضور یک فرد لیبرال (آزادیخواه)، لیبرالیسم را نقد کنید.
@renaissancetranslate
@nambavari

وعده می داد شب هجر به پایان برسد
وعده ی یکشبه اش، سال درآمد از کار




ارفع کرمانی
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه ای فوق‌العاده زیبا و کمتر شنیده شده از استاد محمدرضا شجریان با نام «چهارباغ»

آلبوم: بهار دلکش(۱۳۷۰)

آهنگساز و ارکستراسیون: استاد فرامرز پایور

سبک: سنتی، کلاسیک ایرانی
@renaissancetranslate

#تلنگر

جادوی نوشتن کارهای روزانه در استمرار انجام این عمل است در غیر این صورت نتیجه‌ای نخواهید گرفت.

برای شروع چندان به خودتان سخت نگیرید. از یک رفتار و عادت اشتباه که روی شما کنترل بیشتری دارد شروع کنید. با خودتان عهد کنید که به مدت یک هفته هر عملی که در ارتباط با اصلاح این عادتتان است را در دفترچه ای یادداشت کنید. بعد از یک هفته نتایج غیر منتظره ای در انتظارتان خواهد بود.
@renaissancetranslate

خوزوئه دوکاسترو گفت: «انگیزهٔ شما برای ترجمهٔ این کتاب [آدم‌ها و خرچنگ‌ها] چه بود؟»

گفتم: «ما این‌جا نمی‌توانیم از بدبختی‌ها و بی‌عدالتی‌های رایج در کشورمان مستقیماً سخن بگوییم، چون سر و کارمان با ساواک و با زندان و زجر و شکنجه خواهد بود. ولی اگر نویسنده‌ای، مثلاً شما، دردها و بدبختی‌های مردم ستمکش کشورش را در کتابی عرضه کرده باشد و ما حس کنیم که آن‌چه بر سر مردم کشور ما می‌آید عیناً یا تقریباً همان است که در آن کتاب تشریح و توصیف شده است، به ترجمهٔ آن همت می‌گماریم تا تسکینی به درد دل خود بدهیم. و اگر مورد اعتراض دستگاه سانسور هم قرار گرفتیم می‌گوییم این‌ها مربوط به فلان کشور است و ربطی به کشور ما ندارد... به عبارت دیگر، ما در پناه نام شما حرف‌های خودمان را می‌زنیم و در پناه نام شما هم از تعقیب و آزار مصونیم، هرچند به‌حکم ضرب‌المثل معروف فارسی "به در می‌گویم، دیوار، تو گوش کن" منظورمان نشان دادن حال و روز خودمان است...






"خاطرات یک مترجم"
محمد قاضی
@renaissancetranslate

از داشتنِ چشم اما ندیدن زیبایی ،
داشتنِ گوش اما نشنیدن موسیقی
داشتنِ عقل اما آگاه نشدن از حقیقت
داشتن قلبی که هرگز نتپیده
پس هرگز نسوخته
باید ترسید..!




"مدرسه‌ی رویایی"
تتسوکو کورویاناگی
@renaissancetranslate

🔴نهیلیسم حاکم بر زندگی امروز انسان ایرانی



۱."والاترین ارزش ها خودشان را بی ارزش می کنند.هدفی در کار نیست؛ چراها پاسخی پیدا نمی کنند". سایمون کریچلی این عبارات نیچه را موجز ترین بیان نهیلیسم یا پوچ گرایی در اندیشه نیچه می داند: جهانی که به زبان مارکس همه چیزهای سفت و سخت در آن پودر شده و به هوا رفته است.

۲.انسان امروز ایرانی گرفتار در نهیلیسم دینی،سیاسی و اجتماعی است: نه خدایی وجود دارد که به زندگی و زنده بودن ما معنایی بدهد؛نه عدالت و آزادی در جامعه دیده می شود؛ و نه عشق و روابط عاطفی گرم میان مردم دیده می شود.معنا گرایی دینی به یوگا و کلاس های موفقیت تقلیل یافته است؛سیاست به بلوف زدن زبانی و بدنی(پا رو پا انداختن وزیر در مقابل وزیر اروپایی) تقلیل یافته است؛ و بالاخره نیاز به روابط گرم و عاشقانه در جامعه به مشارکت در گروه های کوهنوردی و گردشگری جمعی و یا افراط در سکس و تمنای عاطفه از طریق هزار مدل نمایش بدن و سبک زندگی تقلیل یافته است.

۳.نیچه خود سه پاسخ مردم به نهیلیسم را چنین دسته بندی می کند: نهیلیسم انفعالی و پناه بردن به بودیسم و یوگا؛نهیلیسم تهاجمی و فعال و پناه بردن به خشونت؛ و بالاخره نهیلیسم در خود فرو رفته در قالب افسردگی و کسالت و خستگی و اعتیاد.

۴.زندگی این گونه بی معنای گرفتار در خشونت،کسالت و یا بی عاری را باید قطعا به نقد کشید و از آن فراتر رفت و آن را تبدیل به یک بحران فلسفی ساخت.انسان ایرانی ظاهرا از آزادی فردی بیشتری برخوردار شده است،اما بهای این فردیت از بین رفتن همه میانجی هایی بوده است که ما را در پیوند و رابطه با یکدیگر نگه می داشت.یوگا و کوهنوردی و میل به بیانگری خشونت و قدرت در رفتار دوستان حزب اللهی شاید برای چند لحظه به فرد این احساس را بدهد که هنوز در ارتباط با جامعه و دیگران است و زندگی اجتماعی را تجربه می کند،اما به زبان اریک فروم هنوز چند ساعت از این گونه احساس پیوند اجتماعی کاذب نگذشته است که فرد پی می برد چقدر تنها و تهی از معناست و قصه زندگی او چیزی جز یک کابوس نیست که به سان یک انگل به روح و تن و روان او چسبیده و هر لحظه او را تهی تر می کند و به سمت این ایده سوق می دهد که باید دوز مصرفش را بالا ببرد. این نوع زندگی اجتماعی چیزی جز طی کردن فاصله تولد تا مرگ نیست و نمی توان آن را زندگی اجتماعی دانست.جامعه بدون پیوند و معنا چیزی بیش از یک گله که تنها با واق واق سگ گله و تکان خوردن چوبدستی چوپان باید به سمت چراگاه یا خوابگاه هدایت شود،نیست.



🖋دکتر مصطفی مهرآیین
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه سحرانگیز و مغموم "یادگار"

آهنگساز: استاد روح انگیز راهگانی

نوازنده: استاد فقید آندره آرزومانیان

آلبوم: "یادگار"(۱۳۵۶)

سبک: پیانوی کلاسیک ایرانی
@Renaissancetranslate

می‌دانی، این بدترین چیزی است که زمانی که پیر می‌شوی، اتفاق می‌افتد، مسئله فقط این نیست که بدنت، سر ِ ناسازگاری برمی‌دارد، نه.
این افسوسها هستند. این که چطور تمام پشیمانی‌هایت بر می‌گردند و شکارت می‌کنند، عذابت می‌دهند. روز و شب، همیشه.
زمانی می‌رسد که دیگر نمی‌دانی برای خلاص شدن از شر آنها، باید چشمهایت را باز کنی یا ببندی.




"با هم بودن"
آنا گاوالدا
@Renaissancetranslate

.
نیه‌توچکا رمانی است که کمتر از دیگر آثار داستایوفسکی مورد توجه قرار گرفته و البته طبیعی است. چرا که شاهکارهای "جنایت و مکافات" ، "تسخیرشدگان" ، "برادران کارامازوف" دیگر آثار را به زیر سایه های بزرگ خود می‌برند.
به جرأت می‌توان گفت که بخش اول رمان نیه توچکا، با آثار بزرگ او می‌تواند قابل مقایسه باشد. کتاب پر است از درون‌کاوی‌های انسانی و نکات ناب روانشناسی.

قسمت دوم داستان، جایی که نیه‌توچکا، دوران بچگی و زندگی اش با پدر و مادر به شدت عجیبش را شرح می‌دهد ، توصیف‌نامه‌ای است از سرزمین درونی انسان.

و خواننده بسیار شگفت‌زده خواهد شد که یک نویسنده حجم بسیار زیادی از صفحات رمانش را نه به شرح تأثرات بیرونی، بلکه تماماً به کوچک‌ترین انگیزه‌های درونی اختصاص می‌دهد. یک انگیزه، انگیزه‌ی دیگری را بر می‌انگیزد و یک تصویر ساخته شده‌ی ذهنی( هرچند ناچیز) همچون تکه‌ای از پازل، کنار تصویری دیگر ( که به ظاهر با آن قبلی ارتباطی ندارد) قرار می‌گیرد، به هم جوش می‌خورد، و شکلی را می‌سازد.

چطور ممکن است این همه توصیف و شناخت از نادیدنی‌های انسان؟ شاید به این باز می‌‌گردد ( و البته که در آثار مهم تر او جلوه‌گر می شود) که برای او انسان، مهم بود.
باید گفت که خواندن نیه توچکا ساده نیست و البته به درد آن کسانی نخواهد خورد که تنها به "پایان داستان" علاقمند هستند. چرا که داستان پایانی ندارد و ناقص است. این آخرین کتابی بود که داستایوفسکی پیش از دستگیر شدنش نوشت و ناتمام ماند .اما در این رمان کاملاَ هویت داستایوفسکی معلوم می‌شود، خود را از زیر یوغ و تأثیر طولانی "نیکلای گوگول" بیرون می‌کشد و قلمش صاحب شخصیت می‌شود.

او بیش از دو سال و نیم برای نگارش آن با جدیت و زحمت تمام کار کرد و درست در ایامی بود که با فقر و بی پولی دست به گریبان بود و در وجود قریحه و استعداد هنری خود شک می‌کند.
او در نامه‌ای به ناشر کتاب خود می‌نویسد:

"من می‌دانم که قسمت اول نیه‌توچکا نیزوانوف که در ماه ژانویه به مطبعه(چاپخانه) داده‌ام، اثر خوبی است. چنان اثری است که مجله‌ی میهن‌پرستی به طور قطع می‌تواند، بی‌رودربایستی ، جایی به آن اختصاص دهد.
من اکنون تنها برای امرار معاش یعنی برای پول چیزی نمی‌نویسم بلکه به رمان خود علاقه دارم و می‌دانم که اثر با ارزشی می‌نویسم..."
@feodorismm
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه بسیار زیبا و شنیدنی "آواز خواندن"

خواننده: انریکو ماسیاس

آلبوم: دوازده ترانه(۱۹۶۶)

سبک: شانسون، پاپ، فولک
@renaissancetranslate